jestem_tesciowa
09.05.09, 14:43
Tak, - jestem wredną teściową, która się czepia straszliwie i biednej synowej
żyć nie dawała.
A teraz Wam przedstawię, jak to wygląda z mojego punktu widzenia.
Mojego syna urodziłam w wieku 16 lat. Ojciec synka był w wojsku, jak tylko
wyszedł, zaczęły się przygotowania do ślubu i problemy. Okazało się, że pije
za dużo, krzyczy za głośno i zbyt łatwo mu przychodzi zaciskanie pięści do
bicia. Jak mój ojciec z matką to zobaczyli, to stwierdzili, że wolą już mieć
córkę pannę z dzieckiem i mimo mojego płaczu (głupiej smarkuli) na ślub się
nie zgodzili. Normalnie byłby skandal, bo to mała miejscowość, ale jak
wszystkim się powiedziało, że to rodzice panny młodej wesele odwołują, to
ludzie jakoś tak inaczej na to patrzyli, choć i tak gadali.
Żeby ich uciszyć, ciotka (świetej pamięci), samotna, która była profesorem na
uniwersytecie w dużym mieście, zaproponowała, że mnie weźmie do siebie. I
pojechałam. Za niedoszłym mężem strasznie tęskniłam przez jakieś 2 lata a
potem zapomniałam.
U ciotki zajmowałam się dzieckiem, gotowałam, sprzątałam, potem mnie ciotka
zachęciła do skończenia liceum i zdania matury. Udało się - poszłam na studia.
Dostałam się na studia, syna sama wychowywałam. Potem poznałam męża. Mały go
polubił. Zamieszkaliśmy niedaleko ciotki. 10 lat później mój mąż zmarł na
zawał (wieku 35 lat) i od tego czasu już nie chciałam się z nikim wiązać.
Znowu zamieszkałam razem z ciotką bo to wspaniała kobieta i razem było nam
raźniej.
A teraz mój syn. Wyrósł na wspaniałego mężczyznę. Pojechał na stypendium
zagraniczne, ciotka cały czas monitorowała jego edukację. Wysłała go na rok do
stanów, żeby załapał samodzielności, zdobył doświadczenie, podszkolił
angielski, potem był w Londynie, a potem zwiedził 15 krajów. Dostał swoją
szkołą przetrwania.
No i teraz zaczyna się właściwa opowieść. Mój syn poznał dziewczynę. Pobrali
się. Mieszkali na początki jakieś 200km od nas, ale ona chciała przyjechać
bliżej nas. Zamieszkali w moim mieszkaniu a ja dalej mieszkałam z ciotką w
jej. I się zaczęło.
Najpierw synowa chciała, żeby ciotka jej pracę załatwiła, bo ma znajomości.
Ciotka oczywiście pomogła ale synowej się nie podobała. Potem raz przychodze
do nich w odwiedziny, patrzę a dziewiętnastowieczne, piękne dębowe meble po
moim mężu zniknęły z mieszkania i zostały zastąpione sklejkami z IKEI!
Pytam się syna, gdzie są meble po ojcu. A on na to, żebym się nie denerwowała,
ale Joasia wynajęła firmę, która je wywiozła tzn facet, pracownik z IKEI je
sobie zabrał jak się dowiedział, że nie są potrzebne. i że on (mój syn) o tym
nie wiedział bo wtedy był kilka dni na wyjeździe służbowym...
Myślałam, że mnie coś strzeli. Kogo sobie wybrał mój biedny syn?
Wytłumaczyłam spokojnie paniusi, że te meble jak i to mieszkanie jej
własnością nie są i nie miała prawa ich wyrzucać, zwłaszcza, że są to antyki o
wartości rynkowej kilkudziesięciu tysięcy złotych. Dodałam, ze dobrze by było,
jakby jej się udało skontaktować z tym pracownikiem ikei i odkręcić sprawę,
ale pieniędzy mi oddawać już nie musi. Oczywiście nic nie załatwiła. Syn wiem,
że próbował coś zdziałać, ale też bez skutku.
Mówię do syna - synu, ja dla Ciebie wszystko, wiesz, ale jak ta Twoja żona
moich rzeczy i po zmarłym mężu który był dla Ciebie ojcem szanować nie
potrafi, to ja nie wiem jak to dalej będzie. Mówię, wyjedź i zabierz mi ją z
oczu. Wyprowadzili się. Syn dzwonił tylko raz na 2-3 dni, przychodził raz na
dwa tygodnie. Bez niej. Któregoś dnia powiedział, że się rozwodzi i poprosił
abym była jego świadkiem i żebym o tych meblach powiedziała jak to było.
No i zgodziłam się.
A na sprawie! Jezu jak oni po na pojechali! Że to ja syna źle wychowałam, bo
jako panna w wieku 16 lat urodziłam, że najpierw dałam mieszkanie z meblami a
potem się wtrącałam. Wiec o akt darowizny zapytałam, nie potrafiła
odpowiedzieć. Że mój synek niezaradny, że maminsynek, że cośtam i cały ten
rozwód przeze mnie bo ich z mieszkania wyrzuciałam i syn na to pozwolił.
Czy to naprawdę ja jestem taka zła teściowa?
