toulaa
12.06.04, 09:02
Widocznie za mocno pociągnęłam za drzwiczki lodówki, może byłam zdenerwowana
po śnie, przerwanym nagle- z jednej strony było mi to na rękę, że się
skończył, ale z drugiej bardzo, bardzo chciałam się dowiedzieć, co będzie
dalej.
W każdym razie półka z drzwiczek runęła na podłogę- świeżo otwarty karton z
mlekiem łaciatym 3, 2 %, butelka oleju z pestek winogron, spadając,
pociągnęła za sobą jajka, dotąd karnie wypełniające sobą otworki w dziurawej
półeczce. Wszystko razem wymieszało się na podłodze, tworząc malowniczy biało-
żółto- przejrzysty collage na zielonej terakocie.
Usiadłam na podłodze obok, pozwalając spokojnie wyciekać zawartości butelek i
kartonu, wypełzać im do pokoju, wsiąkać między panele. Z zainteresowaniem
obserwowałam, jak poszczególne ingrediencje plamy mieszają się, przelewają-
wyglądało to jak w dziecięcym kalejdoskopie, kupionym kiedyś na odpuście,
takim z lusterkami i kolorowymi patyczkami w środku. Gdyby dodać mąki i
cukru, powstałoby ciasto.
Ale litościwy pies ( kot zawsze znika w chwilach, gdy jest potrzebny ) już
zaczął psuć śliczny obrazek, wyręczając mnie w najgorszej części sprzątania.
Łez ściekających po moich policzkach było kilka zaledwie, nie istniało
niebezpieczeństwo, że rozrzedziłyby tę mleczno- jajeczno- olejową mieszankę,
ani że utopię się w nich, jak nie dane było Alicji.
Piękny to poranek- móc płakać nad rozlanym mlekiem, we własnej kuchni, obok
własnego, strasznie pięknego i strasznie durnego psa; i wiedzieć, po prostu
wiedzieć, że sklejony dzban już wody nie będzie nosił.
Wstałam, czar prysnął. Śniadanie, szykowane jak co rano, plan dnia, i tak
dalej, i tak dalej, i tak dalej...
P. S. Podobno "szykuje się" coś tylko w Warszawie?
