Północ to ja!

[fnoll]

"wilczy notes" to jedna z najlepszych książek, jakie w ostatnich latach
czytałem, więc bardzo mnie cieszy, że autor w swej drodze nie ustaje :)

[Gość: Saracen]

Znakomity Wilczy notes przyczytałem lata temu. Zachwycający. Z tym większą
radością sięgnąłem po Wołokę, bo szczerze mówiąc myślałem że Wilk zapił się
gdzieś na północy i zapomniał o pisaniu. A tu taka niespodzianka! Początek
Wołoki nudziarski ale druga i trzecia część książki to prawdziwa perełka.
Język, trafność spostrzeżeń, świetne oddanie klimatu północy, sprawiły, że w
pracy myślałem tylko o tym, że wrócę do domu i będę czytać Wilka a to przy
zalewie współczesnej polskiej prozy, mizernej niemożebnie, jest już żadkością.
Dom nad Oniego oczywiście kupiłem natychmiast po Wołoce i również się nie
zawiodłem. Fantastycznie, że są jeszcze pisarze, którzy wiedzą o co chodzi w
literaturze. Czekam na kolejne części Dziennika północnego z niecierpliwością
(tymczasem polecam fragmenty publikowane w Rzeczpospolitej.

[kilpikonna]

Ja niestety zacząłem znajomość z Wilkiem właśnie od "Domu nad Oniego" i
wrażenia mam fatalne. Pycha tego faceta zwala z nóg: mieszka na rosyjskim
pustkowiu, gdzie Bóg blisko i wszystko jakieś takie prawdziwsze niż w zgniłej
Europie (bo Europa, zdaniem naszego oryginalnego autora, gnije - już tylko
pedofilia jej w głowie) więc wszystko wie lepiej i uważa się za guru
wszechświata - właściwie trochę nie chce mu się (k---) gadać z czytelnikiem, bo
czytelnik nie był, nie widział, więc i tak nie pojmuje tajemnej istoty Rosji...
Poza tym dumnie obwieszcza, że nie ma telewizora, nie czyta gazet i obcuje
tylko z czystą treścią bytu, ale komentarze polityczne jednakowoż wygłasza, i -
oj, nie świadczą ci one o umysłowej rafinadzie. Do tego ostentacyjne rusycyzmy,
ostentacyjne archaizmy (co drugie "tylko" zmienione na "jeno", co drugie "czy" -
na "zali"), jacyś święci schodzą z ikon... bardzo mi przykro, ale trochę to
wszystko taniochą zalatuje.

(Zresztą Nowacki, sądząc z recenzji, niby dobrze to wszystko widzi, ale z
niewiadomych przyczyn chwali).

Północ to ja!

[Gość: mekong]

Ja zacząłem znajomość z Wilkiem od "Oniego" i bardzo mi się spodobał. I uważam
że ma prawo komentować polską rzeczywistość bo po pierwsze z oddali (kłania sie
paryska "kultura") zawsze lepiej widać, a po drugie autor nie jest uwikłany w
żane interesy kartoflanej republiki. Trudno sie dziwić Wilkowi że denerwują go
również wszyscy "znawcy" Rosji nie wychylający sie z Moskwy lub z Warszawy.
Z jego książek można sie dowiedzieć o Rosji dziś i wczoraj i zrozumieć choć
trochę specyfike tego wielkiego kraju. Mialem to szczęście uczyć się
rosyjskiego w szkole i doceniam wszystkie językowe eksperymenty autora. Tak
trzymać panie Mariuszu i czekam na następne książki!