Wybitne płyty solowe

[joseph80]

Na myśli mam jednak płyty nagrane przez muzyków, którzy w chwili nagrywania
solowego albumu, w dalszym ciągu byli oficjalnie członkami jakiegoś zespołu,
a ten zespół, rzecz jasna istniał:). Pierwszy przykład, Steve Hackett "Voyage
of Acolyte", nagrany z dwoma kolegami z zespołu Philem Collinsem i Mike`em
Rutherfordem. Album wielki, album piękny, magiczny, urzekający klimatem.
Album porównywalny z najlepszymi dokonaniami macierzystej formacji muzyka,
czyli Genesis. Śmiem nawet twierdzić, że kładący na łopatki kilka klasycznych
dokonań Genesis:D. Album jest dobrym przykładem art rockowego grania,
słychac, że Steve w tamtym okresie miał głowę pełną pomysłów. Album nie ma
właściwie słabych punktów, na szczególną uwagę zasługuje najpiękniejszy, a
zarazem najdłuższy na płycie "Shadow of The Hierophant", w którym bajecznie
zaśpiewała Sally Oldfield. Chyba najpięknieszy utwór jaki kiedykolwiek nagrał
Hackett (na solowej płycie). Szkoda tylko, że późniejsze jego płyty są nieco
gorsze

pzdr
Jos

[cze67]

Jos, pełna zgoda, to bardziej genesisowski album od np. ...and where there
three....(a nieco późniejszym abacab nie wspomnę) i najlepszy album Steve.
UWIELBIAM!!! A Star Of Sirius z Philem na wokalu to absolutne mistrzostwo
świata!

Jon Anderson - Olias Of Sunhillow

[joseph80]

Pierwsz solowa płyta Andersona, jest dziełem bardzo oryginalnym, dziełem
rzadkiej urody. Jest to bardzo szczególna płyta, ponieważ Jon postanowił nagrać
album solowy w dokładnym znaczeniu tego słowa. Czyli jest autorem tekstów,
wokalistą, a zarazem muzykiem, grającym wszystkie partie instrumentów. "Olias"
urzeka pięknym, marzycielskim, bajkowym klimatem. I właśnie na tej płycie, ten
niepowtarzalny klimat jest bez wątpienia najważniejszy. Nie ma tu jakichś
karkołomnych solówek, czy tradycyjnego zestawu perkusyjnego. Wiadomo, Jon jako
muzyk-instrumentalista, jest raczej przeciętny, ale jego wyczucie muzyki jest
imponujące. To co tu stworzył jest jedną wielką, ciekawą muzyczną podróżą. Nie
można z tej płyty wyodrębnić poszczególnych utworów, jej siła właśnie ujawnia
się gdy słuchamy całego albumu. "Olias" jednak nie odrazu dociera do słuchacza,
jest to ten rodzaj płyty, która za każdym kolejnym przesłuchaniem ukazuje i
daje nam coraz więcej i więcej radości i satysfakcji z obcowania z tymi
pięknymi utworami. Płyta bogata jest w brzmienia organowe, w dźwięki moogów,
akustycznych gitar, harf, najróżniejszych dzwoneczków, są też dźwięki sitaru
(czy jak to się odmienia:). Bardzo ważną rolę odgrywają też tu wielogłosowe
partie Andersona, niejednokrotnie śpiewające kilka linii melodycznych
równocześnie. Płyta zajmuje bardzo ważne miejsce w mojej płytotece. I jestem
pełen podziwu dla Jona, za to, że potrafił stworzyć tak bajkową płytę.

pzdr
Jos

[cze67]

No to trzeba się będzie zapoznać. Późniejsze próby solowe Andersona nie były,
zdaje się, już tak bardzo udane?

[joseph80]

cze67 napisał:

> No to trzeba się będzie zapoznać. Późniejsze próby solowe Andersona nie były,
> zdaje się, już tak bardzo udane?

Anderson po debiucie wydał całkiem sporo płyt. Ja mam tylko kilka, bo nie
należą do łatwozdobywalnych, a co za tym idzie tanich.
Gdybyś miał okazję zdobyć "Song of 7" za nieduże pieniądze np. ok 29 zł. tak
jak kiedyś była we wrocławskim MM to możesz zakupić. Płyta lekka, popowa. Na
której o jeden utwór za dużo "Heart of the Matter" strasznie mnie denerwuje ta
piosenka. Kurcze dla mnie jest ona kiczowata. Resztę popowych piosenek słucha
się z dużą przyjemnością. Za to wszystkie niedostatki płyty rekompensują dwa
ostatnie utwory. "Days" i "Song of 7", tu Anderson powrócił do muzyki która
wypełniała jego pierwszą solową płytę. Te dwa utwory trwają w sumie 15 min. (są
połączone). Ale radzę na wszelki wypadek odsłuchać płytę przed zakupem.

pzdr
Jos

Phil Collins - Face Value

[cze67]

Pierwsza płyta Collinsa to, według mnie, jego najlepsze dzieło. Niewiele ma
wspólnego z tym, co robił w Genesis, za to Genesis miał za chwilę mieć wiele
wspólnego z tym albumem. Bo właśnie w stronę grania na nim zaprezentowanego
zespół się zwrócił w swojej późniejszej działalności.
Płyta jest znakomita, pod warunkiem oczywiście, że nie oczekiwaliśmy od Phila
kontynuacji tego, co robił z Genesis i Brand X. Jako album pop (z elementami
rocka i soulu) to dzieło wybitne. Świetne porywające kompozycje, wspaniałe
trąbki (sekcja dęta pożyczona od Earth, Wind and Fire), wpadające w ucho, acz
nie ocierające się o banał (co później się niestety artyście coraz częściej
zdarzało) melodie.
Dwa covery - swojej macierzystej formacji - utwór Behind The Lines (w bardziej
dynamicznej niż na "Duke'u" wersji) i Tommorow Never Knows Beatlesów - trochę
nie przystający do stylistyki zaprezentowanej na tej płycie, ale dysonansu nie
ma. Osłuchany do znudzenia, ale wciąż znakomity In The Air Tonight, chwile
zadumy przy This Must Be Love, Roof Is Linkin czy If Leaving Me Is Easy..., I'm
Not Moving przy którym noga sama lata...
No i ten skład, oprócz będącego w znakomitej formie Collinsa, min. Eric
Clapton, Shankar, Alphonso Johnson i stary znajomy w postaci Daryla Stuermera.
To nie mogła być zła płyta. I nie jest.

[ihopeyouwilllikeme]

Miałem ją kiedyś ale zupełnie mi się nie podobała. Nudne, kompletnie bez wyrazu
kompozycje, słuchanie jej było męką. Kupiłem na kasecie, teraz mam na niej
nagrane coś innego :)

The Edge - " Captive "

[ihopeyouwilllikeme]

Napiszę o niej szerzej przy okazji urodzin Davida Evansa, 8 sierpnia.

[cze67]

ihopeyouwilllikeme napisał:

> Napiszę o niej szerzej przy okazji urodzin Davida Evansa, 8 sierpnia.

8 sierpnia minął a płyta leży nieopisana. Ihope, do roboty!

[ihopeyouwilllikeme]

cze67 napisał:

> ihopeyouwilllikeme napisał:
>
> > Napiszę o niej szerzej przy okazji urodzin Davida Evansa, 8 sierpnia.
>
> 8 sierpnia minął a płyta leży nieopisana. Ihope, do roboty!
>

Już, już, w weekend juz będzie :)))

[ihopeyouwilllikeme]

ihopeyouwilllikeme napisał:

> Już, już, w weekend juz będzie :)))

Tak więc: Captive pozostaje wciąż jedyną solową płytą członka U2. Jest to
ścieżka dźwiękowa do filmu i tym samym tytule ( podobno thriller, nigdy nie
widziałem :). Znajdująca się na niej muzyka raczej w niewielkim stopniu
kojarzyć się może z twórczością macierzystego zespołu artysty, a jeśli już, to
z co bardziej zakręconymi fragmentami " Unforgettable Fire ". Z wyjątkiem
singlowego " Heroine " ( z gościnnym udziałem nieznanej jeszcze wtedy zbyt
szeroko Sinead O'Connor, oraz perkusisty U2, Larry'ego Mullena Jr. ), oraz
refrenu " The Strange Party " ( jeśli w przypadku takiego utworu można w ogóle
mówić o tradycyjnym podziale piosenkowym ) jest to album instrumentalny. Do
najlepszych fragmentów należą wspomniane wyżej " Heroine " ( bardzo ładna
piosenka pop, zaaranżowana głównie na syntezator, a okraszona wysmakowanymi,
dość charakterystycznymi dla The Edge'a, flażoletowymi musnięciami ), " The
Strange Party " ( wyśmienicie transowa rzecz, której " refren " każdorazowo
rozpoczyna się jednym, ultratypowym dla niego akordem - od razu wiadomo, że
tego nie mógł zagrać nikt inny ), " Rowena's Theme " z klasycznie brzmiącym
akustycznym motywem, rozwijający się z iście floydowskim charakterem, oraz,
pojawiający się w dwóch wersjach " Hiro's Theme ", chyba najładniejsza melodia
na płycie.

Świetna płyta, szkoda że w chwili obecnej nie można jej dostać w oficjalnym
obiegu... czekamy na reedycje !

[ihopeyouwilllikeme]

Aha, to nie jest wybitna płyta, tylko bardzo dobra :) Może mnie nie zbijecie :)

[cze67]

ihopeyouwilllikeme napisał:

> Miałem ją kiedyś ale zupełnie mi się nie podobała. Nudne, kompletnie bez
wyrazu kompozycje, słuchanie jej było męką. Kupiłem na kasecie, teraz mam na
niej nagrane coś innego :)

Może Ty, ihope, trąbek nie lubisz?

[ihopeyouwilllikeme]

cze67 napisał:

> Może Ty, ihope, trąbek nie lubisz?

No jak nie, jak Milesa i Coltrane'a słucham.

[kubasa]

ihopeyouwilllikeme napisał:

> cze67 napisał:
>
> > Może Ty, ihope, trąbek nie lubisz?
>
> No jak nie, jak Milesa i Coltrane'a słucham.

Ale w "A Love Supreme" nie ma trabek :)

[ihopeyouwilllikeme]

kubasa napisał:

> Ale w "A Love Supreme" nie ma trabek :)

Nie rozumiem związku :)

Pytanie do Cze

[joseph80]

A jak prezentuje się pierwsza solowa płyta Tonego Banksa? Czytałem przeróżne
opinie, zazwyczaj skrajne. Nigdy jeszcze nie miałem okazji słuchać tej płyty.

pzdr
Jos

[cze67]

Muzycznie bardzo mi się podobała, klimaty w okolicach ...and then there where
three.... Oczywiście dużo klawiszy, ładne motywy. Ale Tony dobrał sobie
wokalistę, który mi kompletnie nie pasi. Jego natchniony, pompatyczny wokal po
prostu mnie wkurza. Do tego stopnia, że nie mogę po prostu tej płyty słuchać.
Kupiłem ją sobie kiedyś i po kilku dniach oddałem do komisu...

[joseph80]

Dzieki. Jesli osoba lubiąca Genesis odradza mi tę płytę to chyba dam sobie z
nią spokój.

pzdr
Jos

[cze67]

joseph80 napisał:

> Dzieki. Jesli osoba lubiąca Genesis odradza mi tę płytę to chyba dam sobie z
> nią spokój.

No wiesz, nie każdego musi denerwować wokal tego kolesia. Ja byłem zachwycony
początkiem płyty, właśnie do czasu, kiedy ów zaczął śpiewać. Jakże żałuję, że
nie zaangażował na wokalu np. Collinsa. No, ale wtedy to właściwie byłby już
Genesis. A może i szkoda, że tak się właśnie nie stało, że te kompozycje
(przynajmniej ich część) nie weszły do repertuaru zespołu.

[pagaj_75]

cze67 napisał:

> No wiesz, nie każdego musi denerwować wokal tego kolesia.

No właśnie, mnie nie denerwuje. Moim zdaniem nawet wpasowuje się dobrze w klimat
tej muzyki, która sama z siebie jest już mocno podniosła. Dla mnie "A Curious
Feeling" to bardzo ładna płyta. I jakoś nie mogę sobie wyobrazić Collinsa
śpiewającego te utwory (przynajmniej niektóre).

[joseph80]

No to teraz wiem tyle, że na pewno nie kupię tej płyty bez uprzedniego jej
wysłuchania:)

A Curious Feeling

[joseph80]

A kupiłem sobie tę płytę. Wokal jest ok, muzyka jeszcze lepsza. Cała płyta
sprawia dobre wrażenie, choć słuchałem ją zaledwie kilka razy.

[cze67]

joseph80 napisał:

> A kupiłem sobie tę płytę. Wokal jest ok, muzyka jeszcze lepsza. Cała płyta
> sprawia dobre wrażenie, choć słuchałem ją zaledwie kilka razy.

No i bardzo dobrze. Może i ja się kiedyś do niej przekonam. Tylko czy chce mi
się jej jeszcze słuchać?...

[dziewczyna_mickiewicza]

no oczywiscie "heartbreaker".

ale to chyba nikt nie ma co do tego najmniejszych watpliwosci:)))

Beth Gibbons & Rusty Man - Out Of Season

[ayya]

Nigdy nie byłam wielką fanką Portishead, ale po tej płycie naprawdę zapałałam
wielką sympatią do Beth Gibbons. Wokalistka Portishead, moim zdanienm, na tej
płycie brzmi o wiele lepiej (przede wszystkim może dojrzalej) niż na albumach
macierzystej formacji. "Out Of Seasons" to jedna z najlepszych i
najważniejszych płyt XXI wieku. Jeśli ktoś nie miał okazji posłuchać to
obowiązkowo musi nadrobić te zaległości :)

Martin L. Gore "Counterfeit2"

[pop_up]

bardzo udany album solowy "mózga" depeszy z coverami artystów którzy na niego
wpłynęli. bardzo ale to baaaardzo mi się podoba za ciekawe podejście do utworów
które z elektroniką nie miały związku a zostały zelektryfikowane przez pana
gore'a.

Paul Simon- Graceland

[humbak]

Chyba nie muszę udowadniać, że jest to świetny album? Jest to porcja
rewelacyjnej muzyki i zapewne wszyscy tu obecni (hmmm... czy aby dobrze to
określam?) ją znają.

[cze67]

Kolego humbak - prosze przeczytac poczatek postu inicjujacego watek...

[humbak]

Ehm... Czerwono mi. Przepraszam, niedopatrzenie. Umkł mi był istotny szczegół.
W tej chwili mogę jedynie zaproponować albumik J. Frusciante "To Record Only
Water for Ten Days", ale chyba ciut na wyrost.