Alimenty na ojca tyrana

[anic77]

Witam, wczoraj mój M dostał pozew z Sądu o alimenty na ojca.
Zatrzęsło nim, ojciec całe życie terroryzował rodzinę, był
alkoholikiem, bił matkę i dzieci. Zostawił ich jak M miał 15 lat.
Wyprowadził się do innej kobiety. Zabił człowieka, stwierdzono u
niego schizofrenię i inne zaburzenia psychiczne, został skierowany
na leczenie w zakładzie zamkniętym. Teraz wyzdrowiał i MOPS
skierował go do Ośrodka Pomocy Społecznej, gdyż żadne z pięciorga
dzieci nie ma zamiaru wziąć go do siebie, boją się po prostu i
szczerze go nienawidzą za lata gehenny jaką im zafundował. Ma
emeryturę ok.1.000,00 złotych, ale 30% zostaje dla niego. Koszt
pobytu w Ośrodku wynosi 2.500,00 złotych. Rodzina musi dopłacić
1.800,00 złotych. Szlag nas strzela, że będziemy płacić 360,00
złotych albo i więcej, jeśli rodzina ukryje dochody, a ma takie
możliwości – my nie mamy. Niesprawiedliwe to moim zdaniem.

[ritsuko]

Tak samo podłe kobiety moga nastawiać dziecko przeciwko ojcu, może
nie miec kontaktu, słyszec obelgi itd., ale obowiązek alimentacyjny
istnieje tak czy tak. Za sam fakt osiągania dochodów i bycia ojcem.
To samo jest z dziećmi, choć wiele osób o tym aspekcie zapomina.
P.S. Jeżeli stwierdzono u niego schizofrenię, to nie wyzdrowiał, ale
jest w okresie remisji.

[twojabogini]

Od alimentów w takiej sytuacji można się uchylić, ze względu na
zasady współżycia społecznego. Trzeba udowodnić, że ojciec krzywdził
(moze miał wyrok za znęcanie się nad rodziną), porzucił oraz nie
łożył na zobowiązanego do alimentacji.
Można też wnioskować o uwzględnienie trudnej sytuacji finansowej
zobowiązanego i już istniejące zobowiązania finansowe. Sąd ustalając
wysokość alimentów ma obowiązek wziąć pod uwagę mozliwości finansowe
zobowiązanego.
Poza tym, jeśli jest chory na schizofrenię można uzyskać
zaświadczenie o niezdolnosci do pracy z tytułu poważnej choroby.
Moze to byc korzytniejsze finansowo, po pierwsze renta moze okazac
się wyższa po drugie mozna uzyskac zasiłek pielęgnacyjny. Należy mu
się wtedy miejsce z ZOZ, gdzie rodzina dopłaca znacznie niejsze
kwoty, resztę wykłada Państwo.
Dla swojej równowagi psychicznej i przykładu dla dzieci (że nie
porzuca się chorych członków rodziny), nie uchylałabym się od
świadczeń finansowych na rzecz ojca, a jedynie dopilnowałabym, aby
nie obciążały nadmiernie budźetu.

>żadne z pięciorga dzieci nie ma zamiaru wziąć go do siebie, boją
>się po prostu i szczerze go nienawidzą za lata gehenny jaką im
>zafundował.

Gehennę dzieciom schizofreników, alkoholików i przemocowców fundują
matki. Tkwiąc w chorych układach kosztem dzieci.

[ritsuko]

twojabogini prywatnie całkiem pytanko, bo mnie to już zastanawia
dłuższy czas- masz coś wspólnego z psychologią?

BTW O ile przy alkoholikach i przemocowcach zgodzę się, to przy
chorobach psychicznych nie byłabym taka znowu skłonna. Mój Tata miał
zaburzenia urojeniowe i w okresach nawrotowych naprawdę mieliśmy
piekło w domu. To mi jako dziecku, które jeszcze mieszkało w domu
się najbardziej psychicznie oberwało i naprawdę szczerze wyklinałam
go w myślach. Trafiłam na terapię, oddzieliłam ojca od choroby,
namówiłam Mamę na solidną walkę, przymusowe umieszczenie w szpitalu.
Pomogło. Czasem solidne i zaplanowane kroki więcej dają niż ucieczka
od problemu. Cieszę się, że Mama nie posłuchała mnie kiedy mówiłam
zdesperowana, że może lepiej byłoby się rozwieźć, odejść-
powtarzała, że ślubowała w zdrowiu i w chorobie, że nie może zrobić
tego za coś czemu w żaden sposób Tata nie jest winien.
Układanie życia rodzinnego, własnej psychiki, kontkatów z Tatą
trwało długo, ale warto było. Bo zdąrzyłam przed jego śmiercią znowu
szczerze mówić mu jak go kocham, sprawić, by czuł się bezpieczny. I
szczerze mi go brak mimo tego co przechodziliśmy kiedyś. Ale to
tylko moje zdanie :)


Co do schizofrenii to ten papier powinien dostać na wejściu, ale
pobiera już emeryturę, więc myślę, że to odpada (ale ktos kto w
sprawach ZUSowskich jest bardziej obeznany powinien się tu
wypowiedzieć)
Poza tym jest tu 5 dzieci- czyli zgodnie z prawem alimenty i tak
obciążają ich częściowo w stopniu odp. ich możliwościom finansowym.

[twojabogini]

ritsuko napisała:

> twojabogini prywatnie całkiem pytanko, bo mnie to już zastanawia
> dłuższy czas- masz coś wspólnego z psychologią?

Z wykształcenia jestem prawnikiem. Znaczna część mojej pracy to jednak praca z
ludźmi w trudnych sytuacjach, więc zainteresowałam się psychologią, dużo czytam,
biorę udział w seminariach jeśli tylko mam czas i kasę. No i niestety obserwuję
powtarzalność zachowań ludzkich w określonych sytuacjach. Przykro mi się z tym
pogodzić, ale to rzeczywiście w dużej mierze prawda, że sytuacje i systemy
tworzą ludzi.
>
> BTW O ile przy alkoholikach i przemocowcach zgodzę się, to przy
> chorobach psychicznych nie byłabym taka znowu skłonna.

Ja sadzę, ze w sytuacji przemocy ze strony ojca, czy psychicznej czy fizycznej
matka powinna odizolowac dziecko. Nie musi się rozwodzić.

>Mój Tata miał zaburzenia urojeniowe i w okresach nawrotowych >naprawdę mieliśmy
piekło w domu. To mi jako dziecku, które jeszcze >mieszkało w domu się
najbardziej psychicznie oberwało i naprawdę >szczerze wyklinałam go w myślach.
Trafiłam na terapię, oddzieliłam >ojca od choroby, namówiłam Mamę na solidną
walkę, przymusowe >umieszczenie w szpitalu.

O to właśnie chodzi, kobieta może pomóc dzieciom i mężowi - starając się o
leczenie itp. Nie musi się rozwodzić. Jednakże rozumiem kobiety, które przed
laty tego nie robiły. Lęk przed łatką "czuba" jest w naszym społeczeństwie silny
do dziś. I do dziś silne są uprzedzenia. dziś czytałam o odebraniu czwartego
dziecka kobiecie (trójka poprzednich żyje i ma się dobrze) tuz po porodzie.
Jednym z argumentów było - ze leczyła się kiedyś na depresję.

Gratuluję ci, ze udało ci się poskładać i ułożyć w sobie tak trudne przeżycia :)
Co do terapii to zastanawia mnie zawsze, dlaczego polscy terapeuci nie podejmują
tematu ewentualnej bierności kobiet matek i współwiny za trudne przeżycia. Czy u
nas mit zawsze idealnej matki jest tak silnie zakorzeniony? Czy osoba, która
wybacza ojcu alkoholikowi itd. nie byłaby w stanie wybaczyć, ze matka była
bierna ze strachu, z miłości, ze wstydu itd.?
Pozdrawiam,

[ritsuko]

Właśnie mi podchodziłaś pod psychologa sądowego- bo i prawnicy, i
psychologowie pracujący w sądach po pewnym czasie dużo łapią z obu
dziedzin :).
Z tą łatką chorej psychicznie jest dokładnie tak jak piszesz- mimo,
że niemal w każdym środowisku znajdzie się taka osoba- nikt głośno o
tym nie mówi, bo to "wstyd". Chyba do pobytu w więzieniu łatwiej się
przyznać niż do pobytu w psychiatryku.
I tu jest jeszcze jeden problem- bo zanim ktoś się zastanowi nad
objawami, powie w koncu wprost, że to choroba, to mijają lata. Chory
psychicznie? Gdzie tam, on po prostu ma bujną wybraźnię/ doła/ taki
charakter/ jest zazdrosny.
Kiedyś czytałam o przypadku dziewczynki, której rodzina była
zachwycona bo ciągle opowiadała o aniołach. Jaką to ma wyobraźnię
itd. Wspierali jak się dało. Dopiero jak zaczęła opowiadać o
demonach i rozmawiać z diabłem, to pomysleli, że coś jest nie tak.
Prawo w tych kwestiach tez nie jest ok. Umieszczenie kogokolwiek w
szpitalu psychiatrycznym bez jego zgody(a jaki chory np. z
prześladowczymi sam się zgłosi??) jest szalenie trudne. Zapis o
zagrożeniu życia/zdrowia jest czasem interpretowany tylko jako
latanie z nożem (co z tego, że chory np. głodzi się).
Odetchnęłam dopiero na studiach (właśnie psychologia), bo z racji
kierunku ludzie traktowali choroby psychiczne jak każde inne
(wniosek? Da się to wyrobić, ale kampanii informacyjnych jest mało).

Co do bierności matek i ich współwiny... To trudny temat, bo ile
sytuacji tyle odpowiedzi. Oczywiście można winić matki, że pewnych
rzeczy nie widziały, choć cudem jest nie zauważyć, ignorowały,
trwały w zwiazku, który był krzywdzący dla wszystkich. Ale taka
ocena najłatwiej przychodzi osobom z zewnątrz, osobom, które są
silne, mają wsparcie i gdyby je "wstawić" bezpośrednio w taką
sytuację na pewno wyszły by z patologii wzorowo. A te kobiety nie
widzą, bo stosują nieświadomie masę mechanizmów obronnych i to
latami. Nie odchodzą, bo są zależne lub są tak głęboko w roli
ofiary, że dla nich to norma.
Zresztą czy na tej samej zasadzie nie można ocenić sprawcy? Bo
czasem granica między ofiarą a sprawcą jest płynna, na pewno
doskonale to wiesz.

[anic77]

Uchylać się nie mamy zamiaru.Prawo jest prawem i trzeba będzie
respektować wyrok Sądu.Uważamy to jednak za niesprawiedliwe, sami
mamy dziecko i te pieniądze powinniśmy przeznaczyć na nie a musimy
na ojca, który kojarzy się mojemu M wyłącznie z cierpieniem. Inną
sprawę jest to, że przez 10 lat jego leczenia w zakładzie zamknietym
jego opiekun prawny (jest całkowicie ubezwłasnowolniony) - syn
zgarniał jego emeryturę.Teraz nie ma zamiaru dołożyć z tych
pieniędzy ani grosza na Ośrodek.Rodzeństwo ma takie zawody, że mimo
iż mają dochody wiele większe niż nasze to oficjalnie zarabiają
mniej i wychodzi na to, że my mamy największe dochody, bo budżetówka
i nic sie nie da ukryć.
Ojciec ma 74 lata, więc to chyba emerytura a nie renta.Pomyliłam
pojęcia.

[ritsuko]

Dobrze napisałaś z emeryturą :).
Widzisz to moim zdaniem przede wszystkim mąż powinien pogadać z
rodzeństwem. Jeżeli jest tak ajk mówisz to przecież mogą się dogadać
między sobą, że będą przeznaczać tyle i tyle, a oficjalnie będzie to
szło przez Twojego męża. Rzecz jasna jesli stosunki między
rodzeństwem są ok.
Hmm a historia z tą emeryturą dotyczy brata męża, tak? Ech no to nie
powiem, z jego strony jest większa niesprawiedliwość niż ze strony
przepisów

[anic77]

Właśnie to brat M brał pieniądze ojca, a dziś śmieje się nam w
twarz, bo sam jest na rencie 600,00 złotych.Pracuje nielegalnie i
jego te alimenty dotkną w najmniejszym stopniu.Eh życie.

[ritsuko]

A pozostałe rodzeństwo? Kontakty na tej samej zasadzie? Bo jeśli z
resztą jest w porządku, to może byście się jednak ze sobą dogadali?

[anic77]

Z siostrą i bratem M się dogada.Łączy ich silna więź i raczej nie
wystąpia przeciw sobie.