Brak przyjaciół

[carmelax]

Czy jest tu ktos kto nie ma przyjaciół? W sensie grona babek w okół siebie ,
kolezanek z ktorymi mozna spotkac sie na ploty , spedzac czas?
Ja nie mam aktualnie nikogo takiego ,jestem na chwile przed 30 stką, moje
zycie to w skrócie, praca w której przewazają panie w srednim wieku i kilku
starszych facetów.Mozna im owszem powiedziec raz dziennie dzien dobry i
porozmawiac co jakis czas o zwierzetach domowych ale nic poza tym.
Po pracy dom ,co prawda mega kochajacy wspaniały mąz i dziecko , ktore w
związku z tym że cierpi na autyzm wymaga ode mnie wiele uwagi i zaangazowania
ale 0 innych osób w zyciu.Owszem jestem szczesliwa bo mam wspaniała rodzine
,ale czasami mysle ze brakuje mi kolezanek. Kiedys było na odwrót mialam całe
masę przyjaciółek , za to byłam samotna bo cierpiałam z powodu braku miłosci
teraz mam faceta ktory darzy mnie extremalnie intensywnym uczuciem robi dla
mnie wszystko a nie mam przyjaciół.Ehhh

[e.monaliza]

Ludzi w podbnej sytuacji co ty jest wielu warto zapisać sie np na siłownie tam
chodzi mnóstwo równie samotnych dziewczyn a nuż zaprzyjaźnicie sie i będziecie
mieć wspólny temat.

[sundry]

Ja nie mam. Mam grono dość bliskich znajomych,ale żadnemu z nich nie
ufam na tyle,żeby się zwierzać.

[jack20]

W twojej wypowiedzi cos nie gra.
masz ekstremalnie zadowolonego meza, szczesliwa rodzine.
Slowem cala happy i cierpisz z powodu braku kolezanek?
Mialas kiedys mase kolezanek jak twierdzisz.
A co powymieraly. emigrowaly w miedzyczasie, ze nie chca z toba
dalej kontaktu utrzymywac?

[macchiavelli]

Przyjaciółeczki to gwóźdź do trumny dobrego małżeństwa. Nie boisz się?

[carmelax]

Tak, wyemigrowały ,zarówno do innych częsci europy jak i innych częsci miasta.
Ja w miedzyczasie tez wyprowadziłam sie od rodziców , kazda ma swoje dorosłe
zycie, znajomosci sie posypały gdzies, tak bywa przecież.

[jack20]

to masz problem, bo chyba przyjaciolek potrzebujesz dla swojej
akceptacji i podzielenia sie przebiegiem wydarzen.
takie bezinteresowne sluchaczki trudno znalezc tak na zawolanie

[blue_label]

Mam podobnie... odkąd wyprowadziłam się z akademika, zamieszkałam z
partnerem (2 lata temu) i skończyłam studia moje kontakty z
przyjaciółkami uległy rozluźnieniu. Te prawdziwe przyjaciółki z
rodzinnego miasta widzę raz na 2-3 miesiące - najczęściej przy okazji
świąt.
Mam wielu znajomych, z którymi spotykam się ok 19-stej w parku na
spacerze z psem - ale to zwykle dużo starsze kobiety, z którymi
rozmawiam właśnie o psach :/ A jak nie rozmawiamy o psach, to jest
temat obgadywania kogo się da - a mi to nie odpowiada...
W pracy też mam niezbyt miłą atmosferę, niesprzyjającą zawiązywaniu
przyjaźni.

Cieszę się więc, że mam kochającego faceta i psa, ale nie byłabym
szczera gdybym powiedziała, że nie brakuje mi babskich wypadów na
lody czy drinka ;)

[nothing.at.all]

Ludzi takich jak Ty jest sporo. Ja również nie mam grona koleżanek z
którymi wychodze tu i tam, czy spotykam się na pogaduchy. Ale
głównie dlatego, że nie przepadam za obgadywaniem, zakupami,
kosmetykami, a większośc moich znajomych, z którymi ewentualnie
mogłabym się na takie coś spotkać własnie tylko o tym rozmawia. Mam
3 osoby z którymi widzę się rzadko, ale przyjamniej każdemu
odpowiadaja tematy i relacja.
Możesz poznać takich ludzi, nigdy nie jest za późno. Pytanie tylko,
czy będzie potrafiła obdarzyc je zaufaniem. Znam osoby, które dając
tutaj an forum ogłoszenie o poszukiwaniu koleżanki poznały osoby z
którymi teraz spedząjąc jakis czas. Może spróbuj coś takiego. Albo
zapisz się na siłownię, jakis kurs - tam poznasz ludzi.