Kiedy zacząć leczenie?

[aniuszkaa]

Od kilku miesięcy śledzę To forum, ale myślę że właśnie nadszedł czas by
dołączyć do Was i poradzić się. W listopadzie ubiegłego roku wylądowałam w
szpitalu z rozpoznaniem ropomacicze -3 tygodnie leczenia antybiotykami,
bolesne zabiegi. Jak to rzutowało na moją przyszłość (posiadanie dzieci-bo
jeszcze ich nie mam)-według lekarzy fatalnie. Myślałam że to koniec -niestety
w styczniu ponownie silne bóle, temperatura i wylądowałam znowu w szpitalu.
okazało się że przyczyną jest ropniak jajowodu -usunięto jajowód, do tego
wszystkiego ropne zapalenie otrzewnej. podobno cudem wyszłam z tego
wszystkiego z życiem.... Z tego co wiem drugi jajowód był również w kiepskim
stanie -ale jest. Może orientujecie się jak dalej postępować. Czy czekać i
próbować, bo może się jajowód po wyleczeniu stanu zapalnego udrożnił, czy
zacząć myśleć o in vitro -bo chyba tylko ta metoda w moim przypadku jest
możliwa? Jeżeli tak to gdzie najlepiej? Czy wcześniej trzeba robić jakieś
badania czy już po wybraniu się do kliniki tam skierują mnie na wszystkie
potrzebne? Z góry dziękuję za wszystkie odpowiedzi. Aha, mam 29 lat bo chyba
wiek również odgrywa jakąś rolę?

[larvva]

jako absolutnie nie-lekarz poradzilabym ci wizyte u dobrego lekarza, ktory
zaproponuje badania, leczenie, sposob zajscia w ciaze. tak chyba bedzie
najlepiej, najszybciej, najpewniej
pozdrowko

[lidek0]

Ja na Twoim miejscu zrobiłam bym badania a potem myślała o invitro. Nie wiesz w
jakim stanie jest drugi jajowód – to warto sprawdzić i zrobić HSG na drożność.
Poza tym inne badania takie jak hormony, hormony odzwierzęce, nasienie,
szczepienia. Może warto też zrobić monitoring. Ja sama mam wycięty jeden
jajowód i zaszłam w ciąże. Nie spieszyłabym się z decyzjo o invitro. Musisz
znaleźć dobrego lekarza , ale nie koniecznie od razu z klinieki leczenia
niepłodności bo tam mogą od razu zasugerować invitro. Grunt to badania i
stwierdzenie stanu faktycznego bo jak się domyślam badań nie robiłaś.
pozdrawiam

[aniuszkaa]

Dziękuję bardzo za odpowiedzi. nie robiłam jeszcze żadnych badań, tym bardziej
że mój ginekolog twierdzi że powinnam po prostu próbować (przez 2 lata) a
dopiero później myśleć o leczeniu. Ja jednak niepokoję się czy wtedy nie będzie
za późno, bo na przykład okaże się że jeszcze mam jakieś choróbska...Może
jestem przeczulona i niepotrzebnie panikuję ale po tym wszystkim co mnie
spotkało i to tak z nienacka wolę dmuchać na zimne. A może jest lekarz w
Warszawie, którego możecie polecić by skierował mnie na odpowiednie badania?

[larvva]

aniuszkaa napisała:


> że mój ginekolog twierdzi że powinnam po prostu próbować (przez 2 lata) a
> dopiero później myśleć o leczeniu.

2 lata??? jesli para nie miala wczesniej problemow, to mowi sie o roku
regularnego wspolzycia, a on ci daje 2 lata? hm...

[Gość: sziwar]

Podobno właśnie nalezy próbować dwa lata. Bo po roku 65% par zachodzi, a po
kolejnym roku ta liczba wzrasta do 90%. I podobno przede wszystkim nie ma się
co martwić, bo to najwięcej w zajściu szkodzi.

[larvva]

mozliwe. ja slyszalam o roku regularnego. ale wydaje mi sie, ze w wyzej
opisanym przypadku to i rok probowania samemu w domu moze przyniesc wiecej
szkody niz pozytku.
mysle, ze mozna spokojnie poradzic nie popadanie w panike i racjonalny optymizm
(czyli wierzyc ale sie nie oszukiwac, poniewaz rozczarowania bola).
z tym martwieniem sie to tak jest, ze wszystkie wiemy ze nie trzeba sie
martwic, wszystkie sobie radzimy by sie nie martwic, a ludki to takie
stworzenia co i tak sie martwia.

[aniuszkaa]

larvva napisała:

> z tym martwieniem sie to tak jest, ze wszystkie wiemy ze nie trzeba sie
> martwic, wszystkie sobie radzimy by sie nie martwic, a ludki to takie
> stworzenia co i tak sie martwia.
zgadzam się z Tobą w 100%! ja też wszem i wobec mówię, że się nie martwię, że
wszystko będzie dobrze (szczególnie męzowi) a jak nikt nie widzi i na przykład
czytam wasze historie to mi łzy lecą, bo zaczynam myśleć...A i to że tu piszę
to też chyba coś znaczy. Ale dziękuję za otuchę.
pozdrowionka

[larvva]

u mnie przychodzi falami. czasem (dzis) czuje, ze moge, ze jest ok i mam w
sobie caly optymizm swiata. a czasami becze jak bobr, bo sie cholernie boje. no
a skoro sie boje to i sie martwie.
cale szczescie, ze mam taki wentylek bezpieczenstwa jakim jest forum. to mi
pomaga, tym bardziej, ze tutaj bardzo brakuje mi rodziny i przyjaciol z polski.
trzymaj sie mocno

wilk syty i owca cala

[larvva]

zrodlo: magazyn medyczny dla kobiet "Klinika ffx" 6/2000, raport opracowany
przez dr n. med. Katarzyne Skórzewska


Przy regularnych stosunkach płciowych bez stosowania metod antykoncepcji w
pierwszym roku w ciążę zachodzi 50% kobiet, w drugim dalsze 30%. W Polsce o
problemie bezpłodności mówi się wówczas, gdy po tych 2 latach współżycia bez
zabezpieczenia nie dochodzi do poczęcia. Natomiast w krajach wysoko
rozwiniętych, ze względu na starszy wiek par zakładających rodziny i pragnących
mieć dziecko, diagnostykę i leczenie niepłodności rozpoczyna się już po roku.


i dalej:

Niepłodność - brak potomstwa po 12-miesięcznym okresie regularnego współżycia
bez stosowania metod antykoncepcyjnych

[lidek0]

Ja polecam swoja lekarkę dr Marzenę Padzik Moczydłowską. Pracuje na Żelaznej a
przyjmuje tylko prywatnie. Po namiary zapraszam na priva [e-mail]. Nie
panikujesz, tylko chcesz zapobiegać, byc lepiej przygotowana a to b.dobrze
pozdrawiam