zachęcam do odwiedzenia

[dymek25]

www.kluczrybotycki.unl.pl/index.html,
trochę wolno się otwiera, ale warto.

[venus99]

niestety nie chce się otworzyć.chyba błąd w adresie.

[piotrzr]

www.kluczrybotycki.unl.pl/cele.html
mnie się otworzyło - google nie bolą :))

[venus99]

mnie teraz też,tyle tylko,że to inny adres niż pierwszy.

Przeczytałem

[czesio48]

i dzeciństwo stanęło mi przed oczami, wspaniała ta Maria, trzeba
odwiedzić latem Rybotycze.

[dymek25]

www.nowagospodyni.pl/?page=artykul&id=645,
także Rybotycze

[rodot]

Coż za wspaniała opowieść. Pod koniec lat siedemdziesiatych jako
kilkunastoletni chłopak z rówieśnikami "rządzilismy" w tamtych
okolicach-w Makowej, Rybotyczach, Huwnikach. Klimat opisany przez
panią Stanisławę wtedy jeszcze w małych resztkach się zachował.Były
to wspaniałe czasy, zero stresu, ludzie jakby dużo serdeczniejsi
niż dzisiaj. Opowieść autorki to jak piękna bajka,czasy te już nie
wrócą. Ocalić ich od zapomnienia mogą tylko tacy wspaniali ludzie
jak pani Stanisława. Serdecznie panią pozdrawiam !.

Rybotycze - moja wieś, moje miejsce na ziemi

[tawnyroberts]

Jakoś umknął mi ten artykuł, a widzę, że jest naprawdę godny
polecenia i to nie tylko z powodu I miejsca w konkursie
literackim "Nowej Gospodyni". Dla ludzi wychowanych w tamtych latach
w Rybotyczach i okolicy to sentymentalna wycieczka w przeszłość, ale
także nadzieje na dobrą przyszłość. Dla wszystkich pozostałych
miłośników Rybotycz, niekoniecznie tam mieszkających, do których i
ja się zaliczam - piękna i ciekawa opowieść o tej urokliwej i nieco
tajemniczej perełce Pogórza Przemyskiego.


"Moja wieś - moje miejsce na ziemi"

Moje miejsce na ziemi to Rybotycze, malownicza wieś na Pogórzu
Przemyskim. Kochać wieś to znaczy mieć w sercu miłość do tego
jedynego miejsca, czerpać z niej siły do życia i działania. Jest to
moje miejsce urodzenia, gniazdo rodzinne, z którego losy wojny i
przemian społecznych wyganiały rodzinę w świat, każąc błąkać się po
stepach Kazachstanu, składać ofiarę krwi i ciężkiej pracy rolnika.

Miłość do mojej wioski ukształtowali moi bliscy. Opierała się ona na
wartościach religijnych, miłości do przyrody i ludzi. Widzę ciągle
te obrazy. Słyszę skrzypiące furmanki, zwijające się w pośpiechu
przed nadchodzącą burzą. Widzę snopy pszenicy wyrżnięte dokładnie
sierpem, wymłócone cepem na glinianym klepisku, nabierające tej
ogromnej siły, o której piszą teraz ekolodzy. Prosto i zdrowo żyli
moi bliscy, nie wiedząc, że ich praca była wyrazem harmonii
człowieka z przyrodą. Wszystko miało swój czas i miejsce, a
hierarchia wartości była wyznaczana słowami: „Módl się i pracuj”.

Rybotycze – dawne miasteczko – w latach mojego dzieciństwa było już
tylko spaloną wsią z resztkami murowanych i drewnianych domów,
kurnymi chatami, parafialnym kościołem rzymskokatolickim, cerkwią
greckokatolicką, w której składano zboże z miejscowego PGR-u, gminą,
pocztą, zlewnią mleka i posterunkiem MO. W dawnej plebanii
greckokatolickiej mieściła się siedmioklasowa szkoła podstawowa, a w
niej uczyły się dzieci i młodzież ze wszystkich okolicznych wiosek.

*Smaki dzieciństwa*

O wielkości i randze szkoły decydowali nauczyciele i pani
kierowniczka. Oni uczyli kochać Ojczyznę, szanować starszych, kochać
zwierzęta i przyrodę, żyć pięknie. Szacunek dla nauczyciela był
ogromny i przetrwał we mnie do dzisiaj. Przedwojenna nauczycielka
pani Aniela Boberska, z patentem na nauczycielkę Szkół Ludowych
Pospolitych z 1899 r., wychowywała i uczyła moją babcię, mamę,
niezliczone rzesze krewnych i znajomych. Zamieszkiwała u nas jako
emerytowany pedagog i otwierała przede mną skarbnicę swojej wiedzy,
uczyła gorącej miłości do Ojczyzny. Cóż mogło być milszego niż
zapach zbożowej kawy rozchodzący się po całym domu, niekończące się
opowieści przy lampie naftowej i rozbudzanie mojej wyobraźni
czytaniem wierszy Marii Konopnickiej, Władysława Bełzy i Adama
Mickiewicza? Żyłam beztrosko wtopiona w soczystą zieleń łopianowych
parasoli, kąpiąc się i łapiąc raki w Wiarze, który był najczystszą
rzeką w Polsce.

Wieś, dom rodzinny to również smaki dzieciństwa, pieczonego chleba,
świeżego masła, pierogów, klusek, świątecznych wypieków. Trudno już
dzisiaj odnaleźć ślady tamtych dni. W całej wsi pozostały tylko
szczątki dwóch pieców zbudowanych z kamienia, w których piekło się
chleby. Nie ma żaren, nikt nie wypieka już chleba, nie pierze w
rzece. Nad rzeką nie ma stad gęsi, które sypały biały puch po całej
wsi, a gdy zagrała na rynku orkiestra, podfruwały wysoko w niebo jak
puchowe piłeczki.

Wielkie sprawy społeczno-polityczne powojennej Polski, które w
tamtych czasach przetaczały się przez wsie i miasteczka, nie
dotykały beztroskiego dzieciństwa. Kiedy głos bębna informował o
akcji „stonka”, gnaliśmy wszyscy z butelkami wypełnionymi naftą,
zatkanymi papierowym korkiem, z ogromną chęcią zwalczania
tego „dywersyjnego” owada. Legowiska na drzewach, nocne odstraszanie
dzików, jeleni, opowieści snute wieczorami o wojnie, bandach UPA,
duchach, sporach o miedzę, o wymyślnych przekleństwach – np. „żebyś
się po śmierci do trumny nie zmieściła” – zastępowały najciekawsze
filmy emitowane obecnie przez TV.

*Każdy z własnym krzesłem...*

Życie kulturalne kwitło w pełni – sobotnie zabawy z bufetem,
bijatykami i pytaniami pod domowym płotem w rodzinnej
gwarze: „Deskom cię biuł?”. We wsi działała prężnie biblioteka, na
półkach błyszczały w złotej oprawie wszystkie dzieła Włodzimierza I.
Lenina, bo taki był kierunek przemian. Przyjeżdżało objazdowe kino z
kilkoma filmami: dla dzieci i dorosłych. Każdy szedł z własnym
krzesłem, oganiał się przed pchłami, a kinooperator, pan Zdzisiu,
puszczał zdartą płytę Mieczysława Fogga, który śpiewał: „Chodź panna
na Kamienne Schodki, dzisiaj jest wielki bal u ciotki”...

Sklep GS-u, kiosk, sklep żelazny dostarczały mieszkańcom wszystkich
produktów potrzebnych w gospodarstwie domowym i obejściu. Były
to „perkalowe” materiały, nafta, kosy, wiadra, gwoździe, łańcuchy. W
sklepie GS-u królowała niezapomniana pani Hania, krojąc kwadraty
marmolady, przepysznych „łomów”, chałwy, odmierzała cukier, który
przychodził luzem, podawala śledzie z beczek. Świtem zwożono mleko
do zlewni, dzwoniły bańki, stada krów wypędzano na pastwiska.

*Odszedł tamten świat*

Umilkło wszystko. Odszedł tamten świat i tylko smak marmolady,
cukierków, urok kolorowych papierków, skrycie zbieranych na choinkę,
pozostały w sercu. Nad wioską unosiły się ciągle duchy z czasów
zasymilowanych trzech kultur: polskiej, ukraińskiej i żydowskiej.
Duchy unosiły się nad trzema cmentarzami: polskim, ruskim i kirkutem
żydowskim, przypominając ciągle o ulotności i kruchości doczesnego
życia.

Z tej bogatej przeszłości ciągle rodziły się we mnie obrazy dziejów
mojej przepięknej wioski, która kiedyś błyszczała jak perła na
Pogórzu Przemyskim. Miała swoje prawa do targów, słynęła z wyrobu
butów, była tu papiernia, huta szkła, młyny, a od XVI w. rozwijała
się rybotycka szkoła pisania ikon. Ikony z tutejszej szkoły trafiały
na tereny Rumunii, Słowacji, Rusi, Karpat. Miasteczko na styku
różnych kultur miało swoje wzloty i upadki. Nękane najazdami
Tatarów, Szwedów, epidemiami cholery, wojnami, a potem zniszczeniami
wojennymi, dotkliwie obciążone obowiązkowymi dostawami i
szukaniem „kułaków”, stało się szybko podupadłą wsią. Najpiękniejsze
były jednak jesienno-zimowe wieczory, skrzypiący śnieg,
przygotowania do świąt. Było zimno, bo kamienne piece
niewystarczająco ogrzewały pomieszczenia, lecz serce radowały
opowieści historyczne oraz pieśni patriotyczne, religijne i
frywolne: „Bywaj dziewczę zdrowe, Ojczyzna mnie woła”, „Ja pójdę
górą, a ty doliną” lub „Chciało się Zosi jagódek”.

Rybotycze - moja wieś... - cz. II

[tawnyroberts]

*Słodko-gorzki zapach ziół*

Patriotyzm, wiarę i miłość do skrawka rodzinnej ziemi czerpało się z
atmosfery rodzinnego domu. Kiedy moje dzieci, czytając „Pana
Tadeusza”, mówiły, że to „nudy”, przypominała mi się babcia, która
wieczorami przy lampie naftowej, płacząc, czytała mi księgę po
księdze. Na moje pytanie: „– Czemu płaczesz?”, odpowiadała: „– Teraz
ci tego nie mogę powiedzieć, kiedyś ci powiem”. Dzisiaj wiem, że
były to lata 1950-1955, a ona nosiła w sercu ciężar wywózki do
Kazachstanu, „kułackiego” pochodzenia i samotnego powrotu po
tułaczce do Polski.

Piękne obrazy, które przywołuję w pamięci, to niedziela i święta. Z
okolicznych wsi zjeżdżały furmanki z wiernymi na mszę świętą. Część
ludzi szła boso, a potem myła nogi pod naszą studnią i wkładała tam
świąteczne „meszty”. W sierpniowe słoneczne dni głosy dzwonów z
pobliskiej Kalwarii Pacławskiej zapraszały wszystkich na
pielgrzymkowy szlak. Szły kompanie barwne, rozmodlone, na czele
przewodnik, mówiliśmy „zapiewajło”, który krzyczał: „– Uważajcie, w
moście dziura, by nie wpadła panna która!” A ludzie, pomęczeni,
powtarzali bezwiednie i pewnie wpadali do tych dziur. My też
biegliśmy na odpust z własnym prowiantem, było to masło z serem,
kiszone ogórki, mleko w butelce i ogromna chęć zobaczenia cudownego
obrazu Matki Boskiej Kalwaryjskiej. Wędrowaliśmy po kalwaryjskich
dróżkach, a ja zawsze w osłupieniu wpatrywałam się w malownicze
panoramy okolicy, spowite mgłami i odurzone słodko-gorzkim zapachem
ziół. Potem wracały kompanie obwieszone obwarzankami, całuskami,
sercami i świętymi medalikami. Woda ze źródełka, która pomagała i
pomaga do dzisiaj na „wszystko”, niesiona była do domu i z wiarą
pita przez wszystkich domowników.

*Miałam dziewięć lat...*

Miałam dziewięć lat, kiedy wyjechałam z mojej wsi do dalekiego
Szczecina. Tam była nauka, praca, rodzina. Nadal moje życie
splecione było nicią na trasie Szczecin–Przemyśl. Woziłam czwórkę
swoich dzieci, męża i znajomych, potem wnuki. Marzyłam o emeryturze
i powrocie na stałe do miejsca mego urodzenia. Dzieci kochały to
miejsce, bo oglądały je moimi oczyma, bo same zaczęły doceniać
rolę „gniazda”, kochać przyrodę, poznawać tradycję. W moim domu, do
którego przeniosłam całe moje dzieciństwo, zapachy, barwy,
obrzędowość, było w czasie świąt i ważniejszych uroczystości właśnie
tak jak w mojej rodzinnej wsi. Centralną częścią rodzinnych przeżyć
była zawsze Wigilia z barszczem, pierogami, kutią, kapustą z grochem
i przesłaniem: „Ludzie gniazda wspólnego łamią chleb biblijny,
najtkliwsze przekazując uczucia w tym chlebie”.

*Zaczęło się od sprzątania wsi*

Moje marzenia się spełniły. Wróciłam do Rybotycz. Inna jest teraz
moja wieś. Przemiany, jakie się w ostatnich czasach w Polsce
dokonały, dotarły i tutaj. Wielu rolników nie potrafiło odnaleźć się
w nowej rzeczywistości. Masowy odpływ młodzieży, starzenie się wsi,
zanik więzi rodzinnych i społecznych dotkliwie odbiły się na
obrzędowości, kultywowaniu tradycji. Pomyślałam: „Co ja tu mogę
zrobić?”. Postawiłam na potencjał ludzi, a przede wszystkim na
kobiety. Zawsze były dzielne, wrażliwe i pracowite, stanowiły zdrowy
trzon społeczności wiejskiej. Pomalutku zaczęło się odradzać życie
kulturalne i społeczne. Zaczęło się od sprzątania wsi, cmentarzy.
Potem przyszła kolej na budowę kładek przez rzekę, malowanie mostów,
tablice informacyjne z historią wsi. Powołaliśmy klub „Fikołek” przy
Kole Gospodyń Wiejskich w Rybotyczach. Panie zaczęły radośnie
przychodzić na gimnastykę, a przy tym „fikaniu” był czas na rozmowy
o zdrowym trybie życia, odżywianiu, wymianie przepisów i recept na
różne choroby. Mała iskierka rozpaliła ogromny ogień. Zaczęły
ujawniać się talenty wokalne, kulinarne, teatralne, krawieckie.
Zaczął działać kabaret; własne teksty, hymn klubu, scenografia
do „Przygód grubego Genia” stały się naszą chlubą i radością. Hymn
klubu rozbrzmiewał na spotkaniu kwadransowych grubasów w Sanoku i na
imprezach gminnych. Zaczęły się sukcesy. Pierwsze miejsce za zupę z
dyni, za piernik z dowcipnym napisem: „Stary piernik ci pomoże w
domu i komorze”. Pełnym sukcesem był bal andrzejkowy, sylwester, bal
kostiumowy dla dzieci, dożynki parafialne, pismo „Echo Rybotycz”
stało się kopalnią wiedzy o działalności KGW i klubu „Fikołek”. W
konkursie literackim „Z tradycją w przyszłość” zdobyłyśmy pierwsze
miejsce.

*Moja kropla miłości*

Na początku działalności było bardzo trudno. Świetlica wiejska,
dawny Dom Katolicki wybudowany w latach 1932-1933, świeciła pustką.
Lata przedwojennej świetności z zabawami kotylionowymi, zespołem
mandolinistów dawno minęły. A i te powojenne z kinem objazdowym i
akademiami „Ku czci...” odeszły w niepamięć. Zionęło pustką,
odrapane ściany, obwisłe klamki i zapach stęchlizny świadczyły o
wszechobecnej niemocy. Wzięłyśmy się do roboty, pan Marek „złota
rączka”, którego przyprowadziła żona, używając sobie tylko wiadomych
argumentów, z entuzjazmem malował ściany, żona szyła zasłonki. Na
gminie wymusiłam zakup pieca, no i mamy swój klub. Efekt przeszedł
nasze najśmielsze oczekiwania. Klub jest miejscem podejmowania
gości, uroczystości środowiskowych, naszych spotkań i spotkań grup
młodzieżowych. Wydawałoby się, że to tak niewiele, ale jest to ta
moja kropla miłości, która uwalnia ogromny potencjał pomysłów,
działań jednych dla drugich i dla siebie. Brakuje wielu podstawowych
rzeczy – stołów, ławek, które przenosimy z sąsiednich pomieszczeń;
nieszczelne okna, stara stolarka ograniczają nasz pobyt w
pomieszczeniu klubowym.

*Moje miejsce jest tutaj*

Rozgrzewają nas chęć działania i nowe inicjatywy – może kiermasz
fasoli? Od wieków ją tu uprawiano w ogromnych ilościach, a torty
fasolowe były ozdobą stołów. Są już pewne pomysły: „Kabaret na
tyczce”, „Wybór fasolowego króla i królowej”, „Walka na
tyki”, „Kąpiele w łuszczynach”, „Wigilijne dania fasolowe”. Wiem na
pewno, że moje miejsce jest tutaj, odnalazłam się w nowej
rzeczywistości, rozpaliłam to, co tliło się słabym ogniem – ludzkie
możliwości i chęć tworzenia.

Największym kapitałem naszej wsi są ludzie – w nich widzę szansę
rozwoju i powrotu do dawnej świetności.

Stanisława Cielniak

www.nowagospodyni.pl/?page=artykul&id=645,

Wirtualna Kronika Rybotycz

[tawnyroberts]

Fajna inicjatywa, ale przed administratorem, przedstawiającym się z
imienia i nazwiska (Hubert Podgórny), jeszcze masa pracy. Ciekawe,
że mimo dosyć młodego wieku, gość już coś niecoś w życiu osiągnął. W
zakładce o autorze czytamy m.in.:

"Hubert Zbigniew Podgórny

Urodzony 1984 roku w Przemyślu - woj. podkarpackie

Rodowity mieszkaniec Rybotycz, jak i jego przodkowie.

Aktywista społeczny na rzecz:
"Ochrony Środowiska Przyrodniczego Karpat"
"Ochrony Środowiska Przyrodniczo Kulturowego Regionu"

Publicysta i administrator projektów prośrodowiskowych:
Ligi Ochrony Przyrody ze środków NFOŚiGW

Inicjator współpracy międzynarodowej jednostek:
samorządów terytorialnych, organizacji pozarządowych

Specjalista z zakresu:
*Gospodarki Regionalnej i Agroturystyki
*Współpracy międzynarodowej
*Rolnictwa Ekologicznego
*Gospodarki komunalnej
*Leśnictwa"


Ta okolica ma szczęście do twórców stron internetowych, bo już od
dawna działa serwis Kopyśna, a o Trójcy, Jamnej Dolnej i Górnej,
Rybotyczach, Paportnie sporo napisała Dymek.

Administratorowi strony o Rybotyczach życzę sukcesów w poznawaniu
swojej miejscowości, a ponieważ sam uwielbiam to "miasteczko", być
może w przyszłości dojdzie pomiędzy nami do jakiejś współpracy.
Tematów na pewno nie zabraknie...

[hubertp_net]

Witam serdecznie:

Szanowni Państwo Strona Wirtualnej Kroniki Rybotycz nadal funkcjonuje i ma się całkiem dobrze! Informacja o przeniesieniu strony, była publikowana w ostatnim miesiącu funkcjonowania WRK.

Zmieniona została jedynie jej nazwa i domena / celów jednak przyświeca nam ten sam !

ZAPRASZAM D ODWIEDZENIA NOWEGO- Rybotyckiego Portalu Internetowego
na stronie: www.rybotycze.pl

ZAPRASZAM DO WSPÓŁTWORZENIA STRONY I REJESTRACJI NA NIEJ !

Pozdrawiam wszystkich miłośników naszych wspaniałych Rybotycz!

H. Podgórny

www.rybotycze.pl

[tawnyroberts]

Dziękuję za informację i zamieszczam jeszcze raz poprawnie działający link do rybotyckiego portalu internetowego:

www.rybotycze.pl/

Pozdrawiam i obiecuję częste odwiedziny!

Serwis nie działa

[tawnyroberts]

Zdaje się, że "Wirtualna Kronika Rybotycz" przestała działać. Mam nadzieję, że to tylko chwilowa przerwa związana z jakimiś zaległościami płatniczymi, a nie definitywny koniec tak dobrze zapowiadającego się serwisu. A może ktoś zna inny link, pod którym teraz "urzęduje" rybotycki administrator Hubert Podgórny?

[hubertp_net]

www.rybotycze.pl

ZAPRASZAM !

Pozdrawiam,
H.Podgórny

Serwis znowu nie działa

[tawnyroberts]

Zowu są jakieś problemy z funkcjonowaniem serwisu internetowego o Rybotyczach. Podany równo rok temu przez administratora nowy adres strony www.rybotycze.pl niestety przestał działać. Jeśli to kolejna zmiana domeny, to proszę o informację na temat nowej ścieżki.

Pozdrawiam!