Ja się już życia nie boję..

[aurelia_aux]

Ja się już nie boję swojego życia.
Zawsze mówiłam, że jestem "nieśmiertelna" bo okraść mnie nie ma z czego,
zabić- po co?, a zgwałcić kto by chciał.

Okradziona zostałam wiele razy,
śmiercią twarzą w twarz stanęłam ze dwa razy, w tym jeden raz uniknęłam
śmierci jedynie przez ... nie wiem przez co.. talent psychologiczny ? nie wiem
jak to nazwać, po prostu mając rozbitą butelkę na szyi zachowałam zimną krew..
a gwałt nie do końca pamiętam, bo byłam pijana... i tylko to mnie trzymało
przez dłuższy czas przy życiu, to, że nie pamiętałam do końca samego aktu.

Teraz nic mnie nie zniszczy, wiem, że ze wszystkim potrafię sobie poradzić.

Jestem silna, mimo mojego młodego wieku dużo już przeszłam. Ze wszystkiego
wyszłam, wiem, że mogę wszystko.


Boję się mojego podejścia, troszkę mnie boli właśnie to, że niczego się już w
życiu nie boję..
Chyba umocniło mnie to, że w bardzo młodym wieku straciłam największy
autorytet czyli ojca.. Przeszłam to cierpiąc, ale to życie nasze doświadczenia
czynią nas mocniejszymi,


żyję teraz może jak nie powinnam żyć, pakuję się w ryzykowne sytuację, wiedząc
że może mi się coś stać..
Po tym wszystkim mam jakąś intuicję, za każdym razem co sie coś na prawdę
złego miało przydarzyć czułam to.


Czy tak będę miała do końca życia?
Czy po tym wszystkim mogę być normalna?

Chyba zawsze zostaje jakieś skrzywienie psychiczne...
Chyba dlatego jestem tym kim jestem.
Tylko nie wiem czy to dobrze czy to źle.

Chyba wolałabym być zwykłą dziewczyną która nic nie wie o otaczającym ją
świecie żyjącą w swoim kręgu bezpieczeństwa..
Której rodzice nie wpoili aż tylu rzeczy, której dom był idealny, która zbyt
wiele nie chce, mając niższe oczekiwania.

A ja.. dalej dążę do kariery ucząc się na tyle na ile tylko potrafię,
pracując, wierząc, że doświadczenie mi się przyda, szukając mężczyzny
idealnego.. ale idealnego subiektywnie, nie patrząc nawet na tych którzy nie
spełniają moich wymagań (dalej powtarzam że idealnego subiektywnie, bo nikt
nie jest na prawdę idealny.. dla mnie ideał wcale nie jest ideałem obiektywnym)

Chyba WSZYSTKIE doświadczenia (włącznie z tymi o których tu nie piszę)
ukształtowały mnie.
Sprawiły, że jestem TĄ właśnie kobietą, tym ciężkim człowiekiem, ociekającym
sarkazmem, kierującym się wyłącznie swoją wolą, mieszającym serce z rozumem w
niewyjaśnionych proporcjach..

Ostatnio koleżanka (bo przyjaciel to za wielkie słowo dla KOGOKOLWIEK)
powiedziała mi, że jeszcze wiele w życiu strace jeśli będę miała takie dobre
serce jak mam teraz.. że ona przy tym wszystkim by nie potrafiła..

Może ma rację.
Może stracę.. ale na pewno będę dumna z tego, że jestem tym kim jestem, że
postępuję tak a nie inaczej....


Ufff... wygadałam się, pojedźcie po mnie, wszystko mi jedno :-)

[elderlane]

nie bać się to dobra sprawa, ale ryzykować głupio po to by sprawdzić czy aby na
pewno jesteś niezniszczalna to inna inszość...

[kag73]

Ja tez sie zycia nie boje. Ja sie umierania boje, nie samej smierci,
ale ewentualanego cierpienia, no i przeraza mnie fakt, ze po smierci
skonczy sie moje zycie, ktore tak bardzo kocham.

[aurelia_aux]

To mi też nie przeszkadza, nie boję się śmierci, wierzę w to co wierzę.. w co
innego niż większość ludzi na tym świecie, nie nazywam mojego Boga.. jest on
siłą krążącą w kosmosie.. wierzę że on jest, nachodzi mnie czasem. Wchodzę raz
na jakiś czas do kościoła, nie ważne, czy katolickiego, czy innego, ładuję się
energią, wiarą wszystkich ludzi którzy tam przychodzą.. i wiem, że ta siła nie
da mi zginąć..

[aurelia_aux]

nie robię tego celowo, tak już wygląda moje życie, to jestem ja.

[justysialek]

Nie boisz się bólu, choroby pełnej cierpienia, długiej i
upodlającej? Nie bopisz się, że coś koszmarnego spotka kogoś, kogo
kochasz ponad życie?
IMo zawsze jest w życu coś, czego trzeba się bać. Co nie oznacza, że
ma to nas ograniczać.

[zmija_zygzakowata]

Cóż mogę powiedzieć... Myślę, że twoja megalomania, egzaltacja i egocentryzm
przejdą ci z wiekiem (czyt. dojrzałością). No chyba że nie osiągniesz
emocjonalnej dojrzałości, to się nasilą... Większość ludzi dojrzałych boi się
przede wszystkim o życie i zdrowie nie własne, ale najbliższych - rodziny,
ukochanego męża, swoich dzieci. Wielu oddałoby za nich bez wahania swoje życie.
To ich czyni wyjątkowymi. Twoje przekonanie o własnej wyjątkowości jest
iluzoryczne. Twój brak strachu o własne życie dziecinny i nic nieznaczący. Na
dodatek megalomanię łączysz z grafomanią.
Nie chę umniejszać wagi twoich przeżyć. Ale podejrzewam, że po latach sama
będziesz lekko zażenowana tą autoapoteozą, którą tu wysmażyłaś.

[dzikoozka]

Bardzo celna opinia.
Ze swojej strony dodam, ze autorka na własne zapewne zyczenie
pakowała się w kłopoty... Czasami wystarczy po prostu na siebie
uważać i przewidywać.
No i na miłość boską: naprawdę, nieważne, poprostu...

[annjen]

No proszę Cię, jeśli juŻ kogoś poprawiasz, to sprawdź, czy masz rację, tak PO
PROSTU...

[dzikoozka]

masz rację :)) sorry

[twojabogini]

dzikoozka napisała:

> Ze swojej strony dodam, ze autorka na własne zapewne zyczenie
> pakowała się w kłopoty... Czasami wystarczy po prostu na siebie
> uważać i przewidywać.

Jasne, własnie tak - zgwałcone kobiety są gwałcone na własne
życzenie. W zasadzie ofiary innych przestępstw również stają się
ofiarami na własne życzenie, no bo po co taki potrącony kretyn wlazł
na przejście dla pieszych akurat wtedy, kiedy nadjeżdżał pijany
kierowca? Albo dlaczego kasjerka zastrzelona w banku pracowała
akurat tego dnia, jakby urlopu nie mogła wziąć? I to jeszcze po
godzinach siedział, w ciązy! Albo ludzie zagazowani w rosyjskim
teatrze razem z terrorystami - no po co tam leźli, zachciało się
elitarnych rozrywek...Pewnie jeszcze sobie podpili w antrakcie, a
niektórzy jak to w rosji przybyli juz na niezłej bani.
Cywile, którzy giną podczas wojen to też imbecyle do kwadratu, kto
im kazał mieszkać na terenie działań militarnych...
Twoje myślenie jest prymitywne. Winni są sprawcy nie ofiary.

[sootball]

Jasne, a po meczu należy wchodzić w największy tłum kiboli będąc ubranym w
szalik przeciwnej drużyny i liczyć, że nic złego się nie stanie. Albo, jeśli
jesteś zły, możesz, biorąc przykład ze świata dysku, w czasie burzy z piorunami
stanąć w mokrym miedzianym pancerzu na szczycie wzgórza po kostki w wodzie i
wrzeszczeć: Wszyscy bogowie to bękarty!!
Tu nie chodzi o to, kto jest winny, tylko o zwykłą ocenę rzeczywistości .

[dzikoozka]

Droga Bogini, zaistniało tu pewne nieporozumienie. Pisząc, że
autorka wątku powinna na siebie uważać, nie miałam na myśli tego, ze
ofiary są czemus winne. Oczywiście ZAWSZE winny gwałtu jest
gwałciciel (neizależnie od sposobu ubrania, zachowania czy upicia
ofiary). Oczywiście sprawca przestępstwa ponosi całą
odpowiedzialność. Nie neguje tego i oburza mnie takie włąśnie
myślenie, o jakie mnie posądzasz. pisząc to co napisałam miałam na
mysli to, że nie człowiek powinien wystrzegać sie czyhajacych na
niego niebezpieczeństw, bo świat tak jest skonstruowany, że jakoś
nie udało się całkowicie wyeliminowac zboków gwałcicieli i
morderców. Dlatego nie zadaje się ze złodziejami, narkomanami, nie
chodze po nocy w ciemne zaułki i nie upijam sie w nieznanym
towarzystwie, To po poristu taka moja ostroznośc, dzieki której nie
zostałam zgwałcona ani po pijaku ani po trzeźwemu, nie okradziono
mnie ani nie zabito.
Miałam na mysłi to, ze autoprka wątku NIE UNIKAŁA niebezpieczeństw,
rozmyślnie albon noerozmyślnie narażajac się na pewne ryzyka.
KAPEWU? i wypraszam sobie oceny czy jestem prymitywna czy nie.,

[asdfcxz]

Dla mnie to co napisałaś jest niezwykle poruszające... Nie przejmuj
się eksplozją nienawiści, niektóre kobiety muszą kogoś
nienawidzić, inaczej nie mają poczucia własnej wartości...
Pozdrawiam, trzymaj się.

[nothing.at.all]

Co za bzdura! Kobiety wcale nie muszą nienawidzieć. Mają poczucie
wartości bez tego.

[asdfcxz]

Wyjasnienie dla inteligentnej inaczej: napisałam "niektóre" mając na
myśli żmiję_zygzakowatą. Pewnie że nie wszystkie muszą nienawidzić -
ja tak nie twierdzę, na przykład takie jak ty łatwo dostają
wścieklizny. Ataki agresji na kogoś słabszego, lub okazującego swoja
słabość, swoje przebyte cierpienia, mogą tez iść w parze właśnie z
megalomanią i egocentryzmem, o który niejaka żmija niesłusznie
pomawia autorkę. Ty nie jesteś lepsza.

[twojabogini]

asdfcxz napisała:

> Nie przejmuj się eksplozją nienawiści, niektóre kobiety muszą
> kogoś nienawidzić, inaczej nie mają poczucia własnej
>wartości...

Bo to świetna droga dowartościować się kosztem ofiary. Pochwalić
się, jaka to ja jestem odpowiedzialna, jak to nigdy się nie upiłam,
nigdy nie wpakowałam się w ryzykowną sytuację, urodziłam się z taką
dozą odpowiedzialności, a potem ona już tylko narastała. I zawsze
byłam porządna, a porządnych gwałciciele się nie łapią. Uważałam na
siebie i przewidywałam. Prymitywne leczenie kompleksów.

[dzikoozka]

Jakich kompleksów?
Wiesz co, Twoja analiza ponizej troche rozjaśniła mi w głowie,
podziwiam Twoja wiedze na ten temat i zmieniła ona mój punkt
widzenia na aurelię. Ale twoja pogarda dla "widzących mniej" mnie
poraża.

[dzikoozka]

"wiedzących mniej" z różnych powodów, czasami niewiedza wynika po
prosty z tego, ze ktos niespecjalnie interesuje sie psychologia i
wiktymoilogia i ocenia czyjeś postępowanie z praktycznego,
zyciowego, własnego doświadczenia. Nie jest źle byuc w życiu
ostrożnym i odpowiedzialnym. Jest dobrze jak można uczyć sie na
błędach swoich i od innych. Źle jest, jak sie zachowuje tak, jakby
sie pozjadało wszelkie rozumy i pogardzało z tego
powodu "prymitywami".

[soulshunter]

Idzie czerwony kapturek do babci przez las. Spotyka gajowego, a ten pyta
czerwonego kapturka:
"Czerwony kapturku, nie boisz sie tak sama isc do lasu?"
Na to czerwony kapturek rezolutnie odpowiada:
"A czego sie mam bac? Pieniedzy i tak nie mam, a pieprzyc sie lubie".

[asdfcxz]

Do kubła.

[alpepe]

Phi chwalić się, że się było pijanym i w związku z tym nie pamięta się gwałtu.
Piszesz wiele pozytywnego, w skrócie o tym, co jest i moim mottem, że co nas nie
zabije, to nas wzmocni, ale dziwnym trafem mnie rzuciło się w oczy, że sama
wpakowujesz się w kłopoty, względnie miałaś w przeszłości talent do bycia w
nieodpowiednim miejscu o nieodpowiednim czasie, czyli?
Na twoim miejscu zastanowiłabym się, czy warto dążyć do samozagłady.

I już zupełnie na koniec. Zawsze, kiedy zdaje nam się, że jakaś góra poza nami,
w oddali wyłania się następna przeszkoda, jeszcze wyższa i jeszcze bardziej
przerażająca, nie ma tak dobrze, że coś się przeszło, a potem można odpocząć.
Więc dużo siły życzę.

[lesialesia]

po przeczytaniu posta autorki czułam się jakbym czytała wypociny niespełnionej
pisarki. nie lubię robienia z życia dramatu i tworzenia mitu wonderwoman "bo
przeszłam już tyyyle to nic mnie nie zaskoczy"

[twojabogini]

alpepe napisała:

> Phi chwalić się, że się było pijanym i w związku z tym nie pamięta
>się gwałtu.

Zazwyczaj ofiary gwałtu nie pamietają samego zdarzenia, albo mają
wspomnienia wypaczone, np. opowiadaja policji że gwałciciel był
ogromny, a łapią małego średniej postury mężczyznę i slady
biologiczne potwierdzaja, ze to on jest sprawcą. Alkohol nie ma nic
do rzeczy.
To, że kobieta wypiła alkohol nie znaczy, że można ją zgwałcić.
Pomijam, że sprawcy którzy z premedytacją planują zgwałcenie (często
to osoby, do których ofiara ma pełne zaufanie) sami podaja ofierze
alkohol. Doskonale wiedzą, że wpłynie to na ocenę osoby ofiary
jako "zdemoralizowaną". Trzynastolatka piła alkohol i przebywała w
starszym towarzystwie? Szlajała się po nocach? To jakaś lafirynda.
Autodestrukcja jest standartową reakcja psychiczną i ofiara nie jest
w stanie kierować swoim postępowaniem, pomimo, że ma wewnętrzne
poczucie kontroli.

[glus123]

Jeśli komuś się zechce to warto odszukać i poczytać wcześniejsze
wpisy tej pani naprawdę ciekawa lektura... ;)
Może pokrótce wspomnę, że była związana z pewnym towarzystwem, które
to w zamkniętym kręgu bzykało się każde z każdym tak dla rozrywki
ale nasza "dzielna" bohaterka kiedy już nie było z kim się bzyknąć
ostatecznie postanowiła wyrwać się z tego układu. Miała jedynie
problem ze swoimi fotkami, które w pewnych momentach były pstrykane
i które to posiada któryś z jej panów (pewnie nie długo pojawią się
w sieci ;) ).. Oj dużo się działo u niej..
Otóż nasza bohaterka jak w tej opowieści o "Czerwonym Kapturku" już
absolutnie niczego się nie boi no bo co ją jeszcze w życiu może
spotkać - no co ;)?

[twojabogini]

glus123 napisała:

> Jeśli komuś się zechce to warto odszukać i poczytać wcześniejsze
> wpisy tej pani naprawdę ciekawa lektura... ;)
> Może pokrótce wspomnę, że była związana z pewnym towarzystwem,
które to w zamkniętym kręgu bzykało się każde z każdym tak dla
rozrywki

I cieszysz się, że możesz wykazać się jaka jesteś porządna i
moralna? Nie czytałam postów Aurelii na temat jej "bzykania się",
ale to własnie jest jeden z objawów syndromu posttraumatycznego,
mądralo. Świadczy o głębokim zranieniu emocjonalnym.
Dla twojej wiadomości - są równiez kobiety niezranione emocjonalnie,
na tyle wyzwolone, że bzykają się wyłącznie dla cielesnej
satysfakcji, w dowolnych konfiguracjach. Możesz pozazdrościć i dalej
w imię "moralności" prowadzić liche i upokarzające życie intymne.

[vandikia]

ah Ty mały szpiegu!

Do Aurelii..długie

[twojabogini]

Aurelio,
to, co przeżywasz oraz to jak postępujesz - włącznie z brakiem lęku -
łączy się w pewien syndrom posttraumatyczny. Jest on typowy dla
kobiet, które przeżyły gwałt.
1. Mechanizm wyparcia zdarzenia z pamięci oraz wyparcie trudnych
intensywnych emocji
Wiele kobiet nie pamięta samego gwałtu, nawet jeśli nie były pod
wpływem alkoholu lub innych substancji. To jest mechanizm obronny
osób bardzo wrażliwych - wyparcie z pamięci. Jednakże na dłuższą
metę jest to mechanizm destrukcyjny dla jednostki. Stłumione
(wyparte) zostają bowiem również emocje związane z traumą.
2. Bezintereswowność, altruizm, łagodność
Na dłuższą metę wyparcie emocji doprowadza do upośledzenia
emocjonalnego - nie dopuszcza się do odczuwania "złych" emocji,
takich jak lęk, ale również złość, nienawiść. Kobieta staje się
taką "dobrą duszką", bezinteresowną, kochaną, pomocną - nawet jeśli
inni mówią jej, że po prostu pozwala się wykorzystywać. Zwyczajnie:
nie działają mechanizmy obronne, związane z barierami emocjonalnymi.
Do tego kobiety dknięte syndromem z łatwoscią wybaczają wszystkie
krzywdy, tłumaczą krzywdzące je postępownie innych itp. Często
kończy się to złymi wyborami życiowymi, m.in. toksycznym zwiazkiem z
mężczyzną.
3. Udział w ryzykownych sytuacjach
Brak barier emocjonalnych w postaci lęku czy strachu powoduje
również nadmierny udział w ryzykownych sytuacjach. Żeby nie
zwariować i zracjonalizować swoje działanie kobieta utrzymuje się w
przeświadczeniu o tym, że posiada "dar intuicji", wyczuwania
zagrożeń. Ponieważ wiele zgwałconych w młodym wieku kobiet
tłumaczyło, ze ów dar posiadają - znaleźli się badacze, którzy
postanowili to sprawdzić. Wiesz co odkryli? W pewnych sytuacjach,
które kobiety odbierały jako "zagrożone" po prostu odblokowywała się
ich zdolność do odczucia strachu. Instynkt przetrwania jest
silniejszy i potrafi przebić się przez wiele labiryntów, które sobie
stworzymy.
4. Mechanizm odreagowania
To, że nie dopuszcza się pewnych emocji (to nie jest działanie
świadome) nie znaczy, że ich nie ma. Każda z osób dotkniętych takim
syndromem wypracowuje sobie swój mechanizm odreagowania.
Najczęstsze:
- imprezowanie,
- nadużywanie alkoholu i innych substancji psychoaktywnych (co
ciekawe spozycie tych substancji w identycznych ilosciach i z
podobną częstotliwością u osób nie dotkniętych syndromem prowadzi do
cięzkich uzależnień; oczywiscie to nie znaczy, ze nie jesteś
zagrożona na dłuższą metę wpadnięciem w nałóg),
- samooklaeczenia, nie tylko w formie nacięć nożem, ale również
nadmiernego kolczykowania i tatuowania ciała, upodobanie w dożylnej
formie przyjmowania zastrzyków, masochistyczne skłonności seksualne,
rozdrapywanie ran lub drapanie się do krwi, wyciskanie nawet
najdrobniejszych krostek (buzia wyglada potem jak po osterj ospie),
- przygodne stosunki seksualne
5. Stosunek do własnego ciała
Odrzucenie cielesności, zaangażowanie w sferę psychiczną, rozwój
duchowy lub wręcz przeciwnie - nadmierne zaangazowanie w pielęgnację
ciała, skoncentrowanie na fizyczności.
6. Stosunek do mężczyzn
Instrumentalny - kontakty z mężczyznami ograniczają się do
przygodnego seksu, uwodzenia i porzucania, nie wyklucza to
posiadania przyjaciół płci męskiej, ale wtedy oni są
traktowani "inaczej".
Wyidealizowany - stworzenie włsanego obrazu mężczyzny z którym chce
się być. Zazwyczaj jest to połączenie wielu cech w takiej
kombinacji, że prawdopodobieństwo spotkania jest bliskie zeru.
Pozwala to w sposób "uzasadniony" nie nawiązywać bliższej więzi
emocjonalnej z mężczyznami.

Póki co, jesteś jednostką uwięzioną w schematycznej reakcji na
traumę. Cechuje cię typowe w takiej sytuacji poczucie własnej
indywidualności, bo istotnie róznisz się od koleżanek i od ogółu
znanych ci ludzi. Ale jestes podobna do setek tysięcy kobiet, które
również przezyły gwałt. Proces oczyszczenia i uzdrowienia
emocjonalnego jest długi, ale możliwy. Powoli wracają mechanizmy
obronne, zdolność do odczuwania pełnej palety emocji. Z tym radzi
sobie większośc terapeutów. Osobną sprawą jest uzdrowienie stosunku
do mężczyzn i ewentualne wypracowanie niedestrukcyjnych mechanizmów
odreagowwywania stresów. Kolejnym krokiem jest udrowienie
seksualności. Dopiero wtedy jestes w stanie rozwijac się jako
odrębna i indywidualna jednostka oraz dokonywać wyborów nie
obciążonych traumą.
Nie radzę autoterapii, nagłe uwolnienie nagromadzonych emocji może
doprowadzić do poważnego załamania.
To co opisałam w punktach jest schematem ogólnym, pewne reakcje mogą
u ciebie wytępować, inne nie. Jeśli rozpoznajesz w części z nich
siebie - czas pomyslec o terapii.
Pozdrawiam

[alienka20]

Mądrze piszesz, polać tej pani ;) - stawiam na własne obserwacje zawodowe +
wiktymologię Hołysta ;). Ale serio, takie same objawy sama miałam (jakieś 3 lata
temu miałam ochotę zrobić sobie takiego iksa na policzku jak jeden samuraj w
anime xD). Trauma (chyba) przepracowana, ale zamiast "dobrej duszki" jest
agresor i odludek :P.
A babkom, którym zdaje się, że wszystkie nieszczęścia spadły na autorkę z jej
własnej winy, wolałabym nie życzyć takich wtórnie traumatycznych sytuacji, kiedy
wszyscy zwalają winę na nie, że coś je złego spotkało. Autorka pisała, że
straciła wcześnie ojca i myślę, że to była główna przyczyna tych wszystkich
problemów. Brak poczucia bezpieczeństwa w dzieciństwie i w wieku nastoletnim w
dużym stopniu wpływa na rozwijającą się osobowość.
Moim zdaniem ten wątek to bardziej rozpaczliwy manifest, że radzi sobie jakoś w
życiu, a wszelkie słowa pogardy ze strony innych ludzi ma gdzieś, bo i tak już
ją dużo złego spotkało. To jej tak nie złamie jak tamte dotkliwe wydarzenia.
Niedyskretne pytanie do autorki - byłaś na psychoterapii? Jeśli nie, to
radziłabym się przejść, bo po pewnym czasie ten "weltschmerz" jest nie do
zniesienia. Tylko dobra psychoterapia minimalizuje negatywne skutki traumy (bo
raczej zlikwidować to się chyba nie da).
Pozdrawiam i życzę mnóstwo siły i zdrówka.

[kasia141177]

nie miałam nigdy doczynienia z patalogią, bo jak wcześniej inni
pisali , uciekałam od tego , wcale nie mowie ze gwalt , butelka na
szyi nie mogly mnie spotkac zwyczajnie w bialy dzien ulicy , ale
starałam sie do tego podchodzic z rozwagą ... ogolnie strasznie
siebie kontrolowalam nie prowokowalam do zadnych sytucjai ... i
takie tam .. ale podobnie jak AURELIA nie boje sie juz prawie
niczego ... Nauczyli mnie tego ludzie i inne sytuacje , związki
ktore konczyly sie zdradą ... przyjaźnie ktore głównie na mnie
żerewały chcąc ciągle coś w zamian .. praca zawodowa , pieniadze -
ich brak prawie skrajność ..wiec nie boje sie ... ale zgadzam sie
rowniez z inna osoba ktora mowi ze mozna sie bac o innych ... i to
prawda cholernie sie boje o innych moich bliskich ... ale o siebie
juz nie :)