chwile smutku...

[Gość: Marlena]

Mam maly kryzys, napiszcie cos nie wiemp, moze na pocieszenie? albo na
postawienie mnie na nogi? mieszkam za granica, koncze juz studia podyplomowe,
nie mam tu rodziny, wszystkim zajmuje sie sama i musze sobie sama wszystko
organizowac. Normalnie jestem szczesliwa, spotkalam wielu cudownych ludzi,
niby wszystko dobrze sie uklada, szukam teraz pracy (mam nadzieje, ze wkrotce
ja znajde) ale wiecie,czasem opuszczaja mnie sily, mam ochote plakac, czuje
sie taka samotna. Moja najlepsza przyjaciolka, z ktora tak dobrze sie
rozumiem mieszka w Polsce, tak bym chciala isc z nia na kawe i pogadac,
spotkac sie od czasu do czasu i wiedziec, ze ktos mnie rozumie - ale nie ma
takiej mozliwosci.. Nie mam chlopaka, jest wielu mezczyzn kolo mnie, ale nie
potrafie wybrac. Podobaja mi sie dojrzali mezczyzni, a tacy sa z reguly
zonaci, wiec mam problem. Nie wiem nawet, czemu to wszystko pisze, chyba
potrzebuje sie wygadac.

[Gość: Ru]

Rzadko jest tak, ze mam wszystko. Ty ustalilas swoje priorytety jak rozumiem-
zycie za granica. To chyba oczywiste ze w pewnych okolicznosciach wiaze sie to
z samotnoscia. Poza tym piszesz ze nie umiesz wybrac. Sama sobie odpowiadasz
na swoje watpliwosci. Od czasu kiedy pozbylem sie swoich stereotypow, idealow
czuje sie swietnie gdziekolwiek jestem:-) pozdrawiam

[Gość: qq1]

Gość portalu: Marlena napisał(a):

[..]czemu to wszystko pisze, chyba
potrzebuje sie wygadac. [..]
*************
Tu każdy dzieli się swymi przemyśleniami.
Witam jedną z nielicznych normalnych osób na forum gazety.


Pozdrawiam.

[Gość: Marlena]

Dziekuje, to milo z Twojej strony :-)
To forum jednak pomaga :-)
pozdrawiam!

[Gość: Yes]

Marlena, a jak Twoj cudowny kochanek? Nadal wystarczaja Ci te chwile, kiedy nie
musi wracac do domu? To nie jest zlosliwosc, po prostu pamietam, ze bylas
szczesliwa, nie bylo wtedy mowy o samotnosci

[Gość: Marlena]

a Ty jestes w formie 24h/24h? nie masz gorszych chwil?

[tralalumpek]

Gość portalu: Marlena napisał(a):

> Mam maly kryzys, napiszcie cos nie wiemp, moze na pocieszenie?

OOOOO na pocieszenie: kryzysy przychodza i odchodza, to wedrujacy stan



albo na
> postawienie mnie na nogi?

OOOOO Nie muc bo innych pociagniesz za soba, dupe w garsc i od przodu przez
zycie marsz!!!


mieszkam za granica, koncze juz studia podyplomowe,
> nie mam tu rodziny, wszystkim zajmuje sie sama i musze sobie sama wszystko
> organizowac. Normalnie jestem szczesliwa, spotkalam wielu cudownych ludzi,
> niby wszystko dobrze sie uklada, szukam teraz pracy (mam nadzieje, ze
wkrotce
> ja znajde) ale wiecie,czasem opuszczaja mnie sily, mam ochote plakac, czuje
> sie taka samotna.

OOOOO tez mieszkam jako jedyna z calej rodziny za granica. Tez mnie czasem
opuszczaly sily ale mam wspanialego meza, poznalam go wlasnie za granica.
Wspaminamy, ze musielismy oboje wyjechac z Polski zeby sie poznac. Moze i ty
znajdziesz swoja milosc.



Moja najlepsza przyjaciolka, z ktora tak dobrze sie
> rozumiem mieszka w Polsce, tak bym chciala isc z nia na kawe i pogadac,
> spotkac sie od czasu do czasu i wiedziec, ze ktos mnie rozumie - ale nie ma
> takiej mozliwosci..

OOOOOO przyjaciele maja to do siebie z nie sa zwiazani z miejscem urodzenia.
Poznaj inna przyjaciolke. Na jedenj przyjaciolce lub kolezance swiat sie nie
konczy. Otworz sie na swiat i ludzi.


Nie mam chlopaka, jest wielu mezczyzn kolo mnie, ale nie
> potrafie wybrac. Podobaja mi sie dojrzali mezczyzni, a tacy sa z reguly
> zonaci, wiec mam problem. Nie wiem nawet, czemu to wszystko pisze, chyba
> potrzebuje sie wygadac.

OOOOOOO szukaj tych niezonatych, jest ich troche.

[Gość: Marlena]

Dzieki Tralalumpek! sympatyczna z Ciebie forumowiczka :-) milego wieczoru!

[Gość: motylek]

hej Marlena!

Ja tez mieszkam za granica i nie bylo mi latwo. Powinnam sie cieszyc, ze mam
dobra prace i moge sie rozwijac, ale... Podobnie jak Tobie brakuje mi moich
przyjaciol. WPradzie poznalam tu sporo ludzi, jednak to nie to. Nie nadajemy na
tych samych falach. SPotykam sie od czasu do czasu, idziemy na impreze, ale to
nie to. Wiem jak trudno jest znalezc swoje miejsce w obcym kraju.
Z drugiej strony, kazdy musi isc swoja droga i realizowac wlasne cele. NIe
mozna caly czas ogladac sie na przyjaciol. Wczesniej czy pozniej kazdy z nich
zalozy rodzine i nie bede mieli juz tyle czasu na wspolne spotkania, szkoda,
gdybys rezygnujac ze swoich planow zostala w Polsce, a po paru latach ocknela
sie, ze jestes rownie samotna, nie osiagnalwszy tego co masz teraz.
Kazdy ma swoje smutki, ja w takie dni robie sobie dni pieknosci, nakladam
maseczki kupuje winko i milo spedzam dzionek.
Z tymi dojrzalymi mezczyznami nie jest najlatwiej, moze lepiej rozejrzec sie za
mlodym i poszalec troche, a na spokoj i statecznosc zawsze bedzie czas:-)
Trzymaj sie i powodzenia.

[Gość: Marlena]

Dziekuje, Motylku, jest dokladnie tak jak piszesz.
Nie ogladam sie na innych, nauczylam sie samodzielnosci. Czasem tylko
chcialabym wrocic do chwil spedzonych z przyjaciolmi w Polsce.. Tu tez mam
przyjaciol, ale wiesz, czym jest czas w przyjazni.. No coz, nie narzekam,
ciesze sie, ze mamy wciaz kontakt, i rowniez ze spotkalam tutaj kilku ludzi na
ktorych moge polegac i ktorych bardzo cenie.
Chyba masz rowniez racje co do mlodych mezczyzn. Z kazdym dniem umacniam sie w
tym przekonaniu.
Pozdrowiam serdecznie

[yagnieszka]

A gdy jest mi zle, wsiadam w samochodzik i jade tych 60 km do polskiego sklepu,
kupuje napoleonki (zwane przez innych kremowkami), obzeram sie jedna i pol
brudzac siedzenie w samochodzie (i kierownice tez), dojezdzam do domu, robimy
kawke, siadamy w ogrodzie i konczymy napoleonki/kremowki. I jest lepiej. Potem
tylko musze rano wstac i pobiegac, bo sie czuje winna ze ta 1,5
napoleonki/kremowki w samochodzie ale to juz jest nastepny dzien.
Bieganie zreszta tez pomaga na smutki, w ogole wysilek fizyczny - trudno miec
kiepski humor na sali gimnastycznej albo w basenie. Jak nie masz polskiego
sklepu albo nie lubisz napoleonek - polecam gym ;)

[Gość: Marlena]

yagnieszka napisała:

> Bieganie zreszta tez pomaga na smutki, w ogole wysilek fizyczny - trudno miec
> kiepski humor na sali gimnastycznej albo w basenie. Jak nie masz polskiego
> sklepu albo nie lubisz napoleonek - polecam gym ;)

fakt, bardzo trafna uwaga :-) ale najpierw musze znalezc prace, bo silownia we
Francji jest okropnie droga. tymczasem pocwicze przed lustrem ;-)

[Gość: motylek]

jakis tydzien temu tez przyzywalam podobny kryzys. Moja przyjaciolka wspomniala
w e-mailu, jak milo spedzila babaki wieczor z innymi moimi kolezankami i
ubolewaly,ze mnie tam nie bylo. Jak sobie pomysle ile wieczorow spedzilam sama
to...., smutno mi sie robi. Bedac w Polsce mialam mnostwo kolezanek, jakos
dobrze dogadywalam sie z kobietami. Moja mama nie mogla spamietac imion moich
znajomych z liceum. Teraz czesto czuje sie samotna... jakos to do mnie nie
pasuje. Z drugiej strony odkrylam swoje drugie ja, polubilam przebywanie we
wlasnym towarzystwie. Czlowiek musi byc bardzo kreatywny, aby zepelnic sobie
czas. Latwo nawiazuje kontakty z innymi i z reguly to ja robie pierwszy krok,
jak mi pozniej cos nie pasuje, to najwyzej przychodzi mi sie wycofac. Zycie na
obczyznie bardzo usamodzielnia czlowieka i czyni go silniejszym, teraz wiem, ze
gdziekolwiek bym sie znalazla to na pewno dam sobie rade. Ty pewnie tez.
Gdzie przebywasz? Ja pisze zza Odry.
Pozdrawiam

[Gość: Marlena]

mieszkam w Paryzu, lubie to miasto i Francuzow. spotykam roznych ludzi, ale
mialam szczescie poznac kilka "perelek". czasem czuje roznice w mentalnosci,
ale to niekoniecznie jest zle, bo pokazuje inny punkt widzenia, albo inny
sposob rozumowania, to jest cenne i czesto pomaga.
tez jestem osoba otwarta, lubie sie usmiechac i czesto robie pierwszy krok,
ktory czesto konczy sie tak, jak to napisalas - cos nie pasuje i wycofuje sie.
tak samo jak Ciebie, zycie tutaj umocnilo mnie i moj charakter, potrafie zadbac
o siebie. no coz, czasem jednak bywaja wieczory jak dzis.. nie wiedziec czemu
ogarnela mnie tesknota i samotnosc.. ale juz jest lepiej :-)
Dlugo juz jestes w Niemczech?

[...]

[Gość: sexonthebeach]

Wiadomość została usunięta ze względu na złamanie prawa lub regulaminu.

[Gość: motylek]

Hej Marlena.

W Niemczech jestem od ponad 4 lat. Na poczatku pelno wrazeni, sporo ludzi
poznanych na Uniwersytecie. Uczylam sie jezyka, studiowalam bylo super. Cos
nowego. Niestety szybko okazalo sie, ze zawarte na Uni znajomosci byly tylko
tymczasowe. Trudno trafic na obczyznie na rodakow, z ktorymi Cie cos laczy,
kazdy mial inne cele wyjezdzajac. POczatkow macie mnostwo wspolnych tematow,
ktore jednka wyczerpuja sie i... pozostaje spotykanie sie z przyzwyczajenie. To
nie sa juz takie przyjaznie jak te zawarte w liceum, badz na studiach w Polsce.
W Niemczech kazdy sobie rzepke skrobie. Teraz pracuje i ... milych mam kolegow
w biurze, ale po pracy jak sie z nimi kilka razy spotkalam, rozmowom na temat
wlasnie wkonanaje pracy nie bylo konca. Ilez wiec mozna!!!
Ogolnie nie moge jednka narzekac, mam paru znajomych, dobra prace, a do Polski
niedaleko. Najwazniejsze to cieszyc sie tym co sie ma!
Ciagnie mnie jednak do kraju i na pewno kiedys wroce, moze za rok, dwa...
A Ty??? Juz na stale chcesz tam osiasc??

[Gość: Marlena]

Hej Motylek!
Ja jestem we Francji od 3 lat, 2dni temu mialam wlasnie obrone i teraz jestem
na rynku pracy! zaczynam poszukiwania, wysylanie CV, etc.
Co do Polakow, to mam jedna przyjaciolke z ktora sie czesto spotykam i kilku
kolegow z ktorymi rozmawiam od czasu do czasu przez tel i rzadko sie widzimy.
Nie zamykam sie we wspolnocie polskiej, bo wiekszosc Polakow wciaz narzeka na
Francuzow i na zycie we Francji.
Tak wiec lepiej sie dogaduje z samymi Francuzami albo innymi obcokrajowcami,
ktorzy tu mieszkaja.
Nie wiem, czy chce tu osiasc na stale, zobaczymy, jak sie zycie ulozy, ale na
razie bede szukala tutaj pracy. Szkoda mi marnowac mojego wyksztalcenia i
wiedzy - tutaj mam wiecej mozliwosci. W Polsce srodowisko polityczne jest
zepsute i czekalaby mnie ewentualnie praca nauczycielki, przy odrobinie
szczescia.. ;-)
a jacy sa Niemcy wobec Polakow?
pozdrawiam serdecznie

[Gość: hej Marlena]

Z Niemcami bywa roznie. Polacy i inni obcokrajowcy ciagle na nich
narzekaja.Proces integracyjny nie przebiega zbyt szybko, wdaje mi sie jednka,
ze to nie tylko wina Niemcow, duzo osob po prostu nie przyswoilo sobie jezyka
na tyle, aby moc rozmawiac na kazdy temat, nie dziwie sie zatem Niemcom, ze nie
maja ochote wdawac sie z takim osobnikiem w bizsze kontakty. Jak juz sie ich
troche lepiej pozna to sa calkiem ok. W pracy dobrze sie z nimi dogaduje, nigdy
nie traktowali mnie z gory i raczej im to nie przeszkadza, ze jestem Polka.
Niestety jak w kazdej spolecznosci sa osobniki, ktore odstaja od poziomu. Dla
wielu Niemcow pierwsze skojarzenie z Polska dotyczy skradzionych samochodow, no
i ladych Polek:-)))
Mimo wszystko nie udalo mi sie z nikim tak zaprzyjaznic jak w Polsce, na to
potrzeba czasu, najlatwiej jest nawiazac bliskie kontakty jak sie ze soba
blisko przebywa. Na to juz nie zawsze ma sie czas. Dlatego staram sie
pielegnowac moje przyjaznie w Polsce:-))

[Gość: Marlena]

Ja tez utrzymuje kontakty w Polsce, ale wiesz co, po 3 latach pozostala
mi "smietanka". to znaczy wiekszosc znajomosci jakos poginela, stracilam
kontakt z niektorymi, ktorych uwazalam wczesniej za przyjaciol. Jednak wcale
nie rozpaczam z tego powodu, wrecz przeciwnie :-) wiem jak wiele warci sa ci,
ktorzy mi zostali. W koncu lepiej miec kilku dobrych przyjaciol na ktorych
mozna polegac, niz cale wielkie grono znajomych, ktorzy sa blisko, gdy czegos
chca, albo im tak wygodnie.