Dla Ewy - Wisłocka

[Gość: jenny]

Kategorycznie zaprzeczam jakobym miała tu intencję coś budować, albo burzyć,
albo galanterię między potwory rzucać (że niby kto mię tak kocha, jak po
tysiąc razy czułymi poprzysiągł wyrazy, niech mi teraz rękawiczkę poda), albo
kisiel gotować z wisienek czy innych fioletów.
Tylko to Ewy "naj" mi się (nie misie) kojarzy zawsze w sposób nieodparty z
jedną miniaturą średniowieczną. I to nieodparcie właśnie każe mi - Państwo
pozwolą - zacytować Noblistkę. Może ten wątek - mimo wszystko - kogoś
zainteresuje... A jeśli ktoś byłby ciekawy skąd się wzięła Wisłocka, ciąg
dalszy w następnym numerze.



Po najzieleńszym wzgórzu,
najkonniejszym orszakiem,
w płaszczach najjedwabniejszych.

Do zamku o siedmiu wieżach,
z których każda najwyższa.

Na przedzie xiążę
najpochlebniej niebrzuchaty,
przy xiążęciu xiężna pani
cudnie młoda, młodziusieńka.

Za nimi kilka dworek
jak malowanie zaiste
i paź najpacholętszy,
a na ramieniu pazia
coś nad wyraz małpiego
z przenajśmieszniejszym pyszczkiem
i ogonkiem.

Zaraz potem trzej rycerze,
a każdy się dwoi i troi,
i jak który z miną gęstą,
prędko inny z miną tęgą,
a jak pod nim rumak gniady
to najgniadszy moiściewy,
a wszystkie kopytkami jakoby muskając
stokrotki najprzydrożniejsze.

Kto zasię smutny, strudzony,
z dziurą na łokciu i z zezem,
tego najwyraźniej brak.

Najżadniejszej też kwestii
mieszczańskiej czy kmiecej
pod najlazurowszym niebem.

Szubieniczki nawet tyciej
dla najsokolszego oka
i nic nie rzuca wątpliwości.

Tak sobie przemile jadą
w tym realizmie najfeudalniejszym.

Onże wszelako dbał o równowagę:
piekło dla nich szykował na drugim obrazku.
Och, to się rozumiało
arcysamo przez się.

[Gość: ewka]

Jen, moja najzupelnie. Hahahahaha. Tja. Najtjaaaa. I najwzruszylam sie nawet.
(przy okazji - perly mam najprawdziwe, sznurek caly, pobabciny, najlubie).
ewka_z_najem
P.S. Nonie, wyzwanie dla Ciebie z najkoniewem, i Ireo z najdrabina... (musze tu
wielokropek w postaci trzech kropek, ani jednej wiecej)

[Gość: agni_me]

Gość portalu: jenny napisał(a):

jeśli ktoś byłby ciekawy skąd się wzięła Wisłocka, ciąg
> dalszy w następnym numerze.

Jennyyyyyy,

niby to nie dla mnie, a dla Ewki, ale lubię Szymborę Wisłocką i kilka jej
pozycji ... wierszowych. Błagam !!! kiedy następny numerek? ;-)))))))))))

agni_me_w_niecierpliwym_oczekiwaniu

ps. starzeje sie Jenny, po sobotniej dobrze wymrożonej wódce mówić nie mogę, a
i żeby dowcip załapać trzeba mi dwa razy post przeczytać :-)

[kriek]

jen, arcymistrzyni gry najwstepniej przesubtelnej :-))

(agni, czeka nas pogodna starosc na werandzie pelnej przejrzalych jablek
pozbieranych z pozolklej trawy. i wtedy dopiero pokazemy im wszystkim!)

[Gość: ewka]

Gość portalu: agni_me napisał(a):

> > niby to nie dla mnie, a dla Ewki,

Agni, oj zaraz tam dla... to jakos sie mimymchodem (haha) wpisuje w
najgieeleowe historie. Ha!
ewka_z_tym_co_wiemy

[Gość: jenny]

Ewuniu, myślę, że naszch (przepraszam za tę - niechcący - poufałość) Panów,
stać na wiele więcej niż najdrabiny i najklacze, wszak gdyby Szwedzi Nobla
przyznawali w kategorii "subtelny dowcip sytuacyjny", świat wciąż miałby
problem w wymawianiem nazwisk polskich laureatów :) A perły, heh perły...
dobrze, że nie można ich nabyć na osiedlowym bazarku.

Agni, wiem (wiem!), że dobrze mi życzysz, masz zatem dwa wyjścia (sugerowane to
drugie):
1. lodówka pełna zmrożonej, "najlepszy przyjaciel" w gotowości przy łóżku i
może kiedyś znów w malignie będę się zadnimi łapami zapierać, że Nobla dostała
Wisłocka
2. tej rozczochranej pani już podziękujemy i spuśćmy zasłonę miłosierdzia

Krieku, czy ja, kiedyś, będę mogła na tej werandzie, z Wami? Tylko posłuchać :)

jen_bez_numerka(u)

[kriek]

jenny, chcesz sluchac?! jakby cie wcale nie bylo, tak z boczku, nieznacznie i
bezcielesnie? Pozostawiajac przeleknione zycie? (wybacz, ze cytat z nie-
noblisty)
wybacz, choc umiem docenic najrozniejsze przedziwne i arcywymyslne kobiece
stroje, to akurat nie gustuje w czapkach-niewidkach. Prosze sie nie lenic, kosz
w garsc i idziemy zbierac jablka! :-))

[Gość: jenny]

Jak widać na załączonym (poniżej) obrazku, lepiej chyba jednak słuchać, a to co
w duszy gra ujawniać w sposób bardziej kameralny, bo zawsze znajdzie się ktoś,
kto dla samej przyjemności pokazania światu, że "me - Tarzan, you - woman, me -
boss", spróbuje łapskiem zabłoconym złapać za obcas i choć to niby nie boli,
ale butów nowych szkoda :)

A wracając do jabłek, to najbardziej lubię koksy, te malutkie, pomarszczone i
taaaakie słodkie. Niestety, podobnie jak perły, nie do nabycia w hipermarkecie,
trzeba je sobie samemu wyhodować. A potem je można jeść siedząc na gałęzi w
sadzie i dyndając nogami. Wtedy najcudniej słuchać opowieści...

jen

PS. Tym razem jestem całkiem politycznie poprawna, urwałam się z zebrania
zarządu, żeby potem nie było, że kobieta nocą przepisuje.

[Gość: ewka]

Gość portalu: jenny napisał(a):

>
> A wracając do jabłek, to najbardziej lubię koksy, te malutkie, pomarszczone i
> taaaakie słodkie. Niestety, podobnie jak perły, nie do nabycia w
hipermarkecie,
>
> trzeba je sobie samemu wyhodować. A potem je można jeść siedząc na gałęzi w
> sadzie i dyndając nogami. Wtedy najcudniej słuchać opowieści...

Jen, one, te jablka, to kosztele chyba (ale upierac sie nie bede), i tez je
najlubie, i jeszcze podyndalabym z Toba/Wami, nie tam zeby zaraz zupelnie
bezglosnie... hahahaaha
ewka_z_nogami_w_powietrzu (i glowa w chmurach?! to juz koniec!)

[Gość: jenny]

Gość portalu: ewka napisał(a):

> Jen, one, te jablka, to kosztele chyba (ale upierac sie nie bede), i tez je
> najlubie, i jeszcze podyndalabym z Toba/Wami, nie tam zeby zaraz zupelnie
> bezglosnie... hahahaaha
> ewka_z_nogami_w_powietrzu (i glowa w chmurach?! to juz koniec!)
>

Ewuniu, u nas w Galicyją to one się jako żywo koksy nazywały, ale może to
regionalizm?

A zatem uwaga:
1. Siedzimy na drzewie, oczywiście na grandzie u sąsiada
2. dyndami nogami
3. wszyscy mamy dziurę na łokciu i obdarte kolano
4. chrupiemy koksy/kosztele/inne gatunki (właściwe podkreślić)
5. herszt bandy opowiada
6. reszta bandy chwilowo zasłuchana (zachrupana)


Heh, do lata nam trza, mili...

[Gość: ewka]

Gość portalu: jenny napisał(a):

> Ewuniu, u nas w Galicyją to one się jako żywo koksy nazywały, ale może to
> regionalizm?
>
> A zatem uwaga:
> 1. Siedzimy na drzewie, oczywiście na grandzie u sąsiada
> 2. dyndami nogami
> 3. wszyscy mamy dziurę na łokciu i obdarte kolano
> 4. chrupiemy koksy/kosztele/inne gatunki (właściwe podkreślić)
> 5. herszt bandy opowiada
> 6. reszta bandy chwilowo zasłuchana (zachrupana)
>
>
> Heh, do lata nam trza, mili...

jak zwal tak zwal, te jablka (krakow - jablka; warszawa - japka).
a punkty brzmia niczym -hahahahaahahaha- tylko pora roku jak gdyby inna (bo
wiecie, ze ... jest inaczej).
ewka_z_czekaniem_tesknym

[Gość: jenny]

> jak zwal tak zwal, te jablka (krakow - jablka; warszawa - japka).
> a punkty brzmia niczym -hahahahaahahaha- tylko pora roku jak gdyby inna (bo
> wiecie, ze ... jest inaczej).
> ewka_z_czekaniem_tesknym

a tam są jabłonie? no tam gdzie jest inaczej??

jen_z_otwartą_japką_tfu_japkiem

[Gość: ewka]

Gość portalu: jenny napisał(a):

> a tam są jabłonie? no tam gdzie jest inaczej??
>
> jen_z_otwartą_japką_tfu_japkiem

łoJenny, no przeciez tam, gdzie jest inaczej, inaczej byc nie moze, zeby nie
bylo! No jakze! Hahahaaha
ewka_co_wie_ze_inaczej_tez_jablka

[Gość: KRIS]

hmmm, środek nocy a kobieta pisze poezję na chat (przepisuje), hmm to chyba
smutny widok (VIDOQUE-fajny film polecam :)))) ).
Obyś od tej pory już nie musiała spędzać nocy na pisaniu poezji na chat :)) ,
może ten post Tobie w tym pomoże :)))))

Ze szczerymi życzeniami - ten co życie stronami dynamicznej prozy
zapisuje :)))

[Gość: ewka]

Gość portalu: KRIS napisał(a):

> hmmm, środek nocy a kobieta pisze poezję na chat (przepisuje), hmm to chyba
> smutny widok (VIDOQUE-fajny film polecam :)))) ).
> Obyś od tej pory już nie musiała spędzać nocy na pisaniu poezji na chat :)) ,
> może ten post Tobie w tym pomoże :)))))
>
> Ze szczerymi życzeniami - ten co życie stronami dynamicznej prozy
> zapisuje :)))

łomatko! najłomatko! afrofos naszej uczelni stoi kiosk ruchu.
ewka_z_opuszczonymi_rekami

[migotka_jedyna]

Oj,
Przecież poezja - to szczegolnie nocą! Najlepiej smakuje!
(A zresztą kto tam jenny wie, komu ona wtedy tę poezję cytowała
najnajmilejszemu?
migo_poezji_a_i_nocy_stęskniona
P.S. To do jenny - Twój wątek z wielorakiego i bogatego menu forumowego wzrok
mój przyciągnął nie dla imienia Wisłocka, ale dla imienia jenny, pozdrawiam.
m.

[Gość: jenny]

migotka_jedyna napisała:

> Oj,
> Przecież poezja - to szczegolnie nocą! Najlepiej smakuje!
> (A zresztą kto tam jenny wie, komu ona wtedy tę poezję cytowała
> najnajmilejszemu?
> migo_poezji_a_i_nocy_stęskniona
> P.S. To do jenny - Twój wątek z wielorakiego i bogatego menu forumowego wzrok
> mój przyciągnął nie dla imienia Wisłocka, ale dla imienia jenny, pozdrawiam.
> m.


Migotko ma Jedyna,
A może Tobie jakaś nocna poezja w duszy gra? Bo ja bym tak chętnie Cię
posłuchała, tak Cię mało ostatnimi czasy... Ładnie to tak? Do roboty maj dijer,
żebym tu kijem zaganiać nie musiała :)

jen

Dla KRISS'a - agni_me

[Gość: agni_me]

Gość portalu: KRIS napisał(a):

> hmmm, środek nocy a kobieta pisze poezję na chat (przepisuje), hmm to chyba
> smutny widok (VIDOQUE-fajny film polecam :)))) ).
> Obyś od tej pory już nie musiała spędzać nocy na pisaniu poezji na chat :)) ,
> może ten post Tobie w tym pomoże :)))))
>
> Ze szczerymi życzeniami - ten co życie stronami dynamicznej prozy
> zapisuje :)))

a wiesz kriss, zawsze mi się wydawało, że widok kobiety czytającej poezję nie
ma w sobie nic ze smutku, za to wiecznie zadowolona z siebie buźka "giganta
życia" jest jednym z rozpaczliwszych widoków. Polecam ci chwile refleksji nad
smutnymi widokami, poezje możesz sobie darować, ją trzeba CZUĆ.
Obyś od tej pory już nie musiał dopisywać się do postów adresowanych do
przyjaciół i bratnich dusz :-)))

ze szczerymi życzeniami - ta co życie bierze takim jakim jest

[Gość: KRIS]

och Pani Wszechwiedzy i "Wszechuczuć" studnio, tylko nie stawiaj mnie w kącie
za karę i nie lej linijką po rękach gdyż pozostaję przy swoim - kobieta
czytająca wieczorami poezję to smutny widok :))))) a jeszcze smutniejszy ,
gdy ten tomik ma za kompana butelkę alkoholu.
A propo - widziałem wczoraj przez przypadek fragment czarnej komedii, gdy
kobieta chcąc stworzyć pozory udanego .....życia opowiada koleżance "...... no
i nawet za książki się wzięłam. - A co czytasz ?. - Aaaa encyklopedię, jestem
już na literce "a" ....." ........... :)))))))))

Nooo i zaraz mi Pani Dyr. obetnie premię :(((((((((

[Gość: ewka]

Gość portalu: KRIS napisał(a):

> och Pani Wszechwiedzy i "Wszechuczuć" studnio, tylko nie stawiaj mnie w kącie
> za karę i nie lej linijką po rękach gdyż pozostaję przy swoim - kobieta
> czytająca wieczorami poezję to smutny widok :))))) a jeszcze smutniejszy ,
> gdy ten tomik ma za kompana butelkę alkoholu.
> A propo - widziałem wczoraj przez przypadek fragment czarnej komedii, gdy
> kobieta chcąc stworzyć pozory udanego .....życia opowiada koleżance "......
no
> i nawet za książki się wzięłam. - A co czytasz ?. - Aaaa encyklopedię, jestem
> już na literce "a" ....." ........... :)))))))))
>
> Nooo i zaraz mi Pani Dyr. obetnie premię :(((((((((

poniewaz Pani Dyrektor zajeta (moze nawet dzieleniem premii), pozwolisz, ze
zastapie Ja w odpowiedzi.
Rozumiem, ze film byl z polki amerykanskiej z jasnym przeslaniem: zajmij sie
kobieta mezczyzno! Ale ani to TA kobieta ani to TEN mezczyzna. Zatem. (zwaz, ze
wielokropka po "zatem" niet, wiec sam rozumiesz). P.S. A za taka "zbrodnie" nie
ma "kary" w postaci kata czy linijka po lapach. Bo i po co? (Nonie, rzuc no tu
stosownie degustibusem).
ewka_w_zastepstwie_ale_i_swoja

[Gość: KRIS]

och Pani Wszechwiedzy i "Wszechuczuć" studnio, tylko nie stawiaj mnie w kącie
za karę i nie lej linijką po rękach gdyż pozostaję przy swoim - kobieta
czytająca wieczorami poezję to smutny widok :))))) a jeszcze smutniejszy ,
gdy ten tomik ma za kompana butelkę alkoholu.
A propo - widziałem wczoraj przez przypadek fragment czarnej komedii, gdy
kobieta chcąc stworzyć pozory udanego .....życia opowiada koleżance "...... no
i nawet za książki się wzięłam. - A co czytasz ?. - Aaaa encyklopedię, jestem
już na literce "a" ....." ........... :)))))))))

Nooo i zaraz mi Pani Dyr. obetnie premię :(((((((((

dla Krisa wraz z bonusem

[Gość: agni_me]

Heh inwokacja piękna, nie powiem, zwłaszcza studnia podobała mi się bardzo.
Wolno Ci się smucić widokiem czytającej poezję kobiety, bowiem każdy ma smutek
na jaki zasłużył. Mnie do czarnej rozpaczy doprowadza facet oglądający
wieczorem "telewizor". Chwała bogom różnym, jest to widok mi obcy i dość
egzotyczny, ale i tak smuci samo wyobrażenie, tak jak mile podnieca wyobrażenie
mężczyzny czytającego książkę.
A swoją droga ta groźna pani dyrektor obcinająca premie to jakaś fantazja?
Skąd ta wizja? bo chyba nie z tych kilku zdań nakreślonych wczorajszym
wieczorem. Nie wydaje mi się, żeby było tam coś o pani dyrektor.
No i żeby dopełnić miary okropnie smutnych widoków, jako bonus otrzymasz
wyobrażenie kobiety zagrzebanej w pościeli, zagrypionej, z laptopem na kolanach
i chusteczką przy nosie, śmiejącej się do(z?)postu niejakiego Krissa.
To dopiero rozdzierająco smutny widok.

Pozdrawiam serdecznie z życzeniami szerokiego uśmiechu, który tak Ci pasuje

agni_me_z_grypą

[Gość: KRIS]

fakt , facet oglądajacy telewizor to smutny widok, dlatego ja oglądam
telewizję :)))))) . Ale nie wiem czy jest się z czego smiać , ze jakiś facet
z powodu bezrobocia nie płaci za "sztrom" i nie może oglądać programu wieć z
przyzwyczajenia patrzy tylko na telewizor :))))) ładnie, ładnie agni ,
cieszysz się z czyjegoś nieszczęścia :(((

A kontynuując, jesli miałbym mieć do wyboru :
1) patrzyć na kobietę w łózku obok - czytającą poezję, niezadbaną , itd.
2) oglądać w tv emocjonujący mecz lub film erotyczny
to ciekawe co wybierze mężczyzna ??????????? :))))))), no fakt
jest jeszcze trzecie wyjście :)) "może zostać nagle wezwany do pracy w
niermiernie pilnej sprawie" :))))))))))))))



agni , zapominasz dopisywać swój ulubiony tekts o tym co jest łątwe, a ja już
nie wiem co jest :))

Krisowi z brakującym mu cytatem :-)

[agni_me]

Kris, specjalnie dla Ciebie.

Antoine de Saint-Exupéry
Ziemia, planeta ludzi

Polecam w przerwach na reklame.

Tylko nie wiem, czy życzyć Ci być potrafił być tak nieskomplikowany jak
piszesz, czy cieszyć się, że jesteś inny.

agni_me_obudziły_dziś_wróble

[Gość: 5510:)))]

Umrzeć z miłości



Choć raz
warto umrzeć z miłości.
Chociaż raz.
A to choćby po to,
żeby się później chwalić znajomym,
że to bywa.
Że to jest.
... Umrzeć.
Leżeć na cmentarzu czyjejś szuflady
obok innych nieboszczyków listów
i nieboszczek pamiątek
i cierpieć ...
Cierpieć tak bosko
i z takim patosem,
jakby się było Toscą
lub Witosem.
... I nie mieć już żadnych spraw
i do nikogo złości.
I tylko błagać Boga, by choć raz,
choć jeszcze jeden raz
umrzeć z miłości



A Osiecka

[Gość: k2]

Na ciepłej niebieskiej łące


Na ciepłej niebieskiej łące
pasa się dwa zające
pasą się białe baranki
w kwitnące złotem poranki.
- Niebieskie łąki bez granic
nie służą nikomu na nic
są dla tych białych zajęcy
są dla tych białych baranków
i dla skrzydlatych tysięcy
myśli radosnych kochanków. -


Pawlikowska Jasnorzewska

[Gość: jenny]

Dziękuję Wam, dusze bratnie. Wzruszyłam się. Patrz Ewo!

jen_z_dziurą_na_łokciu

[Gość: kriek]

jen, nie dygaj na dowidzenia! kosz czeka :-)

[Gość: jenny]

Gość portalu: kriek napisał(a):

> jen, nie dygaj na dowidzenia! kosz czeka :-)

Kosz_tele? Cały kosz koszteli? Heh, ile się trzeba nazbierać do tego koszyka,
żeby na całą zimę, ciemną i zimną wystarczyło... a najsampierw, żeby kosza nie
dostać :)

jen_z_koszem_bez_dna

[Gość: kriek]

aj, aj, takiego sromotnego kosza to juz dawno kriek nie dostal. Dam ci w zamian
trzy klapsy i pociesze sie w ramionach panny Lukas :-) Gruszki forever!

[Gość: jenny]

Gość portalu: kriek napisał(a):

> aj, aj, takiego sromotnego kosza to juz dawno kriek nie dostal. Dam ci w
zamian
>
> trzy klapsy i pociesze sie w ramionach panny Lukas :-) Gruszki forever!

jak zwykle odwróciłeś kota ogonem :) ale nie ma tak łatwo, klapsy też lubię,
zwłaszcza jak sok cieknie po brodzie :)

[Gość: ewka]

Gość portalu: jenny napisał(a):

> Dziękuję Wam, dusze bratnie. Wzruszyłam się. Patrz Ewo!
>
> jen_z_dziurą_na_łokciu

patrze. I widze! Jen, poczekajmy jeszcze chwile, znow chce zobaczyc Twoje...
najwzruszenie.
ewka_co_poczeka

Dla Jenny

[Gość: agni_me]

ech jakie miłe te jabłka (z całą pewnością koksy, ewka niech wcina kosztele)i
podrapane ręce i dyndające nogi i jeszcze wy ... najmilsi. Jak się odgrypie to
napiszę o jabłkach i o orzechu, co czeka i o palcach brązowych od lupin.
pozdrawiam najserdeczniej
agni_me_i_straszna_tesknota_za_wiosną

to ja...

[lampka_nie_winna]

maliny, jagody i inne mazidla zapakuje? Dobrze? Dopelnia obrazu dziur na
lokciach, dyndajacych nog i glow w nie_biesiech.
p_l_

w sumie to chcialam o czeremchach (czeremsze?), ale to jakies takie nie_koksowe

[Gość: agni_me]

lampka_nie_winna napisała:

> maliny, jagody i inne mazidla zapakuje? Dobrze? Dopelnia obrazu dziur na
> lokciach, dyndajacych nog i glow w nie_biesiech.
> p_l_
>
> w sumie to chcialam o czeremchach (czeremsze?), ale to jakies takie
nie_koksowe

pakuj lampeczko , pakuj. A czeremcha bardzo koksowa i jeszcze jaśmin i bez i
maciejka wieczorem też koksowa i glowy poczochrane i bluzka w blocie i trawa
pachnąca i jezioro . Hej przecież tam w () jest całkiem inaczej :-)
do zobaczenia tam, albo gdziekolwiek, ale do zobaczenia

[Gość: jen]

lampka_nie_winna napisała:

> maliny, jagody i inne mazidla zapakuje? Dobrze? Dopelnia obrazu dziur na
> lokciach, dyndajacych nog i glow w nie_biesiech.
> p_l_
>
> w sumie to chcialam o czeremchach (czeremsze?), ale to jakies takie
nie_koksowe

Pakuj Lampię, zawijaj w sreberka i migusiem tu do sadu. Będziem koksy z
powidłami smakować. Łapami!

To kiedy ta wiosna? Kiedy to lato?

jen

[lampka_nie_winna]

zawijac? w sreberka? no tak, zawijam juz, zawijam! A to tej wiosny to jeszcze
dlugo????
p_l_
miejsce na orzechu poprosze, nie chce miec Ochrony Przyrody na glowie za
lamanie galazek;)

[Gość: ewka]

lampka_nie_winna napisała:

> maliny, jagody i inne mazidla zapakuje? Dobrze? Dopelnia obrazu dziur na
> lokciach, dyndajacych nog i glow w nie_biesiech.
> p_l_
>
> w sumie to chcialam o czeremchach (czeremsze?), ale to jakies takie
nie_koksowe

Lampko, cokolwiek jakkolwiek byle! (byle nie wiek) No byle jak najszybciej
(najszybko znaczy) to inaczej, tez.
ewka_drzac

[Gość: jenny]

Odgrypiaj Agni, odgrypiaj z całych sił. Czekam na orzechowe conieco. Nie żeby
od razu orzechówka, ale skoro już dziura na łokciu, to i paluchy trzeba w
orzechowych łupinach zbrązić :)

sie porobilo!

[Gość: ewka]

jak "caly ten"...koks(a)!
ewka_ze_lojezy

[Gość: k2]

Wiosna o pierwszej szesnaście



Spójrz – powiedziała – jest wiosna

A wiosna do czegoś zobowiązuje

Wypada się zakochać

Deszcz uderza

O maski uśpionych samochodów



Wiosna to tylko kwestia umowna

Mój mózg pulsuje

Dusza oddycha

Myślę sercem

Powinnam przespać tę porę

Niebawem zamarzną bociany

Spójrz – powiedziała – jest wiosna

We mnie

Zaczyna się

Zima

[Gość: k2]

Chłopiec, który podglądał świat



Jakie to smutne!

W domu nie ma wystawy

Z drewnianymi zabawkami

Są tylko brudne fotele

I niedzielne sukienki

Nie ma tysiąca neonów

Tylko obrazek na ścianie

Do którego trzeba się

Modlić

(Właśnie, dlaczego?)



I wyszedł chłopiec na ulicę

Bez wiedzy mamy i taty

Nie muszą o tym wiedzieć

Każdy

Nawet siedmioletni mężczyzna

Musi poznać świat

Sam

Choćby rąbek świata –

Ten za rogiem ulicy

Tam, gdzie w słoneczne dni

Chodzi z mamą

Na lody

Gdzie wieczorami w mokrej

Szybie wystawy ulicznej

Odbijają się

Buty

Parasole

Światła

Twarze

Płaszcze ludzkie

[Gość: 5510]

Przemiany

Więc
Po raz kolejny
Wszystko przemija
Tak, jak
Pory roku
Nastroje
Stany ducha
Ludzie przy kawiarnianych
Stolikach
Wypowiadane „kocham”
O różnych godzinach
Różnym osobom
Przechodnie o
Siódmej piętnaście
Na Nowym Świecie
Zostają tylko
Ślady
Przypadkowo uwiecznione
W palącym
Asfalcie
Odciski na metalowych ramach
I kilka włosów
Na płaszczu noszonym
Zeszłej zimy

[Gość: ewka]

Gość portalu: 5510 napisał(a):

> Przemiany
>
> Więc
>
jakos mi to pomaranczowo brzmi, hmm.

Glośne czytanie dla zagrypionej Jenny ...

[kanarek2]

(... i Ewki i Agni. Prosze się dobrze przykryć:-))

Pewnego razu, bardzo dawno temu, mniej więcej w zeszły
piątek,
mieszkał sobie Kubuś Puchatek zupelnie sam w lesie, pod
nazwiskiem
pana Woreczko.

- A co to znaczy pod nazwiskiem? - zapytal Krzyś.
- To znaczy, że na drzwiach na tabliczce mial wypisane
złotymi literami
nazwisko, a mieszkał pod nim.
- Kubuś Puchatek nie wiedział dobrze, jak to jest -
powiedzial Krzyś.
- Ale teraz już wiem - odezwal się mrukliwy głos.
- Więc sluchaj dalej - powiedzialem. - Ot6ż pewnego dnia
Puchatek
wyszedł na spacer, aż zaszedl na polankę w środku lasu, a
posrodku tej
polanki rosł wielki dąb i z samego tego wierzchołka
dochodzilo glośne
bzykanie.

Kubus Puchatek usiadl sobie pod tym debem, podparł glowę na
lapkach i zacząl rozmyslać.

Z początku powiedzial do siebie samego: - To bzykanie cos
oznacza.
Takie bzyczące bzykanie nie bzyka bez powodu. Jeżeli
słyszę bzykanie,
to znaczy, że ktos bzyka, a jedyny powód bzykania, jaki j
a znam, to
ten, że się jest pszczołą.

Potem znów pomyślał dłuższą chwilę i powiedział: A jedyny
powód, żeby
byc pszczolą, to ten, zeby robic miód.

Po czym wstal i powiedzial: - A jedyny powód robienia
miodu to ten,
żebym j a go jadł. - I zaczął włazić na drzewo.
Właził, wlazil coraz wyżej, coraz wyzej, coraz wyżej, a
gdy wreszcie
wlazł na górę, prawie do połowy drzewa, taką sobie
pioseneczkę-
-mruczaneczkę Miś zaspiewal:

Dziwny jest niedzwiedzi ród,
Ze tak bardzo lubi miód,
Bzyk-bzyk-bzyk, ram-pam-pam,
Co to znaczy? Nie wiem sam.

[Gość: ewka]

no nasz! zupelnie nasz!
ewka_co_sie_tak_lubi_zachwycac_kiedy_nasz/a (ze zna jozefa)

[Gość: margit]

to jeszcze taki c(z)ytacik, ewku:
Gdyby pszczołami były niedźwiadki
nisko na ziemi miałyby chatki]
lecz że tak nie jest, oto przyczyna
że się musimy na drzewa wspinać...
...aj!

hipcio_kłapouch

o jozefie

[Gość: ewka]

Gość portalu: ewka napisał(a):

> no nasz! zupelnie nasz!
> ewka_co_sie_tak_lubi_zachwycac_kiedy_nasz/a (ze zna jozefa)

musze cytatem, bo musze:
..." - A zatem bede przychodzil. Pewnie nie bedzie sie pani ode mnie mogla
opedzic. Bede zaszczycony, jesli i pani zajrzy do mnie od czasu do czasu.
Pani jest mloda, a ja stary, ale w srodku to jestemy mniej wiecej w tym samym
wieku. Obydwoje jestesmy z tych, co znaja Jozefa, jak powiedzialaby kornelia
bryant.
- Z tych , co znaja Jozefa? - zdziwila sie Ania.
- Tak. Kornelia dzieli wszystkich ludzi na dwa rodzaje: tych, co znaja Jozefa i
tych, co go nie znaja. Jesli ktos moze ci spojrzec prosto w oczy i podobnie
patrzy na swiat, i smieje sie z tych samych dowcipow, to jest z tych, co znaja
Jozefa.
_ Ach, rozumiem - wykrzyknela Ania. - Ja to nazywalam i nadal czasem dla zartu
nazywam "pokrewnymi duszami"."
ewka_z_cytatem_z_ani

[Gość: jenny]

Ewuniu, dziękuję za to wyjaśnienie. Czy mogłabyś jeszcze podać źródło, bo się
tylko domyślam, a chciałabym być pewna :)

jen_co_nie_zawsze_zna_Józefa

[Gość: ewka]

Gość portalu: jenny napisał(a):

>
> jen_co_nie_zawsze_zna_Józefa

ŁoJenny, ale nie łżemy tak okrutnie! Agnibezpoetycka, teraz Tybezjozefa.
Łomatko, ale sie porobilo. hahahaahahahahahahahahahahahahahahaha.
ewka_bez_niczego (i bez kombinacji, ze o Nietzchego-Nieckiego chodzi, z jego
kultem sily i indywidualnosci rzecz jasna)

[Gość: jenny]

Ewuniu, ale ja NAPRAWDĘ (jakkolwiek by to głupio i beznadziejnie zabrzmiało)
chciałam się upewnić skąd ten cytat... Ale żeby już się bardziej nie pogrążać
to poszukam :)
jen

[Gość: agni_me]

jenn :-))

żaden wstyd, przyjedz do mnie, wleziemy na strych i w pudłach pełnych książek
poszukamy tej właściwej, okładka dawniej w zielonym płótnie teraz mocno
poszarzała i strony żółte :-)) ech komu innemu wstydziłabym się pokazać, co
niektóre zebrane tam tomy, ale wiem, że tobie "nawet dzikie konie nie wyrwą tej
tajemnicy", moja ty najpokrewniejsza z pokrewnych dusz ;-))))

agni_me_i_wciąż_po_remoncie_nierozpakowane_książki_z_kompletem_ani_włącznie

[Gość: jenny]

Dzięki, miłosierna :)
Ani niestety nigdy jakoś nie nabyłam a i czytałam tylko raz jedyny w
dziecięctwie pod kołdrą, gnana przez matkę do spania okropnymi słowy. Stąd ta
skucha :)

A na stryszek to chętnie, chętnie, anyway.

[Gość: ewka]

Gość portalu: jenny napisał(a):

> Ewuniu, ale ja NAPRAWDĘ (jakkolwiek by to głupio i beznadziejnie zabrzmiało)
> chciałam się upewnić skąd ten cytat... Ale żeby już się bardziej nie pogrążać
> to poszukam :)
> jen
>
wszelkie znaki na ziemi i niebie wskazuja na to, ze pograzylam sie ja, a Nie
Ty. A taka "cytacka" (od cytatu, nie od cytania) bylam, bo natchnal mnie Jeden
Taki Nasz czas temu jakis, i za Jego sprawa wertowalam gwaltownie anie, by
znalezc jozefa przywolanie.
ewka_zawstydzona

[Gość: jenny_the_pooh]

Pięknie dziękuję. To i ja coś opowiem, skoro nam się tak tu przytulnie zrobiło.

Będąc młodą studentką, której nieco sprzykrzyło się wysiadywanie w murach alma
matris i zapragnęła od kurzu rękopisów odetchnąć, miałam okazję przez czas
jakiś pracować w charakterze recepcjonistki w hotelu w Genewie. W skład obsługi
tegoż hoteliku, który - nomen omen - nazywał się Les Quatre Nations,
wchodzili: właścicielka - Włoszka, kucharz - Marokańczyk, barmanka - Szwajcarka
(która nawiasem mówiąc była transseksualistką, ale to całkiem inna historia),
no i ja w recepcji. A że położony był blisko dworca, różniastych gości
miewaliśmy (po raz pierwszy w życiu i zapewne ostatni widziałam wtedy
Prawdziwego Lesothańczyka). I oto, dnia pewnego, zjawia się szpakowaty,
sympatyczny pan w średnim wieku, Anglik. Pan wyglądał na zmęczonego i dość
kaleczył francuski, więc miłosiernie powiedziałam mu, że możemy po angielsku
rozmawiać, za co obdarzył mnie przecudnym i zupełnie nie-angielskim uśmiechem.
Co mnie do tego stopnia ośmieliło, że kiedy zobaczyłam w jego paszporcie
nazwisko Milne, wykrzyknęłam radośnie, że jak to miło, że nazywa się tak samo
jak (sic!) Kubuś Puchatek. Pan uśmiechnął się znowu i powiedział: "pochodzisz z
Polski, prawda?" Zaczęłam się jakoś tak jąkać, bo po pierwsze praca na czarno i
jak do tej pory całkiem nieźle wychodziło mi udawanie (nawet przed policją), no
a po drugie - skądże na Boga mógł wiedzieć? W odpowiedzi na znaki zapytania w
moich oczach (bo słowa składnego wydusić nie mogłam) wyjaśnił mi, że dużo
podróżuje i że tylko w Polsce ludzie kojarzyli jego nazwisko właśnie z
Kubusiem. Okazało się, że owszem, jest krewnym Autora (nie pomnę już, albo
synem, albo bratankiem Christophera Robina). Pomieszkał u nas kilka dni,
gawędziliśmy kilka razy na temat pogody, a w tydzień po jego wyjeździe dostałam
pocztówkę z ilustracją Ernesta Shepharda i ze słowami:

"Venisne ad me balneo utentem videndum?"

... bez podpisu.
Do dziś żałuję, że nie spisałam sobie adresu z jego paszportu.
jen

PS. Grypa na szczęście przestraszyła się mikstury, którą jej wczoraj zapodałam
i gorączka jest już tylko niemiłym wspomnieniem :)

venturus sum :-)

[Gość: kriek]

niestety na pocztowkach ode mnie widnialby raczej Kot Prot, Specjalista od Psot

[Gość: ewka]

..."juz kapiesz sie nie dla mnie w pieszczocie pian
nie dla mnie juz przy wannie odkrecasz kran
nie dla mnie juz natryskiem..."
ewka_co_starszych_panow_nade_wszystko

[Gość: agni_me]

Wiecie, a dziś rano obudziły mnie wróble :-) Urządziły sobie pole bitwy w
żywopłocie tuż przy oknie, a darły się wręcz nieprzytomnie. Takie wróble to
doprawdy dziwny wynalazek, zajęte sobą pozornie, ale jak mój kot, który sobie
przypomniał, że do marca jeszcze dni kilka i warto pokazać się w domu, począł
im się przyglądać uważnie, one mało dyskretnie, ale skutecznie wleciały w
bardzo gęste gałęzie -i uwierzcie, albo nie - poczęły kpić sobie z niego
bezlitośnie. Kot nie jest desperatem, oblizał się tylko, wskoczył na parapet i
ponaglającym miauknięciem domagał się wpuszczenia do domu.
Ech co to był za ranek :-)
Zresztą Paiha mówi, że TO już niedługo i jej też się śnią czereśnie.
Pozdrawiam prawie wiosennie i nawet jak ma śnieg jeszcze padać, to niech pada,
bo ja zaczynam wierzyć, że ta zima w końcu minie :-))

agni_me_obudziły_dziś_wróble

ps. Igora też obudziły wróble, zaspany okropecznie przytuptał do mojego łóżka i
razem patrzyliśmy na wróble i na kota. Taki syn w wieku lat ośmiu to zupełnie
cudowna sprawa, mówię wam :-))))

[Gość: kriek]

mam nadzieje, agni, ze kto jak kto, ale TY nie zostawilas kota na parapecie :-)

Mnie z kolei wczoraj forpoczta wiosny wziela z zaskoczenia glosem dwoch
synogarlic mieszkajacych przez ciepla czesc roku na pobliskiej morwie (chociaz
trzezwo-realistyczna pani mych snow kpi sobie, ze to sa calkiem nie-biblijne
sierpowki). To charakterystyczne stlumione huuu-huuu jednoznacznie i bezczelnie
oznacza rychle rozmnazanie. Zaraz sie zacznie porobstwo :)))

A trzyletni synowie budza sie tylko na odglos syren strazackich, niestety.

musze, no!!!

[Gość: madame.leokadia]

A czemu mnie nikt nie nauczyl tak pieknie pisac, jak agni i kriek, czemu, no
czemu :((((?
A moze tego w zadnych szkolach nie ucza...? Moze trzeba sie z tym urodzic..?

she_co_juz_nic_nie_napisze_na_forum_bo_nie_umie

[Gość: margit]

she, nie przejmuj się, malo kto umie się poetyzować na zawołanie albo i bez ;-)
napiszesz na forum jeszcze nie raz (jako i ja) tyle, że pewnie będzie to zwycięstwo (krótkiej) treści nad
(takąż) formą ;-)
hipek_całkiem_niepoetyczny

musze! - do Margit i She

[Gość: ewka]

MArgit i She, co sie podpisuja:
hipek_całkiem_niepoetyczny i
she_co_juz_nic_nie_napisze_na_forum_bo_nie_umie

nie kombinujemy!, nie marudzimy!, nie skladamy samokrytyki !, nie utyskujemy!
nie mowimy, ze nie umiemy! (bo umiemy! tylko pogledzic lubimy utyskujaco)!
(patrzymy na moje usta) - Klawiatury w dlon i dzielimy sie mysla, czuciem,
slowem i uczynkiem -
- ku radosci, zadumie, i blysku w oku WSZYSTKICH!
ewka_z_ustami

[Gość: she]

o, zapomnialam - jeszcze tak pieknie jak ewka nie umiem, buuuuuuuuuuu!!!!!!

[anna_iwanowna]

Gość portalu: she napisał(a):

> o, zapomnialam - jeszcze tak pieknie jak ewka nie umiem, buuuuuuuuuuu!!!!!!



i zaluj...

[Gość: ewka]

Gość portalu: she napisał(a):

> o, zapomnialam - jeszcze tak pieknie jak ewka nie umiem, buuuuuuuuuuu!!!!!!

no walne, naprawde walne slowem miedzy oczy! Patrz na moje usta!
ewka_z_ustami

[urszulka_ma]

Gość portalu: madame.leokadia napisał(a):

> A czemu mnie nikt nie nauczyl tak pieknie pisac, jak agni i kriek, czemu, no
> czemu :((((?
> A moze tego w zadnych szkolach nie ucza...? Moze trzeba sie z tym urodzic..?
>
> she_co_juz_nic_nie_napisze_na_forum_bo_nie_umie

She!!!!!...no co TY!!!
"Nie słowa, lecz moc serca czyni nas wymownymi"
a w Tobie tej mocy tyle:)))

musisz, she musisz :-)))

[Gość: agni_me]

ech she:-)
Krieka kochają słowa, są mu posłuszne, stają się pod jego palcami tworem
smacznym, aż dziw czasem, jak z niewielu potrafi uwarzyć delicje prawdziwe.
Ewkę czyta się z pewnością - tak, to ona na pewno - jej słowa są dokładnie jej:
rozgadane, dobre, mądre, pełne serca, zwariowane, młode, często roześmiane.
Lampka z jej przecudownym barokowym stylem, która słowom sens nadaje nowy.
Umka, za której pisaniem tęsknie, bo piękne, proste i dobre. Smok_telesfor
kpiarz wielki, co myśleć każe: żartował czy nie?. Loop, co w miejsce jednego,
dwadzieścia zdań zawiłych stawia. Mave, którego wielokropki wcale, a wcale nie
denerwują. Rybka, co sercem swoim pisze. Jenn, która śliczny wątek stworzyć
potrafi z siebie samej. Non kameleoni, ireo, cwi, zielka (jak mi budda miły),
fał, itd.
STYL, za słowami widać osoby. Nie trzeba wykrzyknikników, pytajników,
wielkokropków, czy ich braku, wystarczają słowa.
Przecież tak właśnie piszesz, she ... piszesz sobą. Po co ci słowa ewki,
krieka, moje? Masz swoje, najlepsze. Pisz dużo, bo dobrze Cie czytać.

agni

[nonstop]

Och...
Koty, wróble i gołębie.
Spójrzmy więc i z perspektywy psa.
Gdy zbliża się wiosna ogarniają mnie ambiwalentne uczucia. Nie dlatego, żebym
psem był.
Ale zimą, gdy wszystko przykrywa mróz i śnieg biedny Kacper nie cierpi na
alergie, które przydarzają mu się wiosną i latem.
Tuż obok mamy wielką łąkę, pełną traw i krzewów, a nawet, w co trudno uwierzyć,
co dzień można tam sarny, zające i lisy zobaczyć.
Po drugiej stronie jest rezerwat „Żurawiniec”, jak sama nazwa wskazuje, pełen
błota i doprowadzającego do szału kumkania żab. )))
Więc sam nie wiem, czy piękniejsza zima, z Kacprem tarzającym się w śniegu i
turlającym ze mną bałwana, czy też wiosna i lato z Kacprem z nosem przy ziemi,
pufającym na świeżo odkryte ślady szaraków, goniącym ropuchy, ale później
strasznie drapiącym się i liżącym swoje łapy.
Eeee, to chyba jakoś strasznie sentymentalnie zabrzmiało...

[Gość: ewka]

nonstop napisał:

> Eeee, to chyba jakoś strasznie sentymentalnie zabrzmiało...

a gdyby nawet sentymentalnie, to co w tym zlego?? Toz dobre to. A Kacpra, w
jakakolwiek pore, za uchem podrap od pańć czatowych, prosze.
ewka_z_drapaniem_za_uchem_zimowym_i_letnim

[Gość: jenny]

nonstop napisał:

>> Eeee, to chyba jakoś strasznie sentymentalnie zabrzmiało...


Nonie, nawet jeśli sentymentalnie to przecież sentiment oznacza czucie. Czy to
źle - czuć? Czy nie wypada?

znalazlam znaki:)

[lampka_nie_winna]

nie znaki zapytania a o_znaki wiosny. Dodam, ze znalazlam znaki na niebie i
ziemi, nie pomijajac tych w sercu, ale i tak wiemy, ze tam latem jest calkiem
inaczej... Dzien wolny, odprezone spojrzenie na swiat i poczatek Fasnacht
(Karnawal, czyli w tubylczym jezyku rzucenie rekawicy Pani Zimie) spowodowaly,
ze na te planete swiecaca spojrzalam nie okiem istoty zlaknionej witaminy D
(moze to byla B, nie wiem), ale dotarlo do mnie, ze to oznaka wiosny juz, ta na
niebie. Zachcialo mnie sie szukac znakow bardziej bliskich, nie tylko
odczuwalnych na licu, ale rowniez namacalnych, pachnacych i kolorowych. Jako ze
piatek dzis, a w piatki rozniasci badylarze i sprzedawcy smakolykow stragany
swe nad jeziorem rozstawiaja, udalam sie na toze targowisko. W ramach
oczywiscie dalszego poszukiwania znakow. O! O? Fiu fiu, kolorowo sie zrobilo i
ptaki spiewaja w galeziach pobliskich drzew. Ale, ale - pomyslalam - toz to
wiosna Made in Holland w wiekszosci przypadkow! Stwierdzilam, ze trzeba sie
udac do pobliskiego parku (ptaki mi to podpowiedzialy). I mowie Wam: WIOSNA
PRZYSZLA! Jeszcze blada jest, jeszcze zezwala kaczkom i labedziom po lodzie
cienkim jeziornym chodzic, ale jest i grzeje sie w sloncu. Ten duet jest jednak
piekny, nie ma to jak Made by Nature.

p_l_
P.S. Coby sobie Ochrony Przyrody na kark nie sciagnac, zadowolilam sie bukietem
Narcyzow z krainy Tulipanow :).

[urszulka_ma]

Wstałam dziś rano...patrzę...oczom nie wierze.. słońce w moim
pokoju....promyczki swoje roztacza...złociste...pięknie..
..oczy otwieram zaspane..nie to nie słońce..
..ale też pięknie..!!
..w wazonie na mym stole..
..zakwitła gałązka forsycji..
Wiosna tak...już idzie!!!

[Gość: jenny]

Miałam sen...
Szłam pustą, szeroką ulicą i nagle z naprzeciwka nadciąga równym marszem armia
kropek. Kropki maszerują równymi szeregami, są identyczne, każda śliczna, z
nastroszoną blond grzywką i w klapeczkach. Armia kropek aż po horyzont. Tup,
tup, tup, tup. Śpiewają pieśń: jesteśmy piękne i mądre kropki, nikt nam nie
dorówna, podbijemy cały świat.
Stałam na drodze kropek do całego świata, więc krzyczały: zejdź nam pięknym i
mądrym kropkom z drogi albo przyłącz się i śpiewaj z nami naszą pieśń.
Nie zeszłam...

jen

PS. Na szczęście to tylko sen wywołany gorączką. Ale co będzie jeśli armia
ślicznych i mądrych kropek opanuje cały świat?

[urszulka_ma]

Gość portalu: jenny napisał(a):
"Na szczęście to tylko sen wywołany gorączką. Ale co będzie jeśli armia
ślicznych i mądrych kropek opanuje cały świat?"

Poranek kropkowanej szulki.....

W XXI wieku naszej ery w krainie elektrycznych impulsów żyła sobie kobieta ..o
imieniu. Szulka... Miała czarodziejską skrzyneczkę przy której lubiła bardzo
siadać. .na swoim wygodnym foteliku. Ze skrzyneczką .. szulka czuła się jak
prawdziwa czarodziejka...Ta zadziwiająca.. maleńka skrzynka posiadała bowiem
taką wielką moc.. .czasami szulka otwierała oczy zdumiona....co też nowego tu
znajdzie...i co będzie mogła nowego ze skrzyneczką wyczarować.......
Ostatnio szulka miała dużo wolnego czasu...leniwa się jakaś zrobiła...(do pracy
chodzić jej się nie chciało)...wstawała więc rano...wsuwała swoje
wygodne ..ciepłe bambosze...na stopy i wędrowała do kuchni...tam...czekając na
wodę ...gotowaną...siadała sobie przy swoim sosnowym stole...i
myślała...patrząc za okno...dzień się zaczął.."ciekawe co miłego mi
przyniesie"..
..Czajnik gwiżdżący...jak..gwizdek lokomotywy...przypominał że czas już zalać
kawę...i zapach rozchodził się...po całym domku szulki..(kawa to jej ulubiony
napój).
Kiedy..popija kawę poranną...przymyka zawsze oczy (wspominając sny...które w
jej głowie..bajki opowiadały całą noc)..czasem....wspomnienia piękne..a..
czasem koszmarne...które szybko chciała...zapomnieć...
Szulka..towarzyska istota jest...dlatego co rano..chwyta kubek ze swoją
kawą...i wędruje do swojej skrzyneczki magicznej..włącza guziczek...jeden i
drugi...i już..!!!..otwiera ..się
świat...elektrycznych...obrazów...literek..znaków....kropek.....

..Szulka wchodzi w świat czarów.!...tup...tup...tup.............
Witam wszystkich:))))))dużo promyczków słonka życzę:)))))))miłego dnia:)))))))))

znalazłam liczydło dni

[Gość: agni_me]

jenn,
prześnij sen, kropki są impregnowane i kropka z nimi, i garść krasnoludków na
nie. A wątek i tak jeden z najmilejszych ostatnio, mimo, że mało się zrobiło o
soku z gruszek i o tym, że w lato to całkiem inaczej wygląda, a zresztą wiesz,
że znowu mamy do czego dni liczyć :-)
agni

[Gość: jenny]

Tjaa w lato to CAŁKIEM zupełnie inaczej wszystko będzie wyglądać.
A na razie, na to zimne przedwiośnie, proponuję marcepan. Marcepan jak sama
nazwa wskazuje, służy do przeżycia marca. Marcepan kupujemy w małym sklepiku na
rogu, gdzie Pani Jadzia zamawia dla nas zawsze w marcu mały zapasik. I kiedy
widzi, że my jacyś nie teges, wyciąga go spod lady. Marcepan trzymamy na
półeczce i patrzymy na niego dość długo zanim zdecydujemy się odkroić mały
kawałeczek. A potem leżymy sobie na sofie i już wiemy, że wiosna BĘDZIE.
Zanim jaskółki, zanim chabazie spęczniałe, zanim ziemia zacznie pachnieć, to
dla mnie pierwszy rytuał wiosny.

[nonstop]

Gość portalu: jenny napisał(a):

> Nonie, nawet jeśli sentymentalnie to przecież sentiment oznacza czucie. Czy
to
> źle - czuć? Czy nie wypada?

Hmm, wiesz jenny, agni i kriek poezją tu zwierzaki opisywali :-)))
a ja jestem nieromantyczna m sz ś, wiadomo!
Miało zatem być bardziej realnie, a wyszło sentymentalnie.
:-)))

[Gość: ewka]

nonstop napisał:

> a ja jestem nieromantyczna m sz ś, wiadomo!
> Miało zatem być bardziej realnie, a wyszło sentymentalnie.
> :-)))

dawno temu ewka napisała:
Re: Listy prezentow dla wspolczatownikow ciag dal
ewka5 22-10-2002 22:03 odpowiedz na list
Nonikowi - przekonania, ze swiatly przedmiot pozadania nie tylko w cytacie sie
skrywa, ze czuj-czuc rownie wazne albo bardziej bywa...
no i podziałało! Ha!
ewka_co_dziala

a wcale że nie wszystko dla nona

[ireo]

nie wiadomo dlaczego wątek z prezentami
chociaż dawno po świętach i reniferami
też nikt dawno nie jeździ ale mimo to
coś z tymi podarkami trzeba zrobić bo
już z trzaskiem wory nimi przeciążone pękły
więc ireo zamieści ewce wierszyk piękny
i niech nad tym nie myślą za bardzo kobietki
bo w poniższym cytacie chodzi o skarpetki
[heh]:


"Zabiję ciebie
zabiję ciebie
moją czułością
moim pragnieniem
szaleństwem moim

skarpetkami do cerowania
pomysłami do podziwiania
dziećmi do rodzenia

jak cięciwy nerwy napinam
padasz trafiona
mój zegarek
eksploduje ci pod nogami
ciągnę za rękę chodź
ręka złamana
zatrzaskuję drzwi
cztery ściany smutku

zabiję ciebie
sobą
chciwym i obojętnym
to czas
stuka na twoją zgubę
to ja
oplątuję cię czasem
to czas to ja
pożeramy ciebie
łakomymi ustami

zabije
zgniotę piersi
rozciągnę brzuch
oczy odbarwię
tkliwy puszek z policzków zdmuchnę
piękna moja
oszpecę ciebie miłością
jak ospą

zabiję
życie czas ja
twój powszedni morderca

kochana"

[Gość: ewka]

hahaahahahahahaahahahah, nieprzewidywalnosc;
takie skarpetki to lacza ludzi na calym swiecie! To ile ten bilet?
ewka_i_zwawy_chod_na_palcach

[ireo]

[sama się naprasza po prostu :-]
117,30 (I kl. IC), ale z powrotem trzeba jeszcze jakoś wleźć do wagonu o
własnych siłach, a przedtem zrobić parę kroków po peronie.

oto link dla wstępnego (zalecana sucha zaprawa) przećwiczenia w domu:
www.kolej.pl/~mczapkie/maszyna/

stoi na stacji loko(ireo)motywa

[Gość: ewka]

ireo napisał:

> [sama się naprasza po prostu :-]
> 117,30 (I kl. IC), ale z powrotem trzeba jeszcze jakoś wleźć do wagonu o
> własnych siłach, a przedtem zrobić parę kroków po peronie.
>
> oto link dla wstępnego (zalecana sucha zaprawa) przećwiczenia w domu:
> <a
href="http://www.kolej.pl/~mczapkie/maszyna/"target="_blank">www.kolej.pl/~m
> czapkie/maszyna/</a>


"Co w uaktualnieniach:

poprawione niektore błędy przy przechodzeniu do innej kabiny (ale nadal nie
można łączyć/rozłączać)" - i co my teraz zrobimy??? Ireo! No!
Samodzielnie zrobic po peronie? Brzmi smetnawo (sf - i nie tam, zeby zaraz
sciencie fiction).
ewka_wciaz_zwawym_krokiem_na_palcach

[Gość: ewka]

..."jezeli kochac, to nie indywidualnie
jak sie zakochac, to tylko we dwoch
czy platonicznie kochasz ja czy juz sypialnie
niech w uczuciach wspiera wierny cie druh
...
i wespol wzespol"
ewka_w_oczekiwaniu_na_wzmozenie_zadz

[Gość: agni_me]

nonstop napisał:

> Hmm, wiesz jenny, agni i kriek poezją tu zwierzaki opisywali :-)))
> a ja jestem nieromantyczna m sz ś, wiadomo!
> Miało zatem być bardziej realnie, a wyszło sentymentalnie.
> :-)))

non ???? poezją??? w tym , że wróble budzą i kot na parapecie, nie ma poezji
wiele. To radość poranka mocna , grzejąca od środka, co czarne chmury przepędza
i jeszcze daje nadzieje. Podzielić sie tym chciałam, mało poetycko, a
przyjaźnie, bo i paiha rano mnie odwiedziła z zaskoczenia, literkami, nie
ciałem, ale jakże miło, i Igor w łóżku i kawa dobra i grypa precz i ten wątek
taki NASZ :-)
sentymentalny Panie N , pozdrawiam
agni_me_co_w_niej_poezji_za_grosz

[ireo]

- i dlatego nie agni dostała ten wierszyk, tylko ewka :-P
[proszę leżeć do wyzdrowienia. to rozkaz]

Dla Ireo - uśmiech

[Gość: agni_me]

nawet nie wiesz, jak Cię tu brakowało :-)
agni_me_bez_wiersza

[runek]

agni uświadamia ireo swoją tęsknotę i radość z powrotu ireo w przestrzeń
wirtualno-netową.

[Gość: agni_me]

runiu, to nie są teksty piosenek. Pogodz się z tym , proszę, że to dla Ciebie
za trudne :-)
pozdrawiam
agni
ps. Ciebie też tu zresztą brakowało :-)))))

[ireo]

Gość portalu: agni_me napisał(a):

> runiu, to nie są teksty piosenek. Pogodz się z tym , proszę, że to dla Ciebie
> za trudne :-)
> pozdrawiam
> agni
> ps. Ciebie też tu zresztą brakowało :-)))))

w takim razie nic, tylko tekst piosenki trzeba zamieścić (żeby przy okazji
zaspokoić runka [mimo, że tekst muńka - zwykle pisałem własne, ale tym razem
sytuacja zmusza mnie do cytatu] :-)

pozytywnego coś pozytywnego coś
bardzo chciałbym dać dziś tobie
pozytywnego coś pozytywnego coś
to nie jest łatwe to nie jest proste
bo jaa-a nie lubię latać nisko
uwierz mi uwierz mi chcę być blisko
telefonicznie telepatycznie
wiem czego pragniesz wiem czego chcesz
u jee-e chcę ci powiedzieć
aj low ju aj low ju aj low ju aj low ju
u jee-e nie jestem mądry
aj low ju aj low ju aj low ju

ireo pragnie jakoś wynagrodzić agni_me_z_katarem_i_wszystkim_innym
niedogodności chorowania i jednocześnie przeprasza za użytą w tekście
transkrypcję fonetyczną, a uśmiech oczywiście odwzajemnia :-D

[runek]

Agni ? jak rozumiesz słowa tej piosenki ?
Czyżby ireo chciał coś przez to powiedzieć ?

Dla runka - odpowiedz

[Gość: agni_me]

No i co, no i co, no i co, no i nic

Elektryczne Gitary, piosenka pt. " A Ty Co"

no jak runiu? rozumiesz?

[nonstop]

albo też:
"byłem rio, byłem w bajo
miałem bilet na hawajo
byłem na wsi, byłem w mieście
byłem nawet w budapeszcie
wszystko..."
:-)))
lub:

"Marcin Świetlicki- Rio, poniedziałek"

Mrowi deszcz
z zewnątrz, wewnątrz
-pomiędzy nami- mokra popielniczka
i kawa za ostatnie, i tak pożyczone
pieniądze.

Ty-biała, a ja- czarny, ze zmęczenia piątkiem,
sobotą i niedzielą. Nie klei się nic.
Ten przypadkowy świadek nie doczeka pointy,
wypije kawę, pójdzie. Pozostawi nas
samych sobie, bezradnych.

Przyłapałaś więc trupa
na istnieniu, co dalej? Nie pójdziemy przecież
do łóżka. Nie wypada aż tak
mocnych akcentów kłaść na koniec, mrowi
deszcz, dopij swoją kawę,

odprowadzę cię trochę.

[runek]

ja też kiedyś napiszę wiersz i zbieleje ci wtedy oko
(zakładam,że jedno masz - a ściślej będziesz miała w momencie czytania
tego wiersza ,w stanie umożliwiającym zbielenie)

[Gość: jenny]

Runku, jesteś niezrównany jeśli chodzi o didaskalia :)

Jeśli pozwolisz w zamian wierszyk, specjalnie dla Ciebie:

Krasnoludki rosną w lesie
mają specyficzny zapach i białe brody
występują pojedynczo
gdyby się udało złapać ich garść ususzyć i powiesić nad drzewami
może mielibyśmy spokój

jen

[Gość: _________]

ALCHEMIA SŁOWA

Z dala od trzody, ptaków, wieśniaków urody,
Cóż to piłem na klęczkach, z wrzosami przy twarzy,
Dokoła mając świeżej leszczyny ustronie,
W południa zielonym i ciepłym oparze?

Cóż z młodziutkiej Oazy chłonąć mogłem wody,
- Nieme wiązy, darń nagą, niebo w chmur zasłonie! -
Pić w żółtych tykwach, z dala od błogiej zagrody?
Złoty likwor, z którego pot bije na skroni.

Zdawałem się gospody podejrzanym godłem.
- Nawałnica pognała przez niebo. Z wieczora
Nikły w dziewiczych piaskach leśne wody chłodne,
Boży wiatr sople lodu ciskał na bajora;

Płakałem, widząc złoto - ale pić nie mogłem.




Artur Rimbaud

[Gość: _________]

"Kredens"

Jest to szeroki kredens rzeźbiony. Dąb ciemny,
Jak starodawni ludzie, tak wygląda miło,
Kredens ten jest otwarty - i zapach przyjemny
Płynie z głębi, jak wino, co się ongi piło.

Są w nim różne różności: starzyzna i graty,
Szmatki, zżółkła bielizna, wszystko pomieszane,
Są tam stęchłe koronki i niewieście szaty,
I barwne szale babki, w ptaki malowane.

Medaliony, portrety i pasemka cięte
Włosów siwych lub jasnych, i kwiaty zaschnięte,
Z których, z wonią owoców, aromaty płyną.

O kredensie sprzed laty! Chciałbyś baje swoje
Długo gadać! I tylko skrzypisz, starowino,
Gdy otwiera kto z wolna twe czarne podwoje.


Artur Rimbaud

Nocne slowem poglaskanie

[paiha]

lagodne musniecie, wydawaloby sie - niezauwazalne, a zyje i z kazda minuta
we mnie rosnie. Z nastaniem switu rownikowa zielonosc przypomina, nosze ja
dzien caly, odurzona jej zapachem, by wieczorem zamienic na inna. Czy jestem
niewdzieczna naturze?

Paiha, ktora do snow czeresniowych dolacza wolanie o stopy znoszone:)

Paiho

[Gość: ewka]

paiha napisała:

> Paiha, ktora do snow czeresniowych dolacza wolanie o stopy znoszone:)

Wiosna nadciąga proszę pani/panstwa, choć zimnica jeszcze okrutna (jak dla
mnie), ale pąki jakoweś (w Dolinie Radosci) da się zauważyć na krzewach i
drzewach, wiec serce zakwita i pcha do poszukiwań radosnych radości, do przeżyć
i wzruszeń, do myśli pozbawionych smutku. A życie skrzeczy niczym zgorzkniała
starucha, która zbiera kości do kupy każdego ranka, by podnieść się z łóżka i
wyruszyć na zbieranie chrustu niezbędnego do rozniecenia ognia. Do przetrwania.
I może tam, w drodze do lasu, ujrzy co ciekawego, co będzie w stanie ucieszyć
jej przymrużone wielością zdarzeń takich i siakich, i zmęczenia oko. Dałby
Bóg...
ewka_w_drodze_do_lasu

Dla ......... za "Kredens"

[Gość: agni_me]

:-) Minęło kilka dni, a mnie wciąż zadziwia niezwykła trafność wyboru.
Dziękuję bardzo.
agni

o kropko!

[Gość: ewka]

mianownik (kto?co?).........................kropka
dopelniacz (kogo?czego? nie ma).............kropki
celownik (komu?czemu? sie przygladam).......kropce
biernik (kogo?co? widze)....................kropke
narzednik (z kim?z czym? ide)...............kropka
miejscownik (o kim?o czym? opowiadam).......kropce
wolacz (o!).................................kropko! daj zyc!
ewka_z_krokami_ku_kropkom

Zaczytany

[melancho]

Czytałem długo już. Od chwili, gdy mokre
od deszczu popołudnie leżało na oknie.
Już nie słyszałem jak wichura wiała:
książka ciężka się stała.
Patrzałem w karty jak wyraz twarzy,
co pociemniały od długiego zadumania.
Czas się zatrzymał wokół mojego zaczytania.
I nagle światło na kartkach się jarzy
i wieczór się z zamętu słów wyłania,
zachód... na wszystkich kartkach, które lśnią.
Jeszczem nie podniósł oczu, a już długie wiersze
nagle się rwą i już się toczą słowa,
które wypadły z wątków dokąd chcą...
Wiem:nad ogrodów gąszczem, gdzie się chowa
blask, teraz niebo jest dalsze i szersze;
słońce powinno by zalśnić od nowa.-
Jak okiem sięgnąć, nocy letniej przestrzeń:
W niewielkich grupah rzeczy rozproszenie,
po długich drogach idą ludzie cienie,
i tak daleko, jakby w tym znaczenie
większe się kryło, nikły ruch trwa jeszcze.
I teraz, gdy znad książki oczy wzniosę,
nic mnie nie zdziwi, wszystko niezmierzone.
Tam z zewnątrz jest, co tu we wnętrzu niosę,
bez granic wszystko w jaką spojrzę stronę:
tylko się z wszystkim zwiąże całym losem,
by się wzrok mój do rzeczy przystosował.
niech wciągnie go prostota ich surowa,-
Ziemia za własny horyzont wyrasta,
zdaje się całe niebo obejmować:
i jak ostatni dom jest pierwsza gwiazda.

Rainer Maria Rilke

********************************************


To jest jeden z najlepszych wątków jakie mi było dane czytać.Pozdrawiam
serdecznie :-)

a ja z ogorkiem zielonym gruntowym

[Gość: ewka]

Żeby dopelnic opowiesci tchnace nadchodzeniem wiosny, wrzucam w ten „worek
dobrego” zeszloroczne dumanie nad gryzionym zielonym ogorkiem gruntowym, który
tak lubie (ogorek i ten pierwszy gryz).
Bardzo lubilam babciny ogrod. Wszystkiego w nim było mnostwo. Ogorki,
marchewka, pietruszka, szczypiorek chudzienki i gruby, strzelajacy, ktorysmy z
Dziadkiem zajadali bez niczego, czosnek, salata, kapusta, pomidory jak
winogrona malenkie i malinowki slodkie, rzodkiewki, ziemniaki, porzeczki biale,
czerwone i moje najulubiensze czarne, agrest zielony i drugi slodki, rozowawy
jakis, maliny, jablka (papierowki, kosztele i zapomnialam jakie), gruszki,
sliwki, poziomki, truskawki, najblizsze memu sercu wisnie w dojrzalym wisniowym
kolorze i obrastajace tarasik winogrona male czarne, z których Babcia czynila w
gasiorze wielkim cudenko sprawiajace ucieche gosciom. Także orzechy laskowe. A
pod leszczyna była waska sciezka wykarczowana wśród pokrzyw ogromnych i
palacych. Wpadlam w nie kiedys (spadajac z leszczyny). Straszne przezycie, ale
Babcia orzekla, ze dobrze mi to zrobi na reumatyzm – ze niby nie będę go miala
w zwiazku z tym blogoslawionym dotykiem przekletych pokrzyw! Na razie nie mam,
wiec może... Hahaha. Czasem babcia sadzila fasolke. A! I był koperek jeszcze,
który tez bardzo lubilam podjadac. I ziola jakies, których nazw nie moglam
zapamietac, a które Babcia nad wyraz pielegnowala (nie nazwy tylko ziola).
Kwiatow było także mnostwo, z sensem w obrazy posadzonych – ladnie. Malownicze
było to babcine krolestwo. W ogrodzie stala wanienka (cynkowa chyba), w ktorej
zbierala się deszczowka, by sluzyc Babci do mycia wlosow! Czasem pakowalam się
do niej cala, a woda była tak przyjemnie cieplo-zimna, kojaca. Mój Boze, jakie
to rzeczy uruchomil w pamieci jeden miazdzony zebami zielony gruntowy ogorek...
Miastowa bylam od zawsze, wiec norma była wycieczka do sklepu po te cuda, co to
się w ziemi rodza. A kiedy przyjezdzalam do Dziadkow wkraczalam w inny swiat,
zupelnie bajkowy. Kiedy mialam ochote zjesc na sniadanie twarozek (oczywiście
robiony przez Babcie, nie kupiony w sklepie bron Boze!) z rzodkiewka i
szczypiorkiem, to po prostu szlam do ogrodu, wydzieralam ziemi co trzeba i już!
Kiedy pojawiala się ochota na mizerie bieglam do kacika ogorkowego i, dotykajac
zamszowatych lisci, lapalam za lodyzki lekko klujace, do których przytwierdzony
był zielony pychotek czasem smiesznie wykrecony w lodeczke. I zawsze podjadalam
takiego dziwaka, bez mycia. Ze bez mycia, to się Babci nie podobalo, ale
przeciez nie zawsze mnie na tym zlapala. Z babcinym ogrodem graniczyl ogrod
pana H. – srogiego lysego postawnego mezczyzny, sasiada, ktoregosmy się
(dzieciaki) bali. Mowil takim groznym glosem, poruszal się jak niedzwiedz i na
dzien dobry odpowiadal grzmotem z samego dna brzucha. Caly jego ogrod usiany
był ulami z pszczolami, których tez balismy się jak ognia, ale jednak ciekawosc
niektórych z nas tam gnala. Dzieki nieposkromionemu zaciekawieniu udalo się
dojrzec w panu H. nie groznego niedzwiedzia a cieplego starszego pana, który
mowi do pszczol... Niesamowite było obserwowanie jak bardzo się zmienial.
Ubrany w ten dziwny stroj, na twarzy przerazajaca maska, spod ktorej wydobywal
się wcale niegrozny glos... Pan H. nie zyje już lata cale, a jest jednak. W
mojej pamieci. Hm. Mój Dziadek był malomownym czlowiekiem, ja wiecznie
nakrecona katarynka, a kiedy dumna i blada szlam z Nim na ryby uprzednio
wziawszy udzial w wykopywaniu (brr!) robakow (do dzis nie wierze, ze to
robilam, teraz chyba predzej padlabym trupem) nie odzywalam się ani jednym
slowem. W wybranym przez Dziadka miejscu rozkladalismy takie smieszne krzeselka
dla wedkarzy (metalowy stelaz obciagniety pasiastym brezentowym plotnem),
nabijalismy (ja tez!!!) robaki na haczyk i zarzucalismy wedke albo wedki
(czasem była jedna, czasem dwie i wtedy wolno mi było jedna hm...zarzucic i
trzymac!). Siadalismy, jak dwoje starych wedkarzy, na krzeselkach i
wpatrywalismy się w ogromnym skupieniu w splawik. To było cale misterium. I nie
gadalam?! Sama w to nie wierze, ale tak było.
A zaczelo się od zwyklego ogorka zielonego gruntowego...
Każdy ma jakis swój ogorek.
ewka_z_ogorka_gryzieniem_i_nadzieja_na_nadejscie_ciepla

[nonstop]

Ewka, a dlaczego Twój ogórek nie śpiewa???
(a może śpiewa?)
hihi

[Gość: ewka]

nonstop napisał:

> Ewka, a dlaczego Twój ogórek nie śpiewa???
> (a może śpiewa?)
> hihi
>
i - w ramach zachowania emploi - Nonik nam ogluchl.
ewka_co_nie_dziala_jednak
P.S. zielony ma garniturek, i czapke, i sandaly

[Gość: jenny]

No i powiedzcie Mili, jak ma człowiek zabrać się za wiosenne porządki, skoro
wokół tyle pokus? Z fotela, spod pledu łapę wystawiają "Kochane Zwierzątka...",
co choć tak wyczytane, że pamięć następne linijki podpowiada, a jednak wracać
do siebie każą nieustannie. A tu, na tym zero-jedynkowym ekranie tyle wzruszeń,
co wspomnienia przywołują z lat szczenięcych...

Byłam już wtedy "duża", co objawiało się tym, że podczas wakacji pozwolono nam
z przyjaciółką mą Bogusią spać w namiocie. Wakacje spędzaliśmy w Borach
Tucholskich, w wiosce Teolog (swoją drogą, to Nobel dla tego, kto cztery -
wówczas - domy na krzyż Teologiem nazwał). Rytuałem naszym codziennym był
wyjazd na rowerach na pobliską plantację truskawek na podwieczorek dla całej
hordy. Matki, zaopatrzywszy nas w łubianki i wysmarowaszy nosy kremem, żegnały
nas nieodmiennym: tylko wróćcie dziś, dziewczynki. Jechałyśmy tam z poczuciem
dorosłości i misji, nie żeby się przy okazji nie napchać po uszy ciepłymi od
słońca, soczystymi olbrzymami, ale jednak z mocnym postanowieniem, że tak, że
tym razem to już na pewno podwieczorek dziś będzie. I co z tego? W drodze
powrotnej zupełnie zapominałyśmy o zadaniu aprowizacyjnym i w głowie
pozostawała nam tylko paląca konieczność zatrzymania się gdzieś w cieniu i
skosztowania, czy aby na pewno truskawki wystarczająco dojrzałe, no i której z
nas w końcu udało się uzbierać więcej. Nie muszę chyba mówić dalej... matki
witały nas z powrotem wieczorną porą, kiwając z politowaniem głowami nad dwiema
łubiankami znowu pełnymi zielonych ogonków.
Smaku i zapachu tych owoców żaden poeta nie opisze...

Ściskam Was w łapę
jen

PS. Mężu, dziś na obiad będą ogonki :)

[Gość: kasia31]

jak miło przeczytać wreszcie cos co sensem i nadzieją w ludzi napawa, ogrzewa
duszę ogórkowym płomieniem i ...wiosnę poczułam :)))

[jaala]

Jesteście wspaniali ...
Miło mi Was słuchać ...

Ździebełko ciepełka
W codziennych piekiełkach
W wyblakłym na szaro obłędzie
Różowa perełka, ździebełko ciepełka
Znów wiem, że jakoś to będzie

Gdy serce ukłuje przykrości igiełka
I biedne się czuje, niczyje
Ciepełka ździebełko
Ździebełko ciepełka
Wystarczy i wszystko przemija

Ździebełko ciepełka
Diamencik ze szkiełka
Czułości kropelka na listku
Ciepełka ździebełko
Tkliwości światełko
W tych oczach wystarczy za wszystko
-----
Motto Ali :)

[feministka0.75]

Plastikowe mausie za oknem
porwadza za raczki plstikowe dziewczynki
do plastikowych sklepow, gdzie plastikowe sprzedawczynie
z plastikowym usmiechem sprzedaja
plastikowe jedzonko.

Zbuntowani, plastikowi mlodzi
w plastikowych ubraniach
lykaja plastikowa papke z TV
i wydaje sie im, ze sa oryginalni.

Milo zobaczyc, ze jest ktos na swiecie
kto lubi czasem usiasc i poczytac
- nie tylko obrazki...

Pozdrawia
Fem3/4 z Magen-cos tam

ku pamięci

[kanarek2]

Gosposie Ludowe w saunie
chciały by dreszczyk je brał, nie
mówiąc o ochocie
by siąść przy Bigocie.
Kanarek do dziś jest w traumie.
;-))

[Gość: ewka]

kanarek2 napisała:

> Gosposie Ludowe w saunie
> chciały by dreszczyk je brał, nie
> mówiąc o ochocie
> by siąść przy Bigocie.
> Kanarek do dziś jest w traumie.
> ;-))

Kanarku nasz ulubiony
trauma do dzisiaj przywalony
my -GieeL- gospodynie
ludowe ledwie
co za dnia
sprawy prowadza przednie
zas w nocy, panie
ptasi nasz piewco
.................
zmieniamy lico
w ladaco nieco
badz nam w tym druhem
bratem, ko(ch)-m-panem
z nami w tej saunie
doprawiaj stan-ten
swoja radoscia
swoja mmmmm-loscia
swoja kanarko
najkanarkowatoscia
ewka_w_imieniu_gieelek

Ku pamięci 'owocosci' z brzucha zjadanych:)

[paiha]

Kanarku Mily, czy tego goraca bylo za duzo czy za malo?:)

[zastanawia sie Paiha na marginesie recznika przycupnawszy:)]

Jak patrzeć?

[kanarek2]

>
> Kanarku Mily, czy tego goraca bylo za duzo czy za malo?:)
> [zastanawia sie Paiha na marginesie recznika przycupnawszy:)]

Za dużo? za mało? hm, a jak patrzeć? [medytuje kanarek na przedwiosniu;-))]


„- nieruchoma głębia zielni, wystarczy jednak przechylić głowę czy poruszyć
ręką i ożywa, a złapane w szkle promienie słońca migoczą w oku, jak jasne
refleksy płynące po dnie jeziora, czy błyski światła w lesie brzozowym, bo
wieje wiatr...”

Paiha dopija resztkę piwa, i odstawia butelkę.

Jak patrzeć?

[paiha]

Spod polprzymknietych powiek najlepiej, Kanarku, co by oczu nie porazilo, do
dobrego przyzwyczajaj sie powoli,powoli...wiosna potrafi czasem blysnac,
porazic, czasem jednak zjawia sie po cichutku i nagle okazuje sie, ze w
kwietnej lace od dawna brodzimy...:)

A magnolie, dlaczego jeszcze nie pojawily sie chociaz w slowach, prosze,
zjawcie sie, krolowe ulotnego piekna:)
Paiha

[Gość: migo]

Żebyście ludziska wiedzieli,
co pewnej pięknej niedzieli
naszło w saunie bigotta;
jakas dziwna ochotta
niechybnie byś_cie oniemieli!

migo_ze_wspomnień_gębą_rozmarzoną

a moze założyć podkolanówki?

[Gość: agni_me]

Wiosna nadchodzi, teraz już wiem to, nie tylko czuję.
Po pierwsze primo mam ochotę całkiem niezwykłą na fryzjera, po drugie primo
wyglądam zupełnie jak na przednówku, po trzecie primo jak nie przyjdzie to
całkiem zwariuje, a to być nie może.
Wiecie czekam na nią jak na ... ech też macie łaskotki w brzuchu jak myślicie,
że nadejdzie?
Tak naprawdę wiosnę w tym roku ogłosiły nie wróble, ale jenn. :-) Siedziałyśmy
nieprzytomnie długo, gadając i gadając i jenn powiedziała: spiąca jestem , o
patrz już widno. To był ranek i nagle poczulam, że to coś miłego, zmiana jakaś,
bo przecież rano, jak wstawałam do pracy jeszcze ciemnawo było.
Potem te wróble, o których pisałam, a teraz już kołaczą mi się w głowie tylko
paprocie, co to pojawiają sie w ciągu jednej majowej nocy i gniazda w
żywopłocie, nie obcinanym przez to miesiącami, bo jakże tak ptakom obrzydzać
życie rodzinne, i jaśmin, co pachnie tak, że zwariować można i kawa, której się
można napić w ogrodzie, wychodząc przez szeroko otwarte drzwi i ....
i Łazienki i fontanna w parku przy Rozbrat i Profesorska, co się zamienia w
uliczkę z bajki, tych i jest tak wiele!!! słońca mi trzeba bardzo i takiej
śmiesznej wiosennej nadziei, że będzie dobrze, bo dobrze byc musi.
Pamiętacie jak można było pierwszy raz włożyć podkolanówki zamiast tych rajstop
przeklętych ???
Dla mnie właśnie wtedy, w dzieciństwie, zaczynała sie wiosna, od podkolanówek i
od zabawy "w domki" na kaflach. :-)))
Brało się całe manele: koce, lalki, lalkowe łóżeczka, lalkowe talerzyki i
garnki, lalkowe ubranka i w pozostawianych przez budujących Polskę
Ludową "kaflach" (bloki takie betonowe, porzucane bezładnie i pokruszone -
wyjaśnienie dla "niekaflowych") tworzyło się rozsądne i miłe M ileśtam.
Pamiętam, że potrafiłyśmy się bawić tak tygodniami, nienawidząc deszczu
szczerze, bo on uniemożliwiał zabawę.
Nie wiem, czy moje współtowarzyszki zabaw też tak czekają na wiosnę jak ja.
Patrzę na nas i czasem sie smutno uśmiecham. Miejsce lalek zajęły dzieci,
mężowie tak jak w zabawach albo w pracy, albo w "ameryce", mamy te
swoje "biura" i zastanawiam się coraz częściej .... czy tak właśnie miało być?

agni_me_jeszcze_nie_całkiem _wiosenna

hmm

[Gość: ewka]

Czas temu jakis widzialam dokument – nie od poczatku, cholera, bo przez telefon
gadalam. Rzecz była o dziewczynie (Jej matka jest Rosjanka) z porazeniem
mozgowym, na wozku inwalidzkim. Kiedys ledwo poruszala jedna noga i reka, twarz
wykrzywiala w grymasy przerozne podczas mowienia, czy raczej prob mowienia. Od
zawsze sluchala muzyki, roznej. Kiedys powiedziala matce, ze chcialaby tanczyc!
Znalazly się w miejscu, w którym (chyba w Krakowie) ludzie na wozkach cwicza,
trenuja taniec. I zaczelo się. Do tej dziewczyny przychodzil od zawsze
masazysta, który z kazdym tygodniem widzial u niej poprawe stanu miesni. I
zatanczyla w mistrzostwach Polski i innych, biorac zreszta pierwsze miejsca!
Poprawil się stan jej rak do tego stopnia, ze może pisac na komputerze! Także
rysuje i pisze wiersze! I jest tak niesamowita w swoim pragnieniu milosci,
wolnosci, radosci, także erotyzmie, emocjach wszelkich... Rowniez w ich
wyrazaniu. To bardzo bystra dziewczyna. Matka mowi na nia Olesia. Jakie to
było... wlasciwie nie wiem. Nie wiem jak to okreslic, bo kazde slowo wydaje mi
się za male, za nikle, za ograne. Gdybym powiedziala, ze wzruszajace, to glupio
by to brzmialo (choc bylam wzruszona). Bo byloby tak, jakbym zabrala jej prawo
do tego wszystkiego, co jest udzialem ludzi zdrowych, ludzi w tzw. normie.
Olesia była w tym filmie postacia wiodaca, ale dla mnie, tuz obok albo nawet
rownolegle, rownie wazna postacia była jej matka. Ladna kobieta, mowiaca z
akcentem, ale dosc poprawnie. Nie wiem, czy realizatorce o to chodzilo, czy tak
ten film budowala, ale dla mnie tak było, tak wyszlo. Matka była gruntem,
ziemia, gleba, na ktorej wyrosla Olesia. Taka Olesia. Jesliby Olesce stawiac
pomnik, to cokolem bylaby jej matka.
Tak mi jakos wspomnienie tego dokumentu wrocilo po Agniowym
posluchaniu „podkolanowek” i tego, „czy tak wlasnie mialo być?” No nie mialo.
Cholera! Nie mialo. Wiec? Kiedy ta wiosna?????????
ewka_w_oczekiwaniu

[maggy]

wewku,
no nie miało, nie miało, ale jakoś tak przyszło, zastało się i zostało. Może to
smutne, może i nie, w każdym razie wiosna już bez podkolanówek, bez huśtania
się na gałęziach leszczyny i bez pańskiej skórki-mordoklejki, która kiedyś
wielkanocnie oklejała zęby. Taki czas.
hipek_co_go_wiosna_nie_cieszy

Dla...

[Gość: jenny]

Z okazji pewnej smutnej, ale pięknej rocznicy, przypomniał mi się wiersz. Tak
niewiele bowiem i zarazem tak wiele trzeba, żeby poczuć...

Słońce, słońce w ramionach
czy twego ciała kryształ pełen
owoców białych gdzie zdrój zielony tryska
i oczy miekkie w mroku
tak pół mnie, a pół Bogu

Twych kroków korowody
w urojonych alejkach twe oblicza
twe usta u źródeł
to syte to znów głodne
i twój śmiech i płakanie
nie przeminie, zostanie

Uniosę je, przeniosę
jak ramionami głosem
w świat daleki, wysoko
w obcowanie obłokom
tak pół mnie
a pół... Tobie


Dawno, dawno temu widziałam miłość co przeżyła śmierć.

[abc_abc]

Stojac nad urwiskiem skalnym w uniesieniu i ekstazie,
Zobaczylam zdrowego chlopaka trzymajacego juz bazie.

To chyba wiosna sie juz zbliza, czas rzucic sie w milosc,
Gdy tak kobiece marzenia nabieraja juz swoja cierpliwosc.

Wczesna wiosna, zwykle mamy wiele sil i mocy,
Ale, coz nam z tego jak brak chlopa do pomocy.

Trzeba bedzie sie pocieszyc paczkami na drzewie,
Moze kiedys przyjdzie wiosna, tez w meskiej cholewie.

Pozdr.abc_nie_wiem_czy_do_czerwca_sie odmrozimy ? :-)

Magnolie, Paiho? ;-)

[kanarek2]

Magnolie w Warszawie to magnolie przy Placu Trzech Krzyży (patrz, to już za
dwa miesiące!). Akurat tam widok bywa cudny dla oka podwójnie, bo kwitnące
magnolie zwiastują Pierwsze Komunie. Późnym popołudniem uczesane do
granic, spowite tiulami i kwieciem małe magnolie spieszą do kościoła, a że
trefienie zabrało sporo czasu, więc teraz trudno zachować godność gdy mama
holuje między autami. I te chłopaki w garniturach ;-)

Magnolie, Kanarku?:)

[paiha]

To dla mnie czas oczekiwania, wyczekiwania, ba, nawet podstepow:) Kazdego
wiosennego poranka z chwila,kiedy pierwszy rozpocznie sie tancem wrobli na
parapecie zaokiennym, sledze ich niecne poczynania:) Na mojej ulicy, na
sasiedniej takze, o na tej obok rowniez:) jest drzew magnoliowych mnostwo.
[Kiedys moj pies pokaze je Twojemu psu:)] Kiedy spogladam na nie schowane przed
zimowym chlodem wydaja sie takie dalekie od bieli albo rozowosci, ktora
niedlugo zaskocza. Ktoregos dnia spogladam w gore przekonana, ze wzrok moj
zatrzyma sie na ich blyszczacych pakach, a tymczasem oko w mgnieniu chwili
iskrzy jasnoscia pierwszych platkow. I zaczyna sie magnolii La Carnaval!!!
Czerwien, biel, roz, zlamane kolory i ich zdecydowane siostry! A ja,coz ja:),
moge tylko patrzec, wzrok sycic i nie zwracac uwagi na klaksony samochodow i
przepraszac kierowcow, ktorym, przyznaje szczerze, zwyczajnie wlaze pod kola:)I
ten blogostan trwa, wydawaloby sie dlugo i ze zawsze juz kiedy spojrze w niebo
moje oczy stana sie magnoliowe, tymczasem ktoregos dnia, tak samo nagle jak sie
zjawily, tak samo nagle magnolie odchodza, i zamiast w niebo patrze na ziemie,
biala, czerwona, pastelowa...Kazdego roku obiecuje sobie, ze nie bedzie mnie ow
widok smucil...Obiecanki cacanki:)
Z pozdrowieniami
Paiha

no wiesz!

[kanarek2]

> tymczasem ktoregos dnia, tak samo nagle jak sie zjawily, tak samo nagle
> magnolie odchodza...

Paiho, do kroćset, więc zwiędłaś mi magnolie zanim zakwitły??
Już moja sunia powie Twojemu psu co o tym myśli!

k.
ps. jak ja Cię jednak rozumiem;-)

w poszukiwaniu

[Gość: jenny]

Mili, jadę w zimę, a jak wrócę to proszę, żeby tu była już wiosna, forsycje,
pąki, wiśnie japońskie w ogrodzie botanicznym i wszystkie inne wiosenne bajery.
Miałam dziś w nocy sen, jechałam Alejami i padał śnieg, takie grube płaty. I
naraz zobaczyłam, że ten śnieg to wcale nie śnieg, tylko płatki opadające z
kwitnących drzew. I słońce zaświeciło w takim mokrym, przejrzystym, pachnącym
powietrzu. To musi być jakiś znak, no musi.
Ściskam Was w łapę
dziwnie_rozpalona_jen

Jen, czekam-y

[Gość: ewka]

Gość portalu: jenny napisał(a):

>
> Miałam dziś w nocy sen, jechałam Alejami i padał śnieg, takie grube płaty. I
> naraz zobaczyłam, że ten śnieg to wcale nie śnieg, tylko płatki opadające z
> kwitnących drzew. I słońce zaświeciło w takim mokrym, przejrzystym, pachnącym
> powietrzu. To musi być jakiś znak, no musi.

obys byla prorokiem Jen. Wracaj szybko, a zime tam zostaw.
ewka_co_na_te_wiosne_jak_na_zbawienie
P.S. I cos jeszcze - dom oznacza moznosc okazania swej slabosci bez uczucia
wstydu, mozliwosc odrobiny samochwalstwa bez obawy o niezrozumienie, szanse nie!
osmieszenia w przypadku popelnienia bledu (nie pamietam czyje to, ale ladne, i
prawdziwe), zatem wracaj GieeL, czekamy.

[Gość: she_she_she]

Taki śliczny wątek - jeszcze się nam zagubi :))))))))))).

tak sobie - bo to mój naj-wątek :)))

[she1961_lodz]

:)

[ewka5]

podnosze tylko - moze jakie zachwyty zakwitna.
ewka_windziara