pomoc bliskich

[anatemka]

Czy ktoś was wspiera w rehabilitacji dzieci? Angażuje się i pomaga w
ćwiczeniach? Mój mąż toleruje to co robię, ale sam sie nie włącza. Udało mi
się go jedynie przekonać do mówienia normalnie(a nie np:piesiek) i do
opowiadania i komentowania bajek w TV.

[igga-81]

bliskie mi osoby które mogłyby pomóc, czyli moja mama i tata mojej córci są
zaabsorbowani praca zawodową i na pomoc przy dziecku nie mają zbyt wiele czasu
( mała widzi tate tylko kilka razy w tygodniu na 2 godziny ). Na szczęście w
rozwój Laury zaangażowała się bardzo siostra mojej mamy, która codziennie do
nas przychodzi (pomaga przy niepełnosprawnej babci i przy okazji buźia jej sie
nie zamyka ;-))) Laura ją uwielbia i z wzajemnością, ciocia godzinami czyta jej
książeczki, wszystko pozazuje itede Pierwsze słowo Laury ( po słowie mama )
było imie cioci!!!

[rysa9]

Anatemka, mój mąż też nie angażuje się zbytnio. On uważa, że niepotrzebne całe
to wariactwo z diagnozami, ćwiczeniami itp. i nasz syn bez tego będzie mówił.
Ja też w to wierzę.
Ale i tak robię swoje ;-)

[rysa9]

Natomiast moja teściowa bardzo mnie wspiera w moich działaniach i pomaga jak
może.

[ewelo1]

anatemka napisała:

> Czy ktoś was wspiera w rehabilitacji dzieci? Angażuje się i pomaga w
> ćwiczeniach? Mój mąż toleruje to co robię, ale sam sie nie włącza. Udało mi
> się go jedynie przekonać do mówienia normalnie(a nie np:piesiek) i do
> opowiadania i komentowania bajek w TV.

Mój mąż w ogóle jest małomówny. Gdy ja jestem zajęta tłumaczeniem i musi się
nią zająć, potrafi przez godzinę nie odezwać się do niej ani słowem. Ale wiem,
że w głębi duszy też się przejmuje i duchowo mnie wspiera.
Teściowie, jak zawsze, uważają, że cuduję i świruję... "Przecież jest zdrowa!
Nic jej nie jest! Będzie mówić" Ich zasada to: trzymać dziecko jak najdalej od
lekarzy! Wsparcie mam tylko w mojej mamie.

[agacz2905]

napiszę coś bardzo dla mnie przykrego, o czym dowiedziałam się dzisiaj. Mój
rodzony ojciec i takiż dziadek moich dzieci...kompletnie ich nie akceptuje.
Gada do mojej mamy, ze Szymek bełkocze, że jest nienormalny. Agatka naraziła mu
się dwiema rzeczami: płacze na jego widok i- jeszcze nie umie stać (ani nawet
wstać).No ale cóż wymagać. Mnie też nigdy nie zaakceptował - urodziłam się z
obustronnym zwichnięciem bioder, w dodatku późno rozpoznanym i fatalnie
leczonym, co posłużyło mu za solidny pretekst do...picia, bynajmniej nie mleka.
Ale jestem wściekła, już dawno tak nie miałam. Ja codziennie długo "rozmawiam"
z Szymkiem. Wczoraj nawet zaśpiewał swojemu pieskowi-pacynce (któremu użyczyłam
głosu;)) piosenkę "Wlazł kotek na płotek". Ale czad! Poznałam po znamiennych
słowach "...nieklótka, nieklótka, w siamras...." Kocham go. Oczywiście Szymka,
nie jego niedojrzałego dziadka. Pozdrawiam
Agnieszka

[igga-81]

Ago, Twój synek slicznie mówi;-))) napewno niedługo rozgada się na dobre..
To co napisałaś o Twoim ojcu, to kloszmar jakiś!
ja przytoczę inne, podobne komentarze, które słysze od osób postronnych,
dalekiej rodziny , znajomych.
Moja kuzynka która dzieci nie ma: "ja cię nie chce denerwować i martwić, ale
wszystkie dzieci jakie znam, młodsze od twojej córki juz dawno mówią, cos musi
być z małą nie tak, ale ja naprawde nie chce cie martwić..." liczy na to, że
przestane ją kochać , czy coooo...??? wooooogóle się nie zmartwie takim
bezsensownym gadaniem... ;-(
koleżanka: "a kiedy mała zacznie gadać, jest upośledzona czy jak? ja mówiłam
jak półtora roku miałam!"

no i jak im to wszystko wytłumaczyć???????