różnica charakterów nas przerasta

[cich-awoda]

własnie rozpada się nasz trwający 2lata związek. szybko podjęlismy
decyzje o byciu razem, szybko ze sobą zamieszkaliśmy, szybko też
zaczęły pojawiać się pierwsze konflikty. dość sprawnie je
rozwiązywaliśmy, często polubownie, żeby zakończyć ciche dni i znów
cieszyć się wspólnym życiem. pewne rzeczy przemilczaliśmy i dziś te
nierozwiązane sprawy wychodzą ze zdwojoną siłą. żadne z nas nie
potrafi przyznać się do błędu, a każde potrzebuje czasem
usłyszeć "przepraszam". zaczęłam poruszać temat ślubu (jesteśmy
przed 30tką), on go nie podejmował w konkretach, chciałam wiedzieć
dlaczego. zasłonił się tymi przemilczanymi tematami. nie chcę go
wbrew sobie przepraszać, żeby tylko ze mną był i się ożenił. nie
chcę obiecywać poprawy, bo wiem że nie dam rady zmienić się wbrew
swoim przekonaniom. on też nie jest skory do głębszej analizy moich
potrzeb i do większego wysiłku. bardzo zależy mi na tym związku, ale
wiem, że nie spełnię jego oczekiwań, juz nie umiem być lepsza. chyba
musze odpuścić........on też nie walczy tak jak kiedyś, gdy mieliśmy
problemy, trzyma mnie na dystans, choć definitywnie nie mówi wprost,
że to koniec.
byliście kiedyś w takiej sytuacji?

[tygrysio_misio]

mysle,ze to nie roznica charakterow..ale ten sam charakter... upertego osla,
ktory nie odpusci i czeka, az druga strona przeprosi

tak ciezko zyc

nie wymagaj od innych wiecej niz od siebie

[madai]

bylam kiedys w takim zwiazku. Podobne charaktery, ja jednak mialam
bardziej ustepliwy, ale gdy widzialam, ze facet nie ustepuje bo wie,
ze ja i tak kiedys odpuszcze, zaczelam z nim walczyc, przestalo mi
zalezec, odpuscilam. Bylam z nim 3 lata. 3 lata walki o glupie
przepraszam. stracony czas.

[karut]

Tak, ja tak mialam. Nie chodzilo o slub, ale o wspolne mieszkanie.
Nasz zwiazek sie zakonczyl po 2 latach - w ten poniedzialek.
Nie dalo sie tego przeskoczyc, ja choleryczka - on spokojny facet, jakich malo, zaczal sie przy mnie wkurzac na maxa.
O glupoty, o wszystko. Nie dalo sie niestety przeskoczyc tego.

[berbec84]

Ja byłam...może nie w tak długim związku ale też rozstaliśmy się ze
względu na charaktery.
Ja nerwus i on nerwus, ja musze mieć rację i on też. Ja oczekuje
przeprosin on tak samo. A na początku było tak różowo do momentu jak
kupiliśmy razem samochód i zaczęło się:)
Ja chciałam to ratowąc ale on zdecydował, że z nerwusem nie może być
bo zaczną w końcu talerze latać...i coraz bardziej się uświadamiam w
tym, że miał rację.
Może i dla Ciebie rozstanie też bedzie dobrym rozwiązaniem ale tak
naprawdę nie wiele mogę o was powiedzieć.

Powodzenia

B.

[cich-awoda]

oddzielnie jesteśmy raczej spokojnymi osobami, ale własnie wspólne
życie powoduje jazdy. nie ciągle, nie co dzień, ale regularnie co
jakiś czas wybuchała awantura, czasem z niczego, co dawało mi
wielokrotnie do myslenia. długo myślalam, ze to sytuacje jak w
każdym związku, raz lepiej raz gorzej, szczęście podzielone na ciche
dni. ale ostatnio się okazało, że on też to dostrzega, ze nie chce
być w takim związku. wyprowadził się, próbujemy dojść do
porozumienia, ale jest ciężko. poza tym właśnie - czy jest sens?
może do siebie nie pasujemy, tylko do tej pory zależało nam, żeby
byc razem, kochamy się,a le wspólne życie i tak nam nie wyjdzie?

[berbec84]

Sama widzisz, że i jemu i Tobie coś nie gra..więc może warto się
rozstać na tym etapie, żeby nie było jeszcze gorzej.
My na osobności też byliśmy spokojni a jak razem to głupia duperelka
wkurzała.

[mruff]

Może to początek końca a może tylko kryzys
każdy związek ma wzloty i upadki

spokojnie

to nie koniec świata,nawet jeżeli tak się wydaje

proponuję nie podejmować decyzji pod wpływem chwili tylko dobrze
namyślić się

[grzeczna_dziewczynka15]

A ja mysle, ze 2 lata, w ciagu ktorych juz sa awantury to za krotko, zbey
budowac trwaly zwiazek i planowac cale zycie. Przeciez pierwsze 2 lata to czas,
kiedy jeszcze zakochanie trwa i mieszkanie powinno byc wieczna idylla z malymi
niesnaskami, ale na pewno nie powaznymi porblemami i kryzysem.

[madai]

berbec - u nas talerze lataly ;-) prawie sie bilismy, tacy bylismy
glupi. A mimo to chcielismy ciagnac ten zwiazek bez przyszlosci :)

[cich-awoda]

u nas aż tak nie jest, ale samo to, że on ciągle oczekuje, że
pierwsza do niego wyciągne reke na zgode jest na dłuższa mete
psychicznie męczące. dla niego pewnie też, bo juz tak szybko
nie "miękne" jak na początku, jemu też się nie chce mnie przepraszać.
tyle nas łączy, a jednoczesnie ten konflikt jest juz tak zaogniony,
że rozstanie mogłoby byc ulgą. szkoda mi tego, nie wiem czy sie
poddać czy zacisnąć zeby i próbowac się zmienić

[karut]

wiesz co, ja tez uwazam, ze trzeba do tego spokojnie podejsc i pomyslec, czy kochasz ta osobe i czy chcesz bez niej zyc.
mi bardzo brakuje mojego exa, chociaz sie klocilismy o wszystko, teraz bym duzo dala, zeby cofnac decyzje o rozstaniu.ale moze jeszcze nie wszystko stracone.
zmienic sie jest trudno, ale mozna nad soba pracowac, bo np. mi moja nerwowosc przeszkadza tez w innych aspektach zycia, zwyczajnie na co dzien, zamiast sie wkurzac, ze ktos mi droge zajechal, mozna to po prostu olac.na pewno bedzie zdrowiej.

odchodzenie

[ten.typ.tak.ma]

jest normalne, kobiety nasłuchają się od feministek wibratorowych że samotność
jest super a facet to świnia i ... rozstania są na porządku dziennym. A faceci
są inni i można nimi świetnie manipulować, tak by mieć to co się chce i by oni
byli zadowoleni.

[bo1]

ten.typ.tak.ma napisał:

> jest normalne, kobiety nasłuchają się od feministek wibratorowych
że samotność
> jest super a facet to świnia i ... rozstania są na porządku
dziennym. A faceci
> są inni i można nimi świetnie manipulować, tak by mieć to co się
chce i by oni
> byli zadowoleni.

Są ludzie (wszak kobiety to też ludzie), którzy wolą żyć normalnie,
bez stosowania manipulacji, podchodów, małych oszustw i podstępów.
Ciągłe wyrachowanie i odgrywanie kogoś innego może być dla nich
bardziej uciążliwe niż samotność.

[qw994]

A może warto zastanowić się nad rozstaniem? Nie wygląda na to, że jesteś
szczęśliwa w tym związku. On też nie. Po co się męczyć?