ciąża siostry....

[luciola9]

moja siostra zaszła w ciążę 6m-cy po ślubie... a ja niemogę się tym
cieszyć, ponieważ cierpię katusze(nasze starania trwają juz 6 lat).
Nie wiem jak mam się zachować gdyż ona ciągle dzieli się ze mną
swoimi wrażeniami podczas gdy ja o mało co nie rozpłaczę się w
słuchawkę. Nie mogę sobie z tym poradzić. Kocham ją ale to jest dla
mnie ponad siły. Prawie cały czas chodzę przygnębiona i smutna,
płaczę, dlaczego nie mogę mieć dzieci..................

[bidziak]

witaj,
doskonale wiem co czujesz. Mam podobną sytuację. Jedynie z tą małą różnicą, że
moja bratowa jest w 5 miesiącu, a szwagierka w 7 tygodniu. W zasadzie do którego
domu nie pojadę jest ten sam temat CIĄŻA. A ja cierpię, uśmiecham się i
potakuje, a przyjadę do domu to płaczę. Wiesz co boli najbardziej.. to
najbliższa rodzina która doskonale zna moją sytuację a nie liczy się z moimi
uczuciami. Nawet moja mama tylko o jednym mówi, i nie zauważa że prowadzi
monolog do słuchawki. Nawet nie chcę myśleć co będzie kiedy dzieci przyjdą na
świat. Już wiem że będę mamą....chrzestną. Okrutne..

[tessie124]

Wiem co czujesz... my też staramy się prawie 6 lat... bez skutku;-( Trudno coś
doradzić bo to Twoja siostra.... Rozumiem, że nie chcesz Jej powiedzieć tego co
czujesz...? Może jednak, powinnaś dać Jej do zrozumienia w delikatny sposób, że
owszem cieszysz się z Jej szczęścia, jednakże smutno Ci bo Wam przez 6 lat się
nie udaje. Powinna pomyśleć trochę, zastanowić się i okazać trochę taktu. Może
porozmawiaj o tym z mężem, szwagrem lub rodzicami/ mamą... Może ktoś z nich
mógłby uświadomić Twojej siostrze powagę sytuacji... A Ty, jednak swoją drogą
powinnaś oswajać się z tą sytuacją, to Twoja siostra i potrzebuje Cię. Może
inicjatywa powinna wyjść od Ciebie, tzn jak już oswoisz się trochę zapytaj co u
niej słychać, jak przebiega ciąża, czy była na usg... Doskonale rozumiem Twoje
uczucia, naprawdę, jesteś bardzo dzielna, że po 6 latach masz jeszcze siłę się
starać. Co więcej, że masz odwagę przyznać się do tego co czujesz... ja też
czuję podobnie... hm dzieci mojej siostry są już dorosłe... a moje... gdzie są?
Siostra powinna Ci pomóc, musisz przezwyciężyć te uczucia... wiem to bardzo
trudne, ale tak trzeba. Może wtedy się uda.

Pozdr

Tess.

[asiksiedem]

Wiem co czujesz.Jesteśmy 4 lata po ślubie i nic a moja szwagierka 3
lata i znów jest w ciąży po raz drugi.
Pytam się cholera dlaczego nie moja kolej teraz.Nie ma
sprawiedliwości na tym świecie.A najgorsze że już zapowiedziała że
mój mąż będzie ojcem chrzesnym,chyba ma to gdzieś co my przeżywamy.
Też mi zależy na jej szczęściu ale czasem jestem tak zaślepiona
złością na ten świat że przestaje racjonalnie myśleć.
Mam nadzieję że nam się również niedługo uda a wtedy te dzieci będą
najszęśliwsze na świecie bo tak bardzo oczekiwane.

[insomnia0]

Powiem tak.. ciężko jest nie cieszyc się własną ciążą.. napewno poczujecie
to.. ale wiem tez ze osoby ktore nie przezyły-leczenia.. oczekiwania II
kresek.. nie sa w stanie się opanować chyba..Jak się leczyłam tez ciąze
kolezanek mimo wszystko przyjmowałam ze smutkiem czemu znowu nie ja? Jestem w
ciązy..i wiem do kogo sie cieszyć nią i w jaki sposob. Bo wiem jak to jest. Mam
sporo kolezanek ktore lecza się nadal...i jakoś nie widze powodu aby kazda nasza
rozmowa była o ciązy.. Nalezy wiedziec z kim i o czym mowic.. I smutne jest to
ze Twoja siostra nie potrafi.. byc bardziej empatyczna... coz bywa.. Nie
przejmuj sie rob swoje!! Życze Wam jak najszybszego zaciazenia... My leczace sie
latami... inaczej patrzymy na ciaze... i moze zostane zlinczowana... ale moim
zdaniem bardziej potrafimy docenic wszystkie aspekty ciązy.. Uwierzcie uda się!!!
A ja was juz z tej stronki kompa..zarazam!!! wiruski sle!!!!
*****************************************

[minkipinki]

Jestem 9 lat po ślubie, kiedy szwagierka zaszła w ciążę, cierpiałam katusze.
Kiedy moja siostra zaszła w ciążę, skakałam z radości. To była dla mnie taka
rekompensata za własną niemoc. Chodziłam z nią do lekarza, jak chciała, byłam
przeszczęśliwa. Zaraz po porodzie siostra z małą zamieszkały u mnie, bo szwagier
remontował mieszkanie. Na zmianę w nocy wstawałyśmy do małej, razem kąpałyśmy.
To były fantastyczne chwile. Dopytuję się dyskretnie, czy nie myśli o drugim
dziecku, mała ma 4 lata i wypatruje rodzeństwa. Wiem, że gdyby znów sistra była
w ciąży, reagowałabym tak samo.

[luciola9]

widzisz i to jest dla mnie własnie straszne - nie wiem jak będę
reagować na podobne sytuacje... żawsze byłyśmy blisko, często ona
wie co przeżywam, mówi,ze to ja powinnam być wciązy a nie ona.. lecz
nie zmienia to faktu, ze walczę ze sobą by zachowywać się jak
siostra, tzn dawać jej wsparcie, interesować się jej szczęściem, być
nadal blisko. Jednak są momenty, kiedy wyobrażam sobie,ze jak się
urodzi dziecko i je zobaczę to pęknie mi serce. Mimio wszystko
staram się, daję rady, polecam lekarza itp. Gorzej z moim męzem on
nie chce mieć teraz z nimi zadnych kontaktów, i to mnie przeraża.
Tak mi go żal, lecz wiem jakie to jest dla niego trudne.
Dla moich rodzicow będzie to 1 wyczekiwany wnuk, cieszą się, cała
eodzina się cieszy, i ja też tylko z tą różnicą ,ze przez łzy.

[nika1002]

Doskonale Cię rozumiem.
Moja siostra też jest w ciąży, moja przyjaciółka także, ja byłam w
ciązy razem z nimi, ale już nie jestem Terminy porodu miałyśmy co
2 miesiące, ja na końcu.
To będą ich drugie dzieci. Ja miałam 2 poronienia.
Cieszę się, że nie muszą przechodzić tego co ja.
Boję się tylko dnia, kiedy te dzieci przyjdą na świat, że znowu
zacznę płakać i pytać czemu nie ja.
Ja rozmawiam z nimi normalnie na tyle na ile daję radę. Pytam jak
się czują, co mówił lekarz, jak po usg. One też mówią otwarcie, że
wiedzą, że ja cierpię i że czasem nie wiedzą co mi powiedzieć.

[morcheeba77]

Kiedyś czułam się jak Wy...
ale nie możemy obwiniać za nasz brak dzieci innych kobiet, którym sie
udało.Wiem,że to nie takie proste i to siedzi gdzieś głęboko w głowie, czasami
robimy to nieświadomie.Takie nastawienie nic nie pomoże , wręcz przeciwnie.To
"szpila" w naszej psychice, która bardzo nam szkodzi.
Po wielu latach teraz ja jestem po tej drugiej stronie,ale wcześniejsze
doświadczenia i ból, bardzo pomagają mi i wiem jak mam sie zachować w stosunku
do koleżanek, które dalej czekają...

[idapil]

Zgadzam się z Tobą morcheeba - my musimy sobie same z tym problemem poradzić, to
nie jest problem innych osób. Moja siostra też ma dwoje wspaniałych chłopców, 2
kuzynki w ciąży, całe mnóstwo koleżanek w ciąży lub juz mają swoje pociechy a my
nic - tylko pustka, coraz bardziej ciche wieczory, coraz większy smutek na
twarzach i zmęczenie. Musimy zrozumieć radość kobiet którym udaje się bez
problemu doczekać dziecka. One mają prawo do radości i dzielenia się tą radością
z innymi.

[mamakasia-1]

U nas było zupełnie odwrotnie...
Ja od 7 lat walczyłam z niepłodnością wtórną,siostra starała się od 4 lat o
pierwsze.(Jest między nami duża różnica wieku).Gdy dowiedziałam się ,że
niespodziewanie zaszłam poczułam wielką radość i przeolbrzymi smutek.W ogóle nie
chciałam jej tego powiedzieć.W końcu jednak się dowiedziała.Ona mieszka za
granicą,mogłyśmy się tylko porozumiewać telefonicznie.Słyszałam w słuchawce jak
jej sie załamuje głos,jak po cichu chlipie...a ja razem z nią.Strasznie mi było
jej żal.Gdyby mi powiedzieli ,że zajdę po niej oddałabym jej
pierwszeństwo.Postanowiłam jej "pomóc"jeżdziłam z nią do lekarzy ,wspierałam w
badaniach ,nie wychodziło.Wiem ,że po pewnym czasie się pogodziła z myślą.Jak
leżałam na patologii ciąży to ona mnie wspierała,płakała i już nie
zazdrościła.Gdy urodziłam nie była w stanie małej zobaczyć .Ja ją rozumiałam
.Gdy ochłonęła to przyjechała .Teraz kocha swoja siostrzenice bezgranicznie.Mimo
że nadal czeka ,wierzę jej się uda.Wierzcie to nie była dla mnie też łatwa sytuacja.

[kathrinn82]

hej, jestem w IDENTYCZNEJ sytuacji! na początku nie potrafiłam się z
tym pogodzić, dwa dni płakałam, po tym jak się dowiedziałam...ale
teraz, w miarę upływu czasu, cieszę się razem z nią... za miesiąc
dzidziuś będzie na świecie, czułam już jego ruchy (oczywiście nie
tak jak bym chciała, ale...) jeśli nigdy nie będę miała swoich
dzieci, to dziecko mojej siosrty będzie dla mnie najważniejsze na
świecie! nie wiem co Ci poradzić, musisz sama do tego dojrzeć, ale
przyjdzie ten czas, że będziesz się cieszyła dzidziusiem siostry...
tez staram się prawie 6 lat...ale nie tracę nadziei kiedyś dla nas
wszystkich zaświeci słońće mocno w to wierze!
trzymaj się, buźka