Telefon do CZD

[ania08]

Trzymajcie dziś kciuki będę dzwonic do dr. Radziszewskiej ustalać termin tak
się boję żeby nas jak najszybciej przyjęła w piątek robimy 2 ABR zobaczymy jak
wyjdzie choć już przestalam się łudzić powoli zaczynam się oswjać z myślą ze
jestem mtką dziecka które ma problem z słuchem. Nie powiem że przychodzi mi to
łatwo jest okupone łzami złością na samą siebie, żalem do świata do Boga tak
trudne to jest.............

[e-tron]

ja trzymam ,powodzenia i napisz jak poszło

[achoc]

Ja również trzymam kciuki, najważniejsze to to, że działasz. To co ja sobie
uświadomiłam, kiedy minęła pierwsza rozpacz to to, że przecież nic tak naprawdę
się nie zmieniło, moja córeczka jest ta samą ukochaną i najcudowniejszą
cóceczką, co przedtem tylko może trochę w inny sposób niż oczekiwałam.
Przeczytaj tekst, który znalazłam na stronach www, na których mam nadzieję nigdy
nie będziemy potrzebowali wsparcia:

"Kiedy planuje się mieć dziecko, to jest tak jakby się planowało wspaniałe
wakacje we Włoszech. Po miesiącach oczekiwania, ten dzień nadchodzi. Samolot
ląduje. Stewardesa przychodzi i mówi:

"Witamy w Holandii.

"W Holandii?" - pytasz.

"Jak to w Holandii? Ja miałam lecieć do Włoch! Ja powinnam być we Włoszech! Całe
życie marzyłam o wyjeździe do Włoch!"

Ale była zmiana planu lotu. Samolot wylądował w Holandii i tu musisz zostać.
Najważniejsze, że nie zabrano cię do jakiegoś okropnego, brudnego miejsca,
pełnego zaraz, głodu i chorób. To jest po prostu inne miejsce. Musisz kupić nowy
przewodnik. Musisz nauczyć się nowego języka. I spotkasz wiele osób, których
gdzie indziej byś nie spotkała.

To jest po prostu inne miejsce. Jest powolniejsze. Mniej rzucające się w oczy
niż Włochy. Po jakimś czasie, kiedy złapiesz oddech i rozejrzysz się dookoła.
Zauważysz, ze Holandia ma piękne wiatraki, Holandia ma tulipany. Holandia ma
nawet Rembrandty.

Ale każdy, kogo znasz, jest "zajęty" wyjazdami do Włoch, i wszyscy chwałą się,
jak wspaniale spędzili czas we Włoszech. I do końca życia Ty będziesz mówić:
"tak, ja tam miałam pojechać; ja tak planowałam."

Ale jeżeli spędzisz cale swoje życie, użalając się na to, że nie pojechałaś do
Włoch, nie będziesz mieć czasu, aby docenić piękno i osobliwość Holandii.

Emily Pearl Kingsley"

Trzymaj się ciepło i ucałuj syneczka
Agnieszka

[mab5]

no to dom kompletu, tak, żeby nam wszystkim było raźniej ( mam nadzieję, że
Adam i Arek mi wybaczą )) )

www.choredziecko.republika.pl/kupokrzepieniu/kupokrzepieniu5.htm

[e-tron]

)),
przyzwyczaiłem sie juz do tego, ze próby uczestnictwa ojca w wychowaniu dziecka
jest nie zawsze dostrzegana. dwa przykłady: będąc ostatnio na zebraniu w
szklole u starszego dziecka (byłem jedynym facetem) pani z uporem maniaka
powtarzała: "proszę pań", "panie wybaczą" i takie tam, a drugi: bedąc z
dzieckiem u lekarza, pani doktor, gdy mówiła co dziecko ma przyjmować, zwracała
sie tylko do zony , tak jakby mnie nie było
także generalnie to wybaczam Ci Magdo )

[mab5]

Obiecuję, że jak znajdę coś "na temat" dla ojców to zamieszczę link ze
specjalną dedykacją dla Ciebie ))
Pozdrowionka ))
Magda

[ania08]

Dzięki wszystkim za trzymanie kciuków dzwonię już od 14 na nr. [phone] i
nic nikt nie odbiera!
Agnieszko poplakałam się jak pzeczytalam ten tekst to jest najprawdziwsza prawda
i jak super jest to napsane.
Adamie Twoja żona ma wielkie szczescie że ma takiego męża naprawdę wiele moich
koleżanek chcialoby aby ojciec uczestniczył w różnych sprawach dotyczących dzieci.

[achoc]

Aniu,
napisz koniecznie czy dodzwoniłaś się do dr Radizszewskiej? Co powiedziała?
pozdrawiam
agnieszka

[ania08]

Dodzwoniłam się dziś niestety termin mamy na 22 listopada dlaczego wszystko jest
tak trudne powiedzilam wszystko i nic żadnego bliższego terminu nie ma
rejstrowala mnie pani rejstratorka po rozmowie z panią doktor. Co ja mam teraz
robić prez ten czas? Mam dośc tego wszystkiego i znów płacze jestem za słaba na
to wszystko. Czy pani doktor Radziszewska przyjmuje moze prywatniwe?

[achoc]

Aniu, nie jesteś za słaba, bo nie możesz być, nikt z nas nie moze sobie pozwolić
na to by rozpacz zawładnęła naszym życiem. Musimy być silni dla naszych dzieci,
tak wiem, że to niewyobrażalnie trudne. W pewnym momencie zorientujesz się, że
generalnie rozpacz dotyczy ciebie i że cała sytuacja jest znacznie trudniejsza
dla rodziców niż dla dzieci. Twój synek jest szczęśliwym, kochanym i kochającym
dzieckiem, będzie wiedział, że zrobicie dla niego wszystko, mimo tego, a może
dlatego, że jest inny niż większość dzieci.
Co do tego co robić - jak najwięcej stymulować dźwiękowo, niech śpi przy
włączonym radiu, śpiewaj mu piosenki, czytaj książeczki, tańcz z nim. I nie
myśl, że te działania są bez sensu, bo on nie słyszy. Nic bardziej mylnego!
A jeśli chodzi o terminy u Pani doktor to wyobraź sobie, że my w sierpniu jak
się zapisywaliśmy na wizytę, to do grudnia były rezerwacje!

pozdrowionka
Agnieszka

[ania08]

No wlaśnie tak sobie myśle po co ja mam mówic głośno skoro nie słyszy po co
robić coś skoro ja wiem ze mały nie słyszy przecież jesli słyszy dopiero przy 80
db czy jest sens, dziś mam dzień zwątpienia i denerwuje mnie że mój Tato co
chwila klaszcze w ręce i sprawdza czy słyszy aż powiedziałam Mu żeby tego nie
robił bo to bez sensu jest. Pewnie jutro będę na to patrzeć inaczej ale dziś
jestem rozgoryczona na calą słuzbe zdrowia czemu tak jest że jak trzeba już
dziłać u nas zawsze jest na wszystko czas i takie cholendarne kolejki.
Piątek idziemy na badanie ABR drugie już sie denerwuje bo dopiero na 12:00 i
boje się zeby zasnal czy tym razem moze top badanie choć trochę wyjśc lepiej?

[mab5]

widzisz Aniu, cała ta sytuacja jest tak samo trudna do zaakceptowania dla
Ciebie jak dla Waszego najbliższego otoczenia.... Ty masz tę przewagę, że mniej
więcej wiesz juz jak to smakuje i z czym to się je, a twoi Rodzice - może wcale
niekoniecznie, bo mimo ze im mówiłaś - nie oswoili się jeszcze z tym...chyba
każdy z nas mógłby "pochwalić" się takimi doświadczeniami... mnie też bolało
jak teściowa za moimi plecami ( bo była na tyle taktowna że nie robiła tego
przy mnie) klaskała, stukala, sparwdzała Małą.... Wtedy wkurzało mnie to tak
samo jak Ciebie...Dziś z perspektywy czasu wcale nie miałabym o to pretensji bo
wiem, że wynik badania sobie a życie i dziecko sobie i najważniejsze jest
obserwowanie dziecka bo dopiero kiedy dziecko nauczy się pokazywać Wam co
słyszy a co nie - będziecie wiedzieli naprawdę...
i tak samo Twój tato - na pewno nie miał złych intencji, ale dobrze że
powiedziałaś mu, zeby tego nie robił, bo sprawia Ci to przykrość...

[ania08]

jeśtesmy juz po badaniu niestety badanie nie wyszlo robili to tak
:profesjonalnie : że maly się wybudził i nie dalo sie zdiagnozować nic nastepny
termin w 2 połowie pażdziernika i jak tu leczyć tak się zasytanawiam czemu nic
nam ostatnio nie wychodzi. W poniedziłek mamy też ABR ale gdzie indziej
zobaczymy. dfziś tylko zbadali cisnienei w uszkach i podobno wyszlo dobrze ale
oczywiscie w ręku zadnych wyników nie mamy ja nie wiem czy jak Wy robiliście
jakieś badania tez nie dawano am wyników czy trzeba prosic o coś tak oczywistego?

[grino]

Aniu08 bedzie dobrze glowa do gory nie jestes pierwsza i ostatnia matka
ktora ten problem dotyka ale zapewniam ciebie ze twoje dziecko jest lepszej
w sytuacji niz kiedy ja sie urodzilem. Mam nadzieje ze teraz sa fachowcy ktorzy
potrafi wspomoc i doradzic anizeli 30 latemu. Dzisiejsza medycyna poszla do
przodu, ze na codziennym porzadku sa badania przesiewowe sluchu, wczesniejcze
aparatowanie sluchu i rehabilitacja, szkoly integralne a co najwazniejsze
tak mysle to swiadomosc przychylnej tolerancji dla tych co nie slysza.Tego co
doswiadczylem tego nie w sposob opisac Potraktuj to jako nowe doswiadczenie
zyciowe choc wiem ze to nie latwe bo KAZDA matka by chciala zeby to jej dziecka
nie spotkalo albo nie spotka A co najwazniejsze nie jestes sama ze swoimi
problemami i zawsze mozesz polegac na doswiadczeniu innych rodzicow majacych
ten sam problem A na koncu uwierz mi ze "Gluchota nie jest kalectwem skoro
rozum slyszy " pozdrowieniami grino&Darek

[el_ami]

witam
właśnie przeczytałam piękny tekst o Holandii i bardzo mi to pomogło;
moja Holandia ma 2,5 roku i dopiero od 3 tygodni wiem, że to nie "Włochy",
(niedosłuch 100 i 110 dB),
jeszcze jestem w szoku, dzwonię i piszę wszedzie, gdzie mam okazję, bo to mi
daje nadzieję, a jednocześnie pogłębia często chaos w mojej głowie,
jestem na rozstaju dróg, a raczej na wielkim skrzyżowaniu i mam problem którędy
iść, żeby pomóc mojej córce,
ela