slub

[23km]

dlaczego to takie trudne? kocham swojego chlopaka i chce byc z nim
ale on napiera na slub a mnie do tego jakos daleko... nie potrzebuje
tego nawet nie chce a dla niego to wazne, jest mu zle :/
zaczynamy sie klocic bo ja odciagam decyzje, on widzi ze go zwodze
ze chce to oddalic ze zmieniam temat albo mowie cos na odczepnego...
jestesmy razem 8 lat, 3 lata mieszkamy razem, jest nam razem
naprawde dobrze, wiem ze to ten i chce z nim byc
wszystkie kolezanki mowia o slubie, daza to tego a ja nie, nie mam
ochoty na biala suknie, nie rozczula mnie obraczka na palcu...
slub cywilny czy slub koscielny mnie nie kreci :/ nie chce tego

zareczylismy sie i wszytsko miedzy nami gra ale ten slub jest dla
mnie chyba nie do przejscia, co jest ze mna nie tak?

[marzeka1]

Nic z tobą, po prostu nie chcesz/nie czujesz potrzeby, on- tak, po tylu latach
chce czegoś więcej. I in, i ty- macie rację, problem- jak to pogodzić.

[zawszezabulinka]

pytanie po co sie zareczalas? bo zareczyny wg mnie to gotowosc wstapic w zwiazek
malzenski. chyba ze chcialas bardziej oficjalnego wyrazu waszego zwiazku. trzeba
bylo chociaz tego pana uprzedzic

[marzeka1]

O tym też pomyślałam, po co w takim razie zaręczyny, one z reguły poprzedzają
ślub (nawet gdy nie jest on od razu) i pewnie chłopak uważał, że taka właśnie
będzie kolej rzeczy. Szkoda, że go wcześniej nie uprzedziłaś.

[23km]

zgodzilam sie bo chce byc z nim, bylo naprawde pieknie i tak
prawdziwie... bardzo mi na nim zalezy i gdy poprosil mnie o reke
czulam sie bardzo szczesliw bo chce z nim byc, bardzo :(

ale widze teraz ze slub bedzie dla mnie meczarnia, nie czuje tego
nie wiem czy to kwestia niezaleznosci, strachu przed nowym, strachu
ze cos sie konczy? moze nowych obowiazkow? moze ja jestem
nierozwinieta?

[erillzw]

zawszezabulinka napisała:

> pytanie po co sie zareczalas? bo zareczyny wg mnie to gotowosc
wstapic w zwiaze
> k
> malzenski.

Dokładnie tak. Jesli nie chciałaś slubu od początku postapiłaś nie
fair przyjmujac oswiadczyny od partnera, ktory slubu pragnie podczas
gdy Ty nie.

[23km]

nie wiedzialam ze to takie trudne... wiem ze ma prawo byc
rozdrazniony i czuc sie oszukany, mnie tez nie jest z tym dobrze

przykro mi... najbardziej ze nie rozumiem samej siebie

[skarpetka_szara]

Moze aby wilk byl pelny i owca cala: zrobcie sobie jakas uroczysta
przysiege, nawet wsrod rodziny (jezeli mu zalezaloby). Cos w
rodzaju slubowanie bez slubu. Slubowanie sobie wiernosci, milosci,
opieki w dobre i zle, bla bla bla ale tylko wy, przysiegajac sobie
nawzajem. Bez urzedu, bez ksiedza, gdzies w fajnej atmosferze, a
potem zabawa.

Wiesz, ja jak najbardziej cie rozumiem, tez wzielam slub po 10
latach znajomosci bo dopiero wtedy poczulismy to, ale jezeli mu to
potrzebne do zycia to cos trzeba zrobic.

[23km]

no wlasnie, wydaje mi sie ze jeszcze tych kilka lat mi potrzeba..
nie wiem dlaczego tak to odbieram, nie do konca potrafie zrozumiec w
tym momencie siebie ale chyba najbardziej w moich odczuciach
przebija sie jakis strach...
tez tak mialas? bałaś sie Skarpetko?

[marzeka1]

Masz poczucie, że przy tak rozbieżnych pragnieniach nie da się ciągąć zbyt długo
związku? On ulegnie- będzie niezadowolony, ty- ty będziesz.

[23km]

z jednej strony boje sie tego kroku a z drugiej boje sie ze sie
rozstaniemy... tak jak piszesz

najsmieszniejsze jest to ze jestem osoba twardo stapajaca po ziemi,
racjonalne myslenie i konkrety to jest to na czym opieram wiele
decyzji a tu taka wtopa...

moze chodzi o to ze strace jakas niezaleznosc? ze bede miec nowe
obowiazki? pisze w tym watku i coraz to nowe wytlumaczenia
przychodza mi do glowy

[skarpetka_szara]

23km napisała:

> moze chodzi o to ze strace jakas niezaleznosc? ze bede miec nowe
> obowiazki? pisze w tym watku i coraz to nowe wytlumaczenia
> przychodza mi do glowy

lol, jeszcze pare wpisow i zaraz tu z forumowiczami wytropimy co
naprawde w trawie piszczy, lol.

[23km]

trawa po pas a piszczy zdrowo ;)

[skarpetka_szara]

Wiesz, ja mialam o tyle inna sytuacjie ze mnie nikt nie napieral na
slub. Ja po prostu (tak jak ty) tego nie czulam, nie potrzebowalam
tego do szczescia. WIEDZIALAM ze moj maz to moja milosc, i ze
jestem dla niego tez jego partnerka zyciowa i wcale nie
potrzebowalismy miec jakiegos papierka, aby cos sobie udowodnic.
Po pieciu latach sie zareczylismy, a po nastepnych 5ciu latach
wzielismy slub - decyzjia o slubie przyszla jakby niespodziewanie
ale bardzo naturalnie.

I nie mysle ze powinnas byc zmuszana do slubu jezeli tego nie
czujesz. Nie jest to fair dla nikogo. Byc moze sie boisz ze cos
miedzy wami sie zmieni? ze nagle po slubie ON zacznie sie
zmieniac? Ze czujac ze latwo nie mozesz odejsc- zacznie cie
zaniedbywac? Sama musisz rozwiazac to.
Strach jest zazwyczaj symptomem czegos. Ja chyba troche sie balam
slubu, moze nie tyle slubu ale nie lubilam tego
okreslenia : "zona". To po prostu do mnie nie pasowalo. mowilam
na swojego partnera "moj chlopak" i to lubialam. Nawet nie
mowilam "narzeczony" bo to wydawalo mi sie jakies takie glupie.
Tez "zona" kojarzyla mi sie z przynalerznoscia. Podsumowujac mysle
ze bardzo wolno dorastalam do malzenstwa. No i bardzo sie ciesze z
tego. hehe - zajelo mi rowniez dobre pare miesiecy aby na mojego
meza przestac mowic "my boyfriend" - wszyscy znajomi, i
wspolracownicy, szefostwo - mnie poprawiali.
Ale gdy po slubie maz zaczol mnie przedstawiac jako "zona" i to z
pewna duma - zaczelam sie z tym dobrze czuc.

Wiec ja mysle ze potrzebujesz troche czasu i fajnie by bylo gdyby
Twoj partner to rozumial.

I chcialam jeszcze odniesc sie do wypowiedzi dziewczyn ktore mysla
ze zareczyny znaczy rychly slub. Ja tak tego nigdy nie
odczuwalam. Dla mnie zareczyny znacza ze ludzie wiedza ze sa dla
siebie i nie chca byc z nikim innym. Ze jestescie dla siebie czyms
wiecej niz tylko chlopak-dziewczyna. Slub to wkoncu tylko kontrakt
gdzie wiarzecie sie pewnymi prawami. Gdzie mozecie o sobie
decydowac prawnie, medycznie (gdy trzeba), finansowo.

[23km]

dzieki Skarpetka za odpowiedz, mysle ze i ja jestem jeszcze
niedojzala i ta decyzja mnie poprostu przerasta, nie dam sobie z tym
rady, musze przystopowac, przeprosic narzeczonego

to chyba jeszcze nie ten czas

[marzeka1]

"przeprosic narzeczonego"- i????

[23km]

w sensie ze jeszcze nie teraz ;) zareczajac sie myslal ze to juz
niebawem, przeprosze go bo wydaje mi ze dalam mu nadziej na cos
czego nie jestem w stanie teraz spelnic, potrzebuje czasu

[marzeka1]

A co jak on powie, że nie chce już czekać, bo jesteście już 8 lat, z tego 3
mieszkacie de facto jak małżeństwo???

[23km]

nie wiem, mam nadzieje ze nie postawi sprawy na ostrzu noza, powiem
ze nie daje rady i mnie to przerasta, nie chodzi tu o niego tylko o
sam fakt zmian ktorych sie boje

[skarpetka_szara]

a po ile wy macie lat?

[23km]

po 28 ale ja chyba jestem emocjonalnie ok 20, nic na to nie poradze

[skarpetka_szara]

wiedz ze cie do niczego nie przekonuje, ale przeanalizujmy Twoje
obawy:

Mieszkajac razem przez 3 lata dokladnie wiesz z jakim jestes
czlowiekiem, wiec czego dokladnie sie obawiasz? Ze wasze relacjie
sie zmienia? ale w jaki sposob i dlaczego?

Co czujesz gdy mowisz na glos slowo "zona", albo "maz". Co to dla
ciebie znaczy? czy boisz sie tych slow?

Wiesz, dla ludzi "mocno stapajacych po ziemi" wlasnie trudniej jest
podejmowac takie decyzjie poniewaz nie ida jak owieczki w slad za
kolezankami, ale rozmyslaja wiele za i przeciw, a ze ty swiadomie
podejmujesz decyzjie NA CALE ZYCIE, i ze bedziesz odpowiedzialna za
partnera a partner za ciebie - to jest troche przerazajace.
Wiekszosc ludzi nawet nie jest swiadomym w co sie pakuja i dlatego
tutaj jest tyle placzu.

[23km]

najbardziej to chyba boje sie zmiany tego co jest w tym momencie dla
mnie dobre,bo dobrze mi tak jak jest
ale postaram sie przeanalizowac sibie:
1.nie chodzi o to ze boje sie o to ze moj chlopak jest dla mnie
niedobry i po slubie bedzie sie nade mna znecal itp to nie to, jest
dobrym czlowiekiem, spokojnym, pracowitym

2. chyba boje sie ze strace moja wolnosc, ze bede miec meza, dzieci,
obowiazki o ktorych teraz nawet nie mysle, ja sobie powoli zdalam
sprawe jak moje zycie sie zmieni

2.nie lubie imprez typu wesele, nawet skromny obiad jakos mnie
zniecheca, nie jestem zadna gwiazda i zle sie czuje w centurm

3.jak mowie maz to nie czuje jakiejs specjalnej radosci...

4.moi rodzice sie rozwiedli gdy bylam mala, wychowalam sie z mama,
ojciec zmarl po kilku latach, nie pamietam go, mama zle go
wspominala,,, mam jakas traume?

[skarpetka_szara]

Tak, mysle ze powinnas zaczac od relacji Twoich rodzicow. moze
porozmawiaj ze swoja mama i powiedz jej co czujesz na temat
malzenstwa i co ona na ten temat mysli. Mam nadzieje ze ci powie
ze jednak malzenstwo to piekna rzecz a poprostu miedzy nimi sie nie
ulozylo - czyli kwestia zlego dobrania.

Rozwod rodzicow to tez swietny argument aby Twoj partner zrozumial
Twoje obawy i dlaczego potrzebujesz wiecej czasu od niego aby do
tej mysli sie przyzwyczaic.


A tak na marginesie:
wiesz, slub nie oznacza dzieci. Sa malzensta z pewnym starzem ktore
dzieci nie maja. Ja juz jestem 2 lata po slubie i pewnie przez
nastepne 3 nie bedziemy miec

W jaki sposob stracisz swoja wolnosc? przeciez nie zamknie cie w
kuchni z miotla? Porozmawiaj z partnerem jak wasze zycie by
wygladalo po slubie, jaki bylby podzial waszych obowiazkow, Kiedy
on by zaczol myslec o dzieciach, czy cos by oczekiwal extra od
ciebie czego nie oczekuje teraz... jak bedzie wygladal podzial
waszych finansow? (ja np, z mezem mamy oddzielne konta, i jedno
wspolne).

a co do wesela to zrobicie co wam odpowiada - dla niektorych to
wielka zabawa a dla innych najblizsi i mala ceremonia na plazy.

[23km]

nawet nie wiedzialam ze to takie skomplikowane... im jestem starsza
wiecej "spraw" wychodzi na swiatlo dzienne... mysle ze mam zle
wspomnienia odnoscnie mojego ojca (przekazane mi prze matke) i
utozsamiam sobie malzenstwo z cierpieniem, rozczarowaniem... stad
ten strach, strach ze strace to co mam teraz - zupelnie bledne
zalozenie ale wierzcie mi ze bardzo gleboko zakorzenione

rodzina mojego chlopaka to przeciwienstwo mojej, on nie rozumie co
ja czuje a ja tez raczej o tym nie mowie, temat troche mnie
zawstydza no i cierpie bo czuje sie jakas winna ze moja matka miala
zycie jakie miala...

postaram sie poradzic sobie z tym wszystkim, moj analistyczny umysl
powoli zaczyna ogarniac o co chodzi... ale widze juz ze to trudne,
sama sobie nie poradze

jestem zaskoczona

dzieki wszytskim za wpisy, pomoglo mi to, usiwadomilam sobie co w em
mnie siedzi i boli, dzieki jeszcze raz

[skarpetka_szara]

moze kilka sesji z psychologiem pomogloby ci posortowac te
przemyslenia.

Zycze powodzenia i otwartosci z partnerem. Jest wiele malzenst jak
Twoich rodzicow, jest wiele malzenst nieudanych, ale to nie znaczy
ze wasze takie bedzie. Jest bardzo duzo malzenst szczesliwych.

I napewno nie powinnas czyc sie winna za malzenstwo Twoich
rodzicow. To nie ty bylas powodem ich roztania a ich spory i ich
pomylki. Jezeli cos, to bylas tego ofiara. I napewno itelektualnie
o tym wiesz, musisz tylko jeszcze do tego sie ustosonkowac
emocjionalnie.

Przyjrzyj sie zwiazkowi rodzicow Twojego partnera. Moze
spostrzezesz pare pozytywow i to cie zainspiruje do spostrzeganie
malrzestwa w troszke inny sposob.

Ty zylas w cieniu malzenstwa Twojej mamy przez wiele lat wiec to
jest naturalne ze teraz zajmuje ci troszke wiecej aby zmienic opinie
o tej instytucji malzenskiej.

Zycze powodzenia.

[dorotka19944]

z toba jest wszystko w porządku. Przyznam ci że ja tez nie chcem
mieć ślubu. W końcu tyle sie teraz słyszy o tych rozwodach i
nieszczęśliwych małżeństwach. No i ślub to decyzja bardzo poważna.
Jeśli twój narzeczony cie kocha to na pewno zrozumie twoje obawy.

[butterflymk]

ojeju no to co Ci zalezy skoro to bez znaczenia dla Ciebie,
zrób mu tą przyjemnosc, jeden wieczór i z głowy...
boisz sie ze cos sie zepsuje miedzy wami po slubie?