znów wędrujemy....

[2szarozielone]

chodzi mi wiersz po głowie... I brzmi głosem Turnaua.

"Znów wędrujemy ciepłym krajem,
malachitową łąką morza.
Ptaki powrotne umierają
wśród pomarańczy na rozdrożach.
Na fioletowoszarych łąkach
niebo rozpina płynność arkad.
Pejzaż w powieki miękko wsiąka,
zakrzepła sól na nagich wargach.
A wieczorami w prądach zatok
noc liże morze słodką grzywą.
Jak miękkie gruszki brzmieje lato
wiatrem sparzone jak pokrzywą.
Przed fontannami perłowymi
noc winogrona gwiazd rozdaje.
Znów wędrujemy ciepłą ziemią,
znów wędrujemy ciepłym krajem."

I jakoś mi z nastrojem koresponduje w trudny do wytłumaczenia sposób. A jakoś
melancholijnie mi jest.

[effica]

dzieki za przypomnienie :) jedna z moich ulubionych

[2szarozielone]

Ja w ogóle całą tę płytę Turnaua bardzo lubię, super mi się kojarzy :) Ale ten
wiersz... Polubiłam przez niego Baczyńskiego. Jest taki... "nasycony" wszystkim,
na wszystkie zmysły działa.

i jeszcze z Turnauowych poezji

[2szarozielone]

to znaczy z takich wierszy, co to je polubiłam jeszcze bardziej przez wykonanie
na jego albumach...

"Kto chce, bym go kochała, nie może być nigdy ponury
i musi potrafić mnie unieść na ręku wysoko do góry.
Kto chce, bym go kochała, musi umieć siedzieć na ławce
i przyglądać się bacznie robakom i każdej najmniejszej trawce.

I musi też umieć ziewac, kiedy pogrzeb przechodzi ulicą,
gdy na procesjach tłumy pobożne idą i krzyczą.
Lecz musi być za to wzruszony, gdy na przykład kukułka
kuka lub gdy dzięcioł kuje zawzięcie w srebrzystą powlokę buka.

Musi umieć pieska pogłaskać i mnie musi umieć pieścić,
i smiać się, i na dnie siebie żyć słodkim snem bez treści,
i nie wiedzieć nic, jak ja nic nie wiem, i milczeć w rozkosznej
ciemności,
i byc daleki od dobra i równie daleki od złości."

[gweeny]

też lubię jak Turnau to śpiewa :)