małżeństwo czy konkubinat?

[Gość: balbina]

No właśnie - co mi da małżeństwo ? Od prawie piętnastu lat jesteśmy sobie z
moim facetem bez ślubu, mieszkamy razem, teraz sobie budujemy dom i wszystko
jest super (dzieci wspólnych nie mamy, ja mam córkę z byłego małżeństwa).
Kiedyś on chciał ślubu, ale ja się nie paliłam, więc tak się rozeszło po
kościach. A teraz coraz częściej moi rodzice mnie naciskają, że "tak będzie
bezpieczniej". Wiem, że chodzi im o kwestie własności, dziedziczenia itd. Jakoś
nie mogę sobie wyobrazić, żeby wziąć ślub tylko dla uregulowania tych spraw. Bo
innych powodów nie widzę - wręcz boję się, że to by coś zepsuło. A może takie
rzeczy (majątkowe) uregulować inaczej, a ze ślubem dać sobie spokój ? Doradzcie
coś.

[staua]

Nie planujecie dzieci? W takim razie mozecie sprawy majatkowe uregulowac
wylacznie prawnie, ale chyba jest to nieco bardziej skomplikowane niz slub.
Swoja droga, po tylu latach chyba sobie ufacie na tyle, zeby w razie rozstania
rzeczy materialne rozdzielic kulturalnie. A w razie smierci jednego z Was to
proste, wystarczy miec testament. Swoja droga, dziwie sie troche, ze Twoi
Rodzice naciskaja po tak dlugim czasie, przeciez nie jestes juz nastolatka?
Pozdrowienia
PS. Ja tez sie zastanawiam, czy warto brac slub. Dla spraw majatkowych nie
warto, dla dzieci troche bardziej. W naszym przypadku komplikacja w
konkubinacie jest fakt, ze mieszkamy za granica i zeby byc tu legalnie razem
nie biorac slubu, musimy oboje pracowac (pozwolenie na prace = pozwolenie na
pobyt). Natomiast w malzenstwie wystarczy, jak jedno pracuje i moze utrzymac
wspolmalzonka. Jesli wiec bylibysmy po slubie, moglibysme miec dzieci, tak nie
za bardzo. Nie mowiac o tym, ze cala sytuacja bylaby bezpieczniejsza...

[Gość: balbina]

Oczywiście, że moim rodzicom chodzi o ten dom. Teraz mieszkamy w mieszkaniu,
które jest moją własnością, ale działka i dom są jego. Rodziców irytuje to, że
nie mam (formalnie) praw do tego domu, a wiele się dokładam - bo rzeczywiście
po tylu latach jesteśmy jak małżeństwo i budżet domowy jest wspólny. To nie
chodzi o mnie - ja mam do niego zaufanie ( i vice versa), ale w pewnym sensie
rozumiem też moich rodziców. Są już wiekowi, mają swoje przekonania i chociaż
traktują mojego jak zięcia, to jednak sprawy finansowe woleliby widzieć dla
jedynaczki pewniejsze niż "wzajemne zaufanie". Po prostu męczą mnie już te
dyskusje, a najbardziej krakanie " a jakby coś się stało".

[kini]

Przyłączam się do krakających. Na całej linii.

dom?

[staua]

E, jesli chodzi o dom, to nie warto. Podam przyklad. Niedawno zmarl znajomy
moich rodzicow. Ozenil sie pozno, nie mial dzieci. Po slubie zamieszkal z zona
u niej, jego mieszkanie wynajmowali. Kiedy zmarl, okazalo sie, ze pozostawil
testament, w ktorym zapisal swoje mieszkanie siostrzenicy (mial je przed
slubem, wiec nie bylo wspolnym dorobkiem i bez testamentu nastapilby podzial
majatku, a zona dostalaby najwieksza czesc) W tej chwili zona jest w trakcie
kombinowania, co zrobic, zeby uniewaznic testament (ktory jest jak najbardziej
wazny, bo spisany przy swiadkach, z podpisami itd).
Jak widac, slub nie ma znaczenia, jezeli sie kochacie, to tak jak pisalam
wczesniej, sprawy materialne sa zabezpieczone tak czy inaczej. Jezeli
przestaniecie i on bedzie chcial pozbawic Cie domu, to mimo slubu i tak bedzie
mogl to zrobic.
Pozdrowienia

[Gość: Adela]

Balbina 15 lat to szmat czasu. Mysle ze udowodniliscie sobie wzajemnie ze
chcecie byc razem. Zyjac tyle lat wspolnie i tak traktowani bylibyscie jako
malzenstwo w kwestii majatkowej. Mysle ze chyba chodzi o ten dom. Rodzice
obawiaja sie pewnie ze moglabys zostac na lodzie gdybyscie sie rozeszli. Wizyta
u prawnika jest jak najbardziej wskazana. Co do slubu to tylko wasza decyzja,
bo przeciez nie macie dzieci.A swoja droga dlaczego nie wzieliscie slubu? Ja
jestem blisko 20 lat po slubie i bardzo sobie chwale, ale nikomu nie radzilabym
aby to zrobil ze wzgledu na dom .Jesli tak jest wam dobrze to po co to zmieniac.

[Gość: gigi]

przez 5 lat zylam w konkubinacie.Pol roku temu wzielismy slub i jest nam nadal
bardzo dobrze ze soba .rodzina i znajomi nie zadaja juz pytan kiedy sie
pobierzemy. mowie wam, slub to naprawde nic strasznego.kobiety jeszcze powinny
wziac pod uwage ew.macierzynstwo, jesli nie maja dzieci z poprzednich zwiazkow.
biologia dla kobiety jest nieublagana i tej decyzji nie mozna odkladac zbyt
dlugo. miedzy innymi i dlatego ja wzielam slub, gdyz chce miec dzieci, ktore
wychowywalyby sie w normalnej rodzinie.pozdrawiam wszystkich.

[Gość: witek]

Brawo

[Gość: Leszek]

A jak dwoje ludzi nie ma slubu to juz nie jest NORMALNA rodzina !?!
Uwielbiam glosy pelne tolerancji dla ludzi o innych pogladach

pozdr



Gość portalu: gigi napisał(a):

> przez 5 lat zylam w konkubinacie.Pol roku temu wzielismy slub i jest nam nadal
> bardzo dobrze ze soba .rodzina i znajomi nie zadaja juz pytan kiedy sie
> pobierzemy. mowie wam, slub to naprawde nic strasznego.kobiety jeszcze powinny
> wziac pod uwage ew.macierzynstwo, jesli nie maja dzieci z poprzednich zwiazkow.
> biologia dla kobiety jest nieublagana i tej decyzji nie mozna odkladac zbyt
> dlugo. miedzy innymi i dlatego ja wzielam slub, gdyz chce miec dzieci, ktore
> wychowywalyby sie w normalnej rodzinie.pozdrawiam wszystkich.

[Gość: gigi]

przez 5 lat zylam w konkubinacie.Pol roku temu wzielismy slub i jest nam nadal
bardzo dobrze ze soba .rodzina i znajomi nie zadaja juz pytan kiedy sie
pobierzemy. mowie wam, slub to naprawde nic strasznego.kobiety jeszcze powinny
wziac pod uwage ew.macierzynstwo, jesli nie maja dzieci z poprzednich zwiazkow.
biologia dla kobiety jest nieublagana i tej decyzji nie mozna odkladac zbyt
dlugo. miedzy innymi i dlatego ja wzielam slub, gdyz chce miec dzieci, ktore
wychowywalyby sie w normalnej rodzinie.pozdrawiam wszystkich.

[Gość: X]

No, może będę tu głosem mieszczaństwa i wiktoriańskiego Ciemnogrodu.
Ale posłuchaj: co Ci przeszkadza zawrzeć cywilne małżeństwo? Dla mnie jedynym
argumentem przeciw małżeństwu cywilnemu jest budowa domu (mieszkania) i
odpowiednie ulgi. Ale podział ewentualnego domu (mieszkania) w konkubinacie, to
tłusta sprawa dla prawników, na której (po Waszym najdłuższym życiu) tylko oni
skorzystają.
Jeśli Twój majątek jest niewspółmierny do tego co wniósł Twój partrer - spisz,
proszę u notariusza intercyzę. To taka stara uczciwa forma układania się między
przyszłymi małżonkami.
Zawrzyjcie małżeństwo cywilne na próbę. Nie musisz przyjmować jego nazwiska.
Potem zobaczycie, jak Wam w tym związku. Zawsze możecie się rozstać.
Pozdro.

(kobieta i mama , w konkubinacie, w małżeństwie cywilnym, etc...)

dlaczego brac slub?

[bukowski27]

wiec ja moze odwóce pytanie: a dlaczego nie brac slubu?

[Gość: balbina]

1. bo jak się już raz wzięło i nic z tego nie wyszło, to się człowiek zniechęca
2. bo to w pewnym sensie irytujące, że ktoś zupełnie obcy (urzędnik) ma
potwierdzić, że faktycznie chcemy być razem i niejako nas do tego zobowiązać
3. bo podpisanie tego papierka narzuca jakiś taki przymus - być może tylko
osoby przekorne mają takie odczucie, ale ja chyba taka jestem
4. bo to bardziej romantycznie - jakby codziennie się ten wybór potwierdzało -
bo ciągle jestem, bo tu wracam - a właściwie nie muszę
5. bo z tym ślubem i weselem tyle zachodu.....

balbina - odpowiadam.

[bukowski27]

Gość portalu: balbina napisał(a):

> 1. bo jak się już raz wzięło i nic z tego nie wyszło, to się człowiek zniechęca
> 2. bo to w pewnym sensie irytujące, że ktoś zupełnie obcy (urzędnik) ma
> potwierdzić, że faktycznie chcemy być razem i niejako nas do tego zobowiązać
> 3. bo podpisanie tego papierka narzuca jakiś taki przymus - być może tylko
> osoby przekorne mają takie odczucie, ale ja chyba taka jestem
> 4. bo to bardziej romantycznie - jakby codziennie się ten wybór potwierdzało -
> bo ciągle jestem, bo tu wracam - a właściwie nie muszę
> 5. bo z tym ślubem i weselem tyle zachodu.....


1. tu sie nie wypowiem bo nie bralem jeszcze.
2. myslałem o kosciele raczej (chociaz ksiadz to tez urzednik) i ja nie traktuje
tego jako zmuszenia do zobowiazania sie do czegos, tylko jako hmmm... uroczyste
ogloszenie (?wiem ze to nie jest dobre slowo:) przed rodzina przed bliskimi
znajomymi.
3. no to ja chyba nie jestem przekorny:)
4. nie wiem co powiedziec, ale nie widze roznicy w romantycznosci pomiedzy
konkubinatem, a malzenstwem.
5. no wesele to i chyba fakt, że tyle zachodu... mi weselel włascxiwie nie jest
potzrebne... ale jak bedzie mialo byc to tez sie nie bede upieral...

[Gość: balbina]

No właśnie mój facet się upiera, że jak ślub to i wesele, a ja uważam, że jak
już od tylu lat nasze rodziny traktują nas jak małżeństwo, to robienie wesela
jest idiotyczne. Tak samo "ogłaszanie" oficjalne naszej decyzji. Jaka jest,
kady widzi od kilkunastu lat. Czyli wniosek chyba taki - jak się nie zdecyduje
od razu, to po latach jakoś zupełnie się o tym nie myśli. Chyba że przez te
cholerne finansowo-podatkowo-skarbowo-urzędowe kwestie.

balbina decyzja i tak nalezy do ciebie:)

[bukowski27]

bez wzgledu co tam napisalem wyzej, to tak sobie mysle, że powod dla ktorego
jednak mylalbym o malzenstwie jest jeden: tradycja i jkaies takie wyobrazenie
że wiesz... maz-zona-dzieci... taki zestandaryzowany wzorzec rodziny... no bo
jak sie tak szczerze zatsanowic, no to co za roznica? jak sie kochamy to sie
kochamy i juz... ale mimo wszytsko dla pelnosci obrazu brakowaloby mi
malzenstwa... ale wiesz... kazdy ma swoje zycie:)

[Gość: Elwira]

Balbina a czy ty i twoj przyjaciel jestescie prawnie wolni? Bo jesli nie
rozwiedliscie sie formalnie to musielibyscie to zrobic i moze to za duzy klopot
dla was. Balbina do diabla raz kozie smierc, zrob co potrzeba aby sie pobrac.
To tylko formalnosc w waszym przypadku, ale jaka mila. Mozecie z duma nosic
obraczki na waszych palcach. Nikomu nie musielibyscie sie tlumaczyc, ze
jestescie w zwiazku nieformalnym. Sluchaj, moja ciocia zyla tak z wujkiem przez
wiele lat. Ona byla mloda wdowa, on rozwiodl sie formalnie. I to on ciagle
nalegal aby sie w koncu pobrali. Nie mieli dzieci jak wy, ale on odczuwal
potrzebe malzenstwa. Ona byla strasznie leniwa na tym polu, bo to i metryki
trzeba zalatwic i inne sprawy, a w ogole to nawet nie wszyscy wiedzieli, ze nie
maja formalnego slubu. Zyli dobrze i zgodnie przez okolo 20 lat, do momentu
kiedy wujek nie zachorowal na raka. Ciocia trwala przy nim do konca,
pielegnowala go, karmila, wstrzykiwala morfine i naprawde nie miala czasu na
myslenie o sobie, co bedzie z nia po jego smierci, jak bedzie wygladala jej
sytuacja finansowa. To ja i moja mama zalatwilysmy wszystko. Dla jej dobra
przede wszystkim. Ale i wujek cieszyl sie ze w koncu sa malzenstwem, ze zostawi
ja bez obawy o jej sytuacje finansowa. A i ona z duma do dzisiaj nosi jego
nazwisko. Od 16 lat jest sama. Mowi, ze trzeciego meza juz nie chce chowac.
Mysle, ze zaluje iz nie zrobila tego wczesniej, a przede wszystkim, ze slub
nastapil w takich smutnych okolicznosciach. Ale moze lepiej pozno niz wcale. Co
stracisz?? Boisz sie ze cos moze sie zmienic, nie sadze. A wiec przemyslcie to
i do dziela. Powodzenia.

[Gość: kasia]

Jeśli działka jest jego, to i tak po ślubie nie staniesz się jej właścicielką.
Chyba, że uczyni on darowiznę, ale tak samo może to zrobić bez ślubu (tyle że
podatek większy, ale może to być nie darowizna a sprzedaż za nakłady).
Rozumiem, że przynajmniej on korzysta z ulgi. A może oboje? Moi teściowie
skończyli budować dom i wyliczyli, że gdyby go budowali nie mając ślubu, czyli
odliczało każde osobno, zarobiliby już na samochód (w przenośni zarobili - nie
stracili). Wracając do tzw. "adremu": jeśli zostaniesz żoną i będziesz
dziedziczyła, to razem z jego rodzicami i rodzeństwem, a zatem też nie będziesz
jedyną właścicielką. Chyba, że będzie testament, ale to obojętne, czy jesteś
żoną czy nie - na podstawie testamentu możesz dostać całość, a reszta i tak
może żądać zachowku, ale to już szczegóły.
Co do kwestii mentalnych: zgadzam się z Tobą, rozumiem Twoje opory. Ja sama
zdecydowałam się na ślub tylko kościelny - bo jestem wierząca, a przysięganie-
uroczyste-przed urzędnikiem-tradycja-ogłaszanie śmieszy mnie (to my sobie, co
rano i co wieczór po cichu dajemy słowo a Bóg to słyszy i się uśmiecha.
Jakbyś chciała jeszcze wyjaśnień w kwestii prawnej, to pytaj, w każdym razie
uważam, że jak dom jest w budowie, to ślub nie pomoże, a po smierci sępy i tak
się zlecą (chyba, że ich nie ma, to też śłub nic nie zmienia)
kasia

[Gość: balbina]

takie historie są bardziej przekonujące niż suche argumenty. Rzeczywiście, na
co dzień nie chce się myśleć, że może się zdarzyć nieszczęście. A ja jestem
takim samym leniem w sprawach urzędowych jak Twoja ciocia. Już nawet kiedyś
zaczęliśmy coś załatwiać, ale ja a to o czymś zapomniałam, a to mi się nie
chciało gdzieś tam iść.... i się rozeszło. Może teraz jest dobra okazja -
żebyśmy się przenieśli do nowego domu już jako małżeństwo.
pzdr,
b

[Gość: IGA]

Zyję sobie w wolnym związku, ale naciskam mojego partnera na ślub. Nie mam
własnych złych doświadczeń, bo wolę się uczyć na błędach innych. Problemy zaś
biorą się z naszego prawa, które niby stara się brać pod uwagę dobro
wszystkich, ale często ze stratą dla innych. Znajomy który nie miał ze swoją
żoną dzieci musiał po jej śmierci spłacać rodzinie żony mieszkanie( które kupił
jeszcze jako kawaler). Nie muszę dodawać jakie koszty poniósł i jak zawiódł się
na tych ludziach. Z kolejną żoną spisał testament. Na szczęście w nieszczęściu.
Niestety niedawno zmarła. Przecież jak dowiedziała się o chorobie, to prośba o
testament mogłaby ją pozbawić nadzieji na życie!
To że ufasz swojemu partnerowi nie zwalnia Cię z zabezpieczenia własnej
przyszłości. Może jestem pesymistką (a z całą pewnością Ci tego nie życzę)
nasuwa mi takie wizje:
Twój partner zachoruje na manię, i zacznie rozdawać majątek. Tobie nic do jego
własności, a nie możesz go ubezwłasnowolnić.
Zdarza się tragedia, rodzina dzieli między siebie wartość domu, gdzie się wtedy
podziejesz?
Sam ślub wszystkiego nie załatwia. Jeśli dobrze wam bez papierka, to tylko Wam
pogratulować. Natomiast nad sprawami własności radzę się zastanowić z
prawnikiem.

[Gość: frisky2]

Wlasciwie Balbino, zebys nie miala wyrzutow sumienia, ze bierzesz slub dla
jakichs spraw materialnych, to twoj mezczyzna powinien sam zadbac o Twoje
zabezpieczenie materialne. Skoro cie kocha, to powinno mu zalezec, zebys w
razie czego nie zostala bez niczego w zyciu.

[Gość: kasia]

Jak widzisz ślub znajomemu nie pomógł, musiał spłacać rodzinkę... A swoją droga
to musiała być jego decyzja, że dopuścił żonę do własności mieszkania
kawalerskiego - ze wszystkimi tego konsekwencjami, a mianowicie dzieleniem się
spadkową częścią jego własnego mieszkania... Jednak ten ślub mu zaszkodził a
nie pomógł, trzeba rozważyć wszystkie za i przeciw.

[Gość: Koz]

Bardzo przykro mi cos tak makabrycznego zasugerowac.
Na ile slub zmienia sytulacje twoich spadkobiercow,
potomstwa i rodzicow, jesli to Ty zapukasz do wrot
Sw. Piotra pierwsza? Czy oni rowniez beda mogli
zadac od twojego partnera splaty zachowku?

[Gość: ktos]

Jesem drugi raz zonaty. Przed drugim slubem mialem ile chcialem i jak chcialem,
na wszystkie tematy zesmy rozmawiali. A teraz liczy sie tylko jej praca. Po
slubie, nastepnego dnia zaczely sie klopoty, to mnie boli glowa, to jestem
zmeczona, albo inne klamstwa. Obecna zona wyszla za mnie, zeby dostac zielona
karte. Po 12 latach malzenstwa, wniosek jest jeden NIE WARTO BYLO TEGO ROBIC.
Tak mi bylo dobze przed slubem. ktos

[Gość: Eryk]

Ty Balbina masz super sytuację,możesz wybierać,jak w sklepie PRL ,albo
małżeństwo.albo konkubinat nieformalny,albo ,w przyszłości,formalny.Żyj zgodnie
z własnym sumieniem i nie daj się skanalizować.Ja nie mam takiej komfortowej
sytuacji.Żyję już ponad 10 lat ze swoim Pawłkiem i wciąż jestem nim
zauroczony,kocham go ponad wszystko,kazdy dzień jest dla mnie nowym wyzwaniem i
radością. Gdy rano się budzę i widzę jego zarumienione policzki i zamknięte
oczy,to myślę sobie,że miałem wielkie szczęście,że go spotkałem i ta świadomość
dodaje mi wciąż nowej energii,aby dbać o niego i szanować go. On z kolei często
patrzy mi w oczy głęboko,jakby chciał sprawdzić,czy nadal wszystko jest w
porządku.Lecz na naszym wprost idyllicznym obrazie życia wciąż pojawia się
głęboka rysa niepokoju. Co będzie,gdy partner mój lub ja zachoruje,gdy będzie
potrzebował opieki lub wpadnie w tarapaty prawne lub gdy któreś z nas odejdzie
z tego świata.....Dla nieczułych urzedników nasz zwiazek i nasza bliskość jest
bez znaczenia a często traktowana jest z pogardą. Będą sie liczyć tylko moi
krewni,którzy wiele złego wyrzadzili mi w życiu a mojego Pawłka,gdy był jeszcze
młody,miał zaledwie 20 lat,najbliższa rodzina zgodnie wurzuciła z domu w
atmosferze przekleństw,poszturchiwań,wyzwisk. Jestem starszy od niego,boję
się,że gdy odejdę,to rodzina moja ,strasznie pazerna,rzuci się na nasze
wspólnie wypracowane dobro i wydrze mu wszystko.Na samą myśl dostaję dreszczy i
bólu serca.Akt testamentowy nic tu nie pomoże,bo jest obwarowany jakimiś
"zachówkami" i innymi kruczkami,że można go podważyć.Dlatego muszę
walczyć,walczyć usilnie,aby nasz związek uczynić formalnym.Wyłania się teraz
możliwość "konkubinatu"Jeśli nie byłoby możliwe ustanowienie odrębnego statusu
prawnego pod nazwą"formalne związki partnerskie"obejmujące pary tej samej
płci,to bardzo chcielibyśmy,żeby formalne "konkubinaty"objęły i nas i to
możliwie jak najszybciej.Każdego dnia wyczekuję z niecierpliwością tego,dla
dobra mojego ukochanego Pawełka,swojego i naszego harmonijnie rozwijającego się
związku. Apel do tych,którzy będą decydować o kształcie ustawy,wczujcie się w
naszą sytuację,bądźcie po prostu ludźmi.

[Gość: balbina2]

Rzeczywiście macie dużo gorzej niż mieszane konkubinaty. Chociaż w pewnych
kręgach (LPR-owo-radiomaryjnych) obydwie formy bycia razem wzbudzają niemal tak
samo wielkie zgorszenie. Myślę, że o ile damsko-męskie konkubinaty mają jakąś
szansę - to te homo absolutnie nie. Mimo to starajcie się wykorzystać inne
zabezpieczenia prawne - testament, wspólność majątkowa - to chyba można ?
Pozdrowienia,
b2

[Gość: yenn]

Przypadkowo znalazlam sie na tym forum i chcialabym
wtracic swoje "3 grosze". Malzenstwo czy konkubinat?
Chyba nie ma jednoznacznej odpowiedzi. Bo wszystko
zalezy od osob. Ja osobiscie uwazam ze nie nalezy brac
slubu tylko w celach majatkowych. Jednak jesli ktos
decyduje sie na zycie w konkubinacie musi liczyc sie z
konsekwencjami chociazby prawnymi. Czyli ze np po
smierci konkubina/konkubiny moze sie okazac ze zostal
bez srodkow do zycia. Dlatego chyba nalezaloby
wczesniej poprosic konkubine/konkubina o jakies
zabezpieczenie (jesli ta druga osoba o tym sama nie
pomysli). I tu ulatuje nam cala romantycznosc i
pozostaje sama proza zycia. Uwazam ze duzo zalezy od
samych osob. Ale dany zwiazek ma szanse powodzenia
jesli np. obydwie osoby dobrze sie czuja w
konkubinacie. A co jesli jedna z nich tego chce a jedna
nie? A czym jest sztuka bycia razem? Sztuka kompromisu
i dyplomacji. Wiec kochajac ta druga osobe czy czasami
nie jest warto isc na kompromis aby ja uszczesliwic?
Slub nie boli. Nie chcemy koscielnego jest cywilny. A
czy to jest tak wielkie poswiecenie jednym podpisem dac
pewnosc i oparcie drugiej osobie jesli tego potrzebuje.
Zachodu z weselem tez moze nie byc. Moze nie byc
wesela, a mozna zrobic tylko obiad i zaprosic
najblizszych. Czesto osoby boja sie ze po slubie cos
sie zmieni miedzy nimi. A czemu mialoby sie zmienic? Ja
z wlasnego doswiadczenia wiem ze nic sie nie zmienilo
jest tak samo cudownie (lub nie ;-)) jak przed slubem.
A slub byl jak piekny sen, po prostu sen. Wszystko wiec
zalezy od odczuc swoich, swojego partnera i tego co
jest nam potrzebne aby czuc sie szczesliwie. Ja
osobiscie jestem za slubem choc nie neguje par ktore
tego slubu nie biora. Widocznie nie jest im to
potrzebne. Radze porozmawiac po prostu z partnerem o
swoich odczuciach i obawach i wspolnie podjac jakas
decyzje. Pozdrawiam serdecznie i zycze pomyslnosci.

[Gość: iga]

Widzę, że dużo tu jest znawców tematu, więc może i mi coś doradzicie.
Mój problem jest nieco inny, aczkolwiek z tej samej dziedziny.
Jestem już od ponad 4-ch lat w stałym związku, od 3-ch mieszkamy razem. Ja
powoli dojrzewam do myśli o małżeństwie. Coraz częsciej nawiedzają mnie też
mysli podobne do wątków w waszych postach - że mogę zostać na lodzie , że
dzieci i t.d. Oddzielny temat to to, że moja rodzina nieprzychylnie się odnosi
do wspólnego mieszkania bez ślubu, ale akurat to nie jest narazie dla mnie
wielkim problemem.
Natomiast problem jest w tym, że mój męzczyzna obsolutnie nie chce legalizować
związku. Jest po rozwodzie i twierdzi, że małżeństwo tylko może popsuć stosunki
między ludźmi. Częściowo go rozumiem, tym bardziej że jest osobą raczej
wrażliwą i widzę, że nawet tkz. "kulturalny rozwód" był dla niego ciężkim
przejściem i boi się ewentualnej powtórki. Dla osób ciekawskich dodam, że jak
poznaliśmy się, to już był po rozwodzie.
Jestem w rozterce, bo mam poczucie, że czas ucieka, a z drugiej strony jest nam
dobrze razem i nie widzę w swoim otoczeniu innej osoby, z którą było by mi
lepiej.
Może osoby, mające rozmaite doswiadczenia życiowe doradziły by mi równiez coś
sensownego - czy mam go porzucić i próbować na nowo ułożyć sobie życie, czy być
z nim mimo wszystko.
Z góry dziękuję.

[Gość: yenn]

Nie jestem znawca tematu, jestem tylko obserwatorem i
jedyne co moge to przekazac swoje spostrzezenia. Moze
okaza sie pomocne.
Chyba jest prosciej gdy w zwiazku to ona nie chce slubu
a on chce. To ona wowczas decyduje, a on najczesciej
zrobi zgodnie z jej zyczeniem. Sytuacja o ktrej piszesz
jest trudna a nawet b.trudna. Co robic jesli on nie
chce z jakis powodow a ona chce? Nie ma chyba idealnej
recepty czy doskonalej rady. Nie mam prostej
odpowiedzi. Podam jedynie przyklad z zycia wziety.
On i ona poznali sie jak byli nastolatkami. Jego zdanie
na temat slubu z jakis powodow bylo od samego poczatku
- nie. Ona zakochana do szalenstwa: slub? Jesli moje
kochanie go nie chce to ja tez nie, zreszta kto w tym
wieku mysli o slubie. Dorastali a wraz z nimi cale
otoczenie. On skonczyl studia wyjechal do innego
miasta, jak tylko ona skonczyla studia pojechala za
nim, sa razem. Tylko ze ona zaczela myslec na temat
malzenstwa. On nie zmienil swojego zdania. Ona bije sie
z myslami. Jedni znajomi sie pobrali. Przyjaciolka
wyszla za maz. Niesmialo napomknela jemu ze moze oni
tez. Twarde NIE. Koniec dyskusji. Wczesniej jej to nie
przeszkadzalo teraz zaczelo? Ona nie wie co ma robic.
Swiadomosc ze on nie chce z nia slubu, czyli jej nie
chce? Nie chce wziasc za nia odpowiedzialnosci. Bo slub
to wlasnie wziecie odpowiedzialnosci za ta druga osobe.
Ona go kocha bardzo ale... Wlasnie jest to male ale
ktore robi sie coraz wieksze. Ona pracuje podoba sie
innym, nawet czasami ktos zapyta czy nie poszlaby na
kawe, do kina. W oczach otoczenia to ona wyglada na
osobe ktora jest nowoczesna i nie chce slubu. Ona
odmawia tlumaczac sie ze ma chlopaka. No wlasnie,
chlopaka. Wieczna dziewczyna. Ta sytuacja ja meczy,
niszczy od srodka. Ona go kocha chce z nim byc, ale...
Wciaz to male ale. Ona coraz mniej sie usmiecha, stala
sie nerwowa, jakby niespleniona. On nie rozumie i nie
wie o co jej chodzi. I tak ona miota sie pomiedzy swoja
miloscia a potrzebami. A to powoduje straszliwe
spustoszenia w jej osobowosci. Jak dlugo wytrzyma? I
wciaz to pytanie spoleczenswa: A kim pani jest dla tego
pana?
No i co tu poradzic? Ona go kocha kocha nad zycie a on
nie chce zrobic malego ustepstwa. Chociaz moze dla
niego to duze ustepstwo?
Panowie sa wygodni. A czy wolny zwiazek nie jest
wygodny. Bez zobowiazan bez odpowiedzialnosci. A moze
tak im pokazac ze to moze byc dla nas bardzo wazne. I
nie chodzi o wystawne przyjecia czy nawet o slub
koscielny ale o to podpisanie papierka, przyznanie
przed swiatem ze ja Cie chce. Panowie najczesciej
mowia: "a co taki papierek mialby zmienic, po co to".
Ano po to zeby ona czula sie pewnie pod kazdym wzgledem
i zeby ona byla szczesliwa razem z nim.
Jedyna chyba rada jest proba rozmowy z partnerem i
wyjasnienie dlaczego dla nas to wazne. Niestety chyba
nie ma recepty jesli on nie chce rozmawiac. Jest
jeszcze jeden aspekt. Mianowicie argumenty kobiety moga
nie trafiac do mezczyzny. Poniewaz kobieta mysli
najczesciej uczuciami, mezczyzna rozsadkiem. Ale czy
bycie razem to nie jest inaczej proba zrozumienia tej
drugiej/drugiego. No tak ale jesli tak to w takim razie
czemu ona nie zrezygnuje ze swojego glupiego
pragnienia. Dobrze ale zwiazek to rowniez sztuka
kompromisu. A wlasnie TO prognienie stanowi podstawe
jej istnienia. Ona ma zrezygnowac z siebie? W imie
czego? Milosci? Lecz jesli ona to zrobi to przeciez ona
nie bedzie juz soba, a on ja pokochal dlatego ze byla
taka jaka byla. Panowie nie wymagajcie od partnerek
zeby rezygnowaly z siebie. Paniom zycze duzo szczescia
i cierpliwosci do swoich panow. Pozdrawiam i trzymam
kciuki.

[Gość: balbina]

Z większości zamieszczonych postów wynika, że to dla kobiety ważne jest, aby
mieć ślub ze swoim partnerem. Tylko o tym marzy, a jak on nie chce, to dla niej
tragedia. I strach, że zostanie na lodzie. Akurat w moim przypadku tak nie
jest, to ja mam więcj zastrzeżeń do kwestii ślubu niż mój partner. Fakt, że
czasem myślę o sprawach majątkowych (ten dom!) - ale na pewno nie w sensie "co
ja biedna zrobię". Mam swoje pieniądze, swoje dochody, nie gorsze od niego, mam
także swoje mieszkanie i nie czuję się uzależniona od niego finansowo.
oczywiście, będąc razem, prowadząc wspólne gospodarstwo, tworzymy też wspólny
budżet domowy, ale "jakby co" (odpukać) to żadne z nas nie popadnie w finansowe
kłopoty.
Nie zgadzam się też, że niechęć do ślubu=niechęć do odpowiedzialności. Wiem, że
mimo braku papierka mój partner czuje się bardzo odpowiedzialny za mnie, a
także za moją córkę, którą kocha jak własną (której nie ma). Jak ktoś jest
nieodpowiedzialny z charakteru to i papierek mu nie pomoże.

[Gość: yenn]

Wszystko w porzadku. Akurat opisalam odwrotna
trudniejsza sytuacje kiedy on nie chce a ona chce.
Mysle ze jestes w sytuacji lepszej kiedy on chce a ona
nie bo kiedy przyjdzie do koncowej rozrywki to wlasnie
Ty zadecydujesz. Tak jak teraz to Ty stoisz przed
wyborem zrobic to czy nie. To Ty rozwazasz wszelkie za
i przeciw. A czy nadal jestes pewna ze on tego wciaz
chce? Przepraszam ale nie przemawiaja do mnia Twoje
argumenty za nie. A z tego co piszesz za tak przemawia
tylko "ten dom". Pozdrawiam

[Gość: Elwira]

Iga napisz cos wiecej o tych dzieciach. Rozumiem, ze on ma dzieci z ex zona, a czy ty masz swoje i czy
macie wspolne?? No i w ogole jaki jest jego poglad na posiadanie przez was potomstwa ? Czy ty
chcesz miec z nim dzieci? To mogloby dac pewien obraz jego zaangazowania na przyszlosc. W
jakim jestescie wieku?? Rozumiem , ze sie sparzyl z, ale 4 lata to niezla proba , ze ludzie do siebie
pasuja i chca byc razem. Jesli slub jest wazny dla ciebie to mysle, ze powinnas mu sie oswiadczyc,
postawic sprawe jasno i wyraznie czego od niego oczekujesz. Jesli mysli o tobie powaznie to
powinien sie zgodzic, jesli nie to odejdz. Wiem, ze to brzmi ekstremalnie, ale czasami warto
zaryzykowac, aby zyskac. Sadze, ze mogloby to wyjasnic sytuacje. Slyszalam o wielu mezczyznach,
ktorzy nie chcieli sie zenic z powodu roznych obaw. Partnerki z nimi byly, a wiec co by to zmienilo dla
nich? Nic. Jednak grozba odejscia nie byla dla nich obojetna, bo kochali te swoje kobiety i wielu sie
zenilo, odczuwali nawet pewna ulge, bo temat slubu byl zrodlem konfliktow. Pamietaj on ma pelne
prawo ci odmowic, ale ty z kolei masz pelne prawo, aby nie godzic sie na jego warunki.

[Gość: Hanka]

Iga,
byłam w podobnej sytuacji. Facet po nieudanym małżeństwie, już mieszkając ze mną rozwodził się i
przechodził koszmar dzielenia majątku z tamtego małżeństwa.
Czekałam i cierpliwie, raz na pół roku próbowałam nawiązać rozmowę na temat sformalizowania naszego
związku, ale rzadko udało nam się coś konkretnego ustalić. A nawet, jak ustaliłam, to On i tak nic nie robił
(= nie prosił o rękę;-)
Po siedmiu latach, kiedy sama poczułam, że albo zaczynam życie od nowa (to On sie do mnie
wprowadził, więc byłoby mi łatwiej), albo robimy krok naprzód i bierzemy ślub. Bo sama pomyśl - związek
powinien się rozwijać, a Wy robić krok do przodu. Konkubinat, niestety, zawsze jest "tymczasowy" -
małżeństwo również nie jest "na zawsze", ale to inny poziom niestałości.
I tego dnia, kiedy zrozumiałam, że nie zawsze będę taka młoda, świeża i pełna optymizmu (a już 6 lat
mieszkalimy razem!) i że albo-albo - tego dnia bardzo jasno powiedziałam jak sobie wyobrażam możliwe
warianty rozwoju naszego związku.
Podziałało - po miesiącu wzięliśmy ślub w kameralnym gronie a potem w samochód i na miesiąc
miodowy!

Czy w małżeństwie jest lepiej? Nie, ale bezpieczniej. Przez lata musiałam udzielać głupich wyjaśnień -
"jestem z tym panem", "ten pan to mój narzeczony", "nie pójde na randke bo mam faceta" etc. Nie cierpię
stawiać i być stawiana pod ścianą, ale czasami nie ma innego sposobu. Czas leci, niestety.

[Gość: Magda]

> Czy w małżeństwie jest lepiej? Nie, ale bezpieczniej. Przez lata musiałam udzie
> lać głupich wyjaśnień -
> "jestem z tym panem", "ten pan to mój narzeczony", "nie pójde na randke bo mam
> faceta" etc. Nie cierpię
> stawiać i być stawiana pod ścianą, ale czasami nie ma innego sposobu. Czas leci
> , niestety.

dziwnie dyskutujecie tu o partnerstwie. mieszkam ze swoim facetem już dwa lata i
nie czuję się "tymczasowa". w dzisiejszych czasach, kiedy tak łatwo o rozwód,
małżeństwo niczego nie gwarantuje. Doskonale wiem, że jeśli parner będzie chciał
zostawić mi swój majątek to zrobi to bez względu czy jesteśmy małżeństwem. Myślę,
że nie ma nic bardziej poniżającego, niż walka małżonków o majątek.
A powód do ślubu w stylu "nikt mnie nie zaczepia" powoduje, że traktujemy
ceremonię zaślubin coraz bardziej przedmiotowo.

[Gość: goska]

Ja mam podobny problem. Mam 30 lat. Jestesmy razem od 7 lat, mieszkamy razem od
4. Poznalismy sie na studiach. O formalnosciach nie myslelismy - bo i po co? zA
To teraz coraz bardziej zaczyna mi brakowac "uroczystego tak". Tym bardziej, ze
chcemy miec dzieci i najzwyczajniej sie boje, ze cos sie stanie kiedy np. bede
w ciazy itd. Wiem, ze to b. rzadkie historie ale np. maz kolezanki zmarl w
wieku 29 lat - mial wypadek samochodowy - kiedy Edyta byla w 4 tym miesiacu
ciazy...
Niestety partner zupelnie nie chce brac slubu... uwaza to za mieszczanski
wynalazek itd. Wiec ja sie miotam - miedzy byciem z czlowiekiem, ktorego kocham
i ktory jest rewelacyjny.... a zerwaniem i proba ulozenia zycia od nowa.

Gosla

Re IGA:

[malini]

Kochana! Nie wiem jaki ma charakter Twój mężczyzna, czyli co go drażni, a czemu
ulega, ale pozwolę sobie Ci doradzić. Akurat jestem w podobnej sytuacji do niego.
Od 6 miesięcy szłyszę niemal co tydzień, ze mój Misiek chce się ze mną koniecznie
ożenić. Systematycznie pukam się w czoło - po cholerę mi ślub, jak chcemy zrobić
imprezę dla znajomków, to zawsze, choćby jutro..Ale on jest uparty, nie robi miny
odrzuconego, tylko uśmiecha się pt."będziesz moja, ja to wiem i ty to wiesz". To
mnie naprawdę bierze. Nie widzę w nim desperacji "ostatniej szansy na kobietę w
życiu" i te zabiegi są coraz bardziej dla mnie przyjemne (na początku nóż mi się
otwierał w kieszeni, bo mam złe wspomnienia). Myślę też coraz częściej o dziecku
i na 100% wiem, że gdyby miało przyjść na świat - musiało by mieć mamę i tatę a
nie konkubenta i konkubinę.Tak więc upór i delikatne sugerowanie pofitów z tego
płynących to jest klucz do sukcesu. Poza tym powiedz mu czasem co czujesz, że np.
jest ci przykro, bo on cię w ten sposób porównuje do poprzedneij kobiety. Mój Miś
bardzo ostro przeciął moje teksty na ten temat "Nie jestem nim i kropka.Nie życze
sobie, żebyś go wspominała i porównywała mnie do niego".Teraz jak pyta dlaczego
nie chcę ślubu, mogę tylko powiedzieć "nie, bo nie!". Blondynka nie? :)

[Gość: ajka]

Ja od 13 lat zyje w konkubinacie. Pierwsze lata byly trudne bo czas mijal a ja
mialam troche poczucie tymczasowosci. Moj partner po rozwodzie i
mocno "sparzony" wiec instytucja malzenstwa stracila dla niego jakiekolwiek
znaczenie. Musze dodac, ze jak go poznalam mialam 24 lata, on 34. Teraz mamy
2 wspanialych dzieci, wspolne mieszkanie, wspolne wydatki i osobne konta!
Mieszkamy za granica a tu po 2 latach wspolnego mieszkania ma sie prawa takie
jak kazde inne malzenstwo (wspolne rozliczenia podatkowe, ubezpieczenia
medyczne, renta w razie smierci partnera itp.). W rozmowach z obcymi mowimy o
sobie maz/zona tak wiec slub nie jest nam do niczego potrzebny. Kochamy sie,
wychowujemy wspolnie dzieci, oboje pracujemy i prowadzimy dom wiec jest jak w
kazdej innej rodzinie. Jest jednak jeden problem. Moj "maz" ma 2 synow z
pierwszego malzenstwa tak wiec namawiam go na spisanie testametu bo nigdy nic
nie wiadomo a ja za wszelka cene chce uniknac jakichkolwiek klotni o finanse.
Nie ma nic bardziej upokarzajacego. Tak wiec malzenstwo to sprawa bardzo
osobista i sprawy finansowe mozna uregulowac na wiele sposobow.

[Gość: goska]

ha!
jak sama zauwazylas mieszkacie za granica a tam po 2 latach mieszkania razem
Twoje prawa sa takie same (w sensie prawnym) jak zony...
To duzo zmienia
Goska

[pop24]

Nie warto brać ślubu dla papieru.Jeśli jesteście razem tyle lat i jest dobrze
nie warto nic zmieniać.

[ptasia]

zgadzam się z popem w 100%

[ptasia]

a'propos: widziałam ostatnio w TVP1 debatę w której pani z LPR powiedziała, ze
konkubinat jest wbrew naturze (!!!) a zatem jest wynaturzeniem (!!!!). Pani z
PO zaś, przyciśnięta do muru przez redaktora, powiedziała, chichocząc głupio,
że nie, diwe osoby bez ślubu + ew. dziecko/dzieci nie tworzą rodziny, nie.
Gdybym tego nie widziała na własne oczy to bym nie uwierzyła.

[Gość: Agniecha]

Małżeństwo ani w niczym nie pomaga ani w niczym nie przeszkadza - zależy od
podejścia. Wyszłam za mąż nie po to, by usidlić mojego faceta, ale dlatego, że
było to dla nas jedyne w swoim rodzaju przeżycie, do którego nic nie można
porównać i nikt nam tego nigdy nie odbierze. Jesteśmy dla siebie wyjątkowi i
podkreśliliśmy to jeszcze dobitniej przsięgając sobie, że zawsze już będziemy
razem... Nie ma nic wznioślejszego niż obietnica sobie i Panu Bogu, który nas
tak kocha, że chce być z nami w naszych najważniejszych chwilach w życiu. Wiem,
że mnie skrytykujecie, ale jestem osoba wierzącą dopiero od kilku lat (mam 27
lat) i wiem, co mówię, bo to przemyślałam.
Pozdrowionka

[hal9000]

Gość portalu: Agniecha napisał(a):

> ...jestem osoba wierzącą dopiero od kilku lat...

Witamy w klubie :-)

[Gość: Agniecha]

Cieszę się, że nie jestem osamotniona... Życzę wszystkim, żeby uwierzyli, a
szczególnie moim rodzicom.
Pozdrowionka

[hal9000]

Gość portalu: Agniecha napisał(a):

> Cieszę się, że nie jestem osamotniona... Życzę wszystkim, żeby uwierzyli, a
> szczególnie moim rodzicom.
> Pozdrowionka

U mnie powoli rodzina się nawrace. Uwierzyli moi bracia, co w szczególnie
przypadku najmłodzego zakrawa na cud. Został tylko mój ojciec...

Pozdrawiam

Do hal9000!

[Gość: Agniecha]

Ja nie mam sposobu na moich rodziców. Oni tak się zapierają rękami i nogami, że
aż wywołuje to u nich agresję. Nie pomagają nawet tłumaczenia, że nie wierzy
się dla księży (bo tych ja też nie trawię w przeważającej większości), ale dla
Boga i dla siebie. Nie wyobrażam sobie dziś życia bez nadziei, jaką niesie
wiara...

[Gość: kasia]

Aga, powiedziałaś, co się dało, teraz zostań przy dawaniu przykładu i się
módl...
Pamiętaj, proście, a będzie Wam dane, tylko trzeba być wytrwałym (ja czekałam,
aż ojciec mojego dziecka uwierzy... i się doczekałam)
kasia

[Gość: tom]

i na kleczkach do czestochowy idzcie grzesznicy...

Do Toma

[Gość: Agniecha]

Nie jarzysz niestety facet, nie jarzysz...

[hal9000]

Gość portalu: tom napisał(a):

> i na kleczkach do czestochowy idzcie grzesznicy...

Organizujesz pielgrzymke? Za malo chetnych? :-)

[hal9000]

Gość portalu: kasia napisał(a):

> Aga, powiedziałaś, co się dało, teraz zostań przy dawaniu przykładu

Kiedys uslyszalem zdanie, ze wiara nie potrzebuje dowodow, ale swiadkow.
Mysle, ze jest to prawda. Dziala zreszta w obie strony. Dobry przyklad zacheca,
zly odstrecza (haslo: zgorszenie).

> i się módl... Pamiętaj, proście, a będzie Wam dane, tylko trzeba być wytrwałym
> (ja czekałam, aż ojciec mojego dziecka uwierzy... i się doczekałam)

Tez tak mysle.

[Gość: madga]

no i wyszlam za maz, okazalo sie ze nie bardzo znam mojego meza, chociaz przed
slubem moglismy i rozmawialismy o wszystkim, chcielismy sie pobrac. teraz
niestety jakos nie wychodzi. nie potrafie sie z nim dogadac w niecaly rok po
slubie

Chocby dla obraczki

[Gość: Kek]

Co za sens zyc w konkubinacie? Skoro z nim jestem - mieszkam, kocham sie, dziele problemami, to znaczy,
ze mam ochote, zeby bylo tak przez jakis czas. Zyc na kocia lape tylko po to, by nie odbieac mu poczucia
wolnosci, zeby na pytanie laski w barze mogl odpowiedziec: "Przeciez ja nie mam zony"?
Nie chce sie ze mna zenic - znaczy nie traktuje mnie powaznie. Nie ma dla kobiety nic bardziej
zniechecajacego niz uslyszec - ja sie z toba nie ozenie, bo sie nigdy nie ozenie, z nikim. Po co mowic takie
rzeczy? Mozesz sie z nia nie zenic, ale niech ma te kojaca swiadomosc, ze jest warta mezczyzny, ze ktos
chce byc z nia na zawsze, dac jej nazwisko. Przeciez, tak naprawde, ona tez nie ma najmniejszej ochoty sie
wiazac, miec tesciowa, urzadzac dla rodziny wystawne obiadki i sama w nich uczestniczyc.
Jestem za malzenstwem. Chocby dla samej przyjemnosci noszenia na palcu obraczki.

[agniecha27]

Popieram Cię w każdym słowie, które napisałaś. Wyraziłaś poprostu moje myśli.

[hal9000]

Gość portalu: Kek napisał(a):

> Jestem za malzenstwem.

Ja tez!

> Chocby dla samej przyjemnosci noszenia na palcu obraczki.

Ja nie moglem sie przyzwyczaic do noszenia tego kawalka metalu na palcu.
W koncu poddalem sie i przestalem. Ale nie dlatego abym chcial udawac wolnego.
Zreszta zona tez nie nosi. Najwieksze obiekcje miala tesciowa, ale gdy zobaczyla,
ze to nic nie zmienilo to dala spokoj. :-)

[balbina2]

Gość portalu: Kek napisał(a):

Mozesz sie z nia nie zenic, ale niech ma te kojaca swiadomosc, ze jest
> warta mezczyzny, ze ktos
> chce byc z nia na zawsze, dac jej nazwisko.

Posiadanie mężczyzny miarą wartości kobiety??? Aż mi się nie chce wierzyć, że tak
myślisz naprawdę, to jakaś zgroza!

A ja jestem za konkubinatem...

[Gość: Nell]

a napewno za wspolnym mieszkaniem, nim sie podejmie decyzje o slubie..

takie mieszkanie "na próbę"?

[aise_]

a jesteś zwolenniczką posiadania dzieci "na próbe"?
bo to jest mniej-więcej taka sama próba...

albo z kimś chcę być i wtedy nic nie "próbuję" tylko z kimś jestem albo nie
chce i wtedy nie jestem
to chyba logiczne?

[Gość: Kim]

Przecież konkubinat nie musi być małżeństwem na próbę, ale formą związku, tak
samo dobrą jak małżeństwo.

może być, ale...

[aise_]

odniosłam się do posta Nell, w którym ona pisała że popiera mieszkanie razem
ZANIM podejmie sie decyzję o slubie, czyli tzw. mieszkanie na próbę

[Gość: ......]

Gość portalu: Kim napisał(a):

> Przecież konkubinat nie musi być małżeństwem na próbę, ale formą związku, tak
> samo dobrą jak małżeństwo.

Czlowiek ktorego bardzo kocham tez tak mi mowi
On mnie nawet nazywa zona choc slubu nie mielismy ...
"dziwny jest ten swiat...."
ciekawe co powiem jak bede miala 80 lat czy bede szczesliwa ze poszlam na taki
uklad czy bede zalowac - jestem z Nim bo Go bardzo kocham ...

[Gość: Nell]

Oczywiscie, konkubinat nie musi byc malzenstwem na probe dla wszystkich...Dla mnie był, chcialam
miec dzieci, a dzieci w Polsce w ramach konkubinatu to dosc ryzykowna
sprawa...(ostracyzm spoleczny) Naprawde konkubinat jest super, dopoki nie chce sie miec dzieci..

[Gość: Nell]

aise_ napisał(a):

> a jesteś zwolenniczką posiadania dzieci "na próbe"?

Nie, zreszta coz to za pytanie?? I co za absurdalne porownanie i mieszanie dwoch zupelnie odrebnych
spraw?? Chyba, ze masz na mysli dzieci adoptowane, zapraszanie je na swieta, i danie czasu na
rozwiniecie sie milosci rodzicelskiej i sprawdzenie sie przed podjeciem kroku ostatecznego, czyli adopcji.

> bo to jest mniej-więcej taka sama próba...

Nie, tego nie mozna porownywac.

>
> albo z kimś chcę być i wtedy nic nie "próbuję" tylko z kimś jestem albo nie
> chce i wtedy nie jestem
> to chyba logiczne?

Nie to nie jest takie logiczne jak ci sie wydaje...Znam wiele rozwiedzionych malzenstw, ktore sie rozpadly,
bo tez im sie wydawalo, ze chca byc ze soba i zbyt pochopnie sie pobrali...Tak naprawde nie znali sie,
chociaz spotykali sie czesto, ale nie przebywali z soba 24 na dobe. Kazdy jak wiadomo zawsze chce sie
pokazac ukochanej osobie z jak najlepszej strony, to nie jest dzialanie swiadome, mamy to juz
zakodowane w psychice. Moim zdaniem wspolne mieszkanie weryfikuje zludny obraz o drugiej osobie i
pokazuje nam jaka ta osoba naprawde jest. Dlatego jestem za wspolnym mieszkaniem przed slubem.
Powinien byc tego prawny nakaz, byc moze ludzie zaczeli by traktowac instytucje malzenstwa powaznie i
mniej by bylo rozwodow. Okres probny sie nie powiodl- zaswze mozna spakowac manatki i sie
wyprowadzic, a w przypadku malzenstwa tak nie jest, rozwod nie polega tylko na spakowaniu rzeczy, bo
to jest bardzo skomplikowana sprawa. Mam nadzieje, ze mnie zrozumialas.
Jeden z moich powazniejszych zwiazkow(byla mowa o slubie i wielka milosc) rozpadla sie po 2
miesiecznym mieszkaniu, w trakcie wakacji razem. Az strach pomyslec, co by bylo z naszym
malzenstwem, jakbysmy sie pobrali bez tego mieszkania razem....brrrr. Moj drugi, powazny zwiazek
zakonczyl sie slubem, po 2 letnim mieszkaniu razem, bez jakiegokolwiek nacisku z jakiejkolwiek strony.
To byla decyzja w pelni autonomiczna i podjeta po tym, jak sie przekonalismy o naszych prawdziwych
obliczach...jestesmy bardzo szczesliwi...

[aise_]

to tez niczego nie dowodzi - rozwieść się możesz po 10 latach małżenstwa, bez
wzgledu na to czy mieszkaliście ze sobą czy nie, rozumiesz? Bo przyczyn
rozwodów sa setki, a nie tylko mylne wyobrażenie o osobie z którą jesteś.

Moi rodzice (i jeszcze kilka innych małżenstw, które znam) zamieszkali ze soba
dopiero po slubie (bo nie wyobrażali sobie, że mogłoby byc inaczej) i żyją
szczęśliwie od 35 lat. Ja też nie mieszkałam z moim mężem przed slubem i też
mam juz jakis tam staż. I co z tego, że są rzeczy, które mnie w nim irytują?
Jest mnóstwo innych rzeczy, które w nim uwielbiam i to są znacznie ważniejsze
rzeczy. Ale o nich wiedziałam i bez mieszkania na próbę.

[Gość: judytka]

aise_ napisał(a):

> to tez niczego nie dowodzi - rozwieść się możesz po 10 latach małżenstwa, bez
> wzgledu na to czy mieszkaliście ze sobą czy nie, rozumiesz? Bo przyczyn
> rozwodów sa setki, a nie tylko mylne wyobrażenie o osobie z którą jesteś.
>
> Moi rodzice (i jeszcze kilka innych małżenstw, które znam) zamieszkali ze soba
> dopiero po slubie (bo nie wyobrażali sobie, że mogłoby byc inaczej) i żyją
> szczęśliwie od 35 lat. Ja też nie mieszkałam z moim mężem przed slubem i też
> mam juz jakis tam staż. I co z tego, że są rzeczy, które mnie w nim irytują?
> Jest mnóstwo innych rzeczy, które w nim uwielbiam i to są znacznie ważniejsze
> rzeczy. Ale o nich wiedziałam i bez mieszkania na próbę.
>

Bardzo słuszne spostrzeżenia. Dorzucę tylko od siebie- nie wyobrażam sobie
mieszkania na próbę z mężczyzną, którego nie kocham- a co jest lepszą podstawą do
małżeństwa?

[Gość: Nell]

Gość portalu: judytka napisał(a):

> aise_ napisał(a):
>
> > to tez niczego nie dowodzi - rozwieść się możesz po 10 latach małżenstwa,
> bez
> > wzgledu na to czy mieszkaliście ze sobą czy nie, rozumiesz? Bo przyczyn
> > rozwodów sa setki, a nie tylko mylne wyobrażenie o osobie z którą jesteś.
> >
> > Moi rodzice (i jeszcze kilka innych małżenstw, które znam) zamieszkali ze
> soba
> > dopiero po slubie (bo nie wyobrażali sobie, że mogłoby byc inaczej) i żyją
>
> > szczęśliwie od 35 lat. Ja też nie mieszkałam z moim mężem przed slubem i t
> eż
> > mam juz jakis tam staż. I co z tego, że są rzeczy, które mnie w nim irytuj
> ą?
> > Jest mnóstwo innych rzeczy, które w nim uwielbiam i to są znacznie ważniej
> sze
> > rzeczy. Ale o nich wiedziałam i bez mieszkania na próbę.
> >
>
> Bardzo słuszne spostrzeżenia. Dorzucę tylko od siebie- nie wyobrażam sobie
> mieszkania na próbę z mężczyzną, którego nie kocham-


Ja tez nie wyobrazam sobie mieszkania z mezczyzna ktorego nie kocham, a jeszzce bardziej slubu z
takim do ktorego nie pasuję, a pasowanie do siebie i kochanie sie to 2 sprawy, ktore nie zawsze musza
isc w parze.

a co jest lepszą podstawą
> do
> małżeństwa?

Zakochanie sie konczy po okolo 2 latach, wiec to nie jest dobra podstawa malzenstwa jako jedyna.
Ile naiwnosci na swiecie, az zal czytac..

>

[Gość: judytka]

Gość portalu: Nell napisał(a):

> Gość portalu: judytka napisał(a):
>
> > aise_ napisał(a):
> >
> > > to tez niczego nie dowodzi - rozwieść się możesz po 10 latach małżens
> twa,
> > bez
> > > wzgledu na to czy mieszkaliście ze sobą czy nie, rozumiesz? Bo przycz
> yn
> > > rozwodów sa setki, a nie tylko mylne wyobrażenie o osobie z którą jes
> teś.
> > >
> > > Moi rodzice (i jeszcze kilka innych małżenstw, które znam) zamieszkal
> i ze
> > soba
> > > dopiero po slubie (bo nie wyobrażali sobie, że mogłoby byc inaczej) i
> żyją
> >
> > > szczęśliwie od 35 lat. Ja też nie mieszkałam z moim mężem przed slube
> m i t
> > eż
> > > mam juz jakis tam staż. I co z tego, że są rzeczy, które mnie w nim i
> rytuj
> > ą?
> > > Jest mnóstwo innych rzeczy, które w nim uwielbiam i to są znacznie wa
> żniej
> > sze
> > > rzeczy. Ale o nich wiedziałam i bez mieszkania na próbę.
> > >
> >
> > Bardzo słuszne spostrzeżenia. Dorzucę tylko od siebie- nie wyobrażam sobie
>
> > mieszkania na próbę z mężczyzną, którego nie kocham-
>
>
> Ja tez nie wyobrazam sobie mieszkania z mezczyzna ktorego nie kocham, a jeszzce
> bardziej slubu z
> takim do ktorego nie pasuję, a pasowanie do siebie i kochanie sie to 2 sprawy,
> ktore nie zawsze musza
> isc w parze.

Tu się zgadzam. Ale przecież nie tylko wspolne mieszkanie daje okazję do poznania
charakteru mężczyzny? Chyba się zgodzisz, że poznajemy drugą osobę w różnych
sytuacjach?

>
> a co jest lepszą podstawą
> > do
> > małżeństwa?
>
> Zakochanie sie konczy po okolo 2 latach, wiec to nie jest dobra podstawa malzen
> stwa jako jedyna.
> Ile naiwnosci na swiecie, az zal czytac..
>
> >
Nie jestem bynajmniej naiwna. I zauważ, że pisałam o miłości jako o podstawie
(Koniecznej, chociaż nie zawsze wystarczającej) do małżeństwa, a nie o
zakochaniu... Zakochanie to zaledwie początek miłości.A tak w ogóle jeśli o mnie
chodzi to zakochanie nie przeszło mi po 15 latach... I co?
>

[aise_]

Mam troche wiecej stażu niż Ty Nell - uwierz mi, że można sprawdzić czy do
kogos pasujesz czy nie, bez mieszkania ze sobą na próbe. Miałam za dużo
szacunku dla mojego męza, żeby nawet mu coś takiego zaproponowac przed ślubem.
Ale to już zupełnie inna kwestia...

[Gość: Nell]

Skad wiesz, ile ja mam stazu?? Napisalam to gdzies??

sprostowanie

[aise_]

Rzeczywiście - przepraszam nie doczytałam się, coś mi świtało, że masz dwa lata
stażu, ale sprawdziłam i okazało się, że wyszłas za mąż po dwóch latach
mieszkania razem. Przepraszam - mój błąd.
Ale to nie zmienia faktu, że mam na temat próbnego mieszkania zupełnie inne
zdanie niż Ty. Do czego zresztą obie mamy święte prawo.

pozdrawiam

[Gość: Nell]

Tez pozdrawiam:)

[Gość: Nell]

Uwazasz, ze ludzie powinni sie pobierac w ciemno? Oki. Tylko statystyki przecza twojej teorii.
Jest pozniej placz lament, i rozwod po roku malzenstwa. oczywiscie, rozwiesc mozna sie zawsze,
nawet po 50 latach, temu nie przecze, tylko moim zdaniem wspolne mieszkanie przed pozwala nam
zminimaliziwac ryzyko rozwodu z powodu niedopasowania charakterow. Nie rozumiesz mnie, twoja
sprawa. Ja np. wokol siebie widze wiele malzenstw nieudanych, ktore nigdy nie powinny miec
miejsca..punkt widzenia zalezy od punktu siedzenia..
pa

[agniecha27]

Ani "instytucja" małżeństwa, ani "instytucja" konkubinatu nie mają nic
wspólnego z miłością. Są to tylko formy wspólnego życia razem. Ludzie!!! Tylko
od nas zależy którą z nich wybierzemy. Pamiętajmy tylko przy tym wszystkim o
jednym: kochajmy się, a z całą resztą spraw niech się dzieje co chce.
Pozdrowionka
P.S. Ja i mój mężczyzna wybraliśmy małżeństwo.

[Gość: bea]

No właśnie! Niektórzy tutaj jakoś strasznie "demonizują" fakt mieszkania razem
przed ślubem, czy w ogóle bez ślubu. Co w tym złego, że zamieszkam z facetem
przed ślubem? Raczej - jak pisze Nell - same plusy, można się naprawdę dobrze
poznać, od tej "nieoficjalnej" strony. Niewątpliwie zwiększa to pewnośc, że to
właśnie ta osoba, z którą chcemy być. Aise napisała coś o tym, że "nie
śmiałaby" zaproponować czegoś takiego - co to znaczy? Żeby sobie o Tobie zle
pomyślał? O rany....

[aise_]

Nie napisałam "nie śmiałabym" ale wstyd by mi było powiedziec osobie, ktorą
kocham, że chce go wypróbowac zanim się pobierzemy, bo moze nie będzie mi
odpowiadać. To jest po prostu inne podejscie do tematu, rozumiesz? Nie mówię,
że lepsze albo gorsze - po prostu inne. Wyszłam za kogoś kto jest moim
najlepszym przyjacielem - mam dla niego za dużo szacunku, żeby go próbować.

[Gość: bea]

Ale przecież to nie jest tak, że kiedy ludzie decydują się zamieszkać razem
zanim wezmą ślub, to robią to tak na zimno i z wyrachowaniem mówią sobie - no
to się wypróbujmy. Po prostu chcą być razem i to jest dla nich istotne - nawet
jak mają ten ślub w planach, to narazie nie zawracają sobie tym głowy.

[aise_]

Nell postulowała, żeby zrobic z tego obowiązek przedślubny:))

Pewnie, że to nie jest tak, że wszyscy ludzie myslą o próbowaniu ale spora
częśc mysli sobie tak: "jak sie nie uda to sie najwyżej wyprowadzę". To jest
zwykłe pójście na łatwiznę. I to już nie jest fair wobec tej drugiej osoby.
Tylko to miałam na mysli.

[Gość: Nell]

aise_ napisał(a):

> Nell postulowała, żeby zrobic z tego obowiązek przedślubny:))
>
> Pewnie, że to nie jest tak, że wszyscy ludzie myslą o próbowaniu ale spora
> częśc mysli sobie tak: "jak sie nie uda to sie najwyżej wyprowadzę". To jest
> zwykłe pójście na łatwiznę.

jakie pojscie na latwizne?? myslisz, ze decyzja o wyprowadzeniu sie jest latwa?? To jest najbardziej fer
jak moze byc. A co bardziej fer jest rozwod?? Ktory i tak by mial miejsce jak by osoby byly
niedopasowane...co za rozumowanie. Zreszta kto powiedzial, ze zycie jest fer...

I to już nie jest fair wobec tej drugiej osoby.
> Tylko to miałam na mysli.
>
>
>

[Gość: Nell]

aise_ napisał(a):

> Nie napisałam "nie śmiałabym" ale wstyd by mi było powiedziec osobie, ktorą
> kocham, że chce go wypróbowac zanim się pobierzemy, bo moze nie będzie mi
> odpowiadać. To jest po prostu inne podejscie do tematu, rozumiesz? Nie mówię,
> że lepsze albo gorsze - po prostu inne. Wyszłam za kogoś kto jest moim
> najlepszym przyjacielem - mam dla niego za dużo szacunku, żeby go próbować.

Tu nie chodzi o probowanie go!! W mieszkaniu przed slubem chodzi glownie o doglebne poznanie siebie
nawzajem przed slubem, bo po slubie moze byc za pozno, a to nie jest oznaka braku szacunku , lecz
zdrowego rozsadku. Czy zaproponowanie komus: "Zamieszkajmy razem, ty mnie lepiej poznasz , ja cie
poznam, nim sie pobierzemy, po tym opodejmiemy decyzje o terminie slubu" jest oznaka braku
szacunku?? facet powinien sie cieszyc, ze bedzie mial madra zone, a nie martwic sie, ze ktos go nie
szanuje:)))

[aise_]

Ok - jak juz wcześniej wsponiałam - kwestia podejscia do tematu

pozdrawiam

[Gość: fatima]

ja w porownaniu z balbina mam odmeinne doswiadczenia. Mam meza dziecko ,
malzenstwo ma staz praiwe 6 lat a jejstesmy juz prawie 10. Mamy w tej chwili
kryzys, ktory na pewno poetguje sie samym faktem ze nie mozna by sie o tak
rozstac bo bedzie najpierw przepychanka w rozwodowa, tzw. dobro dziecka- a my
mozemy sie pozagryzac w miedzyczasie. Wszystkie nasze klopoty - wg mnie sa
wytowrem stanu rzeczy ajkim jest instytucja małżenstwa! tak tez sie skalada ze
znam pare par ktore nie zalegalizowaly zwiazkow a maja sie o niebo lepiej od
mojeg malzenstwa. Po co tkwic w fikcji. czlowiek jest zmienna istota, nie moze
zawzse zyc z jednym partnerem, potrzeba zmioan jest silnie zakorzeniona w
naszych genach. A malzenstwo probuje nas ucywilizowac.

[Gość: anka]

jestem mezatka - cywilna. Mamy 2 dzieci. Gdybym sie rozwiodla lub gdybym
zostala wdowa za nic na swiecie nie chcialabym wyjsc ponownie za maz. Jezeli ma
sie zabezpieczona sytuacje finansowa i podpisane odpowiednie umowy nie jest ono
do szczscia potrzebne. Wrecz przeciwnie, duzo komplikuje. Kobiety, nie myslcie,
ze facet jest dla was gwarancja waszej waaartosci!!!!!! DO PRAWNIKOW, a nie do
urzedow, jesli ma sie obawy czy malzenstwo jest wymarzonym stanem.

[Gość: cob]

Własnie planujemy ślub i dlatego z uwagą przeczytałam wszystkie wypowiedzi. Te
wszystkie formalności jakich trzeba dokonać potrafią człowieka zniechęcić a my
jesteśmy na początku tej drogi... nie wiem co będzie dalej. Mieszkaliśmy ze
sobą trochę w czasie studiów i teraz po 3 latach znajomości nie widzę żadnego
innego mężczyzny na jego miejscu a jednak boję się powiedzieć to sakramentalne
tak. Obawiam się, że może za kilka lat poznam kogoś innego i co wtedy ... Chyba
żadne przysięgi i obietnice nie są w stanie zapobiec ludzkim błędom i pomyłkom.
Tak naprawdę wszytko zależy od nas samych i nie można powiedzieć, że np. w
konkubinacie ludzie mniej się kochają a w małżeństwie to zawsze jest super.
Znam wiele fatalnych małżeństw gdzie słowa wierność czy miłość nic nie znaczą
już chyba. Wiele czytałam tu o prawnych, spadkowych, majątkowych aspektach
małżeństwa nigdy o tym tyle nie myślałam. Uważałam, że ludzie pobierają się, bo
chcą być razem,bo coś do siebie czują a nie myślą o potencjalnych spadkach itp.
Czy to oznacza, że jestem naiwna? Ciągle rozmyślam o tym ślubie czy to jest
krok w dobrym kieunku. na 100% pewnie dowiem się tego dopiero na łożu śmierci.

[agniecha27]

Gość portalu: cob napisał(a):

> Własnie planujemy ślub i dlatego z uwagą przeczytałam wszystkie wypowiedzi. Te
> wszystkie formalności jakich trzeba dokonać potrafią człowieka zniechęcić a my
> jesteśmy na początku tej drogi...

Tych formalności nie ma aż tak strasznie dużo... Chyba, że tak jak mi brakowało,
brakuje Ci np. sakramentu bieżmowania, to wtedy się zgodzę.

nie wiem co będzie dalej. Mieszkaliśmy ze
> sobą trochę w czasie studiów i teraz po 3 latach znajomości nie widzę żadnego
> innego mężczyzny na jego miejscu a jednak boję się powiedzieć to sakramentalne
> tak. Obawiam się, że może za kilka lat poznam kogoś innego i co wtedy ... Chyba
>
> żadne przysięgi i obietnice nie są w stanie zapobiec ludzkim błędom i pomyłkom.

Nie można mieć nigdy pewności, czy robi się dobrze czy źle. Takie jest życie.
Pełne niespodzianek. Ale jeżeli od razu zakładasz, że za kilka lat możesz poznać
kogoś innego (lepszego? gorszego?), to chyba nie ma co porywać się na małżeństwo.
Jeżeli kogoś kochasz, to poprostu to wiesz. Jeżeli się wahasz, to...? Lepiej się
w takiej sytuacji nie żenić i nie wychodzić za mąż (to dotyczy obydwu stron).

>
> Tak naprawdę wszytko zależy od nas samych i nie można powiedzieć, że np. w
> konkubinacie ludzie mniej się kochają a w małżeństwie to zawsze jest super.

Biorąc pod uwagę Twoje powyższe słowa, można wywnioskować, że konkubinat byłby
dla Ciebie "wygodniejszy", a co z uczuciami Twojego partnera? On też jest w
stanie czekać, aż się zdecydujesz...?

> Znam wiele fatalnych małżeństw gdzie słowa wierność czy miłość nic nie znaczą
> już chyba.

To prawda... niestety, ale i w konkubinatach wcale nie dzieje się dobrze (tych,
które ja znam), jeżeli ludzie się poprostu nie kochają.

Wiele czytałam tu o prawnych, spadkowych, majątkowych aspektach
> małżeństwa nigdy o tym tyle nie myślałam. Uważałam, że ludzie pobierają się, bo
>
> chcą być razem,bo coś do siebie czują a nie myślą o potencjalnych spadkach itp.
>
> Czy to oznacza, że jestem naiwna?

Ja chyba tez jestem naiwna, bo myślę wyłącznie o miłości (mój partner również).
Nie myślimy o żadnych majątkach (moich czy jego), bo startujemy z tego samego
statusu społecznego i majątkowego. Tzn. sami dochodzimy do czegoś w życiu
(mieszkanie itp.); nie mieliśmy na początku nic, teraz powoli mamy jakieś
oszczędności. To też spaja nasz związek. O majątki niech się martwią bogacze...

Ciągle rozmyślam o tym ślubie czy to jest
> krok w dobrym kieunku. na 100% pewnie dowiem się tego dopiero na łożu śmierci.

Trzeba czynić tak by niczego nie żałować w życiu... Ja zanim podjęłam decyzję o
ślubie, długo o tym myślałam; wiele godzin przegadaliśmy z moim obecnym mężem,
rozmawiałam z bliskimi mi osobami i... podjęliśmy (ja i mąż) decyzję, że chcemy
być ze sobą do końca Świata, a może jeszcze dłużej... a jeżeli tak, to nic nam
nie przeszkadza, żebyśmy wzięli ślub. Nie mówię, że na 100% się nam uda, ale
nigdy nie będę żałowała tej decyzji...
Pozdrawiam Cie bardzo gorąco :o)

[Gość: LeNiuch]

Balbino!
Decyzji o tym czy wychodzić za mąz czy nie za Ciebie nie zamierzam podejmować.
Nie zamierzam też doradzać bo to sprawa osobista.
Co do kwestii majątkowo-urzędowych to moje trzy grosze jest takie:
Ktoś przytomnie zauważył że gdybyście dziś się hajtnęli to i tak to co
zdobyliście dotąd nie wchodzi do wspoólności majątkowej, no chyba że w drodze
umowy majątkowej małżeńskiej (zwanej czasem intercyzą, nie koniecznie zawieraną
przed zawarciem związku)rozciągnęlibyście wspólność małżeńską na dotychczas
zgromadzony majątek.
Niezaleznie od tego co zrobicie wszystko będzie dobrze dopóki żyjecie zgodnie.
Przy zgodnej wspolpracy i pożyciu Wasze interesy nie będą na pierwszy rzut oka
miały się gorzej niż w małżeństwie.
Róznice moga powstać gdy się rozejdziecie (pokłócicie) lub jedno z Was zejdzie
z tego świata.
Powstanie wówczas problem podziału tego z czego razem korzystacie, a w
przypadku śmierci wejdzie w grę jeszcze spadkobranie.
Reguły panujące w małżeństwie nie dadzą sie zastosować odpowiednio czy w drodze
jakichkolwiek zabiegów prawniczych do konkubinatu.
W przypadku śmierci jednej z osób właścicielami części majątku z jakiego teraz
razem korzystacie staną się krewni zmarłego. Przy czym to z Was które nadal
będzie żyło takim krewnym nie będzie.
Powstanie w toku spadkobrania problem tego co z tego co macie było Twoje a co
jego.
W przypadku podziału dorobku konkubentów Sąd NAjwyższy stoi na stanowisku że
dzielić to należy wg przepisów o zniesieniu współwłasności w częściach
ułamkowych. Oznacza to że trzeba będzie żmudnie ustalać co kto z Was kupił,
dostał itp. I Tobie pozostanie tylko to co nabyłaś za swoje nakłady. Przy braku
testamentu bowiem wogóle nie dziedziczysz reszty.
Oczywiście można spisać testament, w którym np. Twój partner wszystko zapisze
Tobie. I wówczas zachowasz to co sama wniosłaś a resztę odziedziczysz. Ale co
do tej reszty najbliższa rodzina zmarłego będzie miała roszczenie o zachowek i
sporą część "dziedzictwa" Ci odbiorą.
Poza tym dziedzicząc nie jako żona a jako obca zapłacisz znacznie większy
podatek od spadków i darowizn, gdyż nie będziesz mogła skorzystać z
przewidzianej dla najbliższych członków rodziny ulgi.

Jeśli dziedziczysz jako żona to po pierwsze połowa wspólnego majątku przypada
od razu Tobie i nie wchodzi do spadku. W drugiej połowie masz zaś znaczący
udział nawet przy braku testamentu. No i podatek jest znacznie niższy.

Sytuacja druga. Oboje żyjecie ale wasz konkubinat się rozpada.
Tu sytuacja może być dla Ciebie jako konkubiny bardzo niekorzystna jeśli
konkubent ma większe dochody i więcej wniósł do waszego
konkubenckiego "dorobku", bo np. ty wi ęcej energi wkładałaś w przysłowiowe
prowadzenie domu.
Wówczas jak już napisałem to co posiadacie będzie dzielone według zasad
znoszenia wspólwłasności w cześciach ułamkowych. A zatem np. przy ustaleniu że
wznieśliście dom wart 400000 zł w który on włożył 350000 a Ty 50000, Ty
dostaniesz tylko prawo do owych 50 000 zł.
Jeśli natomiast w tym samym układzie nakładów bylibyście małżeństwem podział
byłby w zasadzie na pół, a zatem dostałabyś udział wart 200000 zł. W sytuacji
jeślibyś prowadziła dom nie sposób byłoby umotywować inny udział we
wspólwłasności.
To podstawowa różnica.
Wspomnieć też można ze w razie rozwodu i poźniejszego popadniecia w niedostatek
można liczyć na alimenty od współmałzonak, które po konkubinacie są
niedopuszczalne. W małżeństwie zresztą także w czasie jego formalnego trwania w
sytuacji faktycznego życia w rozłączeniu można dostawać od partnera alimenty. W
konkubibacie nie.
Korzystniej jest także razem się opodatkowywać jako małżeństwo.

W sumie są to właśnie tego typu różnice...
W przypadku małżeństwa i rozwodu

Tyle prima vista o dziedziczeniu

[Gość: Roma]

Ja wyszłam zamąż po 2 latach mieszkania razem, ni z powodów majątkowych ani tym
podobnych ale dlatego, że małńeństwo to duże wyzwanie. Mam znajomych, którzy
byli wiele lat ze sobą a m-ąc po ślubie złożyli o rozwód. Małżeństwo kieruje
się innymi prawami niż wolny związek. Żuławski kiedyś powiedział "Wzruszają
mnie udane małżeństwa ale nie udane wolne związki, to zupełnie coś innego" Ja
też tak myślę. My po ślubie mieliśmy kryzys, mimo, że wcześniej mieszkało nam
się super, obydwoje potrzebowaliśmy trochę czasu, żeby się przystosować do
nowej sytuacji jakim jest nierozerwalny związek (ludzie mają różne poglądy ale
my akurat taki). W mieszkanie na kocią łapę jest wkalkulowane wyjście nie
będzie mi odpowiadało to się wyprowadzę, małżeństwo to już zobowiązanie i nie
wszyscy są gotowi,żeby je unieść.

[pletwa3]

Gość portalu: Roma napisał(a):

> W mieszkanie na kocią łapę jest wkalkulowane wyjście nie
> będzie mi odpowiadało to się wyprowadzę, małżeństwo to już zobowiązanie i nie
> wszyscy są gotowi,żeby je unieść.

A czy stały, wieloletni związek bez ślubu nie rodzi zobowiązań ? To, że one
nigdzie nie są urzędowo zapisane, to nie znaczy, że ich nie ma. To kwestia
uczciwości i wzajemnego zaufania partnerów. W małżeństwo tylko oficjalnie nie
jest wkalkulowane wyjście "jak co, to spadam". W praktyce różnie to bywa. Jeśli
ludziom jest dobrze w konkubinacie, ufają sobie, są razem bo tak chcą - to po co
mają "unieść" ten odgórnie urzędowo zapisany przymus bycia razem? Sorry za
porównanie, ale to tak jakbym psu, który zawsze chodzi przy nodze, zakładała
jeszcze na wszelki wypadek smycz i kaganiec, żeby na pewno nie uciekł....

[Gość: Roma]

Zupełnie się z tobą niezgadzam, ślub to nie smycz tylko zobowiązanie się
publiczne wobec Boga i przyjaciół, że to z tym mężczyzną chcę spędzić resztę
życia. Jeśli chodzi o rozerwalność małżeństwa to gdybyś uważnie przeczytała mój
post dostrzegłabyś stwierdzenie, że dla mnie małżeństwo jest nierozerwalne ale
szanuję to, że inni moga mieć inne zdanie, tylko, że ja mam takie. Nie wiem czy
jesteś mężatką czy nie ale ja jestem od roku i zapewniam cię, że nasze życie
nie jest takie samojak przed, mimo że wcześniej też mieszkaliśmy razem.
Ps. Jesli chodzi o tego psa. To czy to porównanie nie dotyczy bardziej osób
żyjących w konkubinacie? Bo jeżeli są razem, kochają się i zamierzają spędzić
razem życie to co im szkodzi na przeszkodzie? Może to , że chcą mieć otwartą
furtkę? Ja wiele zyskałam na małżeństwie, coś tam napewno utraciłam ale mając
doświadczenie w obydwu sytuacjach opowiadam się za małżeństwem oczywiście z
właściwą osobą i ci którzy żyją w konkubinatach może po częsci nie znaleźli
jeszcze drugiej połówki i nie chcą się wiązać z kims kogo nie są pewni.

[pletwa3]

Ja jestem pewna, że znalazłam i nikogo więcej nie chcę - wiem to już od 14 lat
i mimo to jakoś nie odczuwam potrzeby sformalizowania naszego związku. Po tych
wszystkich przeżytych wspólnie latach czujemy się może bardziej wobec siebie
zobowiązani i lojalni niż niejedno małżeństwo. Ale rozumiem, że u Ciebie duże
znaczenie ma przysięganie wobec Boga, doceniam to, akurat dla nas,
niewierzących, nie jest to istotne...
Pozdrawiam

[Gość: Roma]

Płetwa napiszę do ciebie na priv jeśli nie masz nic przeciwko temu,
zainteresowało mnie to co napisalaś a tak osobiście nie chcę się uzewnętrzniać
na forum.

[Gość: Paulina]

Podpisuje sie pod tym. Jestem z moim mezczyzna ponad 7 lat i jestem na 100%
pewna, ze chce z nim spedzic reszte zycia, moglabym mu to przysiac przed kim
tam by chcial, tylko po co? Nic to nie zmienia.

[Gość: Roma]

Pytanie było konkubinat czy małżeństwo więc może należy skończyć dyskusję na
tym, że niektórzy za nic w świecie nie dadzą się zaciągnąć do ołtarza a dla
innych tylko małżeństwo ma sens w byciu dwojga ludzi (ja akurat do nich należę).

[Gość: grażyna]

ale skąd ty możesz wiedzieć czy twoj mężczyzna myśli tak samo, może właśnie
chce mieć "otwartą furtkę" skoro nie bierze ślubu z tobą, zresztą nie wiem może
to ty nie chcesz?

[ela1001]

Gość portalu: grażyna napisał(a):

> ale skąd ty możesz wiedzieć czy twoj mężczyzna myśli tak samo, może właśnie
> chce mieć "otwartą furtkę" skoro nie bierze ślubu z tobą, zresztą nie wiem może
>
> to ty nie chcesz?

Jeżeli którakolwiek ze stron pragnie " otwartej furtki" to świadczy po prostu o
braku pełnej akceptacji partnera - a to nie wróży dobrze dla trwałości związku.
Wtedy najlepiej wstrzymać się z małżeństwem.
Natomiast jeżeli czujemy , że chcemy być z ukochaną osobą do końca naszych dni to
nie widzę żadnego sensu ucieczki przed małżeństwem.
Może jestem mało "romantyczna" ale niestety polskie prawo zwolenników konkubinatu
dyskryminuje i w pewnym momencie może sprowadzić na przysłowiową "ziemię".
Ostatnio przeczytałam reportaż o kobiecie żyjącej wiele lat w szczęśliwym
konkubinacie - mieszkała u partnera.
Facet nagle zmarł - stosunkowo młodo -nie pozostawiając testamentu bo nie myślał
jeszcze o takich sprawach. Dziewczyna akurat była w delegacji.
Po powrocie zastała zaplombowane drzwi. Jednocześnie uzyskała informację , że z
uwagi na brak testamentu wszystkie rzeczy w mieszkaniu zostają zabezpieczone do
czasu ustalenia spadkobierców i podziału spadku. Nie pomogły żadne tłumaczenia ,
że w mieszkaniu znajdują się jej rzeczy osobiste . Sporo włożyła własnych środków
w zakup wsplnych rzeczy do mieszkania.
W związku z powyższym zwróciła się do sądu o wyłączenie tych rzeczy z masy
spadkowej. Okazało się , że nie jest to wcale proste.Musi przedstawić
niepodważalne dowody - np faktury na swoje nazwisko.
Tylko kto wcześniej myśli o takich sprawach!
Wydaje mi się , że właśnie takie sytuacje są nieromantyczne!
Po co te jakieś dodatkowe zabezpieczenia, umowy itp. Wystarczy zawrzeć legalny
związek i większość tego typu problemów odpada.
Jeeli nie chce się po latach znajomości organizować wesela to przecież żadna siła
nikogo nie zmusi.
Jestem za małżeństwem!
Jeżeli kogoś się kocha to warto się czasami zastanowić nad życiem kochanej osoby
również po naszej śmierci.
Bujenie w obłokach i zasłanianie się "przyziemnością" świadczy o braku
odpowiedzialności i to pod każdym względem.

[ela1001]

Gość portalu: grażyna napisał(a):

> ale skąd ty możesz wiedzieć czy twoj mężczyzna myśli tak samo, może właśnie
> chce mieć "otwartą furtkę" skoro nie bierze ślubu z tobą, zresztą nie wiem może
>
> to ty nie chcesz?

Jeżeli którakolwiek ze stron pragnie " otwartej furtki" to świadczy po prostu o
braku pełnej akceptacji partnera - a to nie wróży dobrze dla trwałości związku.
Wtedy najlepiej wstrzymać się z małżeństwem.
Natomiast jeżeli czujemy , że chcemy być z ukochaną osobą do końca naszych dni to
nie widzę żadnego sensu ucieczki przed małżeństwem.
Może jestem mało "romantyczna" ale niestety polskie prawo zwolenników konkubinatu
dyskryminuje i w pewnym momencie może sprowadzić na przysłowiową "ziemię".
Ostatnio przeczytałam reportaż o kobiecie żyjącej wiele lat w szczęśliwym
konkubinacie - mieszkała u partnera.
Facet nagle zmarł - stosunkowo młodo -nie pozostawiając testamentu bo nie myślał
jeszcze o takich sprawach. Dziewczyna akurat była w delegacji.
Po powrocie zastała zaplombowane drzwi. Jednocześnie uzyskała informację , że z
uwagi na brak testamentu wszystkie rzeczy w mieszkaniu zostają zabezpieczone do
czasu ustalenia spadkobierców i podziału spadku. Nie pomogły żadne tłumaczenia ,
że w mieszkaniu znajdują się jej rzeczy osobiste . Sporo włożyła własnych środków
w zakup wsplnych rzeczy do mieszkania.
W związku z powyższym zwróciła się do sądu o wyłączenie tych rzeczy z masy
spadkowej. Okazało się , że nie jest to wcale proste.Musi przedstawić
niepodważalne dowody - np faktury na swoje nazwisko.
Tylko kto wcześniej myśli o takich sprawach!
Wydaje mi się , że właśnie takie sytuacje są nieromantyczne!
Po co te jakieś dodatkowe zabezpieczenia, umowy itp. Wystarczy zawrzeć legalny
związek i większość tego typu problemów odpada.
Jeeli nie chce się po latach znajomości organizować wesela to przecież żadna siła
nikogo nie zmusi.
Jestem za małżeństwem!
Jeżeli kogoś się kocha to warto się czasami zastanowić nad życiem kochanej osoby
również po naszej śmierci.
Bujenie w obłokach i zasłanianie się "przyziemnością" świadczy o braku
odpowiedzialności i to pod każdym względem.

[default]

ela1001 napisała :
..."Bujenie w obłokach i zasłanianie się "przyziemnością" świadczy o braku
odpowiedzialności i to pod każdym względem."
Eee tam. Przesadzasz. To jest dopiero dyskryminowanie osób z wolnych związków.
Że niby jak jestem w takim związku, to jestem nieodpowiedzialna i
lekkomyślna "pod każdym względem" - czyli : olewam wszystko i wszystkich, nie
przykładam się w pracy, mam w nosie moje dzieci, nie płacę rachunków,
zaniedbuję starych rodziców....może coś jeszcze?