pogotowie?

[worrier]

witam. jestem żoną mężczyzny chorego na epi, z reguły radzę sobie z atakami. ostatnio jednak musiałam zawołać karetkę, bo przy upadku mój mąż uderzył się w głowę. pogotowie - to była kompletna porażka. karetka przyjechała po godzinie, zanim dotarła - nastąpił już kolejny atak, typowy grand mal, drgawki etc(gdy jest źle, to bywa ich kilka pod rząd). nie udało mi się uzyskać informacji, czy w karetce mężowi coś podano w celu przerwania "serii", gdy dojechałam do szpitala, mąż był już po następnym ataku. położono go na łóżku z 30cm barierką od strony sali, z drugiej strony łóżka był stalowy kaloryfer z ostrą krawędzią kilkanaście cm nad powierzchnią łóżka... mąż miał sporo szczęścia, że się na niej nie porozbijał. pielęgniarki na izbie przyjęć nie miały pojęcia, jak się mężem zająć, jedna z nich stała nad nim i krzyczała, żeby się uspokoił (?) - to po ataku, w momencie, gdy mąż był jeszcze zupełnie zdezorientowany i niespokojny. następnie dwie panie pielęgniarki stojąc obok nas prowadziły rozmowę n/t beznadziejnego dyżuru, "bo im tu takich przywożą". nie zrobiłam awantury, mąż musiał zostać w szpitalu na kilka dni i nie chciałam, żeby się na nim odbiło. napisałam o swoich "przygodach" w ankiecie - ale czy to coś da? w każdym razie będę się bardzo zastanawiać nad ponownym wzywaniem karetki, okazuje się, że ludzie, od których oczekujemy pomocy są niekompetentni i wręcz narażają zdrowie i życie pacjentów. będę kombinować jak wejść w posiadanie zastrzyków, które mogłyby atak zatrzymać, żeby móc sobie poradzić bez tzw "służby zdrowia". szczerze mówiąc, jestem przerażona.
czy ktoś ma doświadczenia podobne do moich? czy może uświadamianie społeczeństwa n/t epilepsji należałoby zacząć od służb medycznych?

[katarynka_91]

Hej;] Przykro mi, że znalazłaś się w takiej sytuacji. Dla pocieszenia <marnego co prawda> powiem, że również znalazłam się w takiej sytuacji. W czerwcu leżałam na neurologii <miłosiernie pominę gdzie> i jedna dziewczyna na sali również miała napady drgawek, więc z inną dziewczyną zawołałyśmy pielęgniarkę i na naszą prośbę żeby przyszła odpowiedziała "zaraz zawołam panią doktor" ;| Kiedy było już po wszystkim przyszły 3 lekarki<!>oglądnęły ją i kazały jej się uspokoić.
to chyba nie wymaga komentarza;/

[very.martini]

Krew się w żyłach gotuje od takich historii... Do mnie pogotowie
kilka albo i kilkanaście razy przyjechało, bo miałam napady w
dziwnych miejscach i ludzie wzywali karetkę, ale panowie ratownicy
zawsze byli spoko - nawet jak mi kazali podawać PESEL, jak tylko się
ocknęłam, ale tłumaczę to potrzebą nawiązania kontaktu z klientem:)
Jak kiedyś wylądowałam w szpitalu na kilka dni po serii napadów, też
było zupełnie w porządku - bez fajerwerków, ale nic się już nie
działo, po prostu dali mi końską dawkę relanium, więc głównie sobie
spałam - na korytarzu:)

16%VOL
22%VAT

--
takie tam... forum homeopatia

[ania_1609]

Nie powinnam może tego pisać, bo nie jestem lekarzem, ale mój mąż
rzadko wzywał do mnie karetkę właśnie z opisanych przez Ciebie
powodów. My mamy w domu Relsed, to są wlewki doodbytnicze z
relanium, mąż mi podaje, jak ataki się powtarzają i przechodzi bez
wzywania pogotowia.
Może warto się o ten lek postarać.

[worrier]

dzięki za wsparcie i za podpowiedzi. o lek zdecydowanie się postaram :)

[very.martini]

Postaraj się, bo warto to mieć pod ręką. Nikt Wam o nim nie mówił?
Jest kilka środków w tej postaci. Przerywają napad w ciągu
kilkunastu sekund, tylko można po tym spać całą dobę, bo to naprawdę
końska dawka diazepamu:)

16%VOL
22%VAT

--
takie tam... forum homeopatia

[misiakowalska]

Leki, te rzeczywiscie dzialają, ale w momencie kiedy przy upadku chory uderzył
sie w głowe, koniecznie trzeba wezwac pogotowie, albo przynjamniej zawiesc
chorego do szpitala.Koniecznie!!!Trzeba naciskac zeby przyjechali, uderzenie w
glowe zwlaszcza u chorego na epi moze byc bardzo powazne.

[neoaferatu]

No własnie ja tak miałam z Pawełkiem - miał atak padaczki i uderzył sie w głowę,
dodatkowo rozciął sobie skórę, bo zahaczył główka o kant sciany. Wezwalismy
pogotowie, a w szpitalu horror- szarpali go, robili podłe i głupie uwagi. Nie
zrobili mu badań w kierunku wstrzasu mózgu, który jak sie okazało - miał.
Załozyli mu szwy na skóre głowy, zreszta byle jak i niechlujnie i poradzili mi
zebym napakowała go lekami przeciwpadaczkowymi, których jako autysta nie łykał -
ani tabletek ani zawiesiny i mozemy juz jechac do domu!!! A Pawełek miał atak za
atakiem - wchodził w stan padaczkowy i rozwijał sie u niego pełnoobjawowy obraz
wstrząsu mózgu. Byłam zawiedziona ze nie diagnozuja go w tym kierunku ( i nie
leczą) a oni, ze to tylko padaczka. W domu oprócz ciagłych ataków padaczkowych -
goraczka i wymioty. Ratowałam sie Relsedem o którym własnie Very Martini
napisała. Wybłagałam u lekarzy tą recepte i po drodze do domu wykupilismy. Tak
dotrwałam do leku od dr Bross, który momentalnie wykasował wwszelkie objawy
wstrząsu mózgu, padaczki i zaparć. Na szczescie, bo wiedziałam juz jak okropnie
traktują ludzi z padaczką(?) w tym szpitalu. Myślałam ze chodzi może o
niepełnosprawność Pawełka, tzn. głównie o jego autyzm, ale z tego co czytam,
niektórzy lekarze pewnie wszystkich chorych tak traktują.

Utrata przytomnosci

[gosiash]

Tak troche w nawiazaniu do watku, chcialabym napisac jak sie czuje
czlowiek, ktory odzyskuje przytomnosc. Moj pierwszy raz (utraty
przytomnosci, ataku?), byl taki ze akurat moj maz wpadl do domu z
pracy. No i znalazl mnie na podlodze, wiadomo przestraszyl sie na
calego, wezwal pogotowie, itd. Ja pamietam tyle, ze siedze na
podlodze oparta o lozko, nade mna stoi maz i prawie krzyczy do
mnie 'Jak mam na imie? Jak mam na imie?' A ja patrze na niego, wiem
ze to moj maz, ale nie jestem w stanie przypomniec sobie jak ma na
imie. I zastanawiam sie czemu on jest na mnie taki zly. No fakt nie
potrafie sobie przypomniec jego imienia, ale to nie powod zeby na
mnie az tak krzyczec i byc takim na mnie zlym. A on wcale na mnie
nie krzyczal i nie byl zly tylko po prostu przerazony, bo nie
wiedzial co mi jest. Ale czlowiek ktory wraca do przytomnosci nie ma
pojecia co sie stalo i jest totalnie zdezorientowany, wiec wszelkie
takie agresywne zachowanie jest jeszcze bardziej stresujace. Na
szczecie pielegniarze, ktorzy sie pojawili mowili do mnie spokojnie,
usmiechali sie, no i ja tez juz bylam coraz bardziej swiadoma.
Moja rada, jezeli ktokolwiek bedzie zachowywal sie agresywnie wobec
Waszych najblizszych, ktorzy sa w trakcie lub po ataku, to dac w leb
i przepedzic. A nastepnie podac do sadu o odebranie praw do
wykonywania zawodu, bo jak sie nie ma pojecia o tym jak nalezy
postepowac z pacjentem to nie powinno sie pracowac w sluzbie zdrowia.

[neoaferatu]

Gosiash, w sądzie nikt by palcem nie kiwnął w obronie pacjenta z padaczką,
wszyscy natomiast natychmiast by bronili wspaniałych i zawsze cudownych oddanych
uczciwych itd. itp. polskich lekarzy. Z za łozenia jak wynika takze niestety z
moich doswiadczeń polscy lekarze sa traktowani w sadach jak swięte krowy,
oczywiscie ich słowa maja moc absolutna i dla sadu absolutnie wiazaca, natomiast
zeznania zwykłych Polaków sa traktowane jak nic niewart bełkot śmiecia. Poza tym
polscy sedziowie traktujący wszystkich polskich lekarzy bez róznicy z
nieprawdopodobnym szacunkiem, uwazaja zapewne, ze lepiej kogos takiego waznego
jak polski lekarz nie drażnić. Bo nawet jezeli ( co oczywiscie nigdy nie ma
miejsca) polski lekarz w czymkolwiek przewinił to i tak lepiej to zostawić i
przyznac mu absolutną rację. Dopóki nie zmieni sie mentalnosć polskich sedziów,
a nie tylko polskich pacjentów, to niestety nic w sądzie ani w innych
instytucjach nie bedzie można osiagnąć w kwestii normalnego traktowania pacjentów.

[bmilews]

To ja może trochę nie na temat ale w sprawie "powołania" do bycia lekarzem.

Ostatnio zona na ulicy widziała jak przy banku zemdlał człowiek.Przyjeżdża
karetka a lekarz pierwsze co to do ochroniarzy banku "proszę poszukać u tego
pana dokumentów czy jest ubezpieczony" a jeden taki młody ochroniarz podchodzi
do lekarza jak by mu chciał przyłożyć "później go pan o to zapyta"

P.S.
Ja za to przez internet odnalazłem lekarkę która opiekuje się moją babcią ciężko
chorą na raka.To jest osoba działająca naprawdę z powołania.Pozdrawiam panią
dr.Iwone F ze stolicy.

[mandragu]

ja tez jestem przerazony tym co piszesz,tragediasam jestem chory od 5 roku zycia
i wiem cos o tym,ale chce nadmienic ze niewszedzie tak musi byc bo ja w miescie
z tragiczna sluzba zdrowia bieda i strajki,dostalem ataku na koncercie
perfekta:)) i karetka mnie zabrala i bardzo mili byli dla mnie.bylem
otempialy,ale dostalem cos zeby szybciej dojsc do siebie ,posmialem z nimi
troche czekajac na transport do domu,niewszyscy sa tak tepi jak ci ktorych
opisalas,bo tak byc niepowinno jak Ty mowisz naprawde,szkoda...

[rene2101]

Niestety muszę potwierdzić wasze wcześniejsze opinie na temat naszej
służby zdrowia-jest źle i sama tego nie raz doświadczyłam. Kiedy
moja córcia 5lat, pierwszy raz dostała drgawek zawiozłam ją do
szpitala. Kiedy dotarliśmy na miejsce było już po wszystkim, lekarz
pediatra stwierdził,że "jak chce" to mogą zostawić ją na obserwacji.
Bez żadnych badań na izbie przyjęć postawił diagnozę PADACZKA. Nie
zgodziłam się na pobyt małej w tym szpitalu,nie poinformowano mnie
jak działać w przypadku kolejnego napadu a jedyne co lekarz zrobił
to wypisał skierowanie do neurologa.Jak poprosiłam o pilne to
powiedział,że w tym przypadku nie potrzeba pilnej
konsultacji.Zabrałam ją do innego szpitala.Innym razem wezwaliśmy
karetkę do domu bo nie mogłam zbić temperatury 40 stopni. A
wiadomo,że taka gorączka to jest dobre podłoże dla drgawek. Lekarz
najpierw oswiadczył, że sami moglismy dziecko przywieść do
szpitala,nastepnie ,że on nie jest "Copperfield" i temperatury jej
nie zbije i jak mam "trząść majtkami" całą noc to mogą ją zabrać do
szpitala..... Tak to wygląda nasza służba zdrowia: wszechwiedzący
lekarze którzy tak naprawdę nic nie wiedzą( a jak słyszę o tych ich
strajkach to mnie normalnie krew zalewa!!!!!!)Teraz już sama wiem
jak pomóc córce w trakcie ataku, podaje wlewke Relsed i spokojnie
czekamy na koniec ataku.

[mogra1]

Ja pragnę pozdrowić moich lekarzy i sanitariuszy i panie
pielegniarki z mojej rodzinnej miejscowości:) bo jak na razie
(odpukać)na tyle wezwań pogotowia do mnie (prawie raz w miesiącu)
tylko kilka przypadków było takich wartych ZAPAMIĘTANIA. Na ogół
wszystko przebiega szybko, sprawnie. Moja wina że mam słabe żyły i
muszą się wbijąć po parę razy a potem chodzę cała posiniaczona :)
Szkoda tlko,że zawsze zabierają mnie ze sobą na jakieś kroplówki, bo
jak dojdę do siebie to poszła bym już spać a tu trzeba jakieś 3-4
godziny odczekać w szpitalu a nieraz to i przez noc mnie
przetrzymają.

[myslenie-szkodzi]

do mnie mama musiała wezwać pogotowie, bo po pierwsze atak wystąpił po 9-letniej przerwie, po drugie upadłam obok wagi łazienkowej i się mocno poobijałam (rozcięcie na dekolcie, rozwalony łuk brwiowy, do tego przygryzione od środka usta i policzek).

panowie z pogotowia mieli ze mną nie lada problem, bo do ataku doszło w wąskiej łazience (na szczęście po dokonaniu niezbędnych w niej czynności, teraz trzęsę się na myśl, ze może mnie atak spotkać "w trakcie"), i należało mnie podnieść. Na szczęście panowie byli silni, mama mówiła, że także mili i rzeczowi. Po tym jak mnie przenieśli na łóżko i oprzytomniałam pomogli mi zejść do karetki. Wprawdzie włączył mi się tryb "ja sama" i czułam duży dyskomfort z powodu silnego przytrzymywania mnie na schodach i przy wejściu do karetki, ale rozumiem, że to było konieczne.

badania przy przyjęciu na izbę w ogóle nie pamiętam, ale personel był naprawdę w porządku. Zagadywali i nie pozwalali mi się ruszyć nigdzie bez wózka (nawet do toalety mnie podprowadzono, chociaż była kilka metrów dalej). Kroplówka, tomograf, wszystko zgrabnie poszło. Personel był na tyle miły, że nawet przypilnował moich rzeczy, których zapomniałam zabrać już na wychodnym.

Właściwie to boję się tylko samego ataku, o pogotowie - nie.

ps. mieszkam w Bstoku, przywieziono mnie do Śniadeckiego