anonimowe zale

[login_na_chwilke]

A ja juz nie moge, nie mam sily, nic tylko mysle o wlasnym dziecku, ktorego chyba nie bede miec...
Ile mozna czekac, ile sie starac, ile leczyc, 2, 3, 4, 5 lat??? Nic tylko ku.. (przepraszam ale ostatnio
tylko takie slowa odddaja stan mojego ducha) patrze jak kolezanki wokol mnie rodza dzieci. Jak
tworza szczesliwe rodziny. Jakie sa szczesliwe a maluszki pocieszne. Odkad poronilam swoja
pierwsza ciaze musialam pogodzic sie w myslach z tuzinem rodzacych sie - miesiac w miesiac
prawie - dzieci znajomych. Kiedy ja bylam w ciazy - bylam pierwsza w gronie. Teraz jestem ostatnia.
Pozera mnie zazdrosc, poczucie krzywdy strawilo mnie w srodku kompletnie. Stracilam wiare w Boga,
nadzieje i jakakolwiek radosc zycia. Jak znalezc pocieszenie, w czym do ciezkiej cholery, gdy dziecko
bylo i jest jednym z najwiekszych marzen???

Zycze Wam wszystkim ogromnej wytrwalosci, cierpliwosci i sily. Trzeba byc w tym wszystkim
piekielnie silnym. Ja nienawidze siebie za to, ze okazalam sie taka slaba.

[56at]

Ej wyłaź z doła jesres na orum my tu wszystkie walczymy ,upadamu i dźwigamy się
głowa do góry i ruszaj do boju.Leczysz się gdzieś może zmaina gina byłaby
wskazana?pozdrawiam,ania.

[rafulka]

Mnie też jest ciężko, ale ja nigdy nie nosiłam (nawet krótko) małego cudu pod
sercem. Pewnie dlatego jest mi nieco łatwiej. Napisz, tak jak prosiła Ania, czy
się gdzieś leczysz? Nadzieja, choćby jej iskiereczka - to wielka moc! Uszy do
góry

[eszforcik]

Hej! Nie załamuj się. Trzeba myśleć pozytywnie. Każda z nas, tu na forum ma
lepsze i gorsze dni, ale musimy być silne. Wiem, że łatwo radzić, ale ja też
jestem w podobnej sytuacji. Też razem z mężem bardzo chcielibyśmy mieć dziecko,
ale jak do tej pory (1,5 roku) nic z tego. Nie poddajemy się i wierzymy, że w
końcu nam sie uda. Ja też miałam chwile załamania. Na początku starań prawie co
miesiąć ryczałam, jak głupia, kiedy okazywało się, że znowu nic. Teraz zdarza
mi się to coraz rzadziej, co nie znaczy, że nie przeżywam rozczarowania.
Trzymaj się i głowa do góry.
Będę trzymała kciuki za Ciebie, aby się udało.

login_na_chwilke napisała:

> A ja juz nie moge, nie mam sily, nic tylko mysle o wlasnym dziecku, ktorego
chy
> ba nie bede miec...
> Ile mozna czekac, ile sie starac, ile leczyc, 2, 3, 4, 5 lat??? Nic tylko
ku..
> (przepraszam ale ostatnio
> tylko takie slowa odddaja stan mojego ducha) patrze jak kolezanki wokol mnie
ro
> dza dzieci. Jak
> tworza szczesliwe rodziny. Jakie sa szczesliwe a maluszki pocieszne. Odkad
poro
> nilam swoja
> pierwsza ciaze musialam pogodzic sie w myslach z tuzinem rodzacych sie -
miesia
> c w miesiac
> prawie - dzieci znajomych. Kiedy ja bylam w ciazy - bylam pierwsza w gronie.
Te
> raz jestem ostatnia.
> Pozera mnie zazdrosc, poczucie krzywdy strawilo mnie w srodku kompletnie.
Strac
> ilam wiare w Boga,
> nadzieje i jakakolwiek radosc zycia. Jak znalezc pocieszenie, w czym do
ciezkie
> j cholery, gdy dziecko
> bylo i jest jednym z najwiekszych marzen???
>
> Zycze Wam wszystkim ogromnej wytrwalosci, cierpliwosci i sily. Trzeba byc w
tym
> wszystkim
> piekielnie silnym. Ja nienawidze siebie za to, ze okazalam sie taka slaba.
>

[hanusia9]

Witaj!Myślę że te odczucia o których piszesz są dokładnie znane nam wszystkim z
tego forum( i nie tylko,bo ile jest jeszcze podczytujacych,tak jak ja
niedawno).Jak bardzo bolą wieści o kolejnych ciążach w rodzinie i u
znajomych.Wiesz,ja do tego stopnia przezywalam te informacje,ze moj maz jak
dowiadywal sie ze ktoras z naszych znajomych jest w ciązy,poprostu mi nie
mowil,bo wiedzial ze skonczy sie to placzem(a czasem bywalo i histeria).Wiem ze
nic nie jest tak trudne jak "nie myślenie","wyluzowanie",bo sama tak do konca
do tego jeszcze nie doszlam,ale mimo comiesiecznego rozczarowania,mnostwa
badan,watpliwosci czy Bog słyszy moj krzyk,bol i lzy,nie przestalam wierzyc ze
i na mnie przyjdzie kolej.Ze kiedy przyjdzie wlasciwy moment,Moje Dziecko do
nas przyjdzie.Tymczasem zajęłam sie sobą,ćwiczę,otworzylam mala dzialalnosc,ale
nie przestalam kontrolowac swojego organizmu i nie wykluczam kolejnych krokow w
leczeniu.Życzę Ci byś wytrwala w swoim pragnieniu,bo jak sie mocno w nie wierzy
to zawsze się spełnia.Prędzej czy pózniej(choć sama wiem jak własnie
to "pózniej" jest ciężkie),ale zawsze.Z całego serca życze Tobie i Nam
wszystkim z tego forum spełnienia już wkrótce naszego najpiekniejszego Marzenia.
Pozdrawiam

[beti1977]

Jeszcze przedwczoraj też mówiłam, że nie mam siły, mam dość i że ja to pewnie
nigdy nie będę miała dziecka. A dzisiaj już znowu mam nadzieję... Ty też musisz
mieć nadzieję i musisz mieć siłę bo Twoje dzieciątko na pewno chciałoby mieć
mamusie silną a nie słabeusza.

[dagps]

a mnie wkurza ze nie ma inicjatyw pomocy psychologicznej dla nieplodnych kobiet.
jak widac, nie tylko w tym miejscu ale nieraz i u mnie w domu, to bardzo potrzebne.
na szczescie same mamy nogi i telefony i mozemy poszukac pomocy, jesli uwazamy ze jest nam taka potrzebna.

trzymaj sie, wiem ze to brzmi banalnie w takich chwilach, rozumiem cie i zycze mnostwa sily w tej trudnej drodze.

[bzz.basia]

Kochane dziewczyny! Ja też kiedyś gościłam na tym forum,też przez ponad 2
lata,co miesiąc byłam załamana,nie wiedziałam jak sobie z tym poradzić.Ciągłe
badania,inseminacje,wizyty po kilka razy w miesiącu u ginekologa i ciągły brak
upragnionej ciąży.W końcu psychicznie miałam dość.Odrzuciłam pomoc lekarzy na
prawie rok.Zapisałam się na studia pedagogiczne,doszłam do wniosku,że jeśli nie
mogę mieć własnego dziecka,to zdobędę przygotowanie do adoptowanego, a jeśli
nie to w ogóle do pracy z dziećmi.Po prawie roku,tak na spokojnie bez emocji
podjęliśmy z mężem decyzję o dalszym leczeniu-diagnozowaniu ale tym razem w
poradni państwowej.Nie przerażały nas dłuższe terminy wizyt,w końcu studiowałam
więc nam się już tak nie śpieszyło.Po ponownym zbadaniu plemników męża,okazało
się że są mało ruchliwe (przedtem lekarz stwierdził,że są w normie, ponadto
posiew wykazał bakterie. Lekarz przepisał kurację witaminami i antybiotykiem.Po
zakończonej kuracji miał powtórzyć badanie.Nie zrobił jednak tego, bo okazało
się,że jestem w ciąży.Naprawdę nie mogłam uwierzyć w ten cud,tym bardziej,że
wiem iż zaszłam w tę ciążę 2 kwietnia (umarł nasz ukochany Papież.Zrobiłam 2
różne testy nie mogąc uwierzyć.Na szczęście ciąza przebiega w miarę bez
powikłań,poza tym,że od 28 t.c. jestem zagrożona porodem przedwczesnym.Teraz
jednak jestem już spokojan bo dziś kończę 37 tydzień.Nadal studiuję i nie
zamierzam przerwać.Wierzę,że takim osobom jak my może i musi się w końcu
udać,ułożyć.Tylko każdy musi znaleźć w sobie odrobinę dystansu,to wymaga czasu
i jest trudne-wiem łatwo mi mówić bo osiągnęłam to co chciałam, ale ciągłe
myślenie tylko o jednym doprowadza do obłędu.Ja nie ukrywałam również przed
nikim jakie mamy problemy.Myślę,że otwarte mówienie o moim problemie także
przynosiło mi wiele ulgi.Dziewczyny, z całego serca życzę Wam i wierzę
głęboko,że także poczujecie w sobie Wasze wyczekane maleństwa.Zyczę wam wiele
wytrwałości i pomimo wszystko optymizmu.

[dziubas1]

Skąd ja to znam...Co miesiąc powtarzam sobie, że to koniec, że nie chcę już
więcej, że mam dość, po czym zbieram cztery litery i udę na kolejne kłucie,
gniecenie, oglądanie i rozkładanie rąk przez lekarza. Mój M powtarza:"Daj
spokój, co ma być, to i tak będzie. Jeśli mamy mieć dziecko, to będziemy mieli,
a jeśli tak się nie stanie, trudno. Przecież nie będę Cię kochał przez to
mniej." A ja i tak robię swoje. Czasem myślę, że to sen - wiecie, takie typowe
myślenie, dlaczego ja? A czasem myślę, że M ma rację. I tak mija miesiąc za
miesiącem. Kolejne badania, które nic nie wnoszą, bo niby jest ok. i "trzeba
czekać". Tak więc czekam, choć jest to trudne i zazwyczaj kończy się wielkim
rykiem. Jeszcze nie potrafię wyluzować, złapać dystans. Może kiedyś... Póki co,
życzę nam wszystkim wiary, nadziei, wytrwałości i tego najważniejszego cudu pod
sercem. Nie poddawaj się, bo za 30 lat możesz żałować, że przestałaś wierzyć, a
życie jest wystarczająco skomplikowane, aby dodawać sobie stresu na starość.
Powodzenia.