Czas na wszystko

[lenka1403]

Witam!
Mam do Was pytanie, jak sobie radzicie z organizacją czasu?
Czasami chciałabym żeby dzień trwał trochę dłużej bo nie starcza mi
praktycznie na nic czasu. Kiedy zostawiam Lenkę samą choćby na 10min
mam wyrzuty sumienia, że z nią nie jestem i nie ćwiczymy. Kiedy śpi
(przeważnie ok 20min co 3 godz) staram się nadrobić prace domowe, a
o 20 jestem już wykończona.
Wstajemy ok 6, dwa razy dziennie inhalacja, cztery razy dziennie
rehabilitacja vojty i bobath, w międzyczasie śpiewamy, tańczymy,
ćwiczymy reakcje na dźwięki. Codziennie choć na godzinkę idziemy na
spacerek.
Na pomoc dziadków nie mam co liczyć bo mieszkają zbyt daleko, męża
nie ma w nocy i pół dnia.
Przynajmniej raz w tygodniu jeździmy jak nie na rehabilitację to do
jakiegoś lekarza.
Jednego dnia jest super innego już o 15 nie mam siły.
Czy ja przesadzam? Może wszystko sobie źle organizuję? Ale już nie
mam pomysłów co by tu zrobić żeby było lepiej.
Może macie jakiś sprawdzony przepis na organizację, ja mam pustkę w
głowie
całuski dla dzieciaczków
Kasia mama Lenki (ur 14.03.2008) głęboki niedosłuch, aparaty Phonak
Eleva 411

[ewa_o_l]

Witaj Kasiu, przepisu nie mam ale powiem Ci że my od jakiegoś czasu ciągle jemy
pizze i gotowe dania bo nie mam czasu gotować, dom zapuszczony na maksa, a od
Hani nie mogę odejść nawet na chwilkę bo jak mnie nie widzi to jest płacz nawet
do kibelka chodzimy razem, a teraz jak ma aparaty to w cały czas muszę ją
widzieć, też jestem cały czas sama mąż w pracy rodziców brak a tesciowie daleko,
nawet zakupów nie ma jak zrobić w taką pogodę, a jeszcze drugi smyk domaga się
uwagi, jak położę Hankę spać to muszę "obrobić" Wikiego i jak położę się z nim
na chwilę żeby się poprzytulać, usypiam nawet nie wiem kiedy, a mój mąż nie może
mnie dobudzić. Także chyba wszyscy mamy podobne problemy, najgorzej jest w te
dni kiedy włóczymy się po lekarzach bo wtedy wszystko jest zdezorganizowane.
Buziaki!

[aleks-32]

Hej
Rzeczywiście chyba każdy sobie takie pytania zadaje...raz jest
lepszy, raz gorszy dzień.
Jak Zosia była mniejsza, to raczej o ćwiczeniach "przy stoliku" nie
było mowy. Zwłaszcza jak zaczęła chodzić (roczek), to za nic nie
dało jej się "posadzić' na dłużej. Po prostu starałam się cały czas
do niej mówić, nazywać różne przedmioty, osoby. Mam szczęście, ze
Zosia lubi książeczki, zawsze chętnie je ogląda i
słucha "opowieści", a ja już mogłabym sama je pisać tyle historyjek
wymyślam Także, ja wykorzystuję to, co ona lubi i nad tym dłużej
pracujemy, a inne rzeczy to w zależnosci, jakie wykazuje
zainteresowanie. Jak była mała, więcej zabaw było ruchowych, z
dźwiękami, piosenkami. Teraz jest starsza, sama siada do stolika i
staram sie wymyślać jakieś ciekawe zajęcia, ale naprawdę, czasami
siedzimy 30 min, a czasami 15 min. Ale cokolwiek nie robię, to
opowiadam o tym głośno i naprawdę Zosia już coraz częściej mówi o
tym, co zdażyło jej się może raz czy dwa usłyszeć.
Bardzo "poszła" do przodu po implancie i turnusie rehabilitacyjnym,
który mi też wiele dał pod względem właśnie organizacji,
doswiadczeń, rozmów z innymi rodzicami.
Też dzielę czas miedzy pracę (jeszcze pracuję ale właśne postnowiłam
zrezygnować), starszego syna, meża, dom itp Czasami jestem
załamana, czasami dumna, tak to już jest. Najważniejsze to wierzyć w
nasze dzieci

Pozdrawiam

[agami1501]

jestem mamą prawie 9-cio miesięcznego Olafka,i mam straszne wyrzuty
sumienia, że pracuję i mój synek 8 godzin dziennie jest bez mamy, z
drugiej strony nie mogę sobie pozwolić na rezygnację z pracy, bo
wdedy nie będę miała za co zapewnić mu nalezytej opieki, wrazam do
domu po 15-stej, obiad, spacer jak jest pogoda, zabawa, masaże,
kompiel, przygotowania do następnego obiady i padam z sił, mam to
szczęście, że mąż mi pomaga ale i tak 70% obowiązków spada na mnie.
CZY POWINNAM ZREZYGNOWAĆ Z PRACY??? CZY PRACUJĄC ZANIEDBUJĘ MOJEGO
OLAFKA???

Agnieszka mama Olafka (niedosłuch obustronny 85dB)

[aleks-32]

Nie wiem, czy z pracy TRZEBA rezygnować, wydaje mi się, że można to
pogodzić, chociaż każde dziecko jest inne... Ja zrezygnowałam teraz,
ale moja decyzja nie była związana tylko i wyłącznie z chęcią
poświęcenia większej uwagi dzieciom (choć w większej mierze). I tak
miałam komfort, ponieważ pracowałam w domu, niania przychodzi po
Zosię i zabiera ją do siebie i na spacery na 5-6 godzin dziennie.
Ale już od dawna po prostu myślałam o zmianie pracy. Chcę poświęcić
teraz czas dla dzieci, chciałabym, zeby Zosia poszła normalnie, za
rok do przedszkola, syn przez ostatni rok był nieco zaniedbany i to
się odbiło na wynikach w szkole, więc to też chcę poprawić. Jednak
zamierzam albo znaleźć normalnie sobie pracę za rok, może za pół, a
teraz może na 1/2 etatu. Także moja rezygnacja jest spowodowana
kilkoma czynnikami i na pewno zamierzam do niej wrócić, bo też teraz
nasz budżet domowy podupadnie, a to też jest przecież ważne.
Pozdrawiam