Pozostawiony i w smutku pogrążony

[newelco]

Jestem Piotr,mam 28 lat,dwójkę cudownych dzieci (3 i 4 latka - Patryś i
Dominisia)które jeszcze teraz są tutaj ze mną.Moja żona z którą miałem zamiar
i szczere chęci zostać "na wieki,póki nas śmierć nie rozłączy" ,którą kocham
nad wszystko , znalazła szczęście przy boku innego Zabiera dzieci i wyprowadza

Chciałbym po prostu odnaleźć się i być kochanym.

[pav1973]

Witaj. Mam na imię Paweł, 33 lata. Mam czteroletnią córcię. Pół roku już mija
jak musiałem się z domu wyprowadzić bo moja żona (już eks) postawiła ultimatum -
albo ty się wyprowadzisz albo ja. Ponieważ bałem się żeby nie uciekła z
dzieckiem niewiadomo gdzie, wolałem sam się wyprowadzić. Pierwsze miesiące były
ciężkie jak cholera - ciągła depresja, wóda itd. Teraz przeszło. Moja sytuacja
była o tyle lepsza od Twojej (jeśli można to tak nazwać), że żona zrobiła chyba
wszystko żebym przestał ją kochać. Tak więc ja nie mogłem pogodzić się tylko z
rozłąką z córcią. Teraz najlepsza terapia dla mnie na ten cały syf to czas,
który spędzam z dzieckiem (na szczęście żona nie robi problemów). Nie będę
pieprzył głupot, że głowa do góry, jakoś to będzie, bo nie wierzę, że Ty w to
uwierzysz. Masz przed sobą ciężki okres ale uwierz mi - masz po co żyć i zrób
wszystko żebyś nadal pozostał ojcem w pełnym tego słowa znaczeniu. To naprawdę
pomaga. Ja na początku nie wyobrażałem sobie, że mogę zostać sam bez kobiety.
Szukałem gorączkowo i na ślepo - ktoś tam był i znowu się poparzyłem. Teraz
jestem sam ale spokojny i nie mogę się doczekać następnego dnia który spędzę z
córką. Pozdrawiam i trzymaj się

[newelco]

Najbarziej boję się dnia w który wrócę z pracy i w domu już nikogo nie będzie,a
boję się jak cholera,staram się o tym nie myśleć,ale wieczorem gdy kłade
maluszki spać rozklejam się poprostu i nie wytrzymuję,wiem że może z czasem
powinno się to jakoś ułozyć ,jednak teraz jestem bliski złamania nerwowego,przy
życiu trzymają mnie tylko dzieci.

[pav1973]

Ze mną było tak samo - to normalna rekacja. Kiedy kładłem małą spać w wieczór
poprzedzający przeprowadzkę też wyłem z bólu. To tylko dobrze o Tobie świadczy
bo kochasz dzieci. Z czasem się "zaskorupisz" - taka kolej rzeczy. Pomyśl już
teraz o tym jak najsensowniej poukładać sobie kontakty z dziećmi. Jeśli mądrze
to zrobisz to mimo wszystko znajdziesz sporo szczęścia w tych chwilach kiedy
będziecie razem.

[azb11]

Ja i Piotruś.założyciel wątku jestesmy baaaardzo dobrymi przyjaciólmi.Jest duzo
lepiej.Kto.wie co z tego wyjdzie.trzymajcie kciuki

Trzymam kciuki!

[o_kropka]

azb11 napisała:

> Ja i Piotruś.założyciel wątku jestesmy baaaardzo dobrymi przyjaciólmi.Jest
duzo
>
> lepiej.Kto.wie co z tego wyjdzie.trzymajcie kciuki

Trzyma za Was kciuki. Mocno, mocno. Życzę szczęścia.

[hiroszima13]

To po prostu super. Tymbardziej, ze mnie jakoś nie wyszlo pocieszenie.
Trzymam za Was kciuki ) i życze powodzenia.
W po takich wpisach człowiek cieszy sie, że istnieja takie miejaca jak
to, gdzie można spotkac bratnią dusze )
Powodzenia

[jason_bourne]

azb11 napisała:

> Ja i Piotruś.założyciel wątku jestesmy baaaardzo dobrymi przyjaciólmi.Jest
duzo
>
> lepiej.Kto.wie co z tego wyjdzie.trzymajcie kciuki
Gratuluje i trzymam kciuki

[newelco]

Tak jak napisała Ania - już nie jest tak źle,a to dzięki,Niej. Moje maluszki
przyjeżdżają do mnie 23 lipca.Bardzo się cieszę,nie widziałem ich odkąd się
wyprowadzili,choć dzwonię do nich bardzo często. Jak mówiłem dzięki Ani moja
wizja nowego życia zmieniła się w duzym stopniu. Dziękuję ci ąniu za to że Jesteś

[chole]

Gratuluję i trzymam kciuki. Będzie ok. Przyjaźń to najpiękniejsze z uczuć.

Ja niestety

[hiroszima13]

nie mogę CI nic poradzić. Zostaje jedynie lekarstwo czas..

[o_kropka]

... ja też nie potrafię doradzić. Jednak zgadzam się z Kamilą... czas jest
najlepszym lekarswem na wszystkie cierpienia.

[jason_bourne]

Nie poddawaj sie tak łatwo, skoro zdradziła cie z innym i zostawia cie dla
innego i juz nic nie jest w stanie tego zmienic mimo twoich najgoretszych prósb
to pal ją licho niech idzie przed siebie. Będzie cie bolało,ale czas to uleczy.
Jestes jeszcze młodym facetem, na pewno jeszcze bedziesz szczesliwy, bo po
kazdej zimie przychodzi wiosna. O dzieci zawalcz, jestes ich ojcem i masz do
nich prawa.

[azb11]

Ja sie dopisuję od drugiej strony jako pozostawiona i w smutku pogrązona. Maż
porzucił mnie dla kochanki. Dzieci 6,5 i 10 lat.
Pierwsze 3 m-ce bardzo ciezka depresja , myśli samobójcze, szok. Teraz powoli
przeszywający ból z którym jednak daje sie jakoś przetrwac kolejny dzień.
Dziś nie umiem spojrzeć na to ze moze byc inaczej że da sie zyć bez tego
straszliwego bólu , goryczy i upokorzenia.
Ja wrak psychiczny człowieka, dzieci dramat w czterach ścianach. Marzę żeby
pogadać....

Jesli tylko chcesz

[hiroszima13]

jestem do Twojej dyspozycji )
Podrawiam

[pav1973]

ja przeszedłem podobny okres w życiu (a może nadal go przechodzę - sam nie wiem)
- próbuję się teraz jakoś poskładać w kupę - również jestem do Twojej dyspozycji
- pisz - może będzie troszeczkę lżej

Trzeba sobie pomagać

[hiroszima13]

jestem za
Ciepło wszytkich pozdrawiam )

[grzanka23]

Ja tez po przejsciach,ale odzylam psychicznie dopiero jak sie skonczyla sprawa
rozwodowa.Wtedy poczulam sie naprawde szczesliwa,corka rowniez.

[wesola_kicia]

skoro Ona zostawia Cię dla innego
czemu nie zawalczysz o dzieci.
Masz pełne prawo do walki o nie.

[azb11]

Dziś orzeczono rozwód Piotra.

[grzanka23]

Ja tez jestem po przejsciach.Ex mnie zostawil,wyprowadzil sie.Ciezko mi
bylo,ale teraz jest dobrze.