O celu Polaka.

[pozor_vlack]

Polaka celem:
Skrucha przed Bogiem,
Mir z przyjacielem,
A walka z wrogiem.

Cześć dla siwizny,
Czyste sumienie,
Miłość Ojczyzny
I poświęcenie.

Chętnie krew własną,
Dać w dobrej sprawie,
Zacnie i jasno,
Dążyć ku sławie.

Umieć na progu
Złożyć urazy,
Mieć ufność w Bogu
I żyć bez skazy.

Trudy i znoje,
Znosić z weselem,
To, dzieci moje,
Polaka celem.

Władysław Bełz
Katechizm polskiego dziecka

[qwe33]

I dziś podpisałbyś się pod takim "credo"?

A tak nawiasem:
- Kto określa przyjaciół i wrogów?
- Kto określa jaka "sprawa" jest na tyle "dobra", aby poświęcić za nią krew własną?
- Czy jesteś zdolny "...na progu złożyć urazy"?
- "Trudy i znoje, Znosić z weselem" - a to, chyba żywcem z "Kapitału" przepisane...

[feldkuratkatz99]

XIX wieczny grafomański bełkot !

"Poeta" nota bena nazywał się Władysław Bełza a nie Bełz

[pozor_vlack]

feldkuratkatz99 napisał(a):

> "Poeta" nota bena nazywał się Władysław Bełza a nie Bełz

Jak zwykle u feldkurata można zaobserwować typowe wieśniacze zachowanie, lepiej widzi cudze pod lasem, niż swoje nota bena pod nosem.

[pozor_vlak]

Miałeś w życiu pecha, miałeś wiele trosk
A tu jest pociecha, tu się zmieni los.
Nie dogoni troska, ani dola zła,
Bo do wojska, bo do wojska wstęp wzbroniony ma.

Do woja marsz, do woja! A ty nie płacz, miła moja!
Tu ofermę na gieroja, na kowboja zmienią ci.
Tu ofermę na gieroja, na kowboja zmienią ci.

Wiązać końca z końcem tu nie musi nikt,
Jest za darmo słońce i żołnierski wikt.
Myśli po ojcowsku pan generał sam,
Żeby w wojsku, żeby w wojsku dobrze było nam.

Do woja marsz...


Myśli czasem człowiek: "może ze mnie tchórz?"
Tu się bracie dowiesz, tylko mundur włóż.
Mundur dała Polska, więc go sławnie noś,
Bo dla wojska, bo dla wojska sławy nigdy dość!

Do woja marsz...


la, la, la, la, la, la, la. Hej!

[qwe33]

Do prostego człowieka

Gdy znów do murów klajstrem świeżym
Przylepiać zaczną obwieszczenia,
Gdy "do ludności", "do żołnierzy"
Na alarm czarny druk uderzy
I byle drab, i byle szczeniak
W odwieczne kłamstwo ich uwierzy,
Że trzeba iść i z armat walić,
Mordować, grabić, truć i palić;
Gdy zaczną na tysięczną modłę
Ojczyznę szarpać deklinacją
I łudzić kolorowym godłem,
I judzić "historyczną racją",
O piędzi, chwale i rubieży,
O ojcach, dziadach i sztandarach,
O bohaterach i ofiarach;
Gdy wyjdzie biskup, pastor, rabin
Pobłogosławić twój karabin,
Bo mu sam Pan Bóg szepnął z nieba,
Że za ojczyznę - bić się trzeba;
Kiedy rozścierwi się, rozchami
Wrzask liter pierwszych stron dzienników,
A stado dzikich bab - kwiatami
Obrzucać zacznie "żołnierzyków". -
- O, przyjacielu nieuczony,
Mój bliźni z tej czy innej ziemi!
Wiedz, że na trwogę biją w dzwony
Króle z panami brzuchatemi;
Wiedz, że to bujda, granda zwykła,
Gdy ci wołają: "Broń na ramię!",
Że im gdzieś nafta z ziemi sikła
I obrodziła dolarami;
Że coś im w bankach nie sztymuje,
Że gdzieś zwęszyli kasy pełne
Lub upatrzyły tłuste szuje
Cło jakieś grubsze na bawełnę.
Rżnij karabinem w bruk ulicy!
Twoja jest krew, a ich jest nafta!
I od stolicy do stolicy
Zawołaj broniąc swej krwawicy:
"Bujać - to my, panowie szlachta!"

[pozor_vlack]

qwe33 napisał:
>I dziś podpisałbyś się pod takim "credo"?


Przyszedł śmierdziel do ogrodu
I stwierdził,
Że się ktoś dopuścił smrodu,
Bo śmierdzi.

Stanął śmierdziel, żeby fakt ten
Ustalić
I coś w związku z tym nietaktem
Uchwalić.

Więc się śmierdziel zebrał licznie
W drzew cieniu,
Protestując energicznie
W imieniu.

Potem ruszył po ogrodzie
Pochodem,
Krzycząc: "Hańba! Precz, narodzie,
Ze smrodem!"

Krzyczał, ryczał, ducha sławił
(Nie ciało),
Ale gdzie się tylko zjawił -
Śmierdziało.

Z tego morał się wywodzi
Dla wielu:
Nie protestuj, gdy sam smrodzisz,
Śmierdzielu.

Julian Tuwim

[burvil]

natemat.pl/34675,zaskakujace-badania-polska-szkodzi-zdrowiu-psychicznemu
Polsko daj żyć ludziom nic więcej.

[awakener]

Sami się urodziliście i sami zdechniecie... , bez względu na poezję jaka Wam teraz towarzyszy.
Macie na to moje słowo honoru.