20lat samotności,krótko?! DLA MNIE TO WIECZNOŚĆ...

[ewelina9797]

Mam 20 lat, a czasem czuję się jakby to było przynajmniej 50... Tak wolno i
męcząco mija mój czas - tak mija czas w samotności.
Odkąd pamiętam nie potrafię znaleźć swojego miejsca, swoich ludzi. Niektórzy
nie wierzą, że można być wiecznie samotnym, ale ja jestem. Powtarzają mi, że
mam wszystko: bo jestem w miarę ładna, inteligentna, zawsze dobra uczennica,
utalentowana, z rozległymi zainteresowaniami... Ja w to nie wierzę. Tak mi
tylko mówią.
Dlaczego do tej pory nie byłam z nikim? Nawet ciężko powiedzieć, żebym miała
jakiekolwiek powodzenie. Przyjaźnie, znajomości -wszystko to przychodzi mi z
wielkim trudem lub rozlatuje się po chwili. Teraz zaczęłam studia-przez rok
już męczę się w poszukiwaniu kogoś, komu mogłabym zaufać, z kim można
porozmawiać o czymś więcej niż kosmetyki i "ploteczki" (czy naprawdę wszystkie
dziewczyny w moim wieku interesują się tylko tym, co jest w kolorowych
pisemkach?! - bo znam naprawdę niewiele osób, które są inne), na
kim można polegać. Nie mam nikogo: ani na uczelni, ani w mieszkaniu - wszędzie
obca. W domu też różnie...

Czuję, że w ogóle nie przystaję, w ogóle mam wrażenie, że ludzie patrzą namnie
jak na kosmitkę i trzymają mnie na dystans, np. moi współlokatorzy. A ja po
prostu jestem nieśmiała, po prostu nie "kręcą" mnie newsy o życiu KasiCichopek
czy o tuszu do rzęs nowej generacji! Przez to wszystko stałam się tylko
zamknięta w sobie, marnuję czas, rezygnuję z ambitnych planów - bo nie mam
siły, motywacji...
Co ja mam zrobić, żeby nie czuć się tak nieszczęśliwa? Czy jest ktoś, kto to
rozumie? Czy ktoś potrafi mi pomóc? - ja już nie wiem... ech

[gretaharbol]

Ewelinko, drogie dziecko jesteś bardzo młodą dziewczyną, tylko nad wiek
dojrzałą psychicznie i dlatego nie znajdujesz wspólnego języka z koleżankami.
Poszukaj kogoś starszego,komu będziesz mogła się zwierzyć i zaufać, może to ktoś
z rodziny udzieli ci wsparcia. W innym wypadku,
poczucie wyobcowania będzie się nasilało i z biegiem czasu coraz trudniej ci
będzie nawiazywać kontakty z innymi. Ważne byś się przełamała i komuś zaufała i
więcej optymizmu w patrzeniu na świat i ludzi. Pozdrawiam cieplutko.

[bourne84]

Witaj
jak chcesz to sie odezwij do mnie...zapraszam gg 1506444. chetnie pogadam bo mam podobnie...

[tomek_1111]

Witaj,
moge tylko powiedzieć, że doskonale Cie rozumiem, bo moje życie jest
bardzo podobne...
Mam 21 lat, teraz skończyłem pierwszy rok studiów (nie, nie
powtarzałem żadnej klasy w szkole ani roku, tylko jestem po
technikum, a one są 4 letnie), a za mną przecież 3 szkoły, i co? I
nic, patrząc na moje gg, na którym mam 5 osób na krzyż... Coraz
częściej sie zastanawiam czy ze mną jest coś nie tak, czy po prostu
spieprzyłem życie... Samotność znam aż za dobrze. Mam jednego
kolege, którego możnaby nazwać przyjacielem, bo znamy się od
podstawówki, od czasu do czasu razem się napijemy, a latem zaprasza
mnie na pare dni na działke na grilla. I wtedy patrze jak jego
znajomi zjeżdżają się jak mrówki. To bardzo fajni ludzie, tyle że
oni znaja się od lat i widać że to przyjaciele na dobre i złe.
Chciałbym mieć takich przyjaciół. Drugiego kolege mam z gimnazjum.
Spotykamy się raz na pół roku na flaszke. I to by było na tyle jeśli
chodzi o moich znajomych. Pewnie że dookoła znam sporo osób, ze
szkoły na przykład, ale ta znajomość ogranicza się do "cześć" jak
się mijamy. W moim bloku przeciez mieszkają ludzie, z którymi
bawiłem sie jeszcze w piaskownicy. Znamy się przecież od zawsze.
Ehhh... Zastanawiam się jak do tego doszło. Na uczelnie poszedłem z
kilkoma chłopakami z technikum. Niby znamy się już pare lat, ale
jakoś ta znajomość się nie klei. Każdy ma swoje sprawy, nigdy nie
mają czasu ani ochoty iść po zajęciach na piwo, mają swoje
dziewczyny... Ja nigdy nie miałem dziewczyny, chociaż przez moje
życie przewineło się kilka które naprawde mi się podobały i
chciałbym z nimi być. Tylko jakoś nigdy nie miałem odwagi tego
powiedzieć i zawsze się zastanawiałem czy jestem jej wart? Na kogo
bym nie spojrzał był bardziej wartościowym chłopakiem dla niej... To
że jestem nieśmiały też strasznie utrudnia mi życie. Bardzo trudno
mi nawiązywać nowe znajomości. Wśród tych których znam czuje się
swobodnie, jestem dowcipny itd. Ale w jakimś nowym środowisku jest
mi bardzo trudno. I tak właśnie ma 21 lat i latem siedze w domu.
Chętnie bym gdzieś wyjechał, ale niestety nie mam z kim. Stare
znajomości wygasły albo się pourywały. Nie wiem co będzie dalej, ale
nie chcę być już dłużej sam. Patrzę jak najlepsze lata mojego życia
uciekają mi między palcami...
Wybacz, trochę się rozpisałem. Jak widzisz są ludzie, którzy Cie
rozumieją. Ale zrozumieć jak samotność boli nie można sobie
wyobrazić, trzeba to przeżyć. Jeśli chciałabyś pogadać napisz: (gg)
4525045.
Pozdrawiam

[srebrnalza]

hej Ewelinko jeśli tylko bedziesz mieć ochotę i taką potrzebę do
mnie możesz śmiało pisać. Myślę że mamy szansę się dogadać, z racji
że ja znajduję się w podobnej sytuacji i bardzo podobnie się czuję,
cóż zawsze miałam problemy z kontaktami z ludźmi, odnoszę wrażenie
że mni nie rozumią... moje gg 7508665

[lady-stardust]

Cóż mogę powiedzieć, poza tym, że mam podobnie-22 lata, a wciąż nie mogę znaleźć
swojego miejsca wśród ludzi. Teoretycznie nie jest źle, mam bliskie koleżanki,
znajomych ze studiów, ale wciąż brak osób, z którymi mogłabym dzielić
zainteresowania, pasje, iść/jechać na koncert/festiwal. Wydaję się zbyt poważna
dla towarzyskich imprezowiczów, ale nudzę się po 15 minutach rozmowy z kimś, kto
potrafi mówić z pasją tylko o nauce (tzn. chodzi mi o styl prezentowany przez
osoby z mojego kierunku, niestety bardzo specyficzny i raczej ciężkostrawny).
Nie chcę się rozpisywać, bo wyjdzie z tego jakieś użalanie się nad sobą, którego
chciałabym uniknąć, zwłaszcza, że i tak mam wystarczająco ciężki tydzień-ale
gdyby ktoś miał ochotę, może zawsze do mnie napisać na gazetową pocztę

[emil_83]

Witaj

Mam 25 lat i rozumiem Cię bardzo dobrze. Ja również przez te wszystkie lata nie miałem nikogo, nie posiadam żadnych przyjaciół,żyję sam. Sam przez to przechodziłem i wiem jak czasami boli gdy w szkole wszyscy umawiają się na kawy, jakieś wypady na miasto i udają że ciebie nie ma. Szczególnie czuć to teraz, gdy skończyłem szkołę. W pracy niby są znajomi , ale typu "pogadać o byle czym żeby 8 godzin zleciało i do domu". Też jestem nieśmiały,po prostu nie potrafię najzwyklej w świecie podejść do kogoś i zagadać.I zaczynam już tracić nadzieję na znalezienie kogoś z kim spędziłbym resztę swojego życia, i mógł obdarzyć szczerą miłością.

Jeśli chciałabyś pogadać, pisz: gg 5971212 Chętnie odpiszę.

[animistka]

Tyle tych numerów gg podajecie, mam nadzieję że przełamaliście nieśmiałość i
skontaktowaliście się między sobą. Szkoda młodości by tkwić w samotności.
Serdecznie wam życzę powodzenia i znalezienia właściwej osoby.

.......

Pamiętajcie człowiek nie ma wyboru, musi być człowiekiem.
Wieczności nie da się zamknąć w liczbach.

[ewelina9797]

Tak animistko, masz rację - szkoda czasu na zamartwianie się. Dlatego żal mi,
bardzo mi żal... że nie potrafię znaleźć w sobie wystarczającej motywacji, siły
czy inwencji, by nauczyć się żyć wg jakiejś innej metody. Schroniłam się w
swoich murach i nie potrafię się przez nie już przebić. Inni nawet już nie
próbują dostać się do środka. A problemy rosną, rosną, rosną i coraz ciaśniej w
tych moich "murach"...

W gwoli wyjaśnienia: mój post nie miał raczej (przynajmniej nie tylko) służyć
celom matrymonialnym. Wolałabym, żeby takie doświadczenie jak miłość spotkało
mnie mimo wszystko TU - w realnym świecie. Zostawianie numerów gg to chyba nie
"to" rozwiązanie. Szukam tu sama nie wiem... chyba wsparcia...

Nie sądzę, by ktokolwiek tak naprawdę rozumiał, co ja czuję. Samotność ma wiele
twarzy. I przynajmniej w moim przypadku nie chodzi tu tylko o posiadanie
przysłowiowej drugiej połówki. To bardziej uczucie pustki, braku
czegokolwiek/kogokolwiek w życiu, wiecznej tęsknoty za kimś i za czymś. To
ciężki stan. Próbując na własną rękę, wszelkimi sposobami tę pustkę zapełnić,
bardzo łatwo wpaść w tarapaty. Ja za często popełniam błędy. Pogrążam się sama
jeszcze bardziej...

Taka jest moja samotność. Nie chciałabym, żeby ktokolwiek pomyślał, że wywyższam
się z tego powodu - wręcz przeciwnie. Czuję, że wszystko co robię jest poniekąd
żałosne. Zwłaszcza, że tak się "odkrywam" przed obcymi w Internecie. Ale cóż,
jak już wspomniałam lepszego sposobu na życie nie potrafię obrać.
To taka spowiedź, próba rozliczenia się ze samą sobą.

Chcę, pragnę zmian - ale nie potrafię...

To tyle na dziś. AMEN

[darthnoi]

Ktoś Ci tego kopa musi zasadzić... Piszesz jak pieprzone EMO! "Jestem inna, nikt
mnie nie rozumie..." No ja pierdole! Zasadzam Ci tego kopa bo sam go kiedyś
dostałem. Jesteś inteligentna i w pewnym środowisku na pewno by to docenili.
Tylko przestań się nad sobą użalać! Też taki byłem ale dojrzałem. Znalazłem
sobie pasję, która dzielę z przyjaciółmi. Jeżdżę po Polsce i ŻYJĘ jak nigdy
wcześniej! Poza tym pracuję, ale tylko po to by oderwać się co jakiś czas od
realnego świata. Spotykamy się w naszym metalowym, małym świecie i jest
zajebiście i nigdy bym nie zamienił tych chwil na żadne inne! \m/

[ewelina9797]

Bardzo pomyliłeś się co do mnie... EMO? wybacz w przeciwieństwie do takich
rozszalałych emocjonalnie nastolatków ja sobie zdaję sprawę z mojej kondycji.
Nie przybieram żadnego wizerunku, żeby inni mi współczuli, nie tnę się, nie
użalam... Jestem samotna, czasem nawet bezsilna, ale staram się innym tego nie
okazywać. BA! mój zewnętrzny "image" wręcz może skłaniać co niektórych do
oceniania mnie jako osoby z kamienia-twardej. Cóż, jestem silna. Ale tylko na
tyle, by utrzymywać się na powierzchni tego bagna, jakim jest moje życie. A ja
chciałabym płynąć przed siebie, nie tylko ciągle ratować się, wychodzić z
kolejnych problemów po to, żeby narobić sobie innych...!! Zauważyłeś tam zdanie
o "próbie rozliczenia się ze samą sobą"?! O to chodziło - liczyłam tylko, że
ktoś <bardziej bezstronny> pomoże mi poukładać te moje rozrzucone myśli.

A swoją drogą to ciekawe, dlaczego mnie tak zaatakowałeś... Widziałam twoją
odpowiedź na post dziewczyny, która zwierzyła się że nie miała chłopaka i
wydawałeś się wręcz wzruszony. Ja też z nikim nie byłam... To nie jest
wzruszające, raczej smutne.
Poza tym jak wspomniałam, samotność ma różne oblicza. Nie chodzi tylko o
posiadanie/brak partnera życiowego. Już nie wiem, co jest bardziej żałosne: moja
publiczna - powiedzmy - spowiedź czy te różne oferty matrymonialne w Internecie:
"szukam chłopaka/dziewczyny. moje gg to... itd.
Ech...

[darthnoi]

No to że się obnażasz publicznie i to jeszcze necie jest żałosne... Nie musisz
wyglądać/zachowywać się jak EMO aby nim być. Chodzi o sposób myślenia co się
przekłada na to co piszesz. Pocieszające jest tylko to że z tego się wyrasta...
Twoje osamotnienie ma charakter społeczny. Nie możesz odnaleźć się w otaczającej
rzeczywistości. Problem ten dotyczy wychylającej się ponad przeciętność
jednostki zwykle. Dlatego twierdzę że jesteś inteligentna i wrażliwa. Umiesz
dostrzec więcej niż inni. To nie jest wada! Są ludzie, którzy to doceniają.
Musisz po prostu znaleźć tych ludzi. Użalanie się nad sobą tylko odpycha a
odcinanie się od społeczeństwa tylko pogłębia Twój stan. Musisz wyrobić sobie
mechanizm przesiewający ludzi na tych, którym możesz zaufać i się bardziej
otworzyć, i na tych, którzy bez wahania wykorzystają Twoją słabość. Też nie mam
dziewczyny/narzeczonej co sprawia że brakuje mi dopełnienia w tym wszystkim co
robię ale nie jestem i nie czuję się samotny bo mam sprawdzonych przyjaciół,
którzy są dla mnie jak rodzina i dzięki nim czuję się potrzebny. Ale gdybym
postępował i zachowywał się jak Ty to nie miałbym i tego... Więc przestań
chrzanić i zrób coś ze sobą!

[ewelina9797]

Mówisz, że się wyrasta...? Tylko, że mój stan trwa już dawna, od bardzo dawna.
Zawsze byłam zbyt poważna, raczej małomówna, smutna do tego dobra uczennica,
ambitna, często smutna - ale nie w typie "cierpiętnika" jak emo - bo nie obnoszę
się ze swoimi uczuciami. Trzymam je w ukryciu i tylko na chwilę pozwoliłam sobie
uwolnić je tutaj - na forum (to mniej zobowiązujące i pewnie wygodniejsze).
Fakt, wymienione cechy nie przyciągają do mnie ludzi. Ale ciężko jest się
zmienić samemu. Prawda jest taka, że spotkałam na swojej drodze bardzo niewiele
osób, z którymi warto byłoby nawiązać kontakt. Nie znaczy to, że wszyscy są
gorsi ode mnie. Nie - chodzi o to, że z przeciętnym, uśmiechniętym i nie
przejmującym się życiem dwudziestolatkiem po prostu się nie dogadam. Jakoś nie
miałam szczęścia natknąć się na osoby, które patrzą na świat w podobny sposób
jak ja, które doświadczyły pewnych stanów/problemów jak ja. Brakuje mi nawet
osób o podobnych zainteresowaniach do moich. Pewnie, że mam jakiś znajomych.
Tylko wszyscy oni są bardzo różni ode mnie - słuchają innej muzyki, nie
interesują się tak jak ja np. kulturą i sztuką, zamiast do kina czy teatru wolą
wyjść na piwo, inne usposobienie, inny stosunek do życia.... Albo te dyskusje o
serialach, naszej klasie, kto z kim, po co, dlaczego... Mnie to wcale nie
wciąga. Chciałabym czegoś GŁĘBSZEGO, a muszę zadowalać się tylko namiastką. Bo w
końcu tak całkiem bez ludzi nie da się żyć!

A zresztą gdyby chodziło tylko o brak innych ludzi... Najgorsze jest to, że sama
ze sobą nie potrafię dojść do ładu i składu. Jak życie rzuca cię zbyt wcześnie
na głęboką wodę, to mogą z tego wyjść różne dziwne rzeczy. I to właśnie sedno
sprawy. Co zrobić, żeby w końcu dobrze poczuć się ze samą sobą, odzyskać spokój
wewnętrzny...? bez tego przecież nigdy uda mi się stworzyć zdrowych relacji z
innymi ludźmi...

[daro37]

Myślę, w jakimś myślę podobnie. Także nie jestem wesołym imprezowiczem, którego
rajcują balety, chociaż lubię sie pośmiać. Niby mam znajomych, ale ostatnio
nawet zacząłem ich unikać, bo po prostu nie chcę mi się patrzeć na ich
"szczęśliwe gęby". Jakbyś chciała kiedyś najzwyczajniej pogadać o życiu i innych
pierdołach napisz na maila: [e-mail].

[ansz4]

> Tak animistko, masz rację - szkoda czasu na zamartwianie się.
Dlatego żal mi,
> bardzo mi żal... że nie potrafię znaleźć w sobie wystarczającej
motywacji, siły
> czy inwencji, by nauczyć się żyć wg jakiejś innej metody.
Schroniłam się w
> swoich murach i nie potrafię się przez nie już przebić. Inni nawet
już nie
> próbują dostać się do środka. A problemy rosną, rosną, rosną i
coraz ciaśniej w
> tych moich "murach"...
>
> W gwoli wyjaśnienia: mój post nie miał raczej (przynajmniej nie
tylko) służyć
> celom matrymonialnym. Wolałabym, żeby takie doświadczenie jak
miłość spotkało
> mnie mimo wszystko TU - w realnym świecie. Zostawianie numerów gg
to chyba nie
> "to" rozwiązanie. Szukam tu sama nie wiem... chyba wsparcia...

A może te numery gg to właśnie patent, żeby w końcu pogadać z kimś o
czymś innym niż kosmetyczki i tzw. "ezie-pezie"? Rozumiem, że gg to
mało w porównaniu ze światem realnym, ale może spróbuj od takich
małych rzeczy. Aaaa... i nie pisz, że "inni już nawet nie próbują
dostać się do środka". Ja i inni forumowicze odpowiadający na Twój
post (a już zwłaszcza ci, którzy chcą porozmawiać przez gg)
świadczymy o czymś przeciwnym


> Nie sądzę, by ktokolwiek tak naprawdę rozumiał, co ja czuję.
Samotność ma wiele
> twarzy. I przynajmniej w moim przypadku nie chodzi tu tylko o
posiadanie
> przysłowiowej drugiej połówki. To bardziej uczucie pustki, braku
> czegokolwiek/kogokolwiek w życiu, wiecznej tęsknoty za kimś i za
czymś. To
> ciężki stan. Próbując na własną rękę, wszelkimi sposobami tę
pustkę zapełnić,
> bardzo łatwo wpaść w tarapaty. Ja za często popełniam błędy.
Pogrążam się sama
> jeszcze bardziej...

No fakt, pustki na siłę nie zapełnisz. Ludzie często sprowadzają tę
kwestię do mądrości typu: idź na dyskotekę, do baru z przyjaciółmi,
śmiej się z nimi etc. A w człowieku i tak będzie siedział robak i
koniec! Nie wiem, jak jest u Ciebie, bo każdy ma swoją pustkę. Ja
tam swoją zaakceptowałem i teraz żyje mi się z tym łatwiej.


> Taka jest moja samotność. Nie chciałabym, żeby ktokolwiek
pomyślał, że wywyższa
> m
> się z tego powodu - wręcz przeciwnie. Czuję, że wszystko co robię
jest poniekąd
> żałosne. Zwłaszcza, że tak się "odkrywam" przed obcymi w
Internecie. Ale cóż,
> jak już wspomniałam lepszego sposobu na życie nie potrafię obrać.
> To taka spowiedź, próba rozliczenia się ze samą sobą.
>
> Chcę, pragnę zmian - ale nie potrafię...
>
> To tyle na dziś. AMEN

To nie jest żałosne! Zakładając ten wątek na forum próbujesz tę
samotność przełamać. Nie jesteś wobec niej bierna, lecz próbujesz
coś z nią zrobić. To akurat jest pozytywne

Trzym się!

[leito170]

Spróbuj znaleźć miłość na iduo.pl
To może bytć Twoja szansa na odnalezienie miłości.
Życzę powodzenia

[ajka113]

Ewelinko,jakbym czytała o sobie... Też mam 20 lat i czuje się bardzo
samotna.Nigdy nie miałam chłopaka na poważnie... Też jestem po pierwszym roku
studiów i muszę powiedzieć,że nie mogę narzekać bo spotkałam wielu fajnych ludzi
i niejako otworzyłam się na świat.Jednak nie znalazłam tej najważniejszej
osoby.Czasem ta samotność potęguje fakt,że moja siostra wychodzi za mąż i sami
rozumiecie...Ciągłe rozmowy o obrączkach,sukience,orkiestrze itp.Moja najbliższa
przyjaciółka tez niedawno znalazła chłopaka.Nieraz zdarzyło mi się płakać z
samotności...Kiedy jestem na studiach to przynajmniej nie mam czasu tak dużo
myśleć o samotności,ale teraz w wakacje to wraca...Jak patrze na moje koleżanki
ze swoimi chłopakami go naprawdę jest mi przykro,ale pewnie wy tez tak
macie...Dlatego uciekam w muzykę,zamykam oczy i przenoszę się do innego świata w
którym chociaż na chwilę jestem szczęśliwa.Muzyka to jedyna odwzajemniona miłość
w moim życiu Nie mam w zwyczaju się żalić,ale tak pięknie opisujecie swoje
uczucia,tak mi znane,że postanowiłam tez napisać.Życzę Wam szczęścia w
poszukiwaniach bo nic nie da nam większego szczęścia jak miłość,żadna
praca,pieniądze,dyplomy.Nie załamujcie się!

[rozmowy_w_sieci]

Po części Cię rozumiem...
Nie, nie wszystkie dziewczyny uwielbiają rozmawiać o kosmetykach i najnowszych
trendach w modzie. W naszym wieku jest też wielu normalnych facetów. Nie
wierzysz? Sprawdź sama - podpis.

[kubaa238]

Może warto jakoś zaradzić tej samotności, znaleźć drugą połówkę i zacząć życie
odnowa.
Wiem, że nie jest to łatwe, ale trzeba próbować.
Możliwość znalezienia miłości daje internetowe biuro matrymonialne:
iduo.pl Myślę, że warto tam spróbować

[sebtrom]

kurde zawsze jakaś hiena się znajdzie..
jak mnie to wkurza że wszędzie ktoś chce zarobić
spadaj na drzewo z tym iduo i tam szukaj naiwnych


kubaa238 napisał:

> Może warto jakoś zaradzić tej samotności, znaleźć drugą połówkę i zacząć życie
> odnowa.
> Wiem, że nie jest to łatwe, ale trzeba próbować.
> Możliwość znalezienia miłości daje internetowe biuro matrymonialne:
> iduo.pl Myślę, że warto tam
spróbować

[fallen86]

20 lat? Hoho, całe życie przed Tobą
Jak kosmita?
Czułki masz?
Zieloną skórę?

Z tego co piszesz to jesteś indywidualistą i nie podążasz za modą
Uszka w górę!
Bo możesz nie usłyszeć szeptu szczęścia

Może za bardzo o tym wszystkim myślisz? Może zbyt się starasz?
Że tak powiem: wrzuć na luz, baw się, młoda żeś!

[dreamer1988]

A ja nie rozumiem po co te wszystkie moralitety.

Jest pewien rodzaj ludzi (wrażliwych, z innym spojrzeniem na świat, indywidualistów, czy jak to tam sobie nazwiemy) dla których świat nie jest taki, jak dla innych. Ich życie nie rządzi się prawami w stylu "klub, impreza, towarzycho i jest fajnie". Nie mają masy przyjaciół - ja np. mam jedną zaufaną przyjaciółkę, byłą dziewczynę żeby było zabawniej, i uważam że chyba nie w ilości przyjaciół rzecz.

Mogę dodać, że tak jak niektórzy poprzednicy, znajomych mam całkiem wielu. Tyle, że chyba po prostu trudno jest takim osobom jak ja poznać kogoś na tyle zbliżonego, aby się z nim prawdziwie zaprzyjaźnić. Aby stał się kimś bliższym, niż tylko znajomym. Nie mówiąc już o tym, że miałby stać się partnerem.

A fakt, że brakuje nam nieraz tej bliskiej osoby świadczy tylko o tym, że ludzi w taki sposób odczuwających jest w społeczeństwie mniej i trudniej jest nam się odnaleźć. Ale czy jeśli to się w końcu uda, satysfakcja nie będzie znacznie większa?

I jeśli miałbym komuś coś w takiej sytuacji poradzić, to opowiedziałbym, co sam zrobiłem - uświadomiłem sobie na spokojnie, że nie jestem taki jak wszyscy i nie odnajdę się nigdy w imprezowaniu czy ciągłym przebywaniu w towarzystwie. Po prostu to nie mój żywioł. I wiecie co? Od tego czasu żyje mi się całkiem fajnie. Bo chyba nie o to chodzi, żeby robić coś na siłę.

A co do znalezienia bliskiej osoby - tak jak już napisałem w innym wątku - jestem przekonany, że każdy będąc odpowiednio cierpliwym spotka w końcu osobę, której potrzebuje. Może jestem idealistą, ale tak właśnie uważam.

[ewelina9797]

Dawno nie zaglądałam na forum, ale teraz przyniesiona kolejną falą złego humoru postanowiłam tu zajrzeć i... widzę nowe wpisy. Widzę też, że niezależnie od tego jak bardzo staram się, nie potrafię dokładnie opisać tego, co czuję i co się ze mną dzieje. Stąd pewnie tak różne opinie i rady od Was dostaję.
Może nie chcę lub raczej wstydzę się odsłaniać całej prawdy.
Ale to nie zmienia jednak faktu, że tu wróciłam i znów piszę...


Spróbuję odnieść się do niektórych wypowiedzi
(liczę na polemikę i może jakąś poradę)

ansz4 napisał:
> A może te numery gg to właśnie patent, żeby w końcu pogadać z kimś o
> czymś innym niż kosmetyczki i tzw. "ezie-pezie"? Rozumiem, że gg to
> mało w porównaniu ze światem realnym, ale może spróbuj od takich
> małych rzeczy.

Nie mam nic przeciwko zostawianiu nr gg. Chodziło mi o te osoby, które w ten sposób próbują tylko i wyłącznie umówić się na randkę przez Internet. Mam wrażenie, że mylą samotność duchową (o której JA pisałam) z byciem samym - czyli brakiem partnera.

> Aaaa... i nie pisz, że "inni już nawet nie próbują
> dostać się do środka". Ja i inni forumowicze odpowiadający na Twój
> post (a już zwłaszcza ci, którzy chcą porozmawiać przez gg)
> świadczymy o czymś przeciwnym

Tylko dlaczego te wszystkie osoby (np. TY) zainteresowane moim - nazwijmy to - przypadkiem, nie piszą nigdy do mnie bezpośrednio na adres e-mail? Na pewno bym odpowiedziała. To trochę wygodne zostawić nr gadu gadu i po prostu czekać. Poza tym pisząc tamtego posta, dałam wszystkim odczuwającym podobne emocje coś w rodzaju "zaproszenia" do mojego świata...
<przynajmniej tak mi się wydawało>


Do ajka113 :
Dziękuję za te wszystkie ciepłe słowa... Tak naprawdę jeszcze chyba nikt tak miło nie zareagował na moje wyznania: czy to w Internecie, czy w rzeczywistości. Najczęściej ludzie się mi dziwią, nie rozumieją, czasem pogardzają lub wyśmiewają – nawet prosto w oczy. Jakoś nauczyłam sobie z tym radzić – tzn. nauczyłam się chować emocje przed innymi, żeby jak najrzadziej narażać się na takie reakcje... Ale nie jest łatwo tak ciągle się ukrywać.
Dlatego każdy odruch wyrozumiałości czy wsparcia jest dla mnie już pocieszeniem.


rozmowy_w_sieci napisała:
> Po części Cię rozumiem...
> Nie, nie wszystkie dziewczyny uwielbiają rozmawiać o kosmetykach i najnowszych
> trendach w modzie. W naszym wieku jest też wielu normalnych facetów. Nie
> wierzysz? Sprawdź sama - podpis.

Naprawdę? Ja niestety nigdy nie miałam szczęścia natknąć się na osoby, w których towarzystwie czułabym się naprawdę szczęśliwa. Niedawno spotkałam się ze znajomymi z liceum. Cały czas rozmawiały o serialach albo „nowościach” na naszej klasie. I cóż ja miałam tam robić...? Milczałam, uśmiechałam się i nic więcej... To nie mój świat.
Faceci mnie zawstydzają, nie potrafiłabym sama z siebie podjeść i zagadać... Zresztą mam tak z większością ludzi. Może to nieśmiałość, może niskie poczucie własnej wartości. W każdym razie trwa tak długo, że nawet nie wiem jakbym miała się zmienić...

Co to za forum, które polecasz? Czy znajdę tam coś, co może mi to pomóc...?


fallen86 napisał:
> 20 lat? Hoho, całe życie przed Tobą
> Jak kosmita?
> Czułki masz?
> Zieloną skórę?
>
> Z tego co piszesz to jesteś indywidualistą i nie podążasz za modą
> Uszka w górę!
> Bo możesz nie usłyszeć szeptu szczęścia
>
> Może za bardzo o tym wszystkim myślisz? Może zbyt się starasz?
> Że tak powiem: wrzuć na luz, baw się, młoda żeś!

I co z tego, że jestem młoda, kiedy wcale tak się nie czuję...? Skoro z rówieśnikami nie potrafię znaleźć porozumienia?
Chciałabym „wrzucić na luz” i bawić się, ale nie potrafię, Może to ciężko zrozumieć, ale naprawdę nie potrafię...! Owszem, mogę wyjść do klubu, na jakiś koncert...
ale co z tego, skoro wciąż będę czuła, że nie jestem na „swoim miejscu”? Mogę udawać, uśmiechać się (i czasem to rzeczywiście robię), ale tak naprawdę w mojej duszy i tak dalej tkwi smutek...


dreamer1988 napisał:
> I jeśli miałbym komuś coś w takiej sytuacji poradzić, to opowiedziałbym, co sam
> zrobiłem - uświadomiłem sobie na spokojnie, że nie jestem taki jak wszyscy i n
> ie odnajdę się nigdy w imprezowaniu czy ciągłym przebywaniu w towarzystwie. Po
> prostu to nie mój żywioł. I wiecie co? Od tego czasu żyje mi się całkiem fajnie
> . Bo chyba nie o to chodzi, żeby robić coś na siłę.

Ależ ja to dobrze wiem i nie zamierzam się do kogokolwiek dopasowywać na siłę. Próbowałam kiedyś, żeby czuć się mniej samotną, ale nie zadziałało. Po prostu miałam, z kim wyjść w weekend, ale czy to sprawiało mi wielką przyjemność... Ja na dyskotece?! To nie byłam JA...!
Po prostu żal mi, że wciąż nie trafiłam na te właściwe osoby...

> A co do znalezienia bliskiej osoby - tak jak już napisałem w innym wątku - jest
> em przekonany, że każdy będąc odpowiednio cierpliwym spotka w końcu osobę, któr
> ej potrzebuje. Może jestem idealistą, ale tak właśnie uważam.

Chciałabym, żeby to była prawda...

- - -


I na zakończenie jeszcze szybka refleksja prosto z wnętrza...

Przejrzałam forum i znalazłam tu wiele wypowiedzi, które sugerują, jak radzić sobie pośród innych ludzi. Co zrobić, żeby kogoś poznać, gdzie spotkać interesującego(/cą) mężczyznę/kobietę itd. itp.
A co zrobić, jeśli główna przyczyna tkwi właśnie we MNIE? Jak zapanować nad własną osobą?!
Obawiam się, że wiele moich problemów wynika z moich wewnętrznych rozterek (długo by opowiadać). Ja sama już często sobie z nimi nie radzę. A inni...? Być może się mnie boją... albo uważają, że nie warto tracić swój cenny czas na kontakty z kimś tak "rozchwianym". W końcu łatwiej i przyjemniej budować relację z kimś uśmiechniętym, beztroskim, optymistycznie nastawionym do życia. A ja tak nie jestem...

I właśnie dlatego pewnie nigdy nie uda mi się wyrwać z mojej samotności i zaznać choć odrobiny szczęścia...

[sebtrom]

pozdrawiam cię serdecznie
bez zobowiązań
i bezwarunkowo
po prostu

[ewelina9797]

aż trudno uwierzyć w taką bezinteresowność w tych czasach...
czym sobie zasłużyłam? dlaczego?!
ale dziękuję...
i też pozdrawiam
tak po prostu...

[sebtrom]

trudno uwierzyć ale dobre słowo i uśmiech naprawdę nic nie kosztuje...
no dobra moze być za to miętówka
narzekamy na "ludzi" a przecież ludzie to my wiec trzeba też na siebie popatzreć

[ewelina9797]

oczywiście nikt nie pobiera opłat za uśmiech czy dobre słowo, kasy fiskalne
jeszcze nie opanowały relacji międzyludzkich, ale...
Jakieś koszta SĄ! Każdy miły gest kosztuje sporo wysiłku i często jest tak, że:
a) nie chcemy/nie chce nam się go podjąć
<popatrzmy na wyraz twarzy ludzi mijanych na ulicy każdego dnia!>
b) nie zawsze jesteśmy w stanie go podjąć
<mi osobiście rzadko jest do śmiechu; wysilam się tylko od czasu do czasu, bo
chcę "uspokoić" bliskich, że mimo wszystko daję radę>

[sebtrom]

no tu sie zgodzę co do min ludzi na ulicy...i w urzedach też
dziś brałem odpis w Sądzie - mina tej kobity była tragiczna i odpychająca ale
jednak nie wytrzymała i musiała się uśmiechnąć jak zaczałęm zastanawiać sie nad
wielkością jej prawego bicepsu od walenia pieczatką
kiedyś zrozumiałem ze jak każdy przybierze taką maskę to naprawdę umrzemy z nią
razem...no i zacżałem gadać
bardzo przydatne a poza tym duzo milsze
nie udzielam rad, piszę tylko co myślę
powodzenia

[rozmowy_w_sieci]

www.rozmowywsieci.ugu.pl - Zobacz sama. Nie zrażaj się, jeżeli trafisz na czas,
gdy nie będzie zbyt wielu userów. Poczytaj, popisz, daj się nam poznać. Nie
pożałujesz.

[zadumanka]

Widzisz świetnie Cię rozumiem.... Nie męczy mnie przebywanie samemu, nauczyłam się sobie organizować czas po swojemu i teraz jest oki Ludzi znajduję, fakt...., jedni są ważni, inni ważniejsi..., znikają, pojawiają się, a ja jestem wciąż daleko od nich. Nie potrafię tego zmienić..., choć czasem bardzo tego chcę.
Fakt takich co to powtarzają człekowi, aby się ogarnął, jest wielu. Zadają pytanie dlaczego jesteś sama... i słusznie pytają przecież. Spotkałam wielu dobrych ludzi, przyjaznych i takich których bardzo cenię... a jednak... Studia mam już za sobą, niedawno je kończyłam i teraz startuje w życie poszkolne Poszukuję dalej i nie poprzestanę poszukiwać kogoś dla mnie ważnego. Tyle. Tobie radzę to samo. Poszukuj! Nie poddawaj się i mimo wszystko wychodź do ludzi, warto! Piszesz, ze ploteczki i gadki o pierdołach... Racja czasem tak jest, że się gada o błahych rzeczach, po pewnym czasie jednak rozmowa moze sie skierować na poważne tory... A to dobre, te moje poważne tory Pozdrawiam serdecznie !

[r-dam]

Mam 31 lat i pomimo tego iż jesteś kobietą wiem o czym piszesz. Mam pełno znajomych którym nie warto zaufać i powierzyć swoje sekrety. Chciałbym zatrzymać się w miejscu a nie gonić za nieosiągalnym wraz z innymi. Za nowym domem,telefonem czy samochodem. W moim przypadku przez uganianie się za pieniędzmi straciłem WSZYSTKO. Kiedyś miałem wiele, o wiele więcej niż inni ale się potknąłem w życiu i spadłem na samo dno.
W życiu najważniejsza jest miłość i przyjażń a nie dobra materialne.
Musisz znalezć jedną przyjażń i ją pielęgnować, jej się poświęcić.
Jeśli znajdziesz przyjazń to nie szukaj drugiej, trzeciej bo osłabisz więzy z tą pierwszą osobą i w końcu wrócisz do punktu wyjścia.
Skoro szukasz to na pewno kogoś znajdziesz. Nie wierzysz? Spójrz ile samotnych szuka pokrewnej duszy i mówię Ci, że niemożliwe jest, aby w blisko czterdziestomilionowym kraju nie było ani jednej osoby która mogłaby być Ci bliska a Jeśli szukasz, to dobrze, to znaczy że nadal wierzysz.
Pozdrawiam
Rafał

[r-dam]

Spójrz ile osób Ci odpowiedziało, każdy z nich mógłby być twoim przyjacielem,
czy ty to dostrzegasz?
Mnie możesz znalezć tylko na youtube (mercedesdaimlerbenz), tutaj
zarejestrowałem sie tylko po to aby do Ciebie napisać.
Teraz się wyrejestruję, Pa
Spadam

[krecikowy_swiat]

Ewelina9797 na każdego przyjdzie czas! Trzymam kciuki za Twoje
powodzenia w miłości, i życzę Ci żebyś była tak szczęśliwa jak
chociażby ta para www.youtube.com/watch?v=nMEPw73Nw2A

[kasia.to.ja]

Nie martw się. Trn czaas niedługo minie. Na świecie jest naprawdę wiele kobiet,
które nie myślą tylko o kosmetykach. Na pewno już niedługo odnajdziesz swoją
bratnią duszę. Trzmam za Ciebie kciuki i życzę powodzenia.

[sebtrom]

popatrz ilu ludzi stara się podtrzymać Ciebie na duchu - przecież aż serce rośnie
tylko odpisywać i dbać o nowe znajomości...
a odpisujesz i dbasz o nowe znajomości ?
hę ?

20lat samotności,krótko?! DLA MNIE TO WIECZNO

[piorex12]

Ja mam duzo wiecej. Grunt to nie brac sobie tego do serca.