Recenzje forum Strawberry Fields

[cze67]

W tym wątku będę zamieszczał dotychczasowe recezje (płyt, koncertów)
forumowiczów tego forum. Ot tak, coby się nie zapomniały.
O ile to możliwe, proszę o niewpisywanie się tutaj. Chyba, że ktoś koniecznie
musi...

Bielizna w Trójce, by piżmak31, 18.06.04

[cze67]

Wprawdzie Kostrzewa sie nie rozebral, ale i tak bylo na co popatrzec wczoraj
na koncercie Bielizny w Trojce. Po pierwsze Michał Kusz, gitara, gral takie
solowki, ze podczas jednej z piosenek nie wytrzymalam i wydalam swoj
charakterystyczny wysoki pisk. Z emocji. Po drugie Jarek J., ktory pod koniec
koncertu sie niezle rozbujal i az powialo stara dobra Gdanska Scena
Alternatywna. Po trzecie i niestety, a moze i dobrze, utwory z pierwszej
plyty Bielizny brzmialy w studiu tak, jakby je napisano miesiac temu. Mialy
taka sile, taki nastroj i przestrzen, ze czas im kompletnie nie zaszkodzil
(chyba ze nie umiem obiektywnie ocenic, bo przeszkadza mi brak dystansu).
Milosc w Jugoslawii, Kasjerka, Taniec Lekkich Goryli, Terrorystyczne Bojowki,
Dr Granat zagrali swiezo, z wykopem i radosnie. Czuc bylo, ze do tych uwtorow
musycy maja najwieksze przekonanie, nawet w pewnym momencie Janiszewski
powiedzial, ze utwory te pochodza ze wspanialego okresy GSA. Paradoskalnie
najnowsze utwory Klon, TKM, Dziwna dziewczyna sa niezle zaaranzowane i maja
fajne teksty (oprocz moze TKM, ktory jest banalny i smetny w warstwie
slownej), saksofonik i ciekawy rytm, brzmia juz na starcie starzej niz
najstarsza Bielizna. reasumujac, szostka dla Kusza, piatka dla perkusisty,
cztery i pol dla JJ a dla pozostalych chlopakow po czworce (bo grali lekko
bezplciowo). I mimo wszystko chyba ta nowa Bielizna czyli W dzikim Kraju
bedzie lepsza od Pani Joli.

RADIOHEAD Com Lag, nemrrod, 24.06.04

[cze67]

Dlaczego Japończycy są uprzywilejowani? Dlaczego co drugi wykonawca wydaje w
Japonii specjalne wydawnictwa, zbiory rzadkich nagrań, a do albumów dodaje
bonusowe utwory? Zastanawiam się czym na to sobie Japończycy zasłużyli. Może
nie korzystają z p2p, tylko kupują mnóstwo płyt i w ten sposób utrzymują przy
życiu koncerny płytowe?

Jakiś czas temu pojawiła się informacja, że Radiohead szykują specjalne
wydawnictwo z niepublikowanymi nagraniami i remiksami, które ukaże się tylko
w Japonii. Fani z reszty świata poczuli się zawiedzeni i rozczarowani, ale
część nie poddała się wydając mnóstwo kasy, kupując Com Lag w sklepach
internetowych (43$ na Amazonie).
Okazało się jednak, że Com Lag to wcale nie zbiór rzadkich, niewydanych dotąd
nagrań. Wydawnictwo ma podtytuł "2+2=5" i jest po prostu rozszerzonym
singlem. Wszystkie utwory, które się na nim znalazły ukazały się wcześniej na
singlach There There, Go To Sleep oraz 2+2=5.

Wersja live utworu 2+2=5 to zdaje się jedyny "rarytas". Cóż z tego, skoro
jest to jedynie przyzwoite, wierne oryginałowi wykonanie...A co dalej?
Cenię Cristana Vogel'a. Można powiedzieć, że to on wprowadził mnie w świat
elektroniki. Ale Remyxomatosis, jego remiks Myxomatosis, jest słaba. Zimny
beat, jakieś stukanie, nie współgrają z wokalem. Utwór niby ma jakąś
dramaturgię, niepokojąca atmosfera gęstnieje, ale dla mnie jest to
nieprzekonujace. I Will (L.A. Version) - ładne nagranie w wersji unplugged,
melancholijna melodia, ale od Radiohead spodziewałbym się czegoś więcej. To,
że umieją grać takie piosenki to ja wiem. Lubię utwory, które znalazły się na
singlu There There. Paperbag Writer - niepokojący, z ciekawą partią smyków,
trochę egzotyczny, w sumie dość zaskakujący. Where Bluebirds Fly, kończący
Com Lag, jest jeszcze bardziej niepokojący, mroczny, z elektronicznym beatem
i wokalem, który mi kojarzy się trochę z Dollars&Cents.
I Am A Wicked Child - lekko bluesowa, z harmonijką ustną. I tu podobnie jak z
I Will - fajny utwór, ale jak na Radiohead...
Następny jest I Am A Citizen Insane. Beat jak w koncertowej wersji Idioteque,
pozytywny klimat, czekam kiedy pojawi się wokal, albo jakaś melodia. A utwór
nagle się kończy...
Nie jestem wielkim fanem twórczości Four Tet. A Skttrbrain, remiks
Scaterbrain, utrzymany jest w bardzo fourtetowym stylu - nerwowy beat, trochę
dziwnych dźwięków i charakterystczne dzwonki. Wypada to lepiej niż remiks
Voglel'a.
Gagging Order - ta sama historia co w przypadku I Will i I Am a Wicked
Child...zwykła akustyczna ballada, nawet gorsza chyba od poprzednich. O co
chodzi? Czy to jakiś żart? Czy panowie postanowili wyluzować i odciąć się
nieco od swojego "intelektualistycznego" wizerunku? Czy chcieli pokazac, że
potrafią jeszcze grać zwykłe piosenki?
Fog to ładny utwór (ukazał się na Knives Out). Ale wersja live jest jest
jeszcze ładniejsza. W ogóle utwory Radiohead zagrane na fortepianie mają swój
urok. Mój typ ostatnio to Like Spinning Plates. Patrz też zaaranżowane na
fortepian wersje Christophera O'Riley'a. Fog (Again) rozwija się bardzo
ładnie, ale konczy jakby w połowie, trwa nieco ponad dwie minuty. A potem
tylko "Goodnight everybody"....i prawie koniec. Jest jeszcze wspomniane Where
Bluebirds Fly.

Reasumując:
1.sens tego wydawnictwa jest dla mnie niejasny
2.nie są to jakieś super-rzadkie nagrania
3.nie są to jakieś wybitne utwory
4.jak na Radiohead są to rozczarowujące utwory
5.płyta jest niespójna, ma jakby dwa bieguny: elektroniczny i akustyczny
6.Quo vadis, Radiohead?

Dziękuję za uwagę. :)

TORTOISE It's All Around You, nemrrod, 16.06.04

[cze67]

Na swój recenzencki debiut na Forum wybrałem płytę ważnego dla mnie zespołu,
uznawanego także (przynajmniej swego czasu) za jeden z najważniejszych w
ogóle, mającego na koncie jedną z ważniejszych płyt lat 90.
Mowa o Tortoise. Prawie trzy miesiące temu ukazała się ich piąta (nie licząc
albumu z remiksami i kolaboracji z The Ex) płyta pod tytułem "It’s All Around
You".

"DELIVER ME FROM SWEDISH FURNITURE!"
Słowa bohatera Fight Club cisną mi się na usta w trakcie słuchania tej płyty.
Dodam, że skojarzenie z IKEĄ nie jest mojego autorstwa. Do mebli tej
szwedzkiej firmy porównano płytę Tortoise na Pitchforku... Może jest to
przesadzone porównanie, ale jednak coś w tym jest... Nowoczesny design i
skandynawski chłód, funkcjonalność i sterylność... Takie jest mniej więcej
brzmienie "It’s All Around You". Syntetycznie brzmiące perkusja i bas, nie ma
śladu po tej fascynującej symbiozie organicznych, analogowych i cyfrowych
brzmień obecnej na debiucie czy "Millions Now Living Will Never Die". Cóż,
pan John McEntire jest bardzo pewien swoich realizatorskich i producenckich
umiejętności. Oczywiście można powiedzieć, że płyta jest doskonale
wyprodukowana, a brzmienie dopracowane i dopieszczone do ostatniego
szczegółu. "It’s All Around You" brzmi syntetycznie, cyfrowo. Ale brakuje mi
tu na wpół żywego, wpół elektronicznego brzmienia charakterystycznego dla
poprzednich płyt Tortoise, jak tzw. post-rocka w ogóle. Brakuje tego
specyficznego "brudu" obecnego na "Standards". Brakuje świetnych,
wybuchających nagle jazzujących motywów i zagrywek. W ogóle "Standards" to
dla mnie album wybitny, dzieło pełne, wyznaczające nowe standardy. Na jej tle
widać jak słabą i nieciekawą płytą jest "It’s All...". "Standards" to płyta
barwna, dynamiczna, zmienna, iskrząca pomysłami, wybuchowa, na której słychać
niesamowity potencjał, kreatywność i wyobraźnię członków zespołu. "It’s
All..." jest monotonna, jednolita i spójna w negatywnym tych słów znaczeniu.
Kompozycje w większości są nudne, nieciekawe, bez pomysłu. Nie oznacza to
jednak, że całkiem złe. Utrzymane są na "przyzwoitym" poziomie i, jak
wcześniej pisałem, świetnie wyprodukowane, w końcu to Tortoise...ale właśnie
od Tortoise oczekiwałbym czegoś znacznie więcej.

Właściwie to zaniepokoić powinna mnie już okładka. Idealistyczny, bajkowy,
prawie kiczowaty krajobraz... Ale nie zważałem na to, zatopiony w ciepłym,
uroczym, melodyjnym otwierającym płytę utworze tytułowym. Brzmi on niczym
skrzyżowanie "Standards" i "TNT" – charakterystycznie brzmiąca gitara i rytm
coś a'la bossa nova. Klimat i luz jak na płytach The Sea And Cake. Nie
podejrzewałem, że ten utwór może być zapowiedzią czegoś złego. Oznaką zmiany
stylu zespołu.
Kolejny utwór "The Lithium Stiffs" brzmi jak jakiś przerywnik, wypełniacz.
Cóż, można by to przeżyć, tyle tylko, że kolejne utwory brzmią podobnie!
Numeru 3 wolałbym nigdy usłyszeć. Miała to być chyba muzyczna ilustracja do
okładki. Jest podniośle, sentymentalnie, rzewnie, mdło. Porażka. Kolejne dwa
utwory brzmią niemal identycznie, zlewają się. Jest miękko i apatycznie.
Rozczarowanie. Ile można słuchać tak samo brzmiących perkusji, basu i
wibrafonu?
Z uśpienia i apatii wyrywa nas dopiero numer 6 "Dot/Eyes". Zaskakujący,
mroczny, niepokojący, z perkusją jak w "Morning Bell" i rzężąco-skrzeczącą
gitarą. To najciekawszy kawałek na płycie, z gęstniejącą atmosferą i
narastającym zakończeniem. Trochę nie w stylu Tortoise, odstający od reszty -
na korzyść.
Potem znowu jest przeciętnie. I dochodzimy do "Salt the Skies", utworu w
którym udało się wskrzesić ducha "Standards". To najlepszy utwór na płycie.
Szkoda tylko, że to już koniec...

Po "Standards", płycie która brzmiała momentami jak żywiołowy, spontaniczny
jam, dostajemy "It’s All Around You", być może tak bardzo przemyślaną,
zaplanowaną i dopracowaną, że aż pozbawioną życia, werwy i temperamentu...
Szkoda, bo to nie jest mój wymarzony kierunek rozwoju tego zespołu.

7.VI.2004-Sala Kongresowa -YES, joseph80, 7.07.04

[cze67]

Witam,
Mam niesamowitą chęć podzielić się z Wami moimi wrażeniami z koncertu Yes,
który odbył się 7 czerwca w Sali Kongresowej. Długo żyłem emocjami związanymi
z tym niesamowitym spektaklem, ale teraz gdy już doszedłem do siebie, mogę na
spokojnie opisać ten koncert. Zarówno przed, jak i po koncercie miało miejsce
kilka bardzo dla mnie miłych zdarzeń np. Spotkanie z zespołem:), ale nie będę
tutaj ich opisywał. Wróćmy zatem do samego koncertu.

Pierwsza sprawa która się rzuciła w oczy po wejściu na salę, dużo mniej osób
niż w zeszłym roku, na szczęście w miarę upływu czasu sala zaczęła się
zapełniać, co nie zmienia faktu, że była zapełniona w najlepszym wypadku w
80%. Nie zapominajmy jednak, że to był poniedziałek, a w Warszawie są
STRASZNE problemy by się w nocy wydobyć z tego miasta (w tym miejscu
pozdrowienia dla PKP, za brak pociągów). Niestety na polski koncert
przyjechała tylko część scenografii, specjalnie zaprojektowanej przez Rogera
Dean`a na tę trasę. I tak oczy fanów od pierwszych chwil cieszył widok
jakiejś potężnej ośmiornicy, która swoimi mackami całkowicie obejmowała i
zasłaniała perkusję White`a. W czasie gdy z głośników dobiegły mnie pierwsze
delikatne dźwięki „Firebird Suite” Stravinskiego, utworu który otwiera niemal
każdy występ grupy, gdy cześć widowni jeszcze sobie beztrosko rozmawiała, ta
gigantyczna „ośmiornica” zaczęła powoli unosić się do góry, powoli
rozchylając swoje macki;). Po chwili wyszli wszyscy muzycy, już pierwsze
wrażenie było bardzo pozytywne, byli jacyś wyluzowani, pełni pozytywnej
energii, uśmiechający się, i tak gdy kończyły się ostatnie takty Firebird
Suite, zespół uderzył z grubej rury, na pierwszy ogień zagrali „Going For The
One”. Mnie w tym momencie ogarnął dreszcz emocji i wzruszenia, że już 3 raz
mam okazję podziwiać mój ulubiony zespół na żywo. Pierwszy utwór wspaniale
sprawdził się w roli „otwieracza”, niestety brzmienie było lekko rozmyte, i w
ogóle jakieś dziwne, na szczęście od utworu nr 2 wszystko było na najwyższym
wspaniale, inżynier dźwięku poprawił wszystkie niedociągnięcia. No a samo
G4F1, wspaniale, że miałem okazję usłyszeć jeden z moich ulubionych utworów
Yes na zywo, co prawda był zagrany wolniej niż na studyjnej płycie, ale nie
zapominajmy, że członkowie zespołu to już prawie 60-latkowie. Drugi utwór
rozpoczął się od potężnej solówki White`a (no może mini solówki), która
trwała ok. 30 sekund, a w której to po raz pierwszy użył swej nowej zabawki,
mianowicie Robo-Kicks. Czyli dużych kotłów które były rozmieszczone wokół
zasadniczej części perkusji, a które były elektronicznie sprzężone ze stopą
bębna basowego, i przy użyciu siłowników dudniły aż miło:) , a dodatkowego
efektu dodawał fakt, że uderzały one asynchronicznie!! Ta mini solówka
zrobiła na mnie ogromne wrażenie, mimo, że znałem całą set listę na pamięć w
tamtym momencie nie mogłem sobie przypomnieć, jakiego utworu przedsmakiem
jest ta solówka, i tak wyłoniły się pierwsze dźwięki Sweet Dreams,
najstarszego utworu zagranego tamtego wieczoru. Wersja wyśmienita, myślę, że
trwająca ponad 6 minut. Przede wszystkim dużo mocniejsza i bardziej
dynamiczna niż oryginał, a wspaniałe popisy solowe Howe`a i Wakemana
spowodowały, że studyjną wersję Sweet Dreams odbieram jako dalece
niedoskonałą. Oczywiście gwoli ścisłości dodam, że Anderson był jak zwykle w
niesamowitej wokalnej formie, i odnieść można wrażenie, że zarówno jego jak i
jego głosu, czas się nie ima;). Kolejnym utworem był utwór I`ve Seen All Good
People, zagrany na dużym luzie i z dużą radością. Podczas trwania utworu w
pewnym momencie zgasło światło, i zostały tylko trzy reflektory. To zdarzenie
oczywiście było niezamierzone, Anderson zaczął nawoływać i machać do Ricka,
którego w ogóle nie było widać, zresztą tak jak i Alana (swiatła były
skierowane na Jona, Chrisa i Steve`a) , zespołowi nie zaszkodziło to w
perfekcyjnym wykonaniu tego utworu, jeszcze można dodać, że Howe w pewnym
momencie (tuż po zgaśnięciu świateł) podszedł do mikrofonu i zaczął wołać
chyba obsługę techniczną, a w tym czasie Anderson dalej śpiewał. O właśnie,
przypomniało mi się, że wokal Steve`a był głośno zmiksowany, zazwyczaj chórki
są lekko wyciszone w porównaniu do głównego wokalisty, a tu Steve`a było
głośno słychać, na pewno głośniej od wokalu Chrisa. Kolejnym utworem był Mind
Drive, a właściwie pierwsza jego część. Wspaniałym przeżyciem było usłyszeć
ten utwór na żywo, wypadł chyba bardziej przekonująco niż studyjny
odpowiednik, niesamowite brzmienie basu, niemal rozdzierające powietrze w
Sali Kongresowej. Myślę, że ta pierwsza część miała ok. 6 – 8 minut.
Zakończenie tej części było poprzedzone kilkoma liniami wokalnymi i
melodycznymi, których nie znajdziemy na wersji oryginalnej. Utwór zaczął się
powoli wyciszać a publiczność usłyszała dźwięki wiatru. Ja już wiedziałem, że
to South Side Of The Sky, co skwitowałem krzycząc ile sił w gardle ten tytuł,
w chwilę później pierwsze dźwięki instrumentów zabrzmiały z niewyobrażalną
siłą. To był bez wątpienia jeden z najwspanialszych momentów koncertu. Ten
utwór ma niesamowitą siłę, którą dopiero ukazuje wersja koncertowa. W
pięknej, lirycznej, środkowej części utworu, w której słuchać fortepian
Wakemana, facet siedzący przede mną głośno powiedział: to jest niesamowite!!!
I to chyba jest najlepsza recenzja tego utworu, jak i całego koncertu. Lecz
prawdziwa muzyczna uczta zaczęła się w ostatniej, improwizowanej części
utworu, patent zastosowany już w czasie zeszłorocznej trasy. Czyli wymiana
solówek miedzy Wakemanem i Howem, tyle tylko, że zdecydowania dłuższa niż w
zeszłym roku. Rick podczas tych pojedynków ze Stevem po raz pierwszy zagrał
na legendarnym Moogu, brzmienie na żywo tego instrumentu jest zabójcze;), te
zabawy i solówki trwały ok. 3 minut, w tym czasie reszta zespołu grała w tle
jeden motyw, tworząc piękny podkład, Jon grał na akustyku wspomagając
rytmicznie Squire`a. Jeśli już jesteśmy przy roli Jona jako muzyka, jest ona
nieoceniona dla muzyki Yes. Jego umiejętności nie są może imponujące, ale
potrafi wspaniale ozdobić i urozmaicić tło, grając na gitarach, klawiszach, i
niezliczonej ilości instrumentów perkusyjnych. Po tym utworze Kongresówka
całkowicie oszalała, wszyscy zgotowali niesamowitą owację na stojąco. I być
może właśnie dlatego, kolejny utwór Turn Of The Century wypadł jakoś tak
blado, wg mnie. Może to właśnie efekt tej energii i siły poprzedniego utworu.
Turn of The Century to utwór delikatny, nastrojowy, a ja jakoś nie mogłem
wciągnąć się w ten klimat. Może lepszym pomysłem była by zamiana kolejnością
tych dwóch, wspomnianych wcześniej, utworów. Następnie zespół zagrał drugą
część Mind Drive, nieco krótszą niż pierwsza. Nie jestem pewien, ale zdaje mi
się, że niektóre momenty studyjnej wersji Mind Drive zostały pominięte. Po
tym wspaniałym utworze zespół zakomunikował, że zagra jeszcze jeden utwór, a
następnie uda się na krótką przerwę, na ciastko i herbatę. A po chwili
usłyszeliśmy pierwsze dźwięki Yours Is No Disgrace. Kolejny utwór z którego
obecności byłem bardzo zadowolony. Wersja mocno zmieniona w stosunku do
oryginału, zdecydowanie bardziej rozimprowizowana, Howe miał tu kilka
momentów w których uraczył nas wyśmienitymi solówkami. W gruncie rzeczy
wersja podobna do tej która znajduje się na House of Yes, ale nieco dłuższa.
I tak doszliśmy do przerwy;), która trwała ok. 20 minut, i która pozwoliła
nieco uspokoić emocje i przygotować się na dalszą część tego wspaniałego
show. W czasie przerwy obsługa trasy przygotowała akustyczne instrumenty,
wniesiony został fortepian dla Rycha, mały zestaw dla White`a. Pierwszy się
pojawił Rick, który miał króciutki popis solowy, z którego wyłonił się The
Meeting. Tylko Jon i Rick, niesamowity urok, klimat i piękno. Na szczęście
taki

Sala Kongresowa -YES II, joseph80, 07.07.04

[cze67]

Tylko Jon i Rick, niesamowity urok, klimat i piękno. Na szczęście taki „domowy”
klimat utrzymał się przez cały akustyczny set. Tu mogliśmy się przekonać o tym
jakimi gadułami i jak wyluzowanymi ludźmi są członkowie Yes. Usłyszeliśmy kilka
zabawnych anegdot i oczywiście dużo porządnej muzyki. Zespół w tym secie zagrał
Long Distance Runaround, Wonderus Stories (przepiękna wersja), piękny Time Is
Time, Bluesową wersję Roundabout, Show Me (jaka szkoda, że ten utwór jeszcze
nie został oficjalnie wydany) i bardzo fajną wersję Owner Of A Lonely Heart .
White udowodnił, że potrafi grać również delikatnie i z wyczuciem, nie tylko
młócić rockowo;) . Steve zagrał Second Initial w czasie którego został
zniesiony akustyczny sprzęt, i tak usłyszeliśmy pierwsze dźwięki Rhythm Of
Love. Obawiałem się tego utworu, nie należy on do moich ulubionych, ale Yes
pokazał jak wspaniale można go zagrać. Jon podczas utworu zbiegł po schodkach i
kilka wersów śpiewał biegając między fanami. Trzeba obiektywnie przyznać, że
podczas tej wycieczki w publiczność to raczej krzyczał niż śpiewał;), ale na
ten fakt mało kto zwracał uwagę, ponieważ cała publiczność strasznie się tym
podnieciła i niemal szalała z radości;). W tym utworze Steve zagrał bardzo
ciekawą solówkę, nadając kolorytu temu utworowi, podobnie poczynił Rick, i
dzięki temu wersja ta wydłużyła się o kilka minut w porównaniu do wersji z BG.
And You And I, kolejny utwór, kolejny którego nie mogło zabraknąć. Brak mi słów
by opisać piękno utworu i to co przeżywałem, gdy zespół grał AYAI. Wersja
tradycyjnie z dodaną partią na harmonijce ustnej w wykonaniu Squire`a w części
The Preacher The Teacher. Utwór ten miał jeszcze dodatkowe smaczki, np. dziwny
powtarzający się dźwięk, którego do tej pory nigdy nie słyszałem w żadnej
wersji utworu. I co ciekawe nie zauważyłem kto odpowiadał za ten dźwięk (sorry
ale naprawdę nie mogę nawet spróbować go opisać, był dziwny a zarazem śmieszny,
i co jakiś czas się powtarzał;), podejrzewam, że mógł go generować White na
elektronicznych bębnach, lub Wakeman, ale nie jestem pewien. W ostatnich
sekundach Wakeman też zagrał kilka bardzo fajnych i ciekawych dźwięków, ot taki
smaczek;). Kolejny utwór Ritual, wielka muzyczna podróż trwająca ok. 30 min na
koncertach. I o ile utwór zrobił na mnie piorunujące wrażenie na trasie
Yessymphonic, tym razem jednak tak nie było. I nie wiem za bardzo dlaczego,
może uprzedziłem się do niego gdzieś w podświadomości, w końcu tak bardzo
chciałem usłyszeć na żywo Revealing Science of God, z tej samej płyty co
Ritual. Nie oznacza to jednak, że utwór był wykonany źle, w żadnym wypadku.
Wysoki poziom jak zwykle. W środkowej części solowe popisy Squire`a
spowodowały, że serce mocniej zaczęło mi bić, jego dialog z Wakemanem. W jednej
z części po raz kolejny Alan odpalił Robo Kicks. Trzeba przyznać, że trochę ten
wynalazek niewykorzystany został. Może ze 3 minuty w ciągu całego koncertu. Ale
z drugiej strony to wielka siła tych bębnów do innych utworów w żadnym wypadku
by nie pasowała. I po Ritual pierwsze zejście ze sceny zespołu. Po chwili
dużego aplauzu zespół się pojawił jeszcze raz, nawet za długo nie trzeba było
na niego czekać, i zagrał Starship Trooper, utwór wspaniale spisujący się w
roli zamykającego koncert. Szkoda tylko, że druga, ta bardziej luźna część nie
była tak długa jak np. na Keys To Ascension, ale i tak było świetnie, każdy z
muzyków miał krótki popis swoich możliwości. Tak po ok. 3 godzinach koncert się
zakończył. Był to bezapelacyjnie najlepszy koncert Yes na jakim byłem. Nie
oznacza to jednak, że muzycy wystrzegli się błędów każdy z nich miał jakieś
mniejsze, bądź większe potknięcia, ale przecież nie są automatami bezdusznie
odgrywającymi muzykę. To co w muzyce Yes najważniejsze czyli klimat, emocje,
magię dostałem w pełnym wymiarze. A też co ważne Yes jest jedynym chyba
zespołem potrafiącym tak zaczarować publiczność, stworzyć tak unikalną
atmosferę. Jon ma rewelacyjny kontakt z publicznością, jakiego mógłby mu
pozazdrościć każdy muzyk. Jeśli przyjadą za rok, również zjawię się w
Warszawie. Ale mam nadzieję, że zjawią się na trasie, która będzie promowała
ich nową płytę. Na pocieszenie, dla tych co byli, i dla tych co nie byli, a
żałują;), w tym roku ma wyjść koncertowe DVD z trasy 35 lecia.

pzdr
Jos

The Liars, Jazzgot, dziewczyna_m., 05.08.04

[cze67]

moja przyjaciolka wlasnie stwierdzila, ze dawno nie bylam tak podekscytowana
opowiadajac o czyms (przed chwila zdawalam jej relacje z tego, co dzialo sie
dzis w jazzgocie) i kazala obiecac, ze napisze o powodach tej mojej
ekscytacji. nie bedzie to latwe, bo to zdarzenie nie do opisania:
psychodelicznie ekspresyjny ekshibicjonizm. tak w trzech slowach. a teraz w
kilku wiecej ;)
the liars nijak nie wpasowuja sie w ramy, w ktore dziennikarze chca ich
wtloczyc - ich energia, prawie zwierzeca, zupelnie odbiega od ubranych w
ladne trampki the strokes, czy white stripes. niewiele tez w tym ich pozornie
chaotycznym jazgocie (coz za wspanialomyslny wybor miejsca koncertu, heh..)
jest czystego punku, czy nawet punk rocka.
to byl show. autentyczny show trojki indywiduuow:
wysokiego i gietkiego charyzmatycznego wokalisty, obslugujacego rowniez
gitare na wszystkie mozliwe sposoby
niepozornego chlopaczka o nieco autystycznym sposobie bycia
i nieobecnego duchem przez wiekszosc czasu perkusisty
poczynajac od pierwszego utworu (i pierwszej kreacji wokalisty - czerwonego
pobazgrolonego kombinezonu i stylowej szmacie w kratke na glowie), przez
wspaniale partie perkusyjne pozostalej dwojki (jeden z najmocniejszych
punktow calego koncertu to wlasnie panowanie nad perkusja i budowanie nia
nastroju kolejnych kawalkow), az do mega-psychodelicznego finalu the liars
pozostali szczerzy sobie. to na pewno. wszystko, co dalo sie wycisnac z tej
ich pokreconej muzyki soczyscie splynelo na sluchaczy. pozostaje pod
wrazeniem i ladunkiem tej zywotnosci i energii, ktorej brakuje strokes'om i
pochodnym. mordowanie niemalze jednego motywu przeradzalo sie w niesamowicie
klimatyczny trans, do ktorego odczuwania nie byly potrzebne zadne
wspomagacze. szalone tance wokalisty, wygibasy, drgawki i plasy w stylu
isadory duncan. szal w oczach (chyba tak mu na imie) juliana, ktory za swoim
sprzetem wygladal jak latynoska dziwka zagubiona gdzies pomiedzy brudem
riffow kolegi a pojekiwaniami na wokalu. i kontrastujace z tym odciecie od
reszty swiata wypisane na twarzy pozornie najspokojniejszego z calej trojki.
takiej muzyki opisac nie sposob - bo i nie o muzyke tak naprawde chodzi. oni
na plycie brzmia inaczej. czy lepiej? zastanmy przy inaczej. tutaj chodzilo
raczej o totalne zespolenie pomiedzy wizja wykonawcy a odbiorca. i to
nastapilo, przynajmniej w moim przypadku.
mozna tanczyc jezioro labedzie perfekcyjnie technicznie, ale gdy brakuje w
tym czegos z wnetrza, dostajemy tylko poprawnie wykonana sekwencje krokow.
podobnie jest z muzyka: mozna grac swietne technicznie pokazowki bez serca,
ale zagrac takie pozorne nieudacznictwo, taki chaos i balagan, rozgardiasz,
zgielk i poplatanie dzwiekow i styli to dopiero sztuka.
musze przyznac, ze taka akrobacje muzyczne w wykonaniu panow z brooklinu
baaardzo mi odpowiadaja :)))

Čechomor, Jaz Coleman "Promeny", mmakowski

[cze67]

Zaczęło się od tego, że Jaz Coleman, znany głównie jako wokalista i
klawiszowiec postpunkowo-nowofalowej grupy Killing Joke, przyjechał do Pragi
koncertować. W hotelu, w którym się zatrzymał, skąpili na prawa autorskie za
elevator music, więc zatrudnili Karela Holasa, żeby na skrzypcach przygrywał
gościom jeżdżącym między piętrami. Colemanowi tak się spodobały ludowe melodie
Holasa, że z miejsca, jeszcze zanim wysiadł z windy, zaproponował mu nagranie
z orkiestrą symfoniczną. Tak na prawdę było zupełnie inaczej, ale równie
dobrze mogło być właśnie tak

GOLDFRAPP "Black Cherry", pagaj_75

[cze67]

GOLDFRAPP "Black Cherry" (2003)

Z oceną tej płyty wielu słuchaczy i recenzentów ma pewien, dość spory problem.
Przyznam się, że ja również. Może to się wydawać dziwne, zważywszy, że to
całkiem udany album. Dość jednorodny stylistycznie, nie sprawiający wielkiego
problemu z zaszufladkowaniem. Już okładka stanowi zapowiedź tego co zawiera
krążek. Wokalistka Alison Goldfrapp w stroju kabaretowo-karnawałowym
spoglądająca zalotnie ze zdjęcia sugeruje, że będziemy mieli do czynienia z
muzyką typowo imprezową, jeśli można tak to nazwać. I rzeczywiście. Od
pierwszych dźwięków "Crystalline Green" atakuje nas miarowy, taneczny rytm
automatu perkusyjnego i odrobinę zgrzytliwe brzmienia syntezatorów
analogowych. Jeszcze wyraźniej stają się one słyszalne w singlowym "Train".
Drugi z singli, "Strict Machine", zdaje się wprost i bez zbytniego zażenowania
zdradzać główną inspirację dla muzyki z tej płyty. A jest to mianowicie disco
lat siedemdziesiątych, zwłaszcza piosenki Donny Summer, której wpływ na śpiew
Alison właśnie w tym utworze słychać najwyraźniej. Jednak muzyka nie brzmi
archaicznie, wręcz przeciwnie. Mamy więc tu mieszankę prostych, ale
porywających rytmów, elektronicznych brzmień, niezłych melodii oraz seksu (w
tekstach i głosie Alison). Wszystko to powoduje, że możnaby uznać ten album za
całkiem niezły przykład nowoczesnego popu, idealnego do zabawy ("Train",
"Tiptoe", "Twist", "Strict Machine"), jak i do słuchania w zaciszu własnego
domu ("Black Cherry", "Forever").

W czym więc problem, o którym wspomniałem na początku? Ano w tym, że ci sami
Alison Goldfrapp i Will Gregory popełnili trzy lata wcześniej płytę "Felt
Mountain". Płytę przepiękną, emanującą jedynym w swoim rodzaju nastrojem,
kojarzącą się bardziej z zimową wyprawą w góry, niż z karnawałową prywatką.
Płytę będącą absolutnym przeciwieństwem "Black Cherry". Tak dramatyczna i
niespodziewana zmiana stylistyki powoduje, że ci, którzy pokochali Goldfrapp
za "Felt Mountain" odrzucają "Black Cherry" z obrzydzeniem, na otarcie łez
odsłuchując z niej od czasu do czasu "Deep Honey" i "Hairy Trees", jedyne
przebłyski dawnego brzmienia. Natomiast ci, do których mogłaby trafić, czyli
fani naprawdę dobrego popu z ambicjami, tudzież klubowych brzmień, i tak ją
lekceważą zajęci swoimi ulubieńcami. Smutne to, bo, jak wspomniałem, jest to
naprawdę całkiem udany kawałek muzyki.

Daydream Nation - Bella Vendetta, janek0

[cze67]

Jejku, jaka dobra płyta ! I w dodatku jak fajnie się zespół nazywa ! Nie mają
wprawdzie nic wspólnego z Sonic Youth, bo muzycznie to zupełnie inny
kontynent, ale to nic nie szkodzi. Płyta jest znakomita w swoim rodzaju, i nic
nie szkodzi nawet to, że ten rodzaj jest już nieco zapomniany. Możnaby może
nawet powiedzieć, że ta płyta jest neo, albo nu. Oczywiście, gdyby nie to, że
"nu-shoegaze" (albo, hehe, shoegaze revival) brzmi jakby trochę głupawo. Tak
czy siak, Bella Vendetta to podobno druga płyta Daydream Nation, i z całą
pewnością jest to płyta w najlepszej tradycji takich zespołów jak Ride,
Slowdive czy My Bloody Valentine - ciągnące się gitary, "ściany gitarowe",
przyjemnie pulsująca sekcja, lekka psychodelia. W sieci widziałem też
porównania do Oasis (attn. kol. Ilhan), chyba jednak troche nietrafione.
Faktem jest, że bardzo przyjemnie się tego słucha, nawet jeśli takie płyty
mieszczą się w kategorii muzyki łatwej i niezbyt skomplikowanej.
Wydała to wydawnictwo wytwórnia pt. Elephant Stone (słyszeliście o takiej ? bo
ja nie), a członkami zespołu są min. niektórzy osobnicy z Brian Jonestowm
Massacre (słyszeliście o takim czymś, mam nadzieję ?). A morał jest taki, że
szanowna publiczność zainteresowana rzępoleniem w stylu brytyjskim (bo DN jest
z Kanady) powinna się koniecznie zapoznać.

RADIAN - Juxtaposition, nemrrod

[cze67]

Oto jest - moja płyta roku 2004.

Już nie pamiętam, by jakaś rzecz tak mnie zachwyciła samym brzmieniem. A tylko
tyle dało się wychwycić z tych kilkuminutowych fragmentów, które znałem
dotychczas.

Przy pierwszym, pobieżnym przesłuchaniu można pomyśleć, że ta muzyka to po
prostu post-rockowa klisza. Można zarzucić, że zastosowano tu typowy, zużyty
już postrockowy schemat - bas, perkusja plus różne elektroniczne efekty, tła,
szumy. Ale ważne jest kto po te schematy i narzędzia sięga i w jaki sposób je
wykorzystuje. A Radian to bynajmniej nie debiutanci. Trzech wiedeńczyków
zasłużyło się już na polu eksperymentalnej elektroniki. Wydawali w niemalże
kultowej austriackiej wytwórni Mego, działają w wielu pobocznych projektach,
kolegują się z Fenneszem itp... Ważna jest naturalnie również osoba
producenta. A jest nim nie kto inny jak John McEntire, którego przedstawiać
chyba nie muszę ;-)
McEntire jest niewątpliwie zdolnym producentem, co bardzo chciał udowodnić na
ostatnim albumie swojej macierzystej formacji - Tortoise. Cóż, nie do końca mu
się to udało. Bliski byłem posądzenia McEntire'a o megalomanię i zbytnią wiarę
we własne umiejętności ;-) Tym razem jednak McEntire nie przesadził z
produkcją. A nawet udało mu się zrehabilitować. "Juxtaposition" to chyba
najlepiej wyprodukowana i najlepiej brzmiąca rzecz jaką ostatnio słyszałem.
Elektroakustyczne brzmienie jest dopracowane w każdym szczególe, każdy dźwięk,
czy to wydobyty z "maszyny", czy z "żywego" instrumentu, sprawia wrażenie
dokładnie przemyślanego. Wszystkie składniki i proporcje są idealnie wyważone.
Żywe instrumentarium (za które odpowiedzialny był McEntire) idealnie współgra
z precyzyjnymi, detalicznymi elektronicznymi tłami i inkrustacjami. Transowy
rytm, minimalistyczne linie basu i noisowy zgiełk, cyfrowy szum - wszystko
wspaniale zrównoważone.
Oczywiście słychać tu echa wczesnego Tortoise. Tyle tylko, że
charakterystyczna medytacyjno-transowa aura została przeniesiona przez Radian
na współczesny grunt, na grunt nowej elektroniki. Mgliste brzmienie zostało
zastąpione krystalicznie czystą, przejrzystą, wyrazistą cyfrową produkcją.
Analogowe plamy dźwiękowe zastąpiono tysiącem drobnych detali. O tym, że
Radian przynależy do świata nowej elektroniki najlepiej świadczy wspaniały,
wybuchający nagle utwór "Ontario", kojarzący mi się chociażby z produkcjami
Fennesza czy Tima Heckera.
Perkusyjno-basowe pasaże zatopione w cyfrowych szumach, zasypane cyfrowym
piaskiem tworzą zimny, sterylny krajobraz, co stanowi znacznie ciekawszą i
bardziej wartościową przeciwwagę dla ciepłych i rozlazłych pejzaży z "It's All
Around You".
Tortoise zawiedli, na szczęście jest Radian :-)

Sunday All Over the World - Kneeling at the Shrine

[cze67]

- pagaj_75

Dziwna z nich para. Ona - ekstrawetyczka, urodzona gwiazda, piosenkarka,
aktorka, prezenterka telewizyjna. Najwyraźniej bawi ją sława jaka otacza ją w
rodzinnej Wielkiej Brytanii. On - ponoć chłodny, trudny, nieprzystępny, z
wielką niechęcią udzielający wywiadów. Wyraźnie irytuje się gdy ktoś nazywa
go gwiazdą. Ona na początku kariery była kojarzona z punk rockiem, choć trzeba
przyznać, że raczej był to punk wygładzony, jakby przylizany, popowy. Za nim
ciągnie się (mimo wielu prób odżegnywania się i zmian image'u) nieprzyjemny,
zwłaszcza w Anglii, zapach rocka progresywnego. A jednak muzyka ich połączyła
i od 18 lat są małżeństwem. Jednak przez te wszystkie lata Toyah Willcox i
Robert Fripp, bo o nich mowa, zrealizowali tylko jeden, krótkotrwały zresztą,
wspólny projekt.

Ich zespół, który początkowo nazywał się Fripp Fripp (że niby taka aluzja do
państwa Fripp) i został szybko przemianowany na Sunday All Over the World,
powstał pod koniec lat osiemdziesiątych i z mniejszymi lub większymi przerwami
działał (głównie koncertowo) do roku 1991, kiedy to ukazała się jej jedyna
płyta, "Kneeling at the Shrine". W zespole oprócz pani (wokal) i pana F.
(oczywiście gitara) grali Trey Gunn na sticku (na kilkanaście następnych lat
miał się on stać nierozłącznym współpracownikiem Frippa) oraz perkusista Paul
Beavis.

Fripp od końca lat siedemdziesiątych lubił straszyć swoich fanów zamiarem
nagrania płyty z muzyką pop. I w pewnym sensie robił to, jednak na swój
własny, przewrotny sposób. Bawił się tą konwencją i naginał ją do własnych
potrzeb i upodobań, co owocowało płytami popowymi, które za cholerę nie
brzmiały jak pop. Taka już była jego solowa płyta z 1979 roku, "Exposure".
Takimi próbował również uczynić płyty King Crimson w latach osiemdziesiątych.
Jednak to muzyce z "Kneeling at the Shrine" chyba najbliżej do nazwania mianem
popu. Choć oczywiście trudno tu mówić o jakiejkolwiek komercjalizacji, czy
puszczaniu oka do publiczności. Takie przypuszczenia szybko rozwiewa już
pierwsze przesłuchanie tego albumu.

Muzycznie Fripp pozostaje tu w kręgu tego, co robił w latach osiemdziesiątych,
czyli jego własnej odmiany nowej fali. Jednak zdecydowanie mniej tutaj
rytmicznych łamańców, tak charakterystycznych dla King Crimson czy League of
Gentlemen. Większość utworów trzyma się zaskakująco sztywno metrum 4/4. Jednak
nazwisko Fripp zobowiązuje. Płyta, która teoretycznie powinna być przystępna
dla zwykłego zjadacza chleba, zawiera niesamowitą dawkę dość mocno
pogmatwanych melodii, tekstów dalekich od popowej sztampy, zróżnicowanych
nastrojów i wirtuozerskiej gry wszystkich muzyków. Fripp jak zwykle czaruje
niezwykłymi solówkami, Gunn po raz pierwszy publicznie błyska swym wielkim
talentem, a Beavis pokazuje, że nie trzeba zaraz wymyślnych podziałów
metrycznych, żeby wykazać się pomysłowością w stukaniu w garnki. Same
kompozycje również wydają się udane. Od rozpoczynającego płytę, pełnego typowo
frippowskich zagrywek "Sunday All OVer the World", przez krótki (choć
wzruszający, zwłaszcza w ostatniej minucie) "Blue Bruise Tattoo", czarujący
niepowtarzalnym nastrojem utwór tytułowy, przebojowy (!) "Don't Take It Away",
połamany rytmicznie (ach, to metrum 5/4) "Strange Girls", fajnie bujający
"Answered with a Smile", po wolny, mocno osobisty, kończący "Freedom" - nie ma
tu właściwie słabych, wyraźnie odstających od reszty, punktów.

Jednak wszystkich to przyćmiewa głos pani Willcox. Głos, który z jednej strony
nieodparcie kojarzy mi się z Lizą Minelli (tak tak), ale z drugiej mający też
coś z timbre'u Elizabeth Fraser czy Anneli M. Drekker, a nawet odbrobinę Kate
Bush. Jej śpiew potrafi brzmieć raz słodko, cicho i przyjemnie, by zaraz stać
się podniosłym i lekko demonicznym. Do tego dochodzą teksty, które Toyah
napisała samodzielnie i w całości, o mocno feministycznym zabarwieniu. Warto
posłuchać tej płyty choćby dla samej pani Fripp.

Sporo entuzjastów twórczości Roberta Frippa nawet nie słyszało o tym albumie,
a jeśli nawet, to nie dotarli do samej muzyki. A szkoda, bo to naprawdę udana
płyta. I szkoda również, że skończyło się na jednej. Ale wtedy już Fripp
myślał o reaktywacji King Crimson. "Kneeling at the Shrine" do historii nie
przejdzie, ale mimo to bardzo przyjemnie słucha mi się tych piosenek.

Slipknot, Vol.3 - jam_niczek

[cze67]

Na początek: płyta jest tak samo beznadziejna jak "Slipknot" i "Iowa";
spodziewałam się, ze może będzie się to nadawało do słuchania na trzeźwo,
ponieważ producentem jest Rick Rubin (Slayer, Red Hot Chili Peppers --> można
nie lubić, ale nie można nie doceniać). Okazało się, że moje czternastoletnie
znajome jednak nie do końca znają się na tym, co uwielbiają: wydawnictwo
zostało określone jako genialne.
Na płycie panuje totalny chaos, ale w sumie to dobrze: nie można się nawet
zorientować czy to jest nagrane równo ;)
Zaczęło się od „Prelude”. Gitara jakby z czegoś zerżnięta (jak się o 2 w nocy
obudzę to sobie przypomnę z czego). Jedynym plusem tego nagrania jest jego
tępo: wolne. Przez co byłam w stanie odróżnić utwór od następnego.
Przynajmniej w miarę spokojnie było, to mnie tak nie drażniło: potem mamy dwa
utwory, w których słyszymy sam łomot i darcie ryja (więcej nie pamiętam). A
kiedy już przyzwyczajamy się do tego krzyku, wokalista funduje nam nieudaną
podróż w rejony Linkin Park.
Następnie „Duality”. Zapamiętałam tytuł, bo u znajomej w tv na vivie to
leciało z 4 razy na dzień :/ Przeżyłam. W sumie to chyba najlepszy utwór na
tej cudownej płycie, ale może to sprawa speców od marketingu, którzy polują
na biedne czternastolatki takie jak ja?
Potem mamy łomot przeplatany ze śpiewem w stylu Backstreet Boys (było cos
takiego, czy mi się zdaje?). Niestety panowie ze Slipknot na balladach się
nie znają (a na czymś się znają?) i drugiego Don't Cry nie stworzyli. Czasem
Corey Taylor (jak dobrze mieć pod ręka najlepszą gazetę w Polsce – po Bravo i
Filipince - Teraz Rock) próbuje szeptać ale to mu również nie wychodzi.
Muzyka jest bez składu i ładu, balladki są do przetrawienia (po dwóch piwach)
ŕ ja piwa nie pijam bom niepełnoletnia ;)
Z tej płyty zapamiętałam cztery utwory: Prelude, Duality i Circle, i
Vermilion. Nie są lepsze, ale jakoś się z tego chaosu wyróżniają. Pewnie
nawet pomyliłam tytuły, ale i tak nie ma różnicy, więc po co przepłacać. Za
darmo można sobie posłuchać mojego sąsiada, którego nie stać na porządną
wiertarkę i wierci w tych cudownych ścianach w bloku tym syfem z
hipermarketu.
Co do płyty to więcej nic nie mam, bo (prawie) wszystkie utwory są takie same
(ale jak spece w Bravo Ci wmówią, ze świetne i będziesz tru metalem, to nie
masz wyboru: kupuj w ciemno).
Nie analizowałam dokładnie tekstów, gdyż nie pozwala mi na to średnia
znajomość języka angielskiego, ale czytając je, nie zauważyłam „perełek” w
stylu „People=Shit”, więc można stwierdzić, że panowie poczynili pewien
postęp. I teraz uwaga do zespołu: po co im dziewięciu muzyków?!
Ja tam słyszę czterech, przy bardziej rozbudowanych kompozycjach (?!)
ewentualnie pięciu.
Nie no wiem, ze Iowa to biedny stan, sami rolnicy i chłopcy nie mieli
zajęcia, ale np. mogliby pracować na kombajnie, albo traktorze. Niech się nie
męczą w tych maskach, bo im się pryszcze jeszcze porobią czy coś.
A w ogóle, to ktoś (w Teraz Rocku? nie wiem, nie chce mi się czytać całej
wkładki) stwierdził, ze to marna kopia Slejera: przynajmniej tak brzmi w
niektórych momentach. Mylił się.... to brzmi jak odgłosy pracy w
kamieniołomie.
A w ogóle to zajefajny zespól i zajefajna płyta, a ja jestem totalnym
ignorantem i się nie znam.
Bądźmy tru, słuchajmy Slipknota i AVE SATAN! ;)

The Secret Machines: Now Here Is Nowhere

[cze67]

- ilhan

Wszystko wskazuje na to, że to jedna z najważniejszych płyt tego roku. Poznałem
ją kilka dni temu i od tej pory słucham po kilka
razy dziennie. Trio to gra długie, niebanalne, momentami rozjechane (przez to
przywołujące skojarzenia z wykonawcami spod znaku
shoegaze jak My Bloody Valentine czy Ride) kawałki gitarowe, ocierające się też
o stylistykę Radiohead czy The Cooper Temple
Clause (notabene wg mnie ciekawiej niż robią to ci drudzy).Trafiają się
elektroniczne smaczki. Ogólnie jest w tej muzyce dużo
przestrzeni, ale że przy tym, jak trzeba, to The Secret Machines nie boją się
tych gitar używać, bywa też głośno.

Całość tworzy kapitalną całość, choć już pierwsze dwa utwory,
dziewięciominutowy, potężny, transowy "First Wave Intact"
(niesamowita jazda zaczyna się tuż przed siódmą minutą, kiedy wchodzi chórek,
by po chwili ustąpić miejsca narastającemu hałasowi)
i dysponujący przepięknym refrenem "Sad And Lonely" robią kolosalne wrażenie. A
potem jeszcze siedem nie mniej ciekawych
kompozycji kończących się znów długaśnym, wielowątkowym utworem tytułowym -
łącznie wszystko trwa 50 minut. Polecam wszystkim.

Lamb, Sheperd's Bush Empire - dziewczyna_m

[cze67]

13.09.2004

w shepherd's bush na prawie-przedmiesciach grywali wielcy (bowie na
przyklad), a takze prawie wszyscy popularniejsi ostatnimi czasy grajkowie
wszelkiej masci i gatunku (poczawszy od oasis, przez radiohead, bluetones, a
nawet jakies anastacie i tym podobne kiszki)

tym razem grali lamb. koncert zaczal sie od swietnego supporting act, ktorym
okazala sie byc nieznana mi wczesniej grupa lucky four. graja fajnie, taki
britpop lamany przez altcountry, jesli mialabym to jakos zaklasyfikowac. jak
gdzies dorwiecie jakies ich nagrania, to prosze o kontakt:)
ale do rzeczy. glowna czesc - czyli wystep gwiezdy wieczoru rozpoczal sie od
pokazu okolo polgodzinnej animacji laczonej z normalnymi zdjeciami, lekko
psychidelicznej, happeningowej - trudno opisac o czym, duzo symboliki,
dowcip, ironia, no i jako soundtrack muzyka lamb. po tym pokazie, zdjeto ze
sceny gigantyczny ekran i weszli na nia po kilku minutach muzycy lamb.
jedyne na o mnie stac w tej chwili to stwierdzenie: bylo zajebiscie. nie
myslalam, ze tak dobrze moze brzmiec na zywo "gabriel", tego, ze "gorecki"
zabrzmi genialnie sie spodziewalam... wokalistka byla nieomylna w kazdej
nucie, swietnie modulowala glos, bardzo zywiolowo reagowala na muzyke,
tanczac w powloczystej spodnicy po scenie. koles odpowiedzialny za olbrzymiaq
konsole, klawisze i jakies bebny byl przepelniony energia totalnie. podobnie
basista, ktory swietnie dawal czadu, zmieniajac co jakis czas bas na
kontrabas.
polecialo mnostwo wspanialych kawalkow, koncert trwal dlugo (mniej wiecej 2h,
bez filmiku)... szczegolnie utkwilo mi w pamieci " heaven" i "all in your
hands"

Lech Janerka w Dekadzie - pizmak31

[cze67]

14.09.2004 00:42

Wow, Lech Janerka wyszedl na scene w teszircie zielonym, bojowkach
maskujacych, czarnej czapeczce na glowie i okularkacg lenonkach w kolorze
czarnym. Zona Bozena, mlodsza z kazdym rokiem, siedziala w wdziekiem przy
wiolonczeli ubrana na bialo-czarno. No i zagrali.
Fajnie, bo bylo pol na pol Klausa Mittfocha i solowych plyt. Bardzo
dynamicznie i z wykopem. Bylo wsystko co najlepsze: ewo, rewo i ja, ogniowe
strzelby, konstytucje, mul pancerny, paragwaj, wyobraz sobie, ze zawsze masz
czas, lola, strzez sie tych miejsc. Janerka w swietnej formie, pod koniec - a
koncert byl z przerwa, o ktorej Janerka powiedzial, ze nie spotkal sie
jeszcze z czyms takim, ale okej - lekko juz wariowal, kiedy wszyscy razem
spiewali: spij aniele moj, bez kolacji. Bisy byly dwa i bylby trzeci, gdyby
nie to, ze Janerka wyszedl bez okularow i powiedzial, ze ma juz tyle lat ile
wszyscy tu razem wzieci i ze po prostu jest zmeczony. Publika odspiewala mu
jeszcze przez 5 minut refren z Jezu, jak sie ciesze i koncert sie skonczyl.
Gral dwie godziny i naprawde bylo to bardzo dynamiczne i swieze. Zalowalam,
ze nie ma Niewalczyka i Wszyscy inteligentni meszczyzni i ze za malo zagral
utowrow z Piosenek, ale coz.....
Na koniec o publicznosci. Do Dekady podobno wpuszcza sie osoby powyzej 25
roku zycia, wiec na sali byli sporo adekwatnych menadzerow, ktorzy to ....
uwaga.... zamawiali sobie w czasie koncertu placki ziemniaczane ze sosem lub
tez ziemniaki podsmazane z kotletem. I sluchajac Janerki zarli, ruiszajac
rytmicznie glowami. Kilka wiekow temu pewnie byli alternatywna mlodzieza, ale
niewiele z nich pozostalo. Jeden z takich menadzerow, podjadlszy sobie
zdrowo, robil zdjecia przy pomocy telefonu komorkowego. Myslalam, ze umre ze
zgrozy. Ja nawet lyka piwa przez koncert nie moglam wypic tak sztuka przejeta
bylam, no ale coz....
Chcialam wyrazic podziekowania Ilusiowi, ktory zawiadomil mnie o koncercie i
wyrazic ubolewanie, ze Pan Nefil nie dotarl.
Darz bor

buckley, grace (legacy edition) - dziewczyna_m

[cze67]

nastroj mam do bani dzis, wiec postanowilam podzielic sie z wami moimi
odczuciami na temat rozszerzonej wersji debiutu jeffa buckleya, ktorego
wydanie mialo miejsce w tym roku.
wlasciwie napisze chyba glownie o dodatkowym (muzycznym, bo mamy jako trzecia
plyte dvd, ktorego jeszcze nei widzialam) disc two, bo podejrzewam, ze disc
one, czyli po prostu grace jest znane mniej lub bardziej wszystkim.
zaczyna sie od pieknego utworu "forget her", nagranego podczas "grace
sessions" w '93 roku i slychac spojnosc z klimatem "grace". zostala usunieta
z pierwszego wydania grace (podobno z powodow osobistych) i zastapiona rownie
niesamowitym "so real". po "forget her" dostajemy w prezencie tzw alternative
take kawalka "dream brother" - jest to wczesna wersja tego utworu, z nieco
innym tekstem. "lost highway" to cover hanka williamsa, ktory potwierdza, ze
buckley posiadal wrodzona zdolnosc do znakomitego wychwytywania nastroju
nawet nie-swoich piosenek - tak, ze wlasciwie piosenki te przylegaja do niego
i czlowiek nie potrafi juz sobie wyobrazic innej wersji, niz
buckleyowska. "lost highway" to bardzo ladna ballada, z linia melodyczna
typowa dla gatunku country. buckley fajnie modeluje tu glos tak, ze
dopasowuje sie do konwencji. gitara, choc gra motyw country, brzmi troche jak
w "last goodbye". "aligator wine" zaczyna sie oszczedna bluesowa gitara i
suchym perkusyjnym rytmem, by zaraz ustapic miejsca dziwnie dracemu sie
wokaliscie. mimo swego rodzaju dziwacznosci brzmienia wokalu, buckley sprawia
wrazenie goscia, ktory dobrze sie bawi, odgrywajac przed sluchaczem jakas
role, zgrywajac sie raczej, niz majac na mysli cos na serio. kolejny cover
to "mama you been on my mind" to wyraz uwielbienia i podziwu, jakim buckley
darzyl dylana. to taka typowa dylanowska ballada, pol spiewana, pol mowiona,
oszczedna instrumentalnie, bardzo kameralna. kolejny utwor to rowniez
buckleyowska interpretacja czyjegos utworu - a dokladniej antyrasistowskiego
bluesa autorstwa bukki white'a (sorry za te odmiane, ale nie jestem
lingwista;) ). glos znow dopasowany do stylistyki, tym razem typowo
bluesowej, z surowa gitara akompaniujaca. "the other woman" to takze kawalek
pierwotnie wykonywany przez przedstawicielke gatunku jazz-blues, czyli
wielbiona przez buckleya nine simone. utwor delikatny, smutnawy, nastrojowy,
jeff buduje klimat wlasciwie samym glosem, gitara poczatkowo jest prawie
nieslyszalna. momentami prawie-wokalizy buckleya przypominaja spiewanie
dziecku kolysanki. potem nastepuje czternastominutowy "kanga-roo" ,
stosunkowo ostry, szeroki, rozwijajacy sie stopniowo, podobnie, jak "so
real", z tym zapetlaniem sie gitarowego motywu wokol niewidzialnej osi. "i
want someone badly" ma piekne chorki i rzadko spotykane u buckleya deciaki w
tle. utowr zupelnie z innej bajko niz utwory z pierwotnego nagrania "grace",
ale, o dziwo, zupelnie nie przeszkadza to w odbiorze, wrecz znakomicie
urozmaica. poza tym, podkresla zdolnosci wokalne buckleya i umiejetnosci
kameleona roznych gatunkow muzycznych, w ktorych czuje sie rownie dobrze, jak
w kawalkach typowych dla siebie. nastepna jest tzw road version "eternal
life", nagrana po ktoryms wystepie live jako druga wersja utworu
z "grace". "kick out the jams" to ostry kawalek, z zachrypnietym buckleyem na
wokalu, krotki, soczysty, punk-rockowo brudny. zaraz po nim nastepuje lekko
zhinduizowany mix "dream brother". swoja droga, bardzo ciekawy. disc two
legacy edition konczy "strawberry street" - znow ostre, brudne gitary,
buntowniczy wokal - taki buckley tez jest wspanialy, choc zupelnie inny niz
na "grace", "last goodbye" czy "mojo pin".

Mark Knopfler - " Shangri-La " - ihopeyouwilllikem

[cze67]

Przesluchalem wlasnie kilka utworow z nowej plyty Marka ( nie mam dzis juz
czasu na cala, jutro to zalatwimy ), i tak sie zastanawiam, jak to sie
dzieje, ze ten pan moze kolejny raz sprzedac to samo, a i tak tylu ludzi
bedzie oczarowanych ? Zadnych rewolucji, zadnych eksperymentow, zadnych
zmian, zadnych poszukiwan, zadnych zaskoczen ( oczywiscie przypominam, ze nie
sluchalem jeszcze calej plyty, ale mam dziwna pewnosc, ze reszta jest taka
sama ). Ale wciaz ta sama gitara ( rozpoznawalna po pierwszej sekundzie ), i
wciaz ten sam glos... I niewazne, czy zwrocimy uwage na porywajacy riff
" Boom Like That ", czy wzruszymy sie, slyszac direstraitsowe klawisze w
" Everybody Pays ", czy tez zatanczymy w latynoskim stylu " Postcards From
Paraguay "... Niewazne. Wazne, ze On wrocil, ze wciaz gra to, co podpowiada
mu serce, nie zwracajac uwagi na reszte swiata, listy przebojow i nowe trendy.
Wielkie thx Mark. Jestes wielki.

Czechomor w Londynie - mmakowski

[cze67]

04.10.2004 19:49

Dnia drugiego listopada wybralem sie do klubu Spitz, mieszczacego sie przy
Commercial Street. Na parterze miesci sie dosc obskurna knajpa, ja swoje
kroki skierowalem na pierwsze pietro, gdzie w nieduzej salce ze scena po
srodku mieli grac. W niedlugim czasie w salce zgromadzilo sie ok. 200 osob, w
przewazajacej wiekszosci poslugujacych sie jezykiem czeskim.

Na poczatek wystapila jakas panna, ktora ciekawy, jasny glos rownowazyla
monotonia wykonywanych utworow oraz kiepska gra na gitarze i fatalna na
harmonijce. Towarzyszyl jej statysta przygrywajacy na bebenku, flecie,
saksofonie i jeszcze jakichs malo ciekawych rzeczach.
Kolejny punkt programu stanowili chlopcy grajacy folk-grunge. Folkowe byly
skrzypce i podzialy na 3, grungowe akordy, linia basu i image grupy

Nils Petter Molvaer w Filharmonii Narodowej

[cze67]

- pagaj_75, 11.10.2004

Moim zdaniem - znakomity koncert. Nawet jeśli wziąć pod uwagę dziwne uczucie, że
połowa dźwięków leciała z zaprogramowanego wcześniej laptopa, przy którym
dzielnie klikał Nils Petter. Nie będę wymieniał tytułów, bo szczerze: słabo je
kojarzę. W dodatku, najwyraźniej poszczególne utwory mocno się zmieniły w
porównaniu z wersjami z płyty... Co do zespołu - razem z Piżmakiem byliśmy
zgodni: rewelacyjny perkusista (no wybijał jakieś szamańskie, plemienne rytmy, a
i trochę drum'n'bassu w czasie rzeczywistym :)), didżej, której zmieniał płyty
jak szalony, przez co tak naprawdę nie wiadomo co z tych płyt tak naprawdę
dobiegało naszych uszu, no i pan miotający się przy konsoletach (to jakieś
nowoczesne pomysły, żeby dźwiękowca dawać na scenę, żeby sobie chłopak potańczył
:)) Brakowało mi gitarzysty, który na płytach grał tak zjawiskowo momentami.
Główny bohater w formie, biegał od z trąbką laptopa do mikrofonu i z powrotem,
sprzęgał tą trąbkę z jakimś syntezatorem, no dużo hałasu robił generalnie :)

Teraz wady: zdecydowanie za krótko, mógł być jeszcze jeden bis (choć ten jedyny
był powalający), no i ta filharmonia. Taki koncert jednak lepiej wypadłby w
jakimś klubie. Jedyna zaleta tego miejsca to bardzo dobra akustyka - słychać
było nawet trzaski winylu :) Trochę sztywna, filharmonijna organizacja, włącznie
z tymi kwiatami na koniec dla Molvaera (mocno się chyba zdziwił), no i sztywno
ustalonym czasem koncertu.

- i piżmak31

No wiec tak, dla mnei 2/3
koncertu rewelacyjne, 1/3 po prostu nuda, czyli te dwa dluuuugie utwpry chyba
antywojenne z glosem Busha jeden, a drugi - z glosem jakiegos Irakijczyka.
Dluzyzna i nuda. Poza tym, jak sie zgodzilismy z Pagajem, to nie jest koncert
na filharmonie, mimo, ze byly swietnie swiatla, ale kompletnie nie ta
atmosfera. Swietny, porywajacy bis, tu tez jest zgoda, mnie troche nie
usatysfakcjonowal Maly Indianin - to taki sztandarowy utwor Nilsa, co nawet
jego video jest na stronie internetowej, zabrzmial mniej magiczniej niz sie go
slucha z komputera i troche byl jakis taki za krotki. W ogole granie muzyki na
trabce i laptopie jest dla mnie dyskusyjne i brakuje mi tam szalu tworczego,
eskatazy, przejecia. ale moze ja juz stara jestem. Generalnie koncert na cztery
plus, ale nigdy juz nie pojde do filharmonii.

Linki do recenzji

[cze67]

Zgodnie z sugestią kolegi mmakowskiego, podaje linki do recenzji, bo może ktoś
będzie chciał się do nich odnieść.
Bielizna by piżmak:
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=20715&w=13537688
Radiohead by nemrrod:
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=20715&w=13692810
Tortoise by nemrrod:
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=20715&w=13491865
Yes by joseph80:
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=20715&w=14024218
The Liars by dziewczyna_mickiewicza:
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=20715&w=14705109
Cechomor by mmakowski:
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=20715&w=14719217
Goldfrap by pagaj_75:
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=20715&w=13804947
DaydreamNation by janek0:
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=20715&w=18133091
Radian by nemrrod:
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=20715&w=18282730
Sunday All Over The World:
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=20715&w=15025890
Slipknot by jam_niczek:
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=20715&w=15054109
The Secret Machines by ilhan:
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=20715&w=14838481
Lamb by dziewczyna_mickiweicza:
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=20715&w=15726622
Lech Janerka by pizmak31:
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=20715&w=15746794
Buckley by dziewczyna_mickiweicza:
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=20715&w=16126023
Mark Knopfler by ihopeyouwilllikem:
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=20715&w=16177854
Cehomor (koncert) by mmakowski:
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=20715&w=16387430
Nils Petter Molvaer by pagaj_75 i pizmak31:
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=20715&w=16572872&wv.x=1&v=2&s=0
Uff... Nastepne recenzje będą już zawierały linki.

I Am Sam - dziewczyna_mickiewicza

[cze67]

"i am sam" to tytul znakomitego filmu z seanem pennem. filmu, ktory wzruszyl
mnie wlasnie po raz enty (nie wiem, juz przestalam liczyc).
ale, choc to film wspanialy i moglabym o nim napisac duzo, nie o filmie
bedzie, a o muzyce w nim wykorzystanej.
na soundtracku do "i am sam" znajduja sie... tylko the beatles. a wlasciwie
ich piosenki, wykonywane przez tak roznych i znakomitych artystow, jak sarah
mclachlan, the vines, stereophonics, nick cave czy eddie vedder. pomysl
zbudowania tla muzycznego filmu opartego na the beatles wynika z postaci
glownego bohatera - sama (sean penn), ktory zespol ten szczerze uwielbia, a
ich piosenki uwaza za kopalanie zyciowej madrosci. w filmie, oprocz muzyki,
nawiazania do the beatles sa bardzo czeste: corka sama, lucy, dostaje imie na
czesc "lucy in the sky with diamonds" (coveruja black crowes); na siodme
urodziny dotaje od taty "help!", a sam lubi swoja pania prawnik, bo ma na
nazwisko harrisson... moim ulubionym nawiazaniem do the beatles jest jednak
fragment rozmowy sama z lucy:
- tato, a czy biedronki to tylko dziewczynki, czy tez chlopcy i jak sie
nazywaja?
- nazywaja sie the beatles
:)))

chcialam napisac o tym filmie i jego sciezce dzwiekowej, bo laczy fascynacje
the beatles z tym, o czym the beatles najczesciej spiewali - miloscia. bo to
nie tylko film dla ojcow, nie tylko film dla corek. tak samo, jak plyta z
muzyka do niego nie jest plyta tylko dla fanatykow the beatles. i covery nie
sa wcale lepsze, czy wybitne - sa po prostu niezwykle i tworza wspaniala
calosc wraz z tym obrazem. moze sie nie podobac nieco udziwnione "let it be"
cave'a czy "mother nature's son" crow, ale calosciowo to cos nadzwyczajnego.
wiem, ze muzyka powinna przemawiac sama przez sie, ale namawiam do
posluchania jej najpierw w trakcie ogladania "i am sam", mimo ze nie jest to
ani film o beatlesach, ani rejestracja nagrywania ktorejs z ich plyt, ani
cokolwiek innego stricte o chlopcach z liverpoolu.

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=20715&w=15507082

The Fiery Furnaces "Blueberry Boat" - kubasa

[cze67]

Co tu duzo gadac, o 0.1 pkt nawet nie przesadzil Pitchfork dajac tej plycie
9.6. Na razie to moja druga plyta roku, zaraz po "Antics" Interpolu.

Chodzi o to, ze duet bedacy przy okazji rodzenstwem - Eleonor i Mathew
Friedberger nagrali plyte, ktora powinien nagrac Jack White gdyby siostre
zastapil zestawem porzadnych muzykow. I tak wykorzystujac podobne "tlo"
muzyczne (jakis blues, Bacharach, ale tez troche elektroniki) Fiery Furnaces
wzniesli sie na wyzyny dla White Stripes niedostepne.

"Blueberry Boat" opowiada, cyt. AMG o, "pirates, Spain, a love triangle, a
girl kidnapped into white slavery, World War I, making music, and (of course)
blueberries". Jedna z piosenek zawiera np. tak odkrywcza teze jak "I learned
that the lowest form of life is the buffer nabber/Even worse than the dicer
stabber." W innej z kolei otrzymujemy wzruszajaca historie:

"…I kicked my dog
I was mean to him before
I guess that’s why he walked out my door.
I really wish I could see him some more.
I looked under the mats and I asked all the cats
I went to the vet have you heard anything yet
My dog was lost but now he’s found
My dog was lost but now he’s found"

Muzyka idealnie pasuje do tekstow. Te 76(!) minut muzyki przypomina jedna
wielka improwizacje, w ktorej udzial biora jacys dziwni goscie, ktorzy akurat
przytoczyli sie do studia. Nie ma sie jednak ani przez chwile poczucia nudy.
Wszystkie pojawiajace sie instrumenty, motywy, pokraczne solowki poglebiaja
wrazenie uczestniczenia w dzwiekowej zabawie, w ktorej czlowiek grzeznie tak,
ze zapomina o wszystkim innym. Nie ma na tej plycie zadnych przebojow.
Piosenki sa zwykle dlugie i nie sa ograniczone przez zadna melodie. Z
wiekszosci utworow wykroic mozna by bylo 5 krotszych. Ja takie plyty lubie.
Ostatnio coraz gorzej przyjmuje krazki typu Nevermind - kilkanascie swietnych
hitow, ale jednak jakiejs calosci w tym nie czuc. A tu od poczatku do konca
plyty plyne wraz z ta muzyka, od czasu do czasu trafiajac na jakas perelke
jak np. "Chris Michaels". Jest tez utwor("Spaniolated"), ktory chyba
pasowalby do watku Janka. Generalnie to dla mnie najwieksza niespodzianka
tego roku, jego prawdziwy czarny kon.

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=20715&w=14675295

"Love is Hell" Ryan Adams - dziewczyna_m

[cze67]

"love is hell" to plyta, ktora wyszla w dwoch czesciach. pierwsza tego samego
dnia, co zrownany przez krytyke z ziemia "rock'n'roll", druga miesiac
pozniej. tak jak wiekszosc opinii na temat "r'n'r" byla jednostronna - na
niekorzysc, tak w przypadku "love is hell" zdania sa skrajnie podzielone. od
pitchfork, ktory uwaza ja za pozbawiona wdzieku kalke buckleya i coldplay
(mam wrazenie, ze tym gosciom placa za doczepianie sie na upartego i
wyszukiwanie w kazdej nucie i kazdym drzeniu glosu czyjegos wplywu) po
ciekawa i najtrafniejsza chyba recenzje z nme.
tak wiec teraz, pol roku po premierze, tuz przed wznowieniem przez adamsa
trasy po uk, przyszla kolej na mnie:)
"rock'n'roll" nie staralam sie bronic na sile, choc adamsa uwielbiam i plyty
tej slucham dosc czesto z wielka przyjemnoscia. mialam wrazenie, ze tylko
trzy osoby na swiecie wiedza, o co chodzilo jej tworcy tak naprawde - ja,
steve sutherland ( www.nme.com/reviews/11443.htm ) i sam adams (no
dobra, moze jeszcze parker posey, ale kto ja tam wie...).
jesli zas chodzi o "love is hell", sprawa ma sie zupelnie inaczej. ta plyta
(moge juz tak napisac, bo niedawno wyszla jako calosc) jest piekna. dowody?
prosze bardzo. jest ich dokladnie pietnascie.
plyte otwiera "political scientist" z tekstem a la przeslania greenpeace (
swoja droga to tekst, pomijajac finalowy wers, jest najslabszym punktem tego
utworu). klimat troche jakby coldplay rzeczywiscie, jesli mozna to z czyms
porownywac, tyle ze jest ta rezygnacja, marazm w glosie i klaustrofobicznie
powtarzane, niczym zaklecia hipnotyzera (dosc czesty zabieg na "love is
hell") "there's no guarantees".
nastepnie niesamowicie melancholijny, kolysankowy "afraid not scared" - jakby
ostatkiem sil rzucane wyzwanie demonom. muzycznie caly czas spokojnie,
kolyszaco, bezsilnie proszaco... "just let me down..", ktore rownie dobrze
brzmi, jakby celowo zmiekczane jako "just let me die.." nabieramy tempa - mam
na mysli tempa w rozumieniu adamsa, nie bedzie to sprint, tylko raczej
maratonski rozped. i..przenosimy sie w czasie. ostatnio troche sluchalam
morrisseya, troche wiecej smiths niz zwykle i tak - zarowno na "this house is
not for sale", jak i tytulowym "love is hell" czuje jakby tamte nagrania
zostaly zgrabnie przefiltrowane przez mozgownice mojego ulubionego
niegrzecznego chlopca. mnie to nie przeszkadza, panom z pitchforka jak
najbardziej. coz, biedacy, jesli nie moga przez to spac po nocach...
zaraz potem zwrot o 180 stopni - najlepszy cover, jaki zdarzylo mi sie
slyszec - piosenki, zdawaloby sie, totalnie juz ogranej przez wszystkie mtv i
im podobne. mowa o "wonderwall". napisze tylko, ze byc moze magia tkwi w tym
specyficznym poglosie, ktory wznosi klimat ponad pierwowzor. trzeba posluchac
samemu.
zostajemy w przygnebiajacych klimatach. trzy akordy. pamietacie "are you
still mad" alanis? podobny patent. tam byly pojedyncze dzwieki, tu sa 3
(slownie: trzy) akordy, zagrane rowno, niczym z metronomem, a jednoczesnie
rozciagniete w nieskonczonosc. akordy, ktore buduja najpiekniejszy i
najmroczniejszy zarazem utwor na calej plycie - "shadowlands". od propozycji
alanis odroznia go wspaniale przeprowadzone rozwiniecie. najpierw smyczek,
potem akustyczna, stopniowo wchodza glebsze akordy, nastepnie jakas perkusja
w tle wybijajaca rytm i wlasciwie nic poza tym, na koniec pieknie gitara.
perfekcyjne zakonczenie. wciaz jakby zamkniete to wszystko w obrebie trzech
poczatkowych schodkow. przepraszam, za drazenie tematu jednej piosenki, ale
to naprawde jest... hmm jaki? przygniatajacy? przygnebiajacy? melancholijny?
wspanialy? piekny? niewiarygodny, tak, to dobre okreslenie, niewiarygodny
kawal muzyki.
dla rozbudzenia adams serwuje "world war 24". bardzo ladny tekst. wokal
troche buckleyowski (pitchfork znowu sie gotuje) - chociaz, dopiero jakis
czas temu zaczelam sie zapoznawac z tworczoscia jeffa (tima jeszcze nie
ruszylam), zgadzam sie, ze te charakterystyczna maniere glosu slychac takze i
tu. ale, z drugiej strony, czemu za grzech uwaza sie spiewanie z lekkim
buckleyowskim zabarwieniem, podczas gdy na obecnej scenie rockowej co drugi
zespol ma identyczne brzmienie wokalu i co drugi wlasnie uznawany jest za
objawienie? paranoja, ale ja nie o tym chcialam.
"avalanche" niewiele ma wspolnego z lawina, raczej z ciepla lawa, ktora
splywa wlasnym, spokojnym tempem, znajdujac swoj idealny rytm. "you all over
me..ain't that sweet my little gal?" to juz slowa kolejnej propozycji -
rozleniwionej do granic mozliwosci "my blue mannhattan". krociutka,
znakomicie oddajaca charakter calej plyty, jak to ktos ladnie okreslil muzyki
spod znaku "the morning after" i cieplego kubka kawy wypijanej w powalanym
miloscia lozku. to jest jak historia... poranek, widok za oknem na
rozbudzajacy sie nowy jork, potem strach, ze ona nie wroci, choc zeszla
jedynie na dol po papierosy ("please do not let me go") i zaczyna padac...
(city rain, city streets). sa ludzie, ktorzy sluchajac muzyki, nie wsluchauja
sie w tekst - adams zmusza do utoniecia w swoich slowach. prowadzi dialog o
piatej nad ranem z wlasnymi demonami (jak w "i see monsters"), probuje je
przekonac, ze jest mu teraz dobrze, ze jest szczesliwy..sluchajac jego wyznan
trudno oprzec sie wrazeniu, ze to tak, jakby wydarl sobie serce i dal nam
popatrzec, zebysmy mogli zrozumiec, co on tak naprawde czuje. byc moze ktos
uzna to za zabieg zbyteczny - muzyka powinna sama sie obronic, taka szczerosc
jest niepotrzebna, bla bla bla...ktos, kto pamieta "call me on your way back
home" czy "la cienga just smiled", wie, ze to bzdura. adamsa trzeba
zaakceptowac razem z jego szczeroscia i pojsc w ciemno dalej. idziemy wiec.
"english girls approximately" to jedna z tych optymistyczniejszych piosenek -
troche pamflet, troche pean na czesc brytyjskiej dziewczecosci (istnieje cos
takiego?). wokal przechodzi bardziej w maniere folkowa, jednak nie
przesadnie, wciaz jestesmy w obrebie tej samej estetyki. ja tam niewiele
slysze dylana, moze jedynie refren. "thank you louise" to przyjemna odmiana,
choc jedynie muzycznie, tekstowo nadal tkwimy po kolana w szlamie
przygnebiajacych historii ("her borther lay upon the bed/with busted teeth
and broken head/he hears the phone and knows his brother's dead"). jednak
melodia jest na tyle chwytliwa i przyjemna (ach, cudowne brzmienie skrzypiec
i wiolonczeli w tle).
i final, grande finale powiedzialaby nawet - czyli barowo-sentymentalny
diament w postaci otulonego papierosowym dymem "hotel chelsea nights". w tym
hotelu podobno nocowaly takie slawy jak jim morrisson - odpowiednio do jego
legendy, utwor ma niesamowity wrecz klimat. pierwsza sylaba zaspiewana przez
adamsa przypomina wejscie.. prince'a w zwrotke w "purple rain". i to jedyny
moment, kiedy mozna nasunac skojarzenie z tym kawalkiem - dalej jest to
wspaniale rozpisana aranzacja przepelnionej po brzegi zmeczeniem tesknota
piosenki. partie zagrana na wurlitzerze brzmia cudownie wrecz, wokal, lekko
niesiony, z charakterystyczna z "demolition" marlboro-styled chrypka... no i
te chorki, magicznie wplecione w refren westchniecia - majstersztyk. to jest
kawalek, ktory, mimo dosc smutnego tekstu, zawraca z balkonu, na ktory
wychodzisz, zeby skoczyc po wsluchaniu i empatycznym wczuciu sie w atmosfere
calej plyty... opierasz sie o chlodna szybe, patrzysz na zamierajace miasto,
zapalasz fajka, robisz sobie drinka i pijesz zdrowie swoich demonow.
i to juz koniec. naprawde koniec. zawsze czuje niedosyt (ja chce jeszcze,
czemu to przerwal w TAKIM momencie) i jednoczesnie nasycenie totalne (juz
nie dasz rady wiecej, bo peknie ci serce, ale uczucie jest tak wspaniale, tak
przygniatajace, ze wypelnilo cie calego po brzegi)
ale wiecej nie ma.

[cze67]

jaka jest ta plyta? napisalam, ze piekna. mozna na niej znalezc rzeczy, w ktore
obfituja plyty buckleya i dylana, a ktorych brakuje plytaom wspolczesnie
nagrywanym. czy to zle? czy naprawde oznacza to, ze adams jest artysta (no,
pardon, to nie moze byc artysta w takim razie - wiec - rzemieslnikiem) wtornym?
kazdy mial jakiegos poprzednika. mickiewicz kopiowal zagranicznych tworcow,
potem mu odbilo i napisal dziady (przepraszam za wstawke, jakos tak mi sie
skojarzylo). wszedzie slychac inspiracje - dzieki temu powstaja wspaniale
rzeczy. gdyby nie gram parsons, nie byloby whiskeytown. gdyby nie beatles, nie
byloby oasis. gdyby nie buckley nie byloby adamsa...
na "love is hell" jest to, czego na wielu plytach brakuje - wiem, powtarzam
sie. to zabieg celowy. jeden z recenzentow wspaniale to okreslil: "we’re
talking pianos, acoustic guitars, the kind of thing to send The Strokes running
away screaming". to wsystko, czego brakowalo na "rock'n'roll", a do tego
niesamowita melancholia, chec znalezienia ze soba samym jakiegos porozumienia,
piekne teksty, utwory dopracowane bardzo szczegolowo, zarowno jesli idzie o ich
koncepcje, jak i aranzacje. padly zarzuty o zbytni smithsizm, ze tak sie
wyraze... zapewne kwestia producenta, j. portera (ktory produkowal wlasnie the
smiths), a takze preferencji muzycznych samego adamsa. gdybym ja sama zaczela
spiewac, pewnie zarzuconoby mi kopiowanie alanis. wystarczyloby tylko napisac
kilka powaniejszych tekstow, dodac do tego klimatyczna gitare z klawiszami w
tle. i nie modulowac glosu, tylko dac mu spokojnie plynac. alanis murowana. tak
niewiele trzeba, zeby podczepic kogos pod cos, zaszufladkowac, wyszukac w
jednym dzwieku kopie dylanowego brzmienia. mysle, ze adams nie za wiele sobie z
tego robi. w koncu porownuja go do tych najwiekszych.
tekstowo ta plyta to zupelnie czysty adams. jak dla mnie tylko on potrafi tak
opisac rzeczywistosc, ze po piatym przesluchaniu znajdujesz w tekscie prosta
historyjke o problemach finansowych, a po pietnastym ten sam tekst opowiada ci
o tragicznej love story...
mowi sie o przepracowaniu adamsa, o jego wypluciu po nadprodukcji przez niego
uskutecznianej przez ostatnie dwa lata od czasow "gold" (zeby chociaz wspomniec
ostatni duzy projekt poboczny, post-punkowy the finger i ich 21 kawalkow
zgranych na dwie ep-ki)... ktos, kto insynuuje takie glupoty musi byc gluchy,
jesli twierdzi tak nadal po wysluchaniu "love is hell".

i jeszcze na zakonczenie fragment z recenzji, ktora najbardziej pokrywa sie z
moimi odczuciami:

"And what about that love? Well, the love that we find on 'Love Is Hell' is a
lot like the album itself. At times self-involved, at times filled with moments
of unbearable poignancy. At times flirting with cliché, occasionally knowing,
sometimes even flirting with other people. Most often, though, it’s a painful
but beautiful business, that keeps you coming back. As Adams himself once
hinted when talking about Coldplay, it’s full of contradictions. "Fuck you,
Coldplay," he said. "Fuck you for being so good."

You know what? Fuck you, too, Ryan Adams."

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=20715&w=14379925

The Zutons - " Who Killed The Zutons "

[cze67]

- ihopeyouwilllikeme

Kim, do cholery, są The Zutons ??? Aaaaa, to ci, co ich pewna " Bardzo
Obeznana I W Ogóle No " recenzentka pewnego Bardzo Popularnego magazynu (
spokojnie, akurat nie o tą chodzi, co myślicie ) zjechała na tegoż pisma
łamach. Co ona im tam zarzucała ? Że chcą brzmieć staroświecko, i im to (
niestety ) wychodzi. A owszem, wychodzi im. Całkiem fajnie nawet. Że za dużo
country. No, dość dużo. Na tyle dużo, że nawet fajnie się tego słucha. Że mało
oryginalne. Tak, racja, bardzo mało. Tak mało, że podczas słuchania co i rusz
pojawia się pytanie: " gdzie ja to już słyszałem ??? ". Bardziej osłuchanej
głowie z pewnością przypomną się nazwy konkretnych zespołów, niestety moja
głowa osłuchana nie jest, więc konkretów nie będzie. Mogę natomiast napisać
odrobinę konkretniej, co na płycie słychać:

Pierwszy numer, " Zutons Fever ", rzeczywiście może powodować gorączkę, czyli
gorączkowe poszukiwania w pamięci, gdzie się już wcześniej słyszało ten riff.
Ja nie znalazłem, ale polecam spróbować, nie zawiedziecie się. Bardzo fajny
jest za to wokal ( taki... no, fajny :D i saksofon, który może nie byłby aż
tak porywający, gdyby nie to, że gra na nim prześliczna Abi Harding, aż bym
się na koncert wybrał. " Pressure Point " rozpoczyna się takimi dziwnymi
zawodzeniami " au-u-u ", co też je gdzieś słyszałem, ale nie pamiętam gdzie.
Ok. 3 minuty wokalista zaczyna opętańczo ( no, powiedzmy... z zapałem ) drzeć
mordę słowem "pressure ", i ten fragment też mi się z czymś kojarzy. Ale jest
taki problem, że te wrzaski za cholerę tu nie pasują. Do takiego miłego i
ładnego ( a częściowo pięknego :) zespoliku. " You Will You Won't " to zdaje
się singiel, ok, jest przebojowy, można sobie zanucić np. na spacerze z psem.
Ale za to " Confusion " to bardzo ładna ballada. Fajna gitara akustyczna,
dobra melodia, prosty tekst. I co, zachęciłem Was ? To teraz Was zniechęcę: to
jest country................... przeszły mdłości ? Idziemy dalej. Choć
właściwie nie bardzo jest sens omawiać te kawałki po kolei - dalej jest np. "
Creepin' An' A Crawlin' " znowu z tym dziwnym " au au " ( skąd ja to znam ????
), i z partią saksofonu kojarzącą się z Czerwoną Panterą. Jest też kolejna
ballada, " Railroad ", może i infantylna, ale to by się jeszcze przebolało,
gdyby nie to country... ależ co to jest, my nie cierpimy country ! " Not A Lot
To Do " ma uroczą melodyjkę, może by to pod swing podciągnąć ? W ogóle, jeśli
miałbym określić tą płytę jednym słowem, napisałbym: " urocza ". A w
zamykającym album " Moon And Horror Shows " odzywa się chyba Abi ! Mało z
krzesła nie spadłem... aha, i ok. 1:38 minuty jest tu świetne przełamanie,
zwykła balladka country przechodzi w taki fajny, roztańczony, śródziemnomorski
klimat... hej, panno Gacek ! Jak zachwycało się " Take Me Out ", to tym się
też zachwycić ! Natychmiast ! Że co ? Że country ?... aha.

Wokalista Zutons mówi, że chce grać połączenie Talking Heads, jazzu, soulu,
country, funku... e, jak ? Heh, ktoś tu powiedział że niektórzy artyści nie
powinni udzielać wywiadów :) Ale najważniejsza jest muzyka, a Zutons wysmażyli
całkiem fajną płytkę, która powinna świetnie sprawdzić się na wakacjach.
Jeżeli oczywiście nie mamy nic przeciwko country... e ? Jest taki ktoś ?
Halooooooo....

<powiedzmy, że wprowadzę system oceniania w skali 1-10 :D:D> 6/10

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=20715&w=14256288

Explosions in the Sky - jack9

[cze67]

W Fabryce Trzciny ...
Od tego trzeba zaczać bo Fabryka to pierwsze zaskoczenie
Co mozna powiedzieć o Fabryce Trzciny?
Ano nic...
Ano nic... złego powiedziec sie nie da...
Choćbym sie uparł nie wymysle ...
Wszystko na wysokim poziomie...nagłośnienie, oswietlenie, wnetrza, bar,
toalety, obsługa...acha wewnetrzny parking - ogromny plus...
Byliśmy pod wrażeniem miejsca - jeżeli macie okazję wybrać siedo Fabryki
zróbcie to ...Lambchop wkrótce - jest okazja...
A Explosions...zagrali niesamowicie energicznie, czasami delikatnie, z pasją,
nie oszczędzając sie, aż do padnięcia ...Na kolanach...Pierwszy raz widziałem
by trzech facetów z gitarami klęczało brzdąkając i waląc w struny. To troche
taka jakby Mogwai grał mnije melodyjnie ale mocniej...tak pomyslałem...Jedyne
co nas zdziwiło to ze grali tylko 65 może 70 minut i ...bez bisów ...ale
nameczyli sie tak ze sił im nie starczyło na bis. Ale grali bez przerw między
utworami nie dali nam wielu szans na oklaski.
A porównania z Mono...nie, no nie ma porównania...jedyne wspólne z Mono to że
prawostronny gitarzysta rónież grał w konwulsyjny sposób...

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=20715&w=14219769

The Decemberist - The Tain ep - jazzkam

[cze67]

Płyta, która mnie urzekła i rozwaliła. Około 19 minut czasu trwania. 5
piosenek. Poprawka - V piosenek. No, utworów. Opowiada historię, na podstawie
bodajże celtyckiego utworu literackiego (hehe). Po kolei śpiewają inne
postacie, na uwagę szczególnie zasługują dwa finałowe utwory (w tym ten
uroczy głos perkusistki), ale one nie mają szans zachwycić, bez posłuchania
tych poprzedzających. Tę epkę trzeba słuchać razem, jest jedną całością
(zresztą 19 minut to nie tak dużo), a wszelkie przerwy między utworami są
wysoce niewskazane. W sytuacji, kiedy często zastanawiam się, czemu zespół
wydając singla nazywa go epką, Decemberist pokazują, jak powinna wyglądać
klasyczna epka. Tych utworów nie powinno być na następnej pełnej płycie. One
nie pasują do niczego innego, tylko do siebie samych. Tego trzeba posłuchać,
koniec gadania.

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=20715&w=14097446

Brian Eno - Here Come The Warm Jets

[cze67]

różni recenzenci:
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=20715&w=13908141&wv.x=1&v=2&s=0

Koncert The Flower Kings, mmakowski

[cze67]

Znow z braku innych zajec wybralem sie na koncert. Tym razem lokal byl
porzadniejszy

Sleepytime Gorilla Museum, pixie

[cze67]

Sleepytime Gorilla Museum zarekomendowano mi jako najlepszy współczesny
zespół amerykański. Sama bym z tym polemizowała (chociaż co ja tam wiem o
współczesności). Ale słuchanie jego debiutanckiego albumu „Grand Opening and
Closing” z 2001 roku sprawiło mi wielką niespodziankę. Podobno grupa ta gra
progresywny metal i w pewnych miejscach rzeczywiście daje ostro czadu. Z
drugiej strony ma bardzo spokojne, aczkolwiek niezbyt zrównoważone utwory,
bardziej podchodzące pod awangardę lub rock eksperymentalny, całość zaś jest
na tyle przystępna, że spodobała mi się już od pierwszego przesłuchania. Tak
się jednak składa, że nie znam się na tego rodzaju muzyce i nie potrafię
ocenić, jak bardzo oryginalny i twórczy jest ten zespół. Chętnie bym więc
poznała opinie osób lepiej obeznanych z takim graniem. Ze strony zespołu
można ściągnąć dwa utwory z debiutu: „Sleep Is Wrong” - bardzo ciekawy i dość
reprezentatywny obraz twórczości SGM oraz „1997” - urywa głowę i niszczy
słuch.
www.sleepytimegorillamuseum.com/multimedia-audio.html
Nowy album o nazwie „Of Natural History” ma zostać wydany 25 października
tego roku. Na razie poraził mnie pierwszy utwór: zaczyna się od włos jeżących
na głowie odgłosów dzikiego zwierzęcia, potem wokalista głębokim barytonem
złego wilka śpiewa wyciskającą łzy z oczu balladę. Efekt wstrząsający :))
Właśnie zauważyłam, że na stronie zespołu są też do ściągnięcia utwory z „Of
Natural History”. Szkoda, że bez „A Hymn to the Morning Star” :(

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=20715&w=16792821

Old Time Radio - teddy4

[cze67]

Zaczęło się dobrze, a nawet bardzo dobrze. Już w czasie próby wokalista
zespołu Old Time Radio zapuścił tekst do organizatora/akustyka. "Wokal jest
za głośno. A ma być jak w majbladywalentajn, a nie jak w bajm!". A zaraz
potem zaintonował "You Don't Know Why I Love You", stary kawałek House Of
Love, jakby ktoś nie wiedział.
Old Time Radio jest najbardziej introwertycznym i niekorokendrolowym zespołem
z Polandu, jaki widziałem na żywo. Panowie (wokal plus gitara, bas plus
radziecki syntezator ELEKTRONIKA) wyglądają, jak dwóch mocno wychudzonych
przedstawicieli gatunku piosenka studencka (jak najbardziej brody, okulary i
swetry).Jest też w zespole pani, która ładnie udziela się w chórkach, tudzież
przytomnie wciska klawisze. Na perkusji chyba grał Dr. Avalanche (schowany w
laptopie), Muza naprawdę miła, chociaż bez przyłojenia. Dopiero na koniec
było głośno. Warto poznać, choćby dlatego, że OTR w niczym nie przypomina
zespołu Coma:)))).
Przed zespołem OTR zagrały Elementy. Zespół osłabiony brakiem gitarzysty,
który odszedł dzień wcześniej. Prawdopodobnie muzycy nie mieli odwagi, by
zaproponować zastępstwo właścicielce klubu. A szkoda - bo nie tylko piękną
kobietą jest, ale i wymiata zdrowo. Być może wtedy uwadze publiczności jakoś
uszedł by fakt, że saksofonista gra na saksie od miesiąca, i że klawiszowiec
jest tylko trochę lepszy od Andy'ego Fletchera z Depeche Mode:). Zespół
włożył niewątpliwie dużo inwencji w tytuły utworów, które zapowiedział.
Trochę mniej w harmonię utworów. Za dużo kwint zmniejszonych i septym
molowych, a za mało undecym choćby. Podobno basista miał zaprezentować tzw.
walking bass, ale warunki techniczne sceny skutecznie pokaz uniemożliwiły.
Zaprezentował natomiast tzw. klang, chociaż bez wizualizacji optycznej.
Chodziły pogłoski, że to Wojciech Pilichowski "strzela z basu", ukryty gdzieś
pod sceną.
Najciekawsze dźwięki wieczoru zabrzmiały, gdy już prawie wszyscy sobie poszli
i kol. DJ (nie dosłyszałem ksywy) zapuścił nieznany mi bend o nazwie UTER.
Piękny, nowofalowy instrumental. Trochę jak Wire, trochę jak Danse Society,
trochę jak Minimal Compact i takie tam inne. A grane współcześnie!
A tak w ogóle - to fajny klub ta Diuna. Szkoda, że Forum tym razem jakoś
olało imprezę. Ale wypiliśmy z Nierymkiem Wasze zdrowie:).

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=20715&w=17072753

APC - "Emotive" - lostdog

[cze67]

No i w końcu ukazała oczekiwana płyta A Perfect Circle... Jest to na swój
sposób concept-album, poruszający tematykę wojny i polityki Mr. Busha - bardzo
tendencyjnie zresztą, nie ma się co dziwić ;). Już sama okładka wiele mówi -
na pierwszym planie wielka, kamienna, lekko sfatygowana pacyfka, na drugim
coś, co wygląda na zarys płonącego WTC...
Co istotne, na płycie znajdują się tylko dwie kompozycje APC, reszta to
covery. Pierwszy utwór, utrzymany w konwencji typowej dla zespołu
"Annihilation" (Crucifix), przywołuje na myśl poprzednie albumy. Ot, takie
sobie intro. Następny jest "Imagine" (wiadomo czyje)... I tutaj coś mi zaczyna
już zgrzytać. Można powiedzieć, że miejscami melodia jest zachowana,
charakterystyczne motywy są, ale... Nie jestem przekonany czy komuś, kto zna
(i lubi) oryginalną wersję, ta przypadnie do gustu. Dalej "Peace, Love and
Understanding" Elvisa Costello - moim zdaniem najsłabszy kawałek; lekko
irytujący wokal Keenana, monotonny podkład, a poza tym wszędzie te smyczki
;)... "What's Going On" Marvina Gaye już nieco lepszy, chociaż dziwię się, że
zespół wybrał akurat ten utwór (dość nietypowe rozwiązania harmoniczne jak na
APC). Teraz pierwsza autorska kompozycja - "Passive" - solidne wykonanie,
właściwie niczego nie mogę tu skrytykować, chociaż kawałek niczym wyjątkowym
się nie wyróżnia. Delikatny, akustyczny wstęp, potem duży udział sekcji
rytmicznej i oczywiście gitarowy podkład+klawisze. Idźmy dalej. "Gimme Gimme
Gimme" (Black Flag), niespodzianka - agresywne wejście Keenana, po którym
następuje coś w rodzaju rozpaczliwej, schizofrenicznej intonacji... Ciekawe
wykonanie, zostaje w pamięci. Następny jest cover Depeche Mode, "People Are
People", którzy - szczerze powiedziawszy - brzmi jak kolejny remix DM. Warte
uwagi śmieszne chórki w tle ;). "Freedom Of Choice" - ten utwór najbardziej
przypadł mi do gustu, a - co ciekawe - jest dziełem Devo, do którego to
zespołu nigdy nie mogłem się przekonać... Wpada w ucho po prostu, taki
chwytliwy, popowy hicior ;). Dalej, "Let's Have a War" punkowego zespołu Fear,
w zupełnie nie-punkowym wykonaniu (raczej coś pod trip-hop podchodzącego),
takie sobie. "Counting Bodies Like Sheep to the Rhythm of War the Drums" to
drugi utwór APC, który doczekał się już nawet teledysku. Industrialny wstęp
kojarzy mi się z "Die Eier Von Satan" Tool'a ;). Dużym zaskoczeniem jest
wykorzystanie w tym utworze tesktu i melodii "Pet" (z poprzedniej płyty,
"Thirteenth Step"); budzi to we mnie ambiwaletne odczucia: z jednej strony
fajny pomysł, takie nawiązanie do własnej twórczości, ale z drugiej...
powstaje nieprzyjemne wrażenie, że zespół po prostu nie ma pomysłów i musi
sięgać do swojego archiwum... Dalej jest "When the Levee Breaks", powiem tylko
że wykonanie odbiega od przyjętych standardów. Płyta kończy się coverem
utworu Joni Mitchell (!) "Fiddle and Drum", bardzo ładnie zaśpiewanego a
capella na dwa głosy Maynarda i Keenana ;).
Podsumowując: MOIM ZDANIEM płyta nie wyróżnia się w żaden sposób, jest po
prostu przeciętna. Nie wykluczam, że komuś może się bardzo podobać, jednak
przywołując poprzednie płyty zespołu, pojawia się rozczarowanie. Tylko dwie
autorskie kompozycje, w tym jedna, która w rzeczywistości nie jest nowa. Radzę
przesłuchać w sklepie zanim ktoś zdecyduje się na zakup (bo cena - a jakże by
inaczej - nie jest niska).

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=20715&w=17311665

British Sea Power - ilhan

[cze67]

BRITISH SEA POWER
The Decline Of British Sea Power
Rough Trade

"British Sea Power?s Classic". Zuchwały napis na okładce nie kłamie. Ta płyta
to coś więcej, niż zbiór przypadkowych jedenastu
kompozycji. To opowieść, niezwykle piękna i mądra. A zarazem zwariowana,
nieobliczalna i inna niż wszystkie pozostałe. Yan, Noble,
Hamilton i Wood potrafili wyczarować coś z niczego. W roku 2003, wychodząc od
oklepanej do bólu konwencji dwóch gitar, basu i
perkusji, byli w stanie stworzyć jedyne w swoim rodzaju, fascynujące zjawisko:
począwszy od zielonych, wojskowych mundurów, liści
i gałęzi, a skończywszy na poetyckich tekstach i czarodziejskich dźwiękach. Ta
cała otoczka i najmniejszej oznaki ściemniania.
Muzyka broniąca się przed każdymi zarzutami.

Wciskam "play" w odtwarzaczu po raz czterdziesty, może pięćdziesiąty...
Chóralnego intro "Men Together Today" w zasadzie mogłoby
nie być, takie było moje wrażenie kilka miesięcy temu. Teraz nie potrafiłbym
sobie wyobrazić innego rozpoczęcia tej płyty.
Następujące po nim "Apologies To Insect Life" to jedna z najbardziej
zwariowanych stron A singli ostatnich lat. Wokalny popis
Yana. Przymknijcie oko na to, że manierą wokalną przypomina Davida Bowie. Przy
okazji tej muzyki w ogóle odrzućcie wszelkie
skojarzenia, naprawdę warto. Drugi utwór płynnie przechodzi w równie
szalone "Favours In The Beetroot Fields". Niespełna półtorej
minuty uderza iście punkową energią. "Something Wicked" - tu zaczyna się ta
właściwa część tej płyty. To, obok późniejszego
"Blackout", najbardziej melancholijny fragment "The Decline Of..." Ta i
kolejnych pięć piosenek to muzyka brytyjska u szczytu
swoich możliwości. Już nie będziecie w stanie wyłączyć tego albumu.
Singlowe "Remember Me" i "Fear Of Drowning" porywają
natarczywymi, jazgotliwymi riffami i podniosłymi refrenami. Solo w drugim z
nich należy do najbardziej hałaśliwych. W kolejnym
"The Lonely" pojawiają się klawisze, czaruje poetycki nastrój. Wydaje się, że
już niczego większego tu nie zaznamy.

Jakże mylna to myśl ? nadchodzi "Carrion"! Dla niżej podpisanego bezdyskusyjnie
hymn 2003 roku. Chwytliwy riff, chóralny refren,
energia, podniosłość, liryzm ? w tej piosence jest wszystko, czego można
oczekiwać od muzyki rockowej. Melancholijnie popowy
"Blackout", w odróżnieniu od swoich poprzedników, jest pozbawiony hałaśliwych
gitar. Tę przestrzeń wypełniają znów akcenty
klawiszowe. Jest pięknie. Już wiem, że obcuję z najbardziej niezwykłym albumem
początku wieku, jaki dane mi było poznać. Patrzę na
licznik ? zostało jeszcze 19 minut! Aż 14 z nich rezerwuję na "Lately". Połowę
utworu wypełnia podniosła ballada. Potem wpadają w
trans. To będzie kilkaset sekund różnego rodzaju wrzasków, pisków, gitarowego
rzężenia. Rozwijających kilka różnych motywów
jednocześnie. Liryczne "A Wooden Horse" wieńczy dzieło.

Dzieło? Tak, nie mam wątpliwości. "The Decline Of British Sea Power", patrząc z
perspektywy kilku miesięcy po wydaniu tego albumu,
to album dojrzały, ale zarazem świeży. Idealne połączenie wrażliwości i hałasu,
poetyckiej melancholii i agresji, przebojowości i
oryginalności. Przejmująca opowieść, bez której rok 2003 muzycznie byłby dla
mnie pustką.

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=20715&w=13434102

Amon Düül, Akkerman i inni - mmakowski

[cze67]

--------------------------------------------------------------------------------
Na imprezę pod tytułem Progeny 2004

The Ukrainians w CDQ - nefil

[cze67]

Dziewczyny ubrane w dlugie, biale rubaszki z czerwonymi ornamentami, mlodzi
okularnicy lekko podchmieleni
napojami wyskokowymi i spiewajacy po ukrainsku czterdziestolatkowie. Mala,
duszna salka wypelniona po brzegi, pot splywajacy z sufitu.
Tak wygladal mniej wiecej koncert The Ukrainians w warszawskim CDQ.
Nietypowe instrumentarium jak dla rockowej kapeli- mandolina, akordeon,
skrzypce, no i oczywiscie bas,
bebny i gitara. Ale czad taki, ze zwalalo z nog i nawet jesli czlowiek nie
mial akurat ochoty
na pogo to i tak nie mial wyjscia, bo reszta publicznosci wciagala w kociol.
Nie znam na tyle tworczosci grupy, zeby wyszczegolnic wszystkie utwory, ktore
pojawily sie na koncercie,
ale zagrali na pewno- Duraka, Europe, UkrainaAmeryka, Vorony i Polityke
(polecam szczegolnie) i
troche mniej przekonujacy cover Sex Pistols- Pretty Vacant.
Pelen przekroj pracy tworczej, okazja bylo wydanie skladankowego
albumu "Istoria".
Kto nie byl niech zaluje i odklada pieniadze na kolejny polski koncert
Ukraincow. Przyjada na pewno, bo tak
dobrze bawiacej sie publicznosci nie widzialem od czasu ostatniego
warszawskiego koncertu New
Model Army.

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=20715&w=16957812

Archive, Stodoła 9.11.2004 - miecio4

[cze67]

Po pół godzinie chciałem wyjść, a po skończonym koncercie do dziś jeszcze nie
mogę dojść do siebie.
Nieświadomy przyszłych emocji jakie były na koncercie, zająłem miejsce pod
sceną, tuz przy mikrofonach. Sala wielkości Stodoły pękała w szwach, a
nagłośnienie było perfekcyjne. Jak tylko zaczęli to wiedziałem jedno: bez
Craiga to nie ten sam zespół. Pani całkiem ładna, ubrana na czarno nijak nie
pasowała do muzyki. Udało nam sie z dwa razy spotkać wzrokiem, tak że w pewnym
momencie pomyślałem że wyciągnie mnie z tłumu byśmy odtańczyli
wspólnie "Again". Pan fałszował trochę, ale ogólnie nie było tragedii. Zawsze
gdy reflektory oświetlały jego twarz śmiałem się pod nosem, bo jest
niesamowicie podobny do mojego kumpla.
A muzyka? Tego się nie da opisac. "Meon", "Numb", "Waste" czy "Pulse" to
całkiem inne nagrania niż te nagrane na płytach. Był taki moment w
utworze "Pulse" gdzie ściana dźwięku stawiała włosy na karku a ciarki na
plecach wydawały się być wielkości grochu. Trzy keyboardy, trzy gitary i
perkusja grały równocześnie coś co na zawsze pozostanie w moich uszach. I
wówczas gitarzysta wyskoczył do góry i uderzył jeszcze mocniej w struny-
umarłem wtedy...
Koncert mimo wspaniałego przyjęcia był krótszy od warszawskiego- nie
było "Sleep" na końcu. Nie wiem z jakich powodów. Słyszałem za to że zespół był
bardzo zadowolony z polskiego koncertu i wiem że następnym razem nie pojadę na
nich do Niemiec, mimo tego iż powrót do domu zabrał mi rekordową godzinę.
Craig wracaj a wtedy na pewno juz będziecie najlepszym zespołem na świecie.
ps. Tego odtańczenia "Again" z Marią na scenie nie było niestety- za dużo sobie
wyobrażałem:)

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=20715&w=17505588&wv.x=1&a=17614242

Drake, Basiński - pytajnick

[cze67]

Nick Drake to jeden z tych niezwykłych, niepozornych bardów zamierzchłych lat.
Artystów, którzy potrafili samym głosem i delikatnym szarpaniem strun gitary
wyczarować prawdziwą magię i zawrzeć ją w prostych, 2-3 minutowych
kompozycjach. Moje kojarzenia biegną do Donovana, do Johnny'ego Casha, do
Jeffa Buckleya. Niekoniecznie chodzi mi tu o samą muzykę - raczej o podobny
typ wrażliwości, o skromność wyrazu, o tę samą głębię smutku, którego doszukać
się można nawet w pozornie pogodnych utworach.

Drake to postać jakby zapomniana, ale podobno odkrywają go właśnie Wyspiarze,
a być może wkrótce i doceni go cały świat - ponad trzy dekady po przedwczesnej
śmierci (26 lat). Za życia zdążył nagrać i wydać trzy albumy:

1969 Five Leaves Left
1970 Bryter Layter
1972 Pink Moon

Ja rozpocząłem przygodę z nim od płyty ostatniej i ją chciałbym Wam na
początek polecić. Skrajnie subiektywnie, bo wszystkie trzy są wysoko i
przeważnie równie wysoko cenione. Jeśli nie chce się Wam ściągać całego krążka
(choć trwa zaledwie 26 minut!), to spróbujcie chociaż odnaleźć "Pink Moon" i
może "Road". W zasadzie dzięki tym utworom artystę poznałem - zespół no-man
(czyli Tim Bowness i Steven Wilson, jeden z moich ulubionych) nagrał kiedyś
śliczne kowery tych dwóch piosenek. Tradycyjnym już wilsonowym szlakiem
postanowiłem dotrzeć do pierwowzorów - jak się okazało równie dobrych, choć
kompletnie innych, jak będące przyczyną wszystkiego kowery.

Najważniejszy okazał się jednak inny utwór. Utwór będący dla mnie swego
rodzaju esencją tego, czego w muzyce usilnie poszukuję. Głębia wszelkich
odcieni emocji, od pochwały życia po strach przed śmiercią, odarta ze
wszystkiego szczerość, cudowna melodia i coś jeszcze, czego w słowach zawrzeć
nie potrafię. W każdym razie to coś kilka miesięcy temu sprawiło, że nagle
porzuciłem aktualnie wykonywaną czynność i zdębiały wsłuchiwałem się w głos
Drake'a. Nie umiem wskazać piękniejszej piosenki lat siedemdziesątych, ona
dorównuje największym dziełom tamtych czasów. I to mimo - a może dzięki? - jej
niezwykłej skromności. To tylko gitara i głos, to tylko 4 minuty. Z tego
samego powodu, przez swą niepozorność, bardzo trudno jest jej przekonać do
swego ulotnego piękna, chyba jej nawet na tym nie zależy. Doskonale rozumiem
tych, dla których to tylko piosenka, tylko ładna piosenka.

"Things Behind The Sun"

(Tylko, błagam, nie słuchajcie tego utworu sprawdzając pocztę, jedząc
śniadanie, wysyłając smsa...)

Dodam jeszcze, że płyta powstała w sposób również wyjątkowy - Drake mocno już
strawiony problemami z samym sobą i depresją, o północy przyjeżdża do studia i
w kilka godzin nagrywa materiał na całą płyte. Następnego dnia, rezygnując z
dopracowanych aranżacji smyczkowych znanych z wcześniejszych nagrań, dodaje
tylko fortepian w utworze otwierającym. Reszta pozostaje niezmieniona. Stąd
nieraz można usłyszeć brzęczenie źle dociśniętej struny, spóźnone dźwięki.

To nie jest płyta wybitna, to nie jest płyta genialna - takich słów nie używa
się w stosunku do tak skromnych dzieł ludzi, którzy nie podbiajają świata, ale
najzwyczajniej dzielą się ze słuchaczem swoimi intymnymi piosenkami. Jeśli ten
zechce tylko oderwać się na chwilę od codziennych zajęć i skupić przez
kwadrans albo dwa uwagę na kilku gitarowych akordach i matowym, pozornie
beznamiętnym głosie, który wyrażają tak naprawdę wszystko, co ten nadwrażliwy
człowiek chciał po sobie pozostawić.


***


William Basiński. Można zajrzeć na Porcys - pomijając zabawne określenia typu
"przestrzeń audialna", naprawdę dobra recenzja z genialnym zakończeniem.

A dokładnie jego "Disintegration Loops". Odnalazł kiedyś swoje tasmy z lat 80.
i zapętlił je zgrywając jednoczesnie na bardziej trwały nośnik. Z czasem że
taśmy zaczęły sie rozsypywać, kolejne dźwięki ginąć pozostawiając po sobie
znaczącą pustkę. Basiński z tego wielodniowego rozpadania się wydobył esencję,
choć i tak to niszczenie jest tak powolne, że trzeba się skoncentrować na
muzyce, by wychwycić momenty gdy kolejne liście odrywają się od gałęzi tego
ambientowego drzewa. Nikt chyba jeszcze nie nagrał płyty (a właściwie
wielgachnego zestawu 4 płyt), która lepiej oddawałaby charakter, znaczenie i
nieuchronność przemijania.

Analitycznie "Disintegration Loops" to tak naprawdę zbiór takich rozsypujących
się, łagodnych tematów - zaledwie kilkusekundowych, powtarzających się przez
kilka minut lub nawet przez pół godziny. Pozostaje dla mnie tajemnicą,
dlaczego te proste pętle się nie nudzą. Niezwykle uspokajająca muzyka, idealna
by zapuścić sobie do snu. Doskonale przewidywalna, oczywista, nie próbuje
nawet maskować swojego przekazu. Jednocześnie go nie narzuca pozostawiając
słuchaczowi, na jakim poziomie chce muzykę odbierać - jako przyjemne tło, czy
też doskonałe narzędzie do wprowadzenia się w stan refleksji nad własnym
życiem, czy raczej jego ulotnościa.

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=20715&w=18505402

Koncert Laibacha - marxx

[cze67]

Heja!
Wczoraj bylem na koncercie Laibacha, czekalem na ta chwile kilka latek no i
sie doczekalem.
Przed koncertem balem sie troszke , ze rura im zmiekla i bedzie to troszke
jak Kombii :))) ale pomylilem sie!!!

Zagrali cudowny koncert, sila i moc NSK byla z nimi!!!:)
Glosno, technicznie, gitarowo, wokal prawidlowy ...jak z piekla, do tego
sliczne dwa slowenskie dziewczatka na froncie, spiewajace w chorkach (calkiem
mily uklad choreograficzny...damskonacjonalistyczny)
Niedawno wydali album 2CD "Anthems" takie Laibachowskie debestof, i
praktycznie caly ten album byl zagrany (i ciut wiecej) Na koncercie i plycie
nie bylo nagran instrumentalnych,
na 2giej CD sa mixy (bardzo dobre) razem 31 piosenek i rewelacyjna ksiazeczka
z info zespole i NSK:)

Nawet jesli ktos niespecjalnie chialby kupic ta plyte (bo to kolejny
skladak) to jest tam jedno nowe nagranie dla ktorego TRZEBA to wydawnictwo
posiadac piosenka... "Mama Leone" orginal byl pani Nana Mouskouri
cudo, cudo, cudo...150% stary dobry Laibach
a slyszec to na koncercie, bajka!!!!

PS: tak mi sie podobalo, ze dzisiaj ide drugi raz:)

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=20715&w=17643121

Bela Fleck "Live At The Quick" - mmakowski

[cze67]

Odwiedziłem dzisiaj Media Markt i zakupiłem m.in. najtańsze interesujące mnie
DVD jakie udało mi się znaleźć

The Zombies - honey_power

[cze67]

Brytyjski zespół z lat 60... Pod głupkowatą nazwą kryją się być może najwięksi
popowi geniusze w historii. Ich "Odessey & oracle"
jest nazywane brytyjskim "Pet sounds"... Ale z nieznanych przyczyn jest
znacznie mniej popularne, przynajmniej u nas.
Ta płyta brzmi świeżo i ponadczasowo (z "Pet sounds" czas obszedł się mniej
łaskawie) - melodie są wręcz nieludzko piękne,
nieporównywalne z niczym - np. moje ukochane "Changes" czy cholernie
słynne "Time of the season". Album powstał bez ingerencji
producenta (wytwórnia postawiła na Zombies krzyżyk) i dzięki temu muzycy mogli
w pełni zrealizować swoje cele, bez nacisków w
stronę list przebojów itp. Powstały piosenki, które mogłyby być dziełem
Mozarta, gdyby ten żył w latach 60. XX wieku..

Zauważyłem, że wiele osób z forum zachwyca się tegorocznym "Smile" Wilsona. Tym
polecam szczególnie (o ile nie mieli okazji
poznać): poszukajcie "Odessey and oracle" The Zombies

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=20715&w=18886718

Massive Attack "Banny the Dog" - argus1

[cze67]

Cichcem jakoś i bokiem jak na tak znany zespół. Wydali płytę. Może tak na
spokojnie to wyszło - bo to muzyka do filmu. Krótkie miniaturki - 1,2 lub 3
minutowe.Ułożone w całość. Z przepięknym motywem przewodnim, który wraca co
jakiś czas, a w pełni rozkwita w 14 utworze "Two rocks and a cup of water".
Na taką płytę czekałem. Bez wokali - które nie zawsze mi w tym zespole
odpowiadały. To jest płyta instrumentalna. Wciągająca - o sile jaką ma
choćby "Mezzanine" - ale jest to siła innego typu. Na tej płycie Massive
Attack wydaje się dojrzalszy. Wyciszony. Już nie tak narkotyczny, lecz
kontemplujący świat i chwilę. I na nich skupiony. Podsumowując w trzech
słowach - Piękna, przejmująca płyta.

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=20715&w=18914874

The Kinks - honey_power

[cze67]

Z zachwytem odkrywam dla siebie genialnych The Kinks. Dlaczego tak późno? Mam
ich 3 najwyżej oceniane płyty, wszystkie powstałe
pod koniec lat 60.:
"something else by the kinks"
"village green preservation society"
"arthur or the decline and fall of the british empire".

Zostałem nimi absolutnie zmiażdżony, zachwyt nie pozwala mi spać, nie pozwala
spokojnie iść na świąteczne śniadanie. Cały czas
próbuję zebrać szczękę z podłogi, gdzie z hukiem opadła.
Część tych piosenek dystansuje nawet uwielbianych przeze mnie (i przez Was) The
Beatles. No i mimo bogatych aranżacji mają fajną
aurę jakby pre-indie ;) ale to pewnie dlatego, że większość zespołów grających
indie-pop siedzi w kieszeni u The Kinks.
Jak się pozbieram, to napiszę może coś konkretnego o tych trzech arcydziełach..

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=20715&w=18859987

Gentle Giant "Scraping The Barrel" -mmakowski

[cze67]

Wkrótce po wydaniu w 1997 roku boksu "Under Construction" z kręgów dobrze
zorientowanych docierać zaczęły informacje o planowanym sequelu --
trójpłytowym wydawnictwie "Scraping The Barrel". Okazało się, że przejrzenie
wszystkich archiwalnych taśm oraz wybranie i rekonstrukcja ciekawych
fragmentów zamiast planowanego roku trwało siedem lat. Czy warto było czekać?

Pudełko nie prezentuje się specjalnie atrakcyjnie

Gwen Stefani - " Love. Angel. Music. Baby "

[cze67]

- ihopeyouwilllikeme

Gwen wysmażyła solową płytę. Widocznie potrzebują z Gavinem nowych okien do
ich wspólnego domu. Ale mniejsza o to. Natomiast odnośnie tego, co na płycie
jest, no to jest 12 utworów + jeden bonus. Ja widzę to tak:

1. " What You Waiting For " - przeciętny kawałek, z prostackim bitem
2. " Rich Girl " feat. Eve - koszmarne " nanana ", a melodia... z tytułu
wydedukować łatwo. Ew. Hey Baby vol.2
3. " Hollaback Girl " - Lumidee. Nawet fajne.
4. " Cool " - o, coś jakby rock. Być może tak powinna wyglądać ostatnia płyta
No Doubt. Ale to już musztarda po obiedzie. Ładne. Za dużo tych kiczowatych
klawiszy, jak ze Scootera.
5. " Bubble Pop Electric " feat. Johnny Vulture - musical Chicago
( Techno Dub Club Remix ). Tylko gadki Gwen z Johnnym za bardzo przypominają
Britney vs. Max Martin. Złe, zdecydowanie złe.
6. " Luxurious " - utwór idealny na listę przebojów Radia Eska. O ile ktoś
odróżni go od innych. Chociaż nie, tam takie drobiazgi nie stanowią problemu.
Fajny bas - znany tu i ówdzie Tony Kanal gra.
7. " Harajuku Girls " - zajebisty wstęp. A później... Hey Baby vol.3. Da się
słuchać. Zwłaszcza tych fragmentów ze smykami i harfą - naprawde świetne.
8. " Crash " - hmm, Janet Jackson ? Znowu Tony Kanal na basie, skubaniec,
zawsze go słychać. Fajny numer do dyskoteki, choć lekko monotonny.
9. " The Real Thing " - Madonna. Refren na pewno gdzieś już słyszałem...
Fuck, nie przypomne se... no nic, taki przebój, może być.
10. " Serious " - przerażające smyki na początku. Ciężko to znieść. Aranżacje
zostały zrobione na moim starym Casio. A w refrenie znów Madonna. Niedobre.
11. " Danger Zone " - ... no, to jest piosenka popowa. Trwa 3:37 minut.
Nazywa się " Danger Zone ". Nie wiem, co by tu jeszcze ciekawego o niej
napisać. Aha, w środku jest coś, co udaje solówkę gitarową.
12. " Long Way To Go " feat. Andre 3000 - coś ciekawego. Jakby jeszcze tego
beatu nie było, byłoby całkiem dobrze. Świetne klawisze, takie soulowe. A
kończy się jak niezapomniana płyta No Doubt - " Tragic Kingdom "
13. " The Real Thing " ( bonus track ) - inna wersja utworu nr.9. Bardziej
balladowa, bez elementu tanecznego. I już wiem, skąd się wziął refren i cały
kawałek - było kiedyś takie coś jak Aqua, pamiętacie ? Okazuje się, że nadal
potrafią być inspirujący. Hahahaha.

To tyle. Nie powiem, żebym słuchając tej płyty doświadczał jakichś mąk
piekielnych. Ogólnie rzecz biorąc jest to dość przyjemny, popowy album, pod
tym względem z pewnością udany. To już coś, zważywszy na oczywisty fakt, iż
nagrany został dla kasy, sławy i legendy. Pierwsze dwa elementy zapewni
artystce bez problemu, o trzeci będzie ciężko. Legenda musi się bardziej
wyróżniać... Tylko łezka się czasem w oku zakręci, że nie ma już ( i pewnie
nie będzie ) starego, rockowo-punkowo-reggaeowo-skaowo-eksperymentującego No
Doubt, które tak uwielbiałem... Gwen ma teraz inne priorytety. Ok, Gwen,
życzę wszystkiego najlepszego na nowej drodze życia. Mnie już to nie dotyczy.

P.S. Aha, tytuł płyty... może przyjmiemy, że ta płyta nie ma tytułu, co ? Tak
będzie lepiej. To jest self-titled. I wszystko ok.

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=20715&w=18827300

Robotobibok "Nawyki Przyrody" - honey_power

[cze67]

Nie ustaję w zachwycie nad nową płytą najlepszego zespołu z mojego miasta,
który jest zarazem chyba najlepiej rokującym kolektywem
w naszym kraju (jeśli chodzi o karierę zagraniczną m. in.). "Nawyki" to płyta
powalająca, oryginalna i poruszająca wyobraźnię. 9
kawałków, 40 minut - intrygujące i niezwykle przemyślane partie dęciaków nie
dominują już tak wyraźnie nad całością, gitara i
klawisze to już klimaty niezal-postrock-kraut-i-tak-dalej: niezwykła
wyobraźnia, slowiańskie podejście do rdzennie zachodniej
materii i powstał nowy indywidualny styl, ktory powala. Okładka też pikna...
No, to ich trzecia płyta, ale pierwsza zasługująca na miano nowobrzmieniowego
arcydzieła.

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=20715&w=18580176

Mars Volta - 'Frances the Mute' - mameluch

[cze67]

jak wiadomo oficjalnie plytka owa ma ukazac sie 28 lutego, ale od czego jest
internet?
muzyki recenzowac nie umiem i nie lubie, wiec krociutko tylko napisze o moich
subiektywnych odczuciach. jak pewnie czesc z Was wie tworczosc Cedrica B. i
Omara R. jest mi dosc bliska, glownie ze wzgledu na ATDI. nie bylem zachwycony
ich rozpadem i powstaniem Mars Volty, ale 'De-loused in the Comatorium' na
poczatku mnie zachwycilo. pozniej entuzjazm troche opadl, ale i tak uwazam ja
za bardzo dobra plyte, takie polaczenie emo-corowego (nie wiem czy to
odpowiednie okreslenie) ATDI z pomyslami panow C i O. balem sie tylko ze na
nowym krazku owe pomysly stana sie dominujace i niestety moje obawy sie
potwierdzily. chyba jednak mam zbyt prosty gust muzyczny i wole proste
kompozycje niz rozwlekle 'suity'. nie zeby sluchalo sie tego zle (zreszta mam
za soba jak na razie chyba tylko trzy przesluchania), ale nieodparcie mam
wrazenie przerostu formy nad trescia. w teksty jeszcze nie zdazylem sie
wglebic (chociaz pewnie kiedy juz znajde czas i tak nie zrozumiem zbyt wiele),
moze tam tkwi sila tej plyty? a moze zachwyci mnie, jak zazwyczaj czynia to
ukochane plyty, po kilkunastokrotnym przesluchaniu? jednak jak na razie jestem
troszke rozczarowany i z dwoch zespolow powstalych na gruzach ATDI, po wydaniu
w obu przypadkach dwoch plyt, zdecydowanie blizsza jest mi prosta Sparta.
wstepna ocena 'Frances the Mute' - 6-6,5/10.

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=20715&w=19442386

Armia i goscie, Stodola, 27.01 - pizmak31

[cze67]

--------------------------------------------------------------------------------
Nooooooo, prosze Panstwa, jezeli za 20 lat hip hop bedzie brzmial tak swiezo,
jak wczorajszy koncert Tomka Budzynskiego i gosci, to nie nazywam sie
pizmak31 i nie jestem mlodym chudym punkiem.
Tom Bombadil wyszedl na scenie, w czymze mogl innym wyjsc na glowie, niz w
czapeczce trefnisia. Duzy mezczyzna, ladny, w spodenkach do kolan i koszuli
zawiazanej w pasie. Po swojej prawej stronie mial Banana z waltornia i w
czapeczce, po lewj gitarzyste Slawka Golaszewskiego. Rozpoczeli ostro i tak
juz zostalo do konca. Zagrali chyba cala Legende, normalnie gesia skorka i az
w podloze wdeptywalo, troche Triodante (ale nie znam tej plyty), no i to, co
najmocniejsze z pierwszej plyty. Z najnowszej - tylko dwa kawalki chyba, no i
bardzo dobrze, bo klasyki bylo potrzeba.
Najmocniejszym atutem koncertu byla sama Armia, najslabsi goscie (oprocz
Maleo), a wsrod gosci najslabszy byl Zigzag z Tzn Xenny. Niestety, facet
cierpial na niedopieszczenie sceniczne i jak zaczal spiewac z Budzym: Nie
jestem stad, to nie umial slow i spieprzyl cala piosenke. Potem Budzy mu
podziekowal i chcial, zeby sie koles oddalil, ale on niestrudzenie dobiegal
do mikrofonu i spiewal w chorkach, zakladajac jakas idiotyczna maske z
irokezem. Z Budzym zaspiewal Kazik i to bylo fajne, no i jak wszedl Maleo i
wyopalil trzy regalowe utwory, to ludnosc sie mocno rozbujala. Byl tez Guma z
Moskwy, ale niestety, jakos za malo wiarygodny w swoim przekazie punkowym
sprzed 20 lat.
Za to sztuka Budzego wprost uniwersalnie brzmi, pieknie, bardzo pieknie.
Slucha sie tego z podobna sila, jak kilkanascie lat temu, kompletnie sie ten
czad nie zestarzal, tez ze wzgledu na swietna poetyke tekstow. jak skonczyli
grac, to fan klub Armii wreczyl Budzemu duzy miecz do walki ze zlem. Budzy go
pocalowal i uniosl w powietrze. Miecz zamiast siekiery - powiedzial ktos ze
sceny.
No i potem Armia poleciala Siekiera. Byli Misiowie Puszysci i siekiera
siekiera i uwaga, co ucieszy bardzo mojego brata, zagrali Wojne. Nie, no
naprawde zachwyt mialam duzy.
I refleksja mnie naszla, ze chlopaki duzo po 40-tce bujaja sie po scenie,
niezle im to wychodzi, chociaz Kazik z brzuchem to juz tak troszke
groteskowo, a nastepcow brak z takim powerem. No bo kto? Ma taka sile? Chyba
jednak nikt.

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=20715&w=19981803

ferment osjanu - hanbei

[cze67]

+ dodaj do ulubionych wątków

+ odpowiedz cytując + odpowiedz

--------------------------------------------------------------------------------
miałem okazje dowiedzieć się w sejnach od cze, iż ukazał się ów podwójny
album osjanu i zabiło mi z wrażenia szybciej serce (od '88 nie mieszkam w
polsce). pamiętam koncert osjanu w gliwicach, zdaje się około '82 roku,
przeżycie było wspaniałe...
znający okolicę cze wyniuchał jeden egzemplarz fermentu w suwałkach... dwa
dni musiałem zadowolić się lekturą, zanim płyty mogły zostać odtworzone. i tu
sen się skończył.
cover księgi liści kojarzy się niewątpliwie z estetyką zenu i jest po prostu
bardziej niż udany. jednak muzykę można śmiało nazwać "produktem" i to
miernym.
jest to płyta, w której kompletnie brak dialogu muzycznego, a same opanowanie
techniczne instrumentów jest pod przysłowiowym psem. może już dlatego ten
dialog wydaje się być niemożliwym. słuchacz zastanawia się, czy to naprawdę
work zrobiony przez twórców "księgi chmur", lub "głową w dół"? niestety tak.
sitar został zgnieciony, jak powiadamiają omawiani panowie, ale zostało parę
innych instrumentów. na przykład tablas.
nada brahma, jak mówi stara mądrość hinduska: świat jest dźwiękiem i z niego
się zrodził. tablas, sitar, i nie tylko (do tej grupy należy również tampura,
sarod, bansuri czy pakawaj), są instrumentami pochodzącymi z tradycji
hinduistycznej, ale tylko w sensie ogólnym. dokładniej chodzi tu wpływ
północnoindyjski (hindustański), a ten opiera się głównie na improwizacji (w
przeciwieństwie do południowoindyjskiego, zwanego karnatyjskim). podany temat
w tej "szkole" zostaje więc przejęty, zmodulowany i zaimprowizowany przez
danego interpreta.
głównym instrumentem hindusów jest ludzki głos i rozwój wszystkich
instrumentów, jakie ta kultura wydała na świat opierał się właśnie na nim.
monomelodyjność, nacisk, ornamentyka pozwalająca mu zabrzmieć właśnie tak a
nie inaczej, były korzeniem, na którym oparła się idea stworzenia
instrumentu. nie są to puste słowa, mające na celu upiększenie tego tekstu:
kwestia ta jest tak znaczącą, iż muzykalna i artystyczna wartość instrumentu
w indiach jest po dziś dzień oceniana na podstawie tego, jak bardzo dźwięk
tegoż instrumentu przypomina ludzki głos.
chałę, którą moim zdaniem jest płyta osjanu, postaram się w miarę krótko
przedstawić na przykładzie jednego instrumentu. właśnie tabli.
tabla jest najważniejszym instrumentem rytmicznym "szkoły"
północnoindyjskiej; składa się z dwoch bębnów, mniejszego dayan z drewnianego
korpusu i większego bayan, z miedzi lub mosiądzu. instrument ten powstał
około 13 wieku, a jego "rodzicielem" była tromla długa arabskiego
pochodzenia, podobna do wymienionego już wyżej pakawaja.
tabla "mówi" poprzez kozią skórę, którą są napięte obydwa bębny. ale to nie
wszystko, sercem jest tak zwany "czarny kleks", który robi się mieszając pył
żelaza z mąką ryżową (zwie się go gaab lub shyahi), i który jest naprowadzony
na skórę. to dlatego zwłaszcza mniejszy dayan brzmi tak charakterystycznie.
kleks ten, co jest jeszcze bardzie fascynujące, da się stroić przy pomocy
swego rodzaju kamertonu...
a jak się gra na tej "istocie muzycznej"?
dayan uderzany jest (najczęściej) za pomocą palców prawej ręki: wskazującego,
środkowego i serdecznego. dotrzymujący mu kroku bas bayana wytwarzają
niejako "slapujące" szarpnięcia palców wskazującego i środkowego dłoni lewej,
przy czym podbicie tej dłoni leży na skórze (zwanej puri), aby modulować
(tłumić lub wzmacniać) wydobyty dźwięk.
nauka gry na tabli nie trwa dwa dni.
impresja muzyczna, do jakiej zdolny jest ten instrument, nie leży jednak
tylko w czystym dźwięku, ale i w rytmie. rytm, to nie tylko coś, co
przeciętny człowiek postrzega jako "rytmiczne" czy "muzykalne". tabla dzięki
niemu może mówić, gadać, plotkować, gdakać, chrzanić, śmiać się, krzyczeć,
pieprzyć czy płakać.

moje rozczarowanie obudziło się w momencie, w którym kurtis zaczyna "klepać
na bębnie", włącza się do tego mętna gitara waglewskiego i "transowy" głosik
(głosiki?), powtarzający w koło macieja jedno i to samo.
płyta jest gwałtem dla uszu. a ponoć koncert był właśnie epicentrum
umiejętości osjanu - jego żywiołem. mam wrażenie, że muzycy ci zignorowali
siebie, swoje dawne umiejętności, założenie istnienia tej akurat "kapeli", a
nade wszystko, i to jest nie tylko, wydaje mi się, smutne, ale w jakiś sposób
makabryczne, słuchaczy.
ma się wrażenie, iż ten podstarzały "improwizujący quartet" wyszedł z
założenia, że publika, czy pojedynczy słuchacz są tak głupi, w muzykalnym
tego słowa znaczeniu, iż można im postawić plewy, nazywając je jednocześnie z
uśmieszkiem kretyna gourmet.
jak na ironię losu, dzień po zakupie widziałem, bodaj pierwszy raz od tych
starych czasów, waglewskiego w telewizji. bródka a la gabriel, modna łysinka,
czarny, skórkowy kostiumik, i dość up to date - wymyka mi się słowo
badziewiasty - tatuaż na karku. niby ukryty pod golfem, ale jednak. jeśli
przerost formy nad zawartością został już zrealizowany w osobie muzyka, po
cóż lamentować nad płytą...
płyta jest tak kiepska, iż za drugą nie miałem siły, a może ochoty, się
zabrać i można rozłozyć ją na części zamienne pod kątem każdego instrumentu.
ale za długość takiego wywodu cze67 wyrzuciłby mnie pewnie z forum, i
wtedy... wpadłbym w depresję tworząc z tego małą pracę magisterską. ;o)
piżmak31 może potwierdzić, że jestem... gadułą i streszczanie się nie jest
moją mocną stroną...

aby te słowa nie były takim zupełnie wyjałowionym splotem słow, polecam parę
dobrych lektur, ukazujących, jak te instrumenty mogą brzmieć, lub jak można
na nich grać. jeśli nie ma tych płyt w pobliżu, mogę je chętnym udostępnić.
słuchając ich, ma się dreszcze (nie tylko moje odczucie), co chyba wymownie
świadczy o tym, że ta muzyka żyje.

trilok gurtu, "living magic"
track 3: dialog tabli z saksofonem
track 4: tutaj już tabla "mówi". przesłuchując ten kawałek (do końca) rozumie
się, co chciałbym powiedzieć, mówiąc o tworzeniu przestrzeni: niektóre z
instrumentów grają w którymś momencie pod prąd tworząc "fale", pomiędzy
grzbietami których powstają łuki dźwiękowe pozostałych instrumentów i głosu
ludzkiego
track 6: opowiada o tym, jak tabla potrafi rozmawiać z głosem ludzkim, a
jednocześnie ukazuje znaczenie tego instrumentu. w zasadzie wystarczyłby on
sam. pod warunkiem, że grający na nim ma pojęcie o spektrum, w jakim z tym
instrumentem można się poruszać.

zakir hussain, "making music"
track 1: najpierw jest tylko flet i sitar. następnie miesza się tabla i
przejmuje centrum, wokół którego ustawia się saksofon, gitara (mająca prawie
hiszpańskie brzmienie. ma się wrażenie, iż gra na niej paco de lucia)
track 3: tutaj znowu tabla trzyma środek, natomiast flet mówi po ludzku
track 5, takie możliwości czają się w głosie! w tym kawałku głos i tabla
osaczają się nawzajem, przypierają do muru i koziołkując w "zapaśnym" uścisku
uwalniają się na nowo ze swoich objęć. a najlepsze jest to, iż śpiewa i gra
jedna i ta sama osoba...

john mclauglin, zakir hussain, t.h. "vikku" vinayakram, hariprasad
chaurasia / "remember shakti", 1997
tutaj w zasadzie muzyka jest tak mało "jazzowa" (w porównaniu do
poprzednich), że da się przesłuchać z zachwytem całość, czyli obydwie płyty.
zarzucić można, iż jest to już "typowym" przykładem współpracy muzyki etno i
jazzu, lub wykręcić się argumentem, iż grają tu "tylko" mistrzowie. no cóż,
sir alec quiness powiedział kiedyś "szlachectwo zobowiązuje". a to oznacza,
iż byłoby lepiej pozostać przy starych płytach osjanu i paru dobrych
wspomnieniach.

ps. czy ktoś grający prawie wszędzie na tablas, potrafi też coś innego? otóż
tak. jeśli posłucha się, co trilok gurtu wyczynia w trio mcloughlina na
instrumentach perkusyjnych (john mcloughlin trio, “live at the royal festival
hall, november

Jim White NO SUCH PLACE - grimsrund

[cze67]

Jim White NO SUCH PLACE, Luaka Bop 2001, wyd. polskie EMI

Taaak... W końcu zdecydowałem się popełnić pierwszą niby-recenzję, w myśl
zasady "chcesz żeby coś było zrobione porządnie - zrób to sam".

Pan Jim White to bardzo ciekawa postać, o czym można się przekonać choćby
czytając jego biografię na Allmusic. Wychowany na protestanckim Południu
surfer i model, któremu piła łańcuchowa szpetnie poharatała kiedyś rękę, co
jednak nie powstrzymało jego kariery muzycznej. Utalentowany człowiek, który
ze swoimi demówkami dotarł do samego Davida Byrne'a i jego wytwórni Luaka
Bop. Nawiasem mówiąc, twórca Talking Heads i dziwny kapelusznik z Florydy
najwyraźniej przypadli sobie do gustu, czego rezultatem była wydana
jednocześnie z NO SUCH PLACE bardzo ciekawa płyta zawierająca przeprowadzony
przez Byrne'a wywiad-rzekę z twórcą albumu.

Pierwsze "pełnometrażowe" dzieło White'a, THE MYSTERIOUS TALE OF HOW I
SHOUTED WRONG-EYED JESUS! ukazało się w 1997 roku i wywołało spore
zamieszanie wśród miłośników alternatywnego country. White'a zaczęto nawet
nazywać nowym Tomem Waitsem (aczkolwiek trzeba przyznać, iz jego głosowi
sporo jeszcze brakuje do firmowej chrypy Toma). Tak czy owak w realizacji
krążka maczali swoje paluchy Ralph Carney (współpracownik Waitsa, Billa
Laswella i Victorii Williams), sama Victoria Williams oraz inny wielki, acz
niedoceniany twórca szeroko pojętego alt-country - Joe Henry. Zakręcone
teksty byłego ujeżdżacza fal obracały się częstokroć w apokaliptyczno-
pijackich "waitsowych" klimatach, świadcząc o nader osobliwej wyobraźni
swojego twórcy, tudzież o jego ponadprzeciętnej wrażliwości.

Album ten wpadł również przez przypadek w ręce pewnego młodego angielskiego
filmowca, co zaowocowało zdarzeniami, o których będzie mowa za chwilę.

Międzynarodowa renoma, jaką zdobył White po debiutanckiej płycie sprawiła, że
w nagrywaniu NO SUCH PLACE pomagała mu kolejna grupa niezwykłych muzyków, tym
razem z różnych stron świata. Trzy utwory (HANDCUFFED TO A FENCE IN
MISSISSIPPI, THE WOUND THAT NEVER HEALS oraz 10 MILES TO GO ON ON A 9 MILES
ROAD), zarazem najbardziej dynamiczne fragmenty płyty, to rezultat starań
Paula i Rossa Godfrey'ów z brytyjskiego zespołu Morcheeba, którzy zagrali na
swoich instrumentach i współprodukowali owe piosenki. Podczas słuchania tych
kawałków nogi same wyrywają się do tańca - choćby nawet owym tańcem miałby
być taniec św. Wita. Nieco przypominały mi one klimaty ostatnich płyt
Wolfgang Press oraz twórczość wspaniałej, acz niestety mało znanej
brytyjskiej grupy Scott 4 (uprawiającej gatunek, który dla własnych potrzeb
nazwałem "Kraftwerk na Dzikim Zachodzie"). Po jednym zaś utworze zrobili na
płytę White'a dwaj cenieni Japończycy: Sohichiro Suzuki (założyciel i lider
grupy World Standard) to współautor najbardziej poruszającej kompozycji NO
SUCH PLACE - ponad siedmiominutowego, niemal akustycznego CHRISTMAS DAY, zaś
Toshihiro Nakanishi pomagał przy równie skromnie zaaranżowanym CORVAIR.
Produkcją czterech innych piosenek zajął się Andrew Hale, podpora grupy
towarzyszącej Sade i lider grupy Sweetwater, zaś po dwie - hiphopowy DJ z
Florydy Q-Burns Abstract oraz własny zespół White'a, 144,000 (wbrew swojej
nazwie liczący jednakże nieco mniej członków).

NO SUCH PLACE to bardzo ciekawa mieszanka stylów, która po raz kolejny może
skłonić do rozważań na temat: jak wyglądałaby dzisiejsza scena
folkowo/kantrowa gdyby nie wielki głównonurtowy sukces Becka? Podobnie jak u
tamtego twórcy mamy tu z jednej strony "nowoczesne" skrecze i loopy, a z
drugiej "wstydliwe" banjo, mandoliny, gitary slide itp. - instrumentaria,
które na pozór nijak do siebie nie pasują, a jednak razem potrafią stworzyć
niepowtarzalną całość, która za każdym przesłuchaniem brzmi równie świeżo. W
takim właśnie "sosie" pływa sobie Jim White, śpiewający (często "przez
słuchawkę telefoniczną"), skandujący, mruczący i jodłujący swoje dziwaczne
(choć już nie tak bardzo jak na pierwszej płycie) teksty; o miano najlepszego
tytułu na płycie walczą u mnie GHOST-TOWN OF MY BRAIN oraz GOD WAS DRUNK WHEN
HE MADE ME.

Jako swoisty dodatek do NO SUCH PLACE można potraktować film telewizji BBC W
POSZUKIWANIU ZEZOWATEGO JEZUSA (SEARCHING FOR THE WRONG-EYED JESUS) z 2003
roku. Jego autor, Andrew Douglas, zafascynowany płytowym debiutem White'a,
namówił twórcę do wspólnej wyprawy szlakiem inspiracji muzyka - przez
bagniska, więzienia, obskurne bary i motele rodzinnej krainy twórcy. Film,
który co jakiś czas pokazuje stacja Planete, prezentuje tak osobliwe
panoptikum muzyków-amatorów, szaleńców, więźniów, dziwek, militarystów i
religijnych fanatyków, jakie rzadko spotkać można na małym ekranie. Znakomity
dokument puentuje utwór CHRISTMAS DAY, w którym Jim White przejmująco śpiewa
o złamanym sercu...


Where in the world did you come from my dear?
Did some mysterious voice tell you I'd still be here?
I bought this ticket to Mobile, but I been stranded all day...
P.A. said the bus broke down ten miles away from the station

So seldom a door...so seldom a key...
So seldom a lock like the love between you and me
But seldom comes happiness without the pain
Of the devil in the details since I saw
The smile on your face as I was crying in a Greyhound station
On Christmas Day... in 1998

The burden of love is the fuel of bad grammar
You stutter and stammer--what a bitch to convey the crux of the matter
When the words you must utter are hopelessly tangled
In the memories and scars you show no one

So seldom a door...so seldom a key...
So seldom a hit like the hurt you put on me
But seldom comes happiness without the pain
Of the devil in the details since I saw
The smile on your face as I was crying in a Greyhound station
On Christmas Day... in 1998

I remember quite clearly, a bad Muzak version
Of James Taylor's big hit, called "Fire and Rain" was playing
As you crouched down and tearfully kissed me
And I thought, "Damn, what good fiction I will mold from this terrible pain"

So seldom a door...so seldom a key...
So seldom a gift like the gift you gave me
But seldom comes happiness without the pain
Of the devil in the details since I saw
The smile on your face as I was crying in a Greyhound station
On Christmas Day... in 1998

Amazing grace, how sweet the smile upon the face
I never thought I'd see you again...
Especially here in this Greyhound station...
On Christmas Day... in 1998

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=20715&w=20516093

Under Byen - pagaj_75

[cze67]

W ciągu ostatnich kilku(nastu) lat Skandynawowie jakby mieli coraz więcej do
powiedzenia w muzyce (niezbyt) popularnej, zwłaszcza jeśli chodzi o głosy
żeńskie. Szwedzi dali nam np. Stinę Nordenstam, Islandia pchnęła w świat Bjork
i Mum, Norwegowie mają Anję Garbarek. Jedynie Finowie się w tym względzie
ciągną w ogonie. No i do niedawna wydawało mi się, że Duńczycy również. A tu
mała niespodzianka - jest! Niby jedna jaskółka wiosny nie czyni, w dodatku tak
słabo widzialna i słyszalna, ale mimo wszystko miło posłuchać.

Nie szukajcie recenzji ich płyt na pitchforku ani porcysiu. Nie znajdziecie
też informacji o nich w AMG. To wszystko jeszcze przed nimi ;) Anyway, Under
Byen (nawet nie wiem jak poprawnie wymawiać tą nazwę) są, jako się rzekło, z
Danii i jest to ośmioosobowy kolektyw, iście postępowy w kwestii płciowej:
cztery panie i czterech panów, w dodatku to panie tam rządzą! A konkretnie
wokalistka Henriette Sennenvaldt i pianistka Katrine Stochholm, bo one to są
głównymi twórczyniami repertuaru UB. Instrumentarium składa się ze smyków,
różnorakich instrumentów klawiszowych (pianino, wurlitzer, syntezator Mooga),
dęciaków, basu i perkusji, choć w użyciu są również różne nietypowe
instrumenty takie jak ukulele, piła, czy melodica. Prawie zero gitary. I
śpiewają wyłącznie w ojczystej mowie, co mnie akurat nie przeszkadza.

Muzyka jaką razem tworzą nie jest zbytnio odkrywcza. Ba, zaryzykowałbym
twierdzenie, że jest bardzo wtórna i wywołuje wiele skojarzeń. Największe
skojarzenia powoduje chyba głos wokalistki, która często brzmi jak Bjork po
ciężkim załamaniu nerwowym i na środkach antydepresyjnych :) Reszta ansamblu
utrzymuje brzmienie w klimatach, nazwijmy to z grubsza i umownie,
skandynawskich, a więc właśnie takich mumowo-nordenstamowo-garbarkowych.
Wydali dotąd dwie płyty długogrające: "Kyst" (1999) i "Det Er Mig Der Holder
Traeerne Sammen" (2002) i obie wydają się godne polecenia ludziom, którzy
lubią takie jesienno-zimowe, melancholijne granie. Pierwsza jest dość surowa i
siermiężna produkcyjnie niczym meble z IKEI, ale zawiera kilka cudnych tematów
(jak choćby tytułowy czy "Hjertebarn") obok których jakoś nie mogę przejść
obojętnie. Druga już brzmi (technicznie) lepiej i ma kilka naprawdę przemiłych
fragmentów, jak choćby "Plantage" czy finałowy, 12-minutowy "Om Vinteren".

Jak dotąd pozostają raczej nieznani poza ojczystą Danią (a i tam pewnie do
gwiazd nie należą), choć powoli może się to zacząć zmieniać. W zeszłym roku
Niemcy z Rammsteina poprosili Under Byen o zremiksowanie ich utworu "Ohne
Dich", a w tym roku mają szansę pokazać się szerszej publiczności (również
zagranicznej) na festiwalu w Roskilde. W internecie poza oficjalną stroną
zespołu znalazłem kilka witryn prowadzonych przez fanów, również taką z
angielskimi tłumaczeniami tekstów UB. Zespół ten świata pewnie nie zmieni, ale
dla paru osób może uczyni go bardziej kolorowym (tak jak dla mnie).

PS. Nie szukajcie ich płyt w amazonach i innych. Kupić je można tylko w kilku
duńskich sklepach internetowych. Jakby ktoś był zainteresowany, mogę podać
namiary na ten, w którym sam kupiłem, bo transakcja przebiegła absolutnie
bezproblemowo.

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=20715&w=20554731

Patricia Kas w Kongresowej - pizmak31

[cze67]

Dzieki uprzejmosci kolezanki Martolki oraz uprzejmosc kolegi M.K (imie i
nazwisko znane redakcji) wybralysmy sie nie koncert Patricii Kaas, co ja
tylko znalysmy ze slyszenia i tyle o niej wiedzialysmy, ze jest Francuzka. I
ze pop gra oraz ladnie interpretuje Brella. No i tak bym powiedziala: 2/3
muzyki mozna wyrzucic przez okno, bo nic nie zostaje w glowie, taki francuski
pop-rock raczej nie do zniesienia. natomiast w utworach lirycznych i balladka
- baaardzo pozytywnie. Sama Patricia wie za co dotaje pieniadze, bo sie nie
oszczedzala na scenie, chociaz jej choreografia chwilami przypominalam ruchy
Ally Pugaczowej badz Beaty Kozidrak z zespolu Bajm. Muzycy byli dobrzy, ale
musieli grac beznadziejnie konwencjonalne solowki gitarowe. Pod koniec
koncertu KOngresowa wstala na nogi i ludnosc sie zaczela bujac i musze
przyznac, ze z Martolka takze sobie poruszalysmy nogami oraz rekami. Pod
koniec nawet wygladalo, ze Patricia wyzwolila sie z jakiejs takiej
beznadziejnej manieru ruchowej i zaczela zwyczajnie skakac jak Ilus podczas i
i drugiej edycji Indiepopnight. No i swiatla. Swiatla byly najpiekniejsza
rzecza w tym koncercie. Scena byla z czterema abazurami zawieszonymi w
polowie i kolory byly niebianskie. jednym slowem, za darmo mozna isc, a jak
bedzie jakas przecena w sklepie to moze nawet i kupie plyte tej pani. merci
beaucoup pour votre attention :))))

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=20715&w=20837136

New Order "Waiting For The Sirens Call" - ilhan

[cze67]

1. Who's Joe
Rozpoczyna klasyczne neworderowe intro klawiszowe, dalej całość w średnim
tempie. Z pewnością robi coraz lepsze wrażenie z każdym
kolejnym przesłuchaniem, a refren (podtrzymuję) to nowe "Crystal". Ocena: 8,5/10

2. Hey Now What You Doing
Gitarowy riff w stylu "Get Ready", ale potem bardziej w guście "Dream Attack"
z "Technique" z tą melancholijną melodią i wokalem
Sumnera. Ocena: 9/10

3. Waiting For The Sirens' Call
Now that's a classic one. Najlepszy utwór na płycie i prawdopodobnie najlepszy
utwór New Order od 16 lat. Coś więcej niż
początkowe skojarzenie (zagubione ogniwo "Technique"). Wreszcie prawdziwie
znakomity motyw basu Hooka. Musi być przebój. Jeśli
ktoś ma wątpliwości, musi poczekać do 4:21. Ocena: 10/10

4. Krafty
W kontekście płyty to znakomity wybór pierwszego singla. Rasowy neworderowy
pop. Ocena: 8/10

5. I Told You So
OK, więc nie byłem jedyną osobą, która skojarzyła to z Ace Of Base (ktoś
pamięta "All That She Wants"?). Brzmi jak sympatyczny,
ale za długi odrzut z "Republic". Ocena: 6/10

6. Morning Night And Day
Pierwszy tak dynamiczny, typowo taneczny utwór. Nie można chyba nie słyszeć jak
przefajny jest ten moment kiedy wchodzi refren i
wszystko zyskuje o 100% na skoczności. Bernard wciąż nie jest tekściarzem
wszechczasów (I just want some action / Give me
satisfaction), ale solidna robota. Ocena: 8/10

7. Dracula's Castle
Znów coś w stylu gitarowych momentów "Technique". Ładne. Ocena: 7,5/10

8. Jetstream
Gościnny udział babeczki na wokalu. Nie jestem przekonany do tego utworu
(jeszcze?). Przypomina te mniej ciekawe momenty "Get
Ready" jak "Vicious Streak" może, choć refren ma dość chwytliwy. Ocena: 6,5/10

9. Guilt In A Useless Emotion
Tu płyta dokonuje podziału fanów New Order na prawdziwych wyznawców i
fake'owców, którzy mają ich za zespół rockowy :D Damskie
chórki w refrenie irytują w stylu singlowego miksu "Sub-culture". Dyskotekowy
kawałek w najlepszym wydaniu, gdyby nie ta kobieta w
refrenie, grrr. Ocena: 7,5/10

10. Turn
Znów wariacja w temacie "Dream Attack", ale melodia kapitalna. Ocena: 8,5/10

11. Working Overtime
Na koniec rock'n'roll, gdzie New Order pokazują miejsce w szyku 90% kapel new
rock revolution ;) Nie powala, może nie powinno
kończyć płyty, ale mimo wszystko fajne. Ocena: 7/10

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=20715&w=19325441&wv.x=1&a=20527127

Gary Moore-Power of the Blues - ihopeyouwilllikeme

[cze67]

Płyta jest miła, choć mało odkrywcza ( czyt. wszystko to juz było, i to wiele
razy ). Zaczyna się ostrą jazdą ( adekwantnie do tytułu pierwszego kawałka,
będącego jednocześnie tytułem płyty ), potem zwalniamy tempo ( " There's A
Hole ", kojarzą mi się z czyms te akordy, ale zapomniałem z czym ). Świetne "
Tell Me Woman ", z fantastycznym wykorzystaniem efektu " wah wah ", poprzedza
klasyczny już przebój " I Can't Quit You Baby " ( Gary Moore inspirował się
raczej wersją Led Zeppelin niz oryginałem ). " That's Why I Play The Blues " to
blues balladowy, mogący kojarzyć się z największymi przebojami artysty. Żeby
nie było monotonnie dalej mamy ciężki, oparty na rwanych riffach " Evil ".
Naprawdę daje kopa ! Ostatnie cztery utwory na płycie to po prostu kolejne
bluesy, raz szybsze, raz wolniejsze ( pyszny " Torn Inside " ), ale żaden z
nich nie wyróżnia się jakoś szczególnie. Warto natomiast posłuchać ze względu
na gitarowe popisy Moore'a, które momentami naprawdę urywają głowę. Polecam
umiarkowanie.

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=20715&w=13440693&wv.x=1&v=2&s=0

RHCP-z koncertu + mooreash

[cze67]

Amsterdamski stadion Arena robi wrazenie niemal tak duze jak katowicki
spodek. Nie moge sie doszukac ile tam wlazlo ludzi, ale podejrzewam, ze okolo
50 tysiecy. Zabrali nam aparat, wiec wieczor nie zaczal sie zbyt przyjemnie.
Zroznicowanie wiekowe wprawilo nas w swoisty szok. Na marillion znacznie
zanizalismy srednia wiekowa, a tutaj byly i dzieci (bo na oko jakies 8-10
lat) i ludzie, ktorzy pamietaja jeszcze czasy kiedy mieczyslaw fogg skakal w
krotkich spodenkach po podworku. Kolejny raz zaczalem sie zastanawiac
dlaczego tak drazni mnie przychodzenie na koncert w koszulce wystepujacego
zespolu. Podejrzewa, ze okolo polowa ludzi miala na sobie koszulki RHCP z
czego trzy czwarte kupilo je na tymze koncercie (za jedyne 30 euro)
wchodzimy, miejsca siedzace, trzeci rzad. Przed nami plyta boiska, scena po
drugiej stronie, jakby nie ekrany to bym nic nie widzial. Zachcialo sie nam
miejsc siedzacych, nigdy wiecej! Zboczenie zawodowe (i pragnienie) kazalo mi
zwrocic uwage na ciekawa maszyne do nalewania piwa. Taca z trzydziestoma
kubkami podstawiana pod maszyne z szescioma rurkami, szybko, efektownie i
kupa piany na podlodze. Punkt dziewietnasta (zgodnie z rozkladem) zaczyna
sie “show”.
Supporty-
1. chicks on speed- I tu pojawil mi sie kolejny raz ten sam problem- czy
zespol grajacy koncert ma wplyw na to kto gra przed nim? Wiem, wiem- jestem
nietolerancyjna malpa, ale CO TO KUUURWAAAA MA BYC???? Trzy panny (gdzies w
polowie wyskoczyla czwarta, ale tylko skakala po scenie jakby siadla w
mrowisku) przy czym co do plci nie jestem pewien. Skakalo toto po scenie,
krzyczalo jakies dziwne teksty po sngielsku I po niemiecku, stroje zywcem
wyjete z technoparty w berlinie zachodnim pietnascie lat temu, makijaze jak
polaczenie kiss I antoniny krzyszton, podklad-techniawka w tle, I tak z pol
godziny… ciezko bylo, oj ciezko. Jedna babka (?) wygladala jak maryla
rodowicz, tyle ze troche chudsza, nlodsza I z czarnymi klakami. Z tego co
zauwazylem wiekszosc ludzi siedzacych na trybunach byla bardziej
zainteresowana golebiem, ktory wlecial jakos do srodka I nie mogl wyleciec
(ajax ma kryty stadion) latal biedny od jednej trybuny do drugiej, ciekawe
jaki mialo to wplyw na jego psychike- halas, ktorego ja nie moglem zniesc,
dym z papierosow (tak, w holandii pala tez papierosy) I zamknieta przestrzen…
no, ale nie o ornitologii mialem tu dzis pisac.
2. the roots.
O ile w pierwszych minutach ich wystepu drugi raz zadalem sobie pytanie czy
nie pomylilem stadionow, to jednak pozniej sie rozkrecili. Zaczeli od jakichs
hiphopsiupujacych fajansow, ale pozniej zrobilo sie ciekawiej. Dwoch
gitarzystow (z czego jeden do zludzenia przypominal philipa michaelà thomasa
z majami wajs) basista (z cygarem w zebie, perkusja, klawisze. Jak spiewal
PMThomas to bylo ok, jak wokalista to zaraz sie z tego robila kaszana.
Zaskoczyli mnie tym, ze pomiedzy numerami basitsa zagral dosc rozbudowanie I
trzeba przyznac, ze ciekawe solo. Jak sie na to patrzylo to si emialo
wrazenie ze koles odgania sie od krowich bakow, ale jak zamknac oczy to nawet
ciekawie to brzmialo. Jeden z gitarzystow tez zagral pozniej solo w ktorym
wykazal sie uwielbieniem hendrixa, grajac za plecami nad glowa, miedzy nogami
I wkilku innych pozycjach. Nie wybzykal I nie podpalil jednak wiosla wiec do
jimiègo mu jeszcze troche brakuje. Nie byli tacy strasznie, ale mimo to
odetchnalem kiedy juz zeszli. Myslalem, ze to jakies miejscowe obiboki, ale
na stronie RHCP jest napisane ze graja z nimi dosc czesto.

No I do rzeczy.
Dosc dlugo trwalo zanim wlezli wreszcie na scene. Dodatkowe dwa telebimy
odpalone co ulatwilo mi ogladanie widowiska. Zaczeli we trzech od kawalka
ktorego nie znam, ale zaraz po nim na scenie pojawil sie anthony (ubrany w
biala koszule, krawat I taki zajebisty kubraczek) I polecialo “can`t stop”
wywolujac u mnie ta zajebista, jedyna w swoim rodzaju gesia skorke. Niestety
nie mialem nic do pisania zeby przekazac wam teraz kolejnosc numerow, al ei
tak nei bylaby ona zbyt dokladna bo nie jestem jakims znawca zebym znal ich
wszystkie ich kawalki. Ciekaw jestem ilu obecnych tam ludzi odkrylo RHCP
dopiero po “by the way”. Sodzac po wrzaskach I piskach jakie wywolal “zephyr
song” sporo. Ktos kiedys stwierdzil ze red hoci to bardzo dobry zespol, ale
na koncertach duco traca. I ja, z wilkim bolem musze sie z tym
zgodzic.dlaczego?
1. strasznie zle naglosniony wokal. Wiem, ze to nie ich wina, ale mimo
wszystko powinno to byc dopilnowane.
2. strasznie dlugie przerwy miedzy piosenkami.
3. dwa czy trzy razy mialem wrazenie, ze nie wiedza co maja zagrac, zaczynali
sobie brzdeakac po czym przerywali I zaczynali jakis inny numer. Dziwnie to
brzmialo I wygladalo. Po zespole z ich doswiadczeniem scenicznym spodziewalem
sie nieco wiecej.
4. odnioslem wrazenie, ze forma wokalna anthonyègo nie jest najlepsza. Ale,
jak juz wyzej napisalem moze to po prostu naglosnienie.
5. nie zagrali mojego ulubionego “black sugar…”J
ale nie bylo tak strasznie- teraz o plusach.
1. forma wizyczna wokalisty- zajebiscie podoba mi sie ten uklad
choreograficzny przypominajacy polaczenie wscieklego orangutana I
krakowiaczek-ci-ja.
2. kilka ciekawych przerywnikow. Teoretycznie mozna to bylo rowniez uznac za
minus tego koncertu, mozna to bylo debrac za swoista zapchaj-dziure, ale mnie
sie to jednak podobalo. Napiejrw basista kolejny udowodnil, ze potrafi
wycignac z tego instrumetu rewelacyjnie brzmiace dzwieki, bylem w szoku.
Zawsze podziwialem wlasnie jego sluchajac RHCP, ale gdy zagral sam- wtedy
dopiero pokazal co potrafi. Zreszta pozniej wprawil mnie w zadziwinie
wychodzac na scene z… trabka. Nawet mu niezle na tej trabeczce szlo.
Frusciante w tym czasie bawil sie przesterami (delay, flenger i inne takie)
rozciagajac brzmienie trabki na wszystkie strony. Pozniej kilka krotkich acz
pieknych solowek zagral perkusista. Miedzy innymi wstep do “good times, bad
times”cepelii. W sumie mozna na te przerywniki popatrzec rowiez z drugiej
strony. Wygladalo to tak jakby reszta schodzila ze sceny podpiac sie pod
kroplowke czy cos I w tym czasie trzeb abylo cos wykombinowac… ale nie bede
sie juz czepial.
Zabisowali tylko raz, ale za to jak….
Najpierw Frusciante powiedzial, ze jak byl mlodym, jedenastoletnm punkowycm
chlopcem to byl to jeden z jego ulubionych numerow po czym zagarli cos co
brzmialo jak black flag lub the x, a pozniej zlazl troche nizej ze sceny I
polecialo “under the bridge”…

Podsumowujac odczulem delikatny niedosyt. Moze nie moglem sie do konca
wyluzowac bo holenderska kolej jezdzi tylko do polnocy wiec patrzylem co
chwile na zegarek zeby sie nei spozniec na ostatni pociag. A moze po prostu
za duzo zobie wyobrazalem.
To tyle.

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=20715&w=13576582&wv.x=1&v=2&s=0

[sonia34]

Witam!
Też kocham Drake'a:)Ja zaczęłam Go słuchać od ''Five Leaves Left''.Do dziś mam
łzy w oczach gdy słucham''Day Is Done''.Brak mi słów...
Pozdrawiam:)

Elvis Costello - The Delivery Man - pixie

[cze67]

Po „When I Was Cruel”, a zwłaszcza po „North” z pewną nieufnością podeszłam
do najnowszej produkcji pana Costello. Trudno przewidzieć, w jakim kierunku
mógł pożeglować po płycie wypełnionej jazzującymi balladami. W pewnym sensie
Costello wraca do punkowej energii „When I Was Cruel”, a konkretnie jednego
utworu - „Tear Off Your Own Head (It's a Doll Revolution)”. Taka jest
płyta „The Delivery Man” - poraża energią i emocjonalnością, do której mnie
przyzwyczaiła wczesna, najdoskonalsza twórczość tego pana. Nie da się ukryć,
że Costello nagrał ten album w stanie Mississippi, ale bez obaw, on odkrywał
nowe obszary muzyki. Country-punk. Blues-punk. I jeszcze soul-punk. Krótko
mówiąc, country, bluesa, soulu i całej tej rdzennej muzyki amerykańskiej jest
tyle, ile trzeba, aby album „The Delivery Man” brzmiał świeżo, surowo i
interesująco. Albo ja się nie znam na country. Bardzo mnie cieszy obecność na
tej płycie Steve’a Nieve, a raczej że tę obecność tak dobitnie słychać. Jego
fortepianowy riff w skądinąd znakomitym „Country Darkness” porywa przy swojej
genialnej prostocie. Utwór ten jako jeden z wielu udowadnia również, że
energia u Costello niekoniecznie oznacza szybkość. Jest on specjalistą od
dynamicznych ballad, które brzmią tutaj jak cisza przed burzą. Nie będę
opisywać pojedynczych utworów, nie warto rozbijać tę płytę na kawałki.
Słuchając po raz kolejny „The Delivery Man”, odkrywam na nowo powody, dla
których album ten nie tylko znajdzie się na czele mojego tegorocznego
rankingu (o co u mnie nietrudno), ale przede wszystkim dlaczego zaliczam go
do najlepszych dokonań Elvisa Costello - a sporo się ich już nazbierało.

Podczas nagrywania "The Delivery Man" wspomagał Costello instrumentalnie
zespół the Imposters (perkusista Pete Thomas i klawiszowiec Steve Nieve z the
Attractions oraz basista Davey Farragher), a wokalnie - Emmylou Harris i
Lucinda Williams. Oficjalnie płyta pojawi się w sprzedaży od 21 września (no
co ja poradzę, pokusa była zbyt silna ;).

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=20715&w=15913310&wv.x=1&v=2&s=0

Jeff Buckley''Grace'' - sonia34

[cze67]

Gdy usłyszałam tą płytę zaprzedałam jej całą duszę,sześć dni nie słuchałam nic
innego!Bezbrzeżne piękno,pure esence muzyki.Odtrutka na wyzuty z uczuć
muzyczny fast-food, serwowany przez komercyjne rozgłośnie,czysta magia. Tego
nie da się opisać słowami,tego albumu trzeba po prostu posłuchać,poczuć tę
nostalgię ''Lilac Wine'',zatopić się w smutku''Grace'',poddać się melanholii
''Hallelujah'' .Tego się nie słucha ot tak...tej muzyce trzeba poświęcić
całkowicie, nauczyć się słuchać.No bo tak po pierwszym przesłuchaniu...co to
właściwie jest?Śpiewa sobie jakiś tam facet o miłości, ...ale za to jak
!!!Jeff dotknął absolutu,osiągnął wyżyny sztuki niedostępne dla innych.Nie
zanudza banalnymi wyznaniami w stylu ''Baby I love you'',tu każda piosenka
została nagrana z potrzeby serca,płynie z głębi ludzkiej duszy.Jeff powiedział
kiedyś:''Nie tworzę muzyki dla wytwórni,tworzę muzykę dla ludzi''.Ten album
chwyta za serce... po prostu!Przywraca wiarę w to,że muzyka jest sztuką.Nawet
''zwykły'' szept(czasem szeptem można wyrazić więcej niż krzykiem) w ''So Real
''przyprawia o dreszcze:

I love you
But I'm afraid to love you
I love you
But I'm afraid to love you...

A ''normalne''piosenki o miłości- ''Last Goodbye'' i ''Lover, you should've
come over' ' mają w sobie tyle uroku,że wystarczyłoby na kilkadziesiąt utworów
innych wykonawców.A ''Grace'' to nie tylko album z genialnymi piosenkami,Jeff
od początku poraża słuchacza swym niezwykłym glosem(ok pięciu oktaw)-''Mojo
Pin'',w jednej chwili zmienia normalny śpiew w histeryczny
krzyk-''Grace'',śpiewa falsetem-''Corpus Christi Carol'',czy zaskakuje rockową
drapieżnością-''Eternal Live''.

Genialne!!!!!!
To płyta,która przypomina nam o Naszym człowieczeństwie,że mamy duszę


PS.John Lennon twierdził,że za pomocą muzyki można zbawić świat...muzyka Jeffa
daję nadzieję,że to prawda.


PS.Bono powiedział o Jeffie:''Był czystą kroplą w ocenie hałasu''
Przeczytalam kiedyś o płycie ''Starsailor''Tima Buckley'a(ojca Jeffa)
To już na prawdę momentami nie jest muzyka. To serce Tima Buckleya
wydzierające się na zewnątrz, krzyczące, płaczące, kochające, śmiejące się...
Ja to samo mogę powiedzieć o ''Grace''.Jeff...ojciec napewno byłby z Ciebie
dumny.


forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=20715&w=21518799&wv.x=1&v=2&s=0

puking and crying - janek0

[cze67]

Ta płyta jest jednocześnie prosta i skomplikowana. Jenn Ghetto, gitarzystka,
basistka, klawiszowiec, wokalistka, producent i w ogóle jedyny uczestnik
projektu pt. "S", ma rzadki dar komponowania muzyki dojrzałej artystycznie
(wśród muzyków tzw. indie rocka rzecz nieczęsto spotykana) i zarazem
poruszającej emocjonalnie. Wykorzystuje do tego proste środki - niebardzo
wirtuozerską grę na gitarze i tylko trochę zmanierowany wokal, w większości
utworów wykorzystywany zresztą raczej oszczędnie. Dużo więcej się tu nie
usłyszy - czasem może trochę klawiszy, często mechaniczną (czy raczej
elektroniczną) perkusję. Do tego poetyckie, osobiste teksty, i nieprzeciętna
osobowość. Prosta forma, potężny przekaz. Gdyby poprzestać na takim opisie,
ktoś mógłby pomyśleć, że chodzi o jakiegoś damskiego klona Sama Beama z Iron
and Wine. Skojarzenie o tyle dobre, że podobno pierwsza płyta S została
nagrana po prostu w sypialni autorki, podobnie jak pierwsza płyta Pana z
Brodą. (Czy była to ta sama sypialnia, źródła milczą). Ale "Puking and Crying"
to nie jest folkowa płyta, i nawet koło folku nie leżała. Wcale nie jest też
aż tak prosta, jak dzieła w/w autora z Miami. Nie mamy do czynienia z Kobietą
z Brodą. O nie ! Przede wszyskim, dzieło "S" to płyta rockowa, ale też
elektroniczna. Coś jakby Cat Power spotkali się z Boards of Canada, gubiąc po
drodze 3/4 instrumentów. I próbowali nadrobić braki w sprzęcie za pomocą
majstrowania przy wielościeżkowym magnetofonie i samplerze. Na tym właśnie
polega skomplikowanie "Puking and Crying". Mimo, że instrumentarium, melodie i
brzmienie są proste (by nie powiedzieć prymitywne), to
elektroniczno-producenckie manipulacje się udały, i faktura dźwiękowa
(niniejszym ogłaszam błyskawiczny konkurs im. A. Gacek na jeszcze bardziej
nonsensowne i pretensjonalne określenie, nagrodą będzie uścisk dłoni p.
Księżyka) tej płyty jest całkiem skomplikowana. Oszczędne granie zostało
przetworzone tak, że czasami grają dwie gitary, śpiewają dwie Jenn i gra
szesnastu perkusistów. Przy tym, zupełnie nie mamy do czynienia z bawieniem
się elektroniką dla bawienia się elektroniką. Okazało się mianowicie, że
samotne siedzenie w sypialni na różnych działa różnie, bo o ile płyty Iron and
Wine emanują spokojem, to "Puking and Crying" jest jakoś emocjonalnie
rozedrgane. I właśnie do wyrażenia tego nastroju służą Jenn jej elektroniczne
zabawki. Niektóre z jedenastu utworów umieszczonych na tej płycie osiągają
odrealniony, niemal dream popowy klimat, i wydają się rozciągać w
nieskończoność ("I'm fine, Bye bye", "Part II"), inne zaś uderzają w słuchacza
niczym lawina (fenomenalne "Crushed",i równie genialne "100X") Na innych ("The
Last Song", "The Coffin of Your True Love") spokojny, jakby wyprany z emocji
wokal kontrastuje ze skomplikowaną, rozwichrzoną i niespokojną linią
rytmiczną, i setką "przeszkadzajek". Są też kawałki wyraźnie depresyjne,
("Bells", "You Decide"). Jednocześnie, wszystko to przenika niepokój; ma się
wrażenie, jakby Jenn od szeptu miała zaraz przejść do krzyku, albo spokojne
gitary miały nagle zamienić się w jakieś piekielne łojenie. Nigdy jednak to
się nie dzieje - zostaje tylko dziwne uczucie dyskomfortu. Najwięcej
skomplikowanych rzeczy Jenn przekazuje za pomocą tego, czego nie nagrała i nie
zaśpiewała. Duża sztuka.

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=20715&w=17348616&wv.x=1&v=2&s=0

THE CORAL ''MAGIC AND MEDICINE'' - sonia34

[cze67]

Śmierć rocka wróżono od dawna.Na szczęście publiczności znudziły się
silkonowe laski i żelowe lalusie... i rock znów jest w modzie .Na fali Nowej
Rockowej Rewolucji wypłynęło wiele nowych zespołów.Niestety nie brakuje wśród
nich pozbawionych talentu hochsztaplerów z koszmarnym Yeah Yeah Yeahs na
czele.Odziwo krytyka nie poznała się na tej tandecie i nazywa Karen
O.-wokalistkę grupy, nadzieją roka.Jeśli tak ma wyglądać współczesna muzyka to
wolę ogluchnąć!!!.
Na szczęście nie wszystkie nowe zespoły są takie beznadziejne
-BRMC,The White Stripes i główni bohaterowie tej recenzji: The Coral nagrywają
naprawdę dobre albumy.
Druga płyta zespołu nie przynosi wielkich zmian stylistycznych.To
nadal kapitalne piosenki retro.The Coral nie grają jakiejś odkrywczej
muzyki(równie dobrze mogliby nagrywać w latach 60'-tych).Jednak w ich
prostych,swobodnych kompozycjach jest jakaś sila.Ich urok polega na
spontaniczności,szczerości.Brak tu efekciastwa ;skoplikowanych,rozbudowanych
melodii.Jakkolwiek trudno się oprzeć wrażeniu,że to muzyka pełna uczuć,a
wokalista J.Skelly ma coś istotnego do przekazania(mimo,że trudno teksty w
stylu:''jestem w lesie/tak rzadkim i boskim/To jest miejsce gdzie tracisz
umysł...''uznać za szczególnie wybitną lirykę).Rewelacyjny album!Jednak mam
świadomość,że większość słuchaczy przejdzie obok ''Magic and
Medicine""obojętnie bo: nudne,niemodne i smętne,ale mała gartska oszołomów (do
których należy także niżej podpisana)zachwyci się nim bez pamięci i nie
wytrzyma ani jednego dnia bez ''Don't think you are the first'',''In the
forest'',czy ''Confession of A.D.D.D.''

PS.Dawno nikt nie zrobił na mnie takiego wrażenia!(eh,żeby wszycy młodzi
wokaliści śpiewali jak James Skelly!He,he.Jak tak dalej pójdzie to jeden z
moich idoli Thom''the coolest man in United Kingdom''może się poczuć
zagrożony.No może trochę przesadziłam,ale Yorke gdy był w wieku Skelley'a
śpiewał jak przeciętniak i tyle!

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=20715&w=21703876&wv.x=1&v=2&s=0

Blur - Think Tank - sonia34

[cze67]

Gdyby ktoś parę lat temu powiedział mi, że Blur nagra album, który już w
chwili ukazania się zostanie zaliczony do klasyki rocka... to odesłałam bym go
do psychiatry. Co prawda, zawsze grali sympatyczne, przebojowe piosenki, ale
do klasyków było im daleko. W 2000 roku wydali "The Best Of" - kompilacje
swych największych hitów umieścili na niej jeden premierowy utwór "Music is my
radar", (jedno z najlepszych nagrań w całej karierze zespołu) który był
zapowiedzią muzycznej ewolucji grupy.

Pierwszy singiel z płyty "Out of Time" od razu przypadł mi do gustu, nie
był to kolejny utwór Bluru z cyklu "ładna piosenka na listy przebojów" (ma w
sobie to coś, co nie pozwala o niej zapomnieć już po pierwszym przesłuchaniu).
Cały album to w zasadzie eksperymenty z nowoczesnymi brzmieniami (np.
"Ambulance") mieszanka rocka, elektroniki (jednak nie jest to typowa
elektronika do której nigdy nie miałam przekonania, towarzyszą jej rockowe
gitary i ...jazzowy saksofon - "Jets"). Na uwagę zasługuję piękna ballada
"Caravan". W czasach gdy bardzo wielu wykonawców stawia na perfekcyjną
produkcję i napchanie portfela forsą, Blur nagrali utwór prosty, ale
poruszający (eh coraz mniej powstaje takich nagrań niestety).

Ten album to nowa jakość, tzw. kamień milowy w historii muzyki. Czyżby nowy
"Ok Computer"? Nie spodziewałam się po Blur tak dobrej, dojrzałej płyty. Gdy
Damon Albarn kilka lat temu powiedział, że stworzy lepszą muzykę niż Radiohead
uśmiechnęłam się z politowaniem. Teraz stało się to całkiem prawdopodobne, że
to Blur będzie najważniejszą grupą na wyspach.

Polecam tę płytę, zachęcam do przebrnięcia przez tą niebanalną muzykę!
Naprawdę piękna płyta!

PS.Graham Coxon chyba nie mówił prawdy, że nie żałuje odejścia z Blur.


forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=20715&w=21704006&wv.x=1&v=2&s=0

Interpol - Antics - kubasa

[cze67]

Po dwunastokrotnym przesluchaniu "Antics" potwierdzam swoja opinie, ze jest to
plytalepsza od rewelacyjnego debiutu. Wreszcie Interpol wyzwala sie z podejrzen
o kopiowanie Joy Division czy Television. Jest to krok w jakas strone, nie wiem
czy w przod czy w bok, ale na pewno jest to inna plyta niz "Turn On The Bright
Lights". Swoj latwo rozpoznawalny styl z pierwszego albumu zdecydowanie
rozwineli nadajac utworom jeszcze bardziej "interpolowy" charakter.

Nie jest sztuka wydac znakomity debiut. Mamy do czynienia przeciez z materialem
napisanym przez lata istnienia zespolu. Ale druga plyta! To jest dopiero
wyzwanie. Mieli dwa lata na wymyslenie materialu i przygotowali zupelnie
powalajacy krazek. Najlatwiej porownac ich do Joy Division z "Unknown
Pleasures" i mniej chwytliwym "Closer". Bo na "Antics" nie ma chyba
potencjalnych przebojow w stylu "PDA". Jest pasja i talent, ktore powoduja ze
nawet dosc proste zagrywki jak przejscie perkusyjne w "Public Pervert" brzmiace
wyjatkowo przestrzennie, robia ogromne wrazenie. Wielka sprawa jest tez wokal.
Dla Banksa wersy, zwortki to umowny podzial, spiewa bardzo plynnie, ani razu
jego spiewanie nie zmienia sie w zalosne skandowanie. I co tu duzo gadac,
reszta zespolu choc bez zadatkow na wirtuozow gra znakomicie. Ja juz
przywyczailem sie do kazdej piosenki, ciezko mi jakas wyrozniac. Moze "Next
Exit", piosenka o niezlym potencjale melodycznym? A moze "NARC" z tym swoim
charakterystycznym, na poczatku troche irytujacym mnie riffem? A moze "Slow
Hands"? A moze dwa fantastyczne, niemal podniosle utwory "Not Even Jail" i
wspominany juz "Public Pervert"? Kazdy moze sam sobie udzielic odpowiedzi na to
pytanie.

Strasznie ciesze sie z tego albumu. Interpol zdecydwoal sie na bardzo ryzykowny
krok. Wydali naprawde niepodobna do "Turn On The Bright Lights" plyte i
zrezygnowali, a widac ze swiadomie, z napisanie prostych, przebojowych kawalkow
jak chocby "Obstacle 1". Zaryzykowali i wygrali. Wychodzac na fali popularnosci
garage rock revival osmeiszyli ograniczenia gatunku po raz drugi i jako jedyny
zespol z tej fali otworzyli sobie droge na karty historii muzyki rockowej.

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=20715&w=13913052&wv.x=1&v=2&s=0

Syd Barrett - Barrett - joseph80

[cze67]

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=20715&w=16297321&wv.x=1&v=2&s=0

Roots Manuva "Awfully Deep" - glebogryzarka1

[cze67]

Entuzjastą dużej części twórczości Rodneya Smitha byłem od usłyszenia "Witness
the Fitness" (czyli w sumie od niedawna). Wyposażyłem się zarówno w pierwszy
album "Brand New Second Hand", jak i w drugi "Run Come Save Me", darowałem
sobie "Dub Come Save Me" i wpadając w niekłamany zachwyt zwłaszcza nad
liryczną, refleksyjną stroną Manuva MC (tak jak w "Sinny Sin Sins" czy "Dreamy
Days") czekałem na nowy album. Mam go - i słucham - od dwóch tygodni, czas na
przemyślenia:

1) Mind 2 Motion
Dubowy pełzający bas, afrykańskie talking drums, spogłosowana gitarka, dobrze
brzmiący rimshot (a może to piccolosnare) - stopa za sucha. Roots w refrenie
proponuje wielogłosowy toasting (ten patent powtórzy się jeszcze na albumie
wiele razy). Fajne niby-dęciaki z syntezatora. Ogólnie mało jednak tu
syntetyków i dlatego to numer niereprezentatywny dla całego albumu. Na otwarcie
niezły, bo konkretny, mimo braku kopa. 7/10

2) Awfully Deep
Kopa otrzymujemy natomiast tu. Gruba stopa, świetny bas z analoga, numer brzmi
jakby cały aranż zrobiono na analogu właśnie, z zamiarem wykreowania czegoś w
rodzaju atmosfery horroru. Oparty na sekundowej progresji, ze znakomitym
refrenem i Rootsem w wybitnej formie - fraza "they said Mr Smith, please calm
down, we're not here to hurt you" zostaje w głowie na długo. 9/10

3) Cause 4 Pause
Najlepsze, najtłustsze beaty na tym albumie pojawiają się w skitach (których
naliczymy dwa). Skity to również jedyna okazja, by usłyszeć bazę z gitary
basowej, a nie syntezatora. Dlaczego to nie jest pełnoprawny utwór? Może za
wolny? 8/10

4) Colossal Insight
Rozwija się długo, rządzące tu niepodzielnie syntezatory (Korg Triton?) na
pograniczu fałszu ale jednak nie, faaaajne. Dość ciekawy beat z hihatami
wysterowanymi gdzieś w okolice 12 kHz (GWIŻŻŻDŻŻŻĄ) i werblem wyłącznie na
cztery. Doskonały refren (to był pierwszy singiel z płyty), Roots po swojemu
pływa po beacie ale tu jak gdyby z mniejszym tzw. tyłem, czyli jest bardziej
osadzony niż spóźniony. 8/10

5) Too Cold
Drugi singiel z albumu. Dla mnie pogrzeb. Cienki beat, beznadziejne rymy (każdy
takt pierwszego wersu kończy się słowem "man" - co to jest?, a druga ma
zamknięcie zupełnie bez sensu, w połowie frazy). Gwoździem, niestety do trumny,
jest podkład oparty o sample z muzyki klasycznej. Przypomina amerykański trend
sprzed paru lat, kiedy to producenci brzmieli jakby masowo wykupili zeszyty z
serii "Muzyka mistrzów". Jedyne, co trochę ratuje numer, to refren. 2/10

6) A Haunting
Taaaaaak! Czegoś takiego już dawno nie słyszałem! Kurwa, to brzmi jak powrót
The Specials z pierwszych dwóch płyt (tylko bez Terry Halla - hehe). Bardzo
reggae'owe i zgodnie z tytułem niepokojące, molowe. Zajebiste dęciaki, brak
właściwie beatu (zamiast tego mamy darbouka, djembe i takie tam - niesposób
odróżnić). Dużo charakterystycznych bulgoczących efektów dźwiękowych z
analogów. Roots na zupełnym offbeacie, wraca w puls tylko na refren -
tradycyjnie bardzo dobry. 9/10

7) Rebel Heart
O, a to kawałek reprezentatywny dla brytyjskiego hip hopu AD 2005. Tak jakby
Manuva chciał zacząć rymować jak Taz. A zważywszy, że nie jest to styl
najświeższy (czy nie przypomina Busta Rhymesa z końca ubiegłego wieku - na ten
przykład proszę kogo?), minus dla mnie. Do tego podkład nieciekawy, cykający.
4/10

8) Chin High
Zupełny odjazd. Mój kolega muzykolog nazwał ten numer "Centrum Sztuki
Współczesnej". Gdyby nie fajny emceeing, nie byłoby za wiele do słuchania, bo
całość jest do tego cholernie powtarzalna. Refren żaden. Dla odmiany. Ciekawe,
że remiks (Manuvadelics Version), brzmiący jak electropunk w rytmie
drum'n'bass, jest o kilka klas lepszy i dostałby ode mnie maksymalną notę. 3/10

9) Babylon Medicine
Wchodzimy powtórnie w klimaty reggae, tym razem z posmakiem orientalnym
hinduskim, także dzięki syntezatorom (które tym razem brzmią jak Roland SH).
Beat oparty o bębny nyabinghi (charakterystyczne dla dubu). Stonowany numer,
buja bardzo. Na mikrofonie jest świetnie, typowa dla Smitha swobodna fraza ze
sporadycznym podśpiewywaniem. 7/10

10) Pause 4 Cause
Skit jak Cause 4 Pause, tylko z inną gadką i nieco innym aranżem, bardziej
rozbudowanym. Ponieważ to jednak powtórka, ocenę dzielę na dwa. 4/10

11) Move Ya Loin
Zapowiada się na bardziej klasycznie hip hopowy, ale reggae'ową patykowatą
gitarę tłumioną na mostku i dęciaki w refrenie mamy, a pod koniec dochodzi
jeszcze akcentowane na parzyste ósemki coś i robi się ultrajamajsko. Gościnny
Lotek ma dobry zachrypnięty głos (którego nie żyłuje - plus, bo zrobiłby się
growling), ale jest za mało zrelaksowany jak na taki styl. Znów wodnisty,
dubowy bas, trochę szkoda, i parę eksperymentów z beatem pod koniec. Bardzo
porządny numer. 7/10

12) Thinking
Stanowczo syntetyczny numer (większość soundów trąci albo sinusoidą, albo piłą,
jak generatory dźwięku ze starych komputerów), brzmienie bardzo pełne (za beat
nagroda specjalna - naturalne hihaty, dość gruba stopa, może przydałoby się
mniej pogłosu na rimshot), linia basu mistrzowska. Znakomity refren, absolutnie
mistrzowskie rymy. Klimat bardziej refleksyjny. 10/10

13) The Falling
Najlepszy numer z płyty. Czegoś tak zamyślonego Manuva nigdy jeszcze nie
nagrał - może "Sinny Sin Sins", ale tamten nie miał tak dobrego podkładu. Beat
jak na ten album wręcz prostacki (ale soundowo, dla odmiany, bez zarzutu - to
jakaś zależność chyba, że im prostszy beat tym więcej czasu na dopieszczenie
brzmienia ;>). Ciekawe akordy zaznaczane kosmicznie brzmiącymi padami, na nich
grają sobie akustyczne, superciemne piano i jaśniejszy hammond. Bas oszczędny i
bardzo dobrze. Między zwrotkami w charakterze mostka pojawia się sekcja dęta z
prostym, ale szlachetnym motywem. Pod koniec jest nawet gitara, też ładna
(przester + pogłos) i pasuje. Głos Manuvy bardzo spokojny, niski, z delikatnym
reverbem, rymy na najwyższym poziomie. Brak refrenu nie przeszkadza. 10/10, ale
mógłbym na spoko dać 11/10, wątpię czy w tym roku usłyszę jeszcze coś lepszego.

14) Toothbrush
Zaczyna się mocno przerobioną (chorus) gitarą, potem mamy typowe sekundowe
przesunięcia punktowane właściwie tylko przez syntezator, coś co brzmi jak
pianet Hohnera, analogowy bas (tłustszy niż zazwyczaj) i suchy, zbyt suchy
beat. Gitara wraca w toastowanym (tu nieco przesadnie operetkowo - ale utwór w
końcu nazywa się "Szczoteczka do zębów", nie?) refrenie. Wersy niezłe, ale
słyszałem już lepsze, może trochę za gęsto z tekstem. 6/10

Ogólnie 8/10. Trochę zbyt nierówno, ale przynajmniej cały czas coś się dzieje,
a perełki jak już są to rozpieprzają. Nie jestem ani trochę zawiedziony.

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=20715&w=22367518&wv.x=1&v=2&s=0

DAVID SYLVIAN "The Good Son vs. The Only Daughter:

[cze67]

pagaj75:
--------------------------------------------------------------------------------
DAVID SYLVIAN "The Good Son vs. The Only Daughter: The Blemish Remixes"

Nigdy nie byłem entuzjastą remiksów. Uważam, że jest z nimi jak z teledyskami:
źle się stało, że w którymś momencie stały się wręcz obowiązkowe. Konieczność
wyprodukowania klipu i conajmniej jednego remiksu do każdego singla powoduje,
że 95% takiej twórczości to masówka bez pomysłu i polotu. Informację o wydaniu
takiego albumu jak "The Good Son vs. The Only Daughter" przyjąłem z mieszanymi
uczuciami. Z jednej strony niepokój, z dwóch przyczyn. Pierwszy powód już
podałem. Drugi to fakt, że remiksowane miały być utwory z "Blemish" - dość
szczególnej płyty wyjątkowego (dla mnie) artysty. Płyty bardzo osobistej, o
surowym, trudnym brzmieniu. Nawet znajoma, która zna Sylviana i "Blemish"
ironicznie pytała: 'i co to będzie? house? 2step? breakbeat?' Ale z drugiej
strony w pamięci miałem nowe wersje "Wave" i "Mother and Child" z kompilacji
"Camphor", które totalnie odbiegały od obiegowego wyobrażenia o tym, czym jest
remiks.

Pełen nadziei, że to będzie jednak ten drugi przypadek, zamówiłem płytę i...
nie zawiodłem się. Więcej, rzeczywistość przeszła najśmielsze oczekiwania. To
co słychać na "The Good Son..." przypomina bardziej natchnione covery niż
remiksy. Kilka ponoć znanych (niestety, do tej pory nie mnie) postaci
współczesnej elektroniki zaskoczyło mnie zupełnie. Zero typowych dla remiksów
dłużyzn, nachalnych bitów, które zupełnie niepasowałyby do tych kompozycji.
Ba! Niektóre z tych kawałków nie mają nic lub prawie nic wspólnego z
elektroniką. Tak jest z otwierającym album "The Only Daughter". Fortepian,
flet, smyki tworzące jakieś niezwykłe harmonie i głos Sylviana, przy pierwszym
przesłuchaniu wydający się jakby od czapy. Ale tylko przy pierwszym. Nie wiem
jaką elektronikę na codzień tworzy Ryoji Ikeda, ale współczesna muzyka
"poważna" wychodzi mu całkiem nieźle. Niemiec Burnt Friedman dorwał się do
tytułowego nagrania z "Blemish" i również wyszedł z tego obronną ręką. skrócił
utwór, dał podkład, który czaruje dość naturalnie brzmiącymi intrumentami
perkusyjnymi, klarnetem i gdzieś w tle brzdąkającą gitarą i elektronicznymi
szumami. Brytyjski duet Sweet Billy Pilgrim przy okazji "The Heart Knows
Better" również stawia na klarnet oraz egzotyczne instrumenty akustyczne. Na
razie jest nieźle. Ale przychodzi numer 4 i... tu się zaczynają dziać rzeczy
niesamowite. Francuz Jean Philippe Verdin ukrywający się pod nazwą Readymade
FC bierze na warsztat "Fire in the Forest", odziera go z Fenneszowej
elektroniki i dodaje własną. Kojarzące się trochę z "Nanou" Aphex Twina
brzmienie pozytywki miesza się z szemrzącym bitem z komputera, a wreszcie
gdzieś w środku rozbrzmiewają sentymentalnie skrzypce. Jak to usłyszałem
pierwszy raz, to potem zasnąć nie mogłem. Żabojad jakby od niechcenia poprawia
jedną z najpiękniejszych piosenek Davida. Dla mnie bomba.

Nie od dziś wiadomo, że Sylvian ma małą fiksację na punkcie Japonii i jej
kultury. A konkretnie wiadomo od roku 1978, kiedy zadebiutował on ze swoją
formacją Japan. Znana jest jego przyjaźń i współpraca choćby z Ryuichim
Sakamoto. Nic dziwnego więc, że wśród remiksujących "Blemish" znalazło się aż
trzech Japończyków. Charakterystyczne jest to, że wzięli się oni za
najtrudniejsze utwory z tej płyty, te stworzone przez Davida do zadziwiających
improwizacji gitarowych Dereka Baileya. (Jedyny utwór z "Blemish" jaki
pominięto to kilkudziesięciosekundowy "She is Not".) Niejaki Yoshihiro Hanno
wykorzystuje odrobinę tych chorych dźwięków Baileya w swojej impresji na temat
"The Good Son". Do gitary i głosu dodaje trochę typowo elektronicznych
perkusyjnych stuków oraz elektryczne piano. W sumie niby nic specjalnego, ale
całość jakby stała się przystępniejsza i bardziej przykuwająca uwagę
nieprzygotowanego słuchacza niż oryginał. Numer 6, powraca Burnt Friedman,
który znęca się nad "Late Night Shopping". Znów pojawia się klarnet,
elektronika schodzi na drugi albo i trzeci plan. Dla porównania ze strony
www.davidsylvian.com można sobie ściągnąć remiks tego kawałka wykonany przez
samego Sylviana. (Ten poszedł w drugą stronę - dodał do utworu głośne,
przesterowane gitary. Efekt powalający ;) ) Może i trochę mętnie opisuję to co
się dzieje na tej płycie, ale w większości tych utworów brak mi jakiegokolwiek
punktu odniesienia, brak wyraźnych podobieństw do czegokolwiek. Choć może po
prostu za mało w życiu słyszałem. Ale wtem... "How Little We Need to Be Happy"
w obróbce Tatsuhiko Asano (trzeci Japończyk po Ikedzie i Hanno) brzmi jakby za
ten utwór zabrali się panowie z Air lub innego Zero 7. Jeden z najjaśniejszych
punktów tej płyty, którego głównym atutem jest nastrój leniwego letniego
wieczoru. Wielkie brawa dla Asano za to, że nie pogubił się w zagmatwanej
melodii i harmoniach tego utworu.

No a na koniec zostają robiące ciut mniejsze wrażenie powtórki z rozrywki:
"The Only Daughter" tym razem w interpretacji Jana Banga i Erika Honore,
którzy kiedyś tak miło przerobili "Mother and Child". I tym razem zaprosili do
współpracy Nilsa Pettera Molvaera, ale cała trójka nie była w stanie wycisnąć
już nic nowego z tej kompozycji. Zwłaszcza, że mieli taką konkurencję jak
Ryoji Ikeda. Płytę zamyka niewiele odbiegający od oryginału, powoli
wygasający, rozpływający się w ciszy "Blemish" Akiry Rabelais.

Dla numerów 1, 4 i 7 naprawdę warto posłuchać tej płyty. Panowie remiksatorzy
odkryli w surowych utworach z "Blemish" harmonie, których wydawać by się mogło
tam nie ma. No i pokazali, że remiks może być dziełem sztuki, a także, że
niekoniecznie musi się on opierać na house'owych lub techno bitach. No i że
czasami warto wydawać takie płyty. Nie wiem czy "The Good Son vs The Only
Daughter" przekona tych, których nie zadowala odpowiedź 'bo jest taka
możliwość, więc czemu z niej nie skorzystać' na pytanie 'ale po co w ogóle
remiksować?' Mnie przekonał. Myślę, że to będzie dobry rok, jeśli zaczyna się
od takiego albumu.

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=20715&w=21138875&wv.x=1&v=2&s=0

Piano Magic "Disaffected" 2005 - pop_up

[cze67]

PIANO MAGIC "DISAFFECTED"

Gdzieś pomiędzy zakurzonymi książkami, wśród błąkających się duchów, z mgły i
pustki zimowych nocy, z dźwięków spadających płatków śniegu powstała muzyka. A
może nie... Może było inaczej... Może to był tylko sen.

Nie wiem czy to zbieg okoliczności czy aura tak na mnie wpływa ale nowy
album Piano Magic wydaje się być pogodniejszy od swoich poprzedników. Dalej
jest melancholijnie, spokojnie, dźwięki płyną delikatnie, ale zmarznięty
zimowy krajobraz nabrał zielonych odcieni choć są to raczej barwy wiosennej
nocy niż słonecznego dnia.
Rozpoczyna się dość klasycznie: subtelne elektroniczne plamy, mocny powolny
rytm, rozmyta gitara i głos mężczyzny powoli wygłaszającego swoją kwestię:
"You can hear the room if you just be quiet..." Usiądźcie więc spokojnie w
fotelu i zatopcie się na 45 minut w świecie Piano Magic. Tylko nie myślcie że
uśniecie, bo to pozorny spokój, który przeplata się z niepokojącym ujadaniem
psów, rozedrganymi gitarami ("the night of the hunter") i beatem (tytułowy
"disaffected"). To spokój burzony przez "najwiosenniejszy" "love & music", ale
także przez swego rodzaju, powolne i duszne, odtańczone na zakurzonej scenie,
flamenco ("theory of ghosts"). Chciałoby się powiedzieć że jest to dobra
muzyka aby wejść w środku nocy na dach swojego budynku, rzucić się w czarną
czeluść i lecieć podziwiając migocące w dole światełka opustoszałych ulic przy
dźwiękach np. "your ghost" czy zachaczając o kipiące nocnym życiem artrie
wsłuchać się w zdecydowanego faworyta na tej plycie "deleted scenes".
Szósty już bodajże studyjny lp tej mało u nas znanej ale oryginalnej i
ciekawej brytyjskiej formacji pod wodzą Glena Johnsona prezentuje
najprawdopodobniej najbardziej wyrównany poziom. Nie chciałbym porównywać go w
kategoriach gorzej-lepiej w stosunku do poprzednich dokonań grupy, ale mogę
stwierdzić, że nie ma na nim słabych momentów. Odnajdziemy tu fascynacje
elektroniką budującą eteryczne przestrzenie i miarowy rytm, ale także grupami
ze stajni 4AD (z którą grupia miała krótkotrwały "romans" owocujący albumem
"writers without homes"2002) takimi jak This Mortal Coil. Na "Disaffected" nie
brakuje też "pianomagicowych" klasyków jak wspomniany "deleted scenes",
dorównujący "no clousure" (z albumu "Artists' rifles") czy "the season is
long" a w jednym z utworów możemy usłyszeć użyczającego swojego głosu Johna
Granta z The Czars.
Polecam lubiącym nastrojową tajemniczą i oniryczną muzykę.

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=20715&w=22990045&wv.x=1&v=2&s=0

Autechre "Untilted" - pagaj_75

[cze67]

Nowy album Seana Bootha i Roba Browna ukazuje się dokładnie jutro (ciekawe
kiedy dotrze do Polski), ale już można go posłuchać (w całości i w dobrej
jakości) całkowicie legalnie w internecie:
www.bleep.com/mediaplayer/launch_playlist.php?march/untilted
"Untilted" (nie mylić z Untitled) ma również być do kupienia przez internet w
formacie FLAC (czyli bezstratna kompresja).

Wrażenie po pierwszym słuchaniu: no cóż, logiczna kontynuacja kierunku
obranego na ep-ce "Gantz Graf" i poprzednim albumie "Draft 7.30", czyli
tracenia starych fanów ciąg dalszy ;) Dobry album, chociaż chyba niewiele
nowego. No ale jak ktoś już stworzył tyle wizjonerskich płyt muzyki
elektronicznej, to może sobie pozwolić na nagrywanie po prostu dobrych
kolejnych dzieł w wykrystalizowanym stylu. Natomiast jeśli są jeszcze na tym
świecie ludzie, którzy łudzą się, że Ae wrócą do grania z czasów "Amber" i
"Tri Repetae" to ta płyta ich chyba ostatecznie dobije. ;)
Na razie dobrze słyszały mi się utwory: "LCC", "Pro Radii", "Fermium" i "The
Trees", ale to są akurat te najłatwiej strawne. Resztę będę rozgryzał jak
dorwę oryginał.

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=20715&w=22835478&wv.x=1&v=2&s=0

Poe "Hello" - glebogryzarka1

[cze67]

Ta płyta ukazała się dziesięć lat temu. No to w okrągłą rocznicę będę
apelował, eee... hajpował, eee... bo w sumie mało to znany materiał, a
szkoda. Z trzech powodów:
- mało jest płyt, gdzie każdy utwór jest inny
- mało jest płyt, gdzie każdy utwór jest inny i nie ma żadnego słabego
- mało jest płyt, gdzie każdy utwór jest inny i nie ma żadnego słabego, a
przy tym całość nie robi wrażenia przypadkowej zbieraniny dzięki silnej
osobowości szefa przedsięwzięcia
Szef prezentuje silną osobowość i płeć żeńską, głosowo jest to, powiedzmy,
Sophie Ellis-Bextor (ale kto był pierwszy? no na pewno nie Sophie)
przyprawiona amerykańskim college'em i dymem z fajek. Z pomocą producencką
pospieszyli RJ Rice (kto to jest? "Hello" udowadnia, że majster i przekozak,
tylko jakoś mało znany) i Dave Jerden.

1) Hello

Na, literalnie, dzień dobry, mamy hiphopowy beat, przestrzenne smyczkopodobne
pady, ultraniski bas i smakowite oszczędne zagrywki gitary z kaczką.
Słyszycie to? :) Poe prezentuje już tu w pełni swój dualny styl: w zwrotkach
jest zblazowana i zrezygnowana (tak śpiewa częściej), w refrenach dziewczęco-
erotyczna.

2) Trigger Happy Jack

Gramy ostrzej: Dean Pleasants na gitarze, Matt Sorum na bębnach. Utwór brzmi
niedbale, trochę garażowo, wznosząca się po skali melodia w refrenie i
ryzykowne wielogłosy zaraz potem - sam miód. Tekst ciut schizofreniczny, ale
ciekawy.

3) Choking The Cherry

A to już zupełny garaż. Akompaniuje zespół Vibe#5, brzmiący jak mniej
otumaniony toksynami Kyuss. W zwrotce głos wokalistki przepuszczony przez
fuzzbox, bardziej skoczny, czysty refren wpada w ucho. Ciekawostka: twórcy
płyty uznali za stosowne umieścić przy utworze adnotację, iż "nagrano go w
całości przy użyciu systemu Pro Tools". Taki był to ewenement w roku 1995,
czy taka umowa z firmą Digidesign?

4) That Day

Dwie i pół minuty głosu Poe (która mniej śpiewa, a bardziej mówi) plus
wiolonczeli Camerona Stone'a - coś mi to nazwisko przypomina (na zmianę
pizzicato i ostro ciągnięte, przesterowane akordy). Dziwne, ale ciekawe,
chwila oddechu w sam raz.

5) Angry Johnny

Zdecydowanie najciekawszy numer na płycie, także jedyny który od biedy można
nazwać reprezentatywnym (i pewnie dlatego to był singiel). Śmieciarski beat,
kapitalna linia basu (pojechana właściwie na samych kwartach i kwintach),
dużo dziwnych dźwięków z samplera, schowana w tle gitara (i po raz kolejny
brawa dla gitarzysty za wyjątkowe wyczucie). Nie do opisania numer - z niczym
mi się nie kojarzy. Poe śpiewa leciutko, numer wpada w ucho jak cholera, a
klimat ma zupełnie wyjątkowy - taki, powiedzmy, sadystyczno erotyczny. Tylko
proszę nie kojarzyć tego określenia z Army of Lovers, bo zeżrę.

6) Dolphin

Tłusty beat, lekko funkowy bas, ogniskowe pajączki na gitarze i fluegelhorn z
samplera. Utwór robi się gęstszy i gęstszy, na końcu pojawia się solo na
pudle, a zaraz potem mamy kapitalną dramatyczną końcówkę z Poe zbliżającą się
do trzykreślnej oktawy.

7) Another World

Zrobiony na czarno, uliczne rytmy z przełomu lat 80/90. Podajcie mi mój
ghettoblaster. Tylko Poe śpiewająca jak knajpiana diva przypomina, że nie
słuchamy Public Enemy. Tęskny, bardzo ładny refren. W mostku punkowe krzyki i
klawiszowe plamy.

8) Fingertips

I zjeżdżamy w klimaty triphopowo-soulowe. Piano rhodesa (gra Amp Fiddler),
śliczna trąbka z tłumikiem, wokal tak niewinny, że można się zakochać. Jeden
z najlepszych momentów płyty.

9) Beautiful Girl

I powrót do rocka, a właściwie nawet do folkrocka. Hmm, z czym mi się tak
zbudowana piosenka może kojarzyć? Fiona Apple? Alanis Morrissette? Ten
zdecydowanie akustycznogitarowy aranż jakoś wciąż cofa numer w czasy protest
singerów, chociaż tekst jest poetycki, a nie polityczny.

10) Junkie

Zaczyna się doskonałą zagrywką basu. Wchodzi mocny beat i mamy "podwodny"
aranż (rhodes z ekstremalnym panningiem/vibrato, bas z reverbem, krótkie
zagrywki na klawiszach i gitarze) i świetne dęciaki. Leniwie to wszystko,
nomen omen, płynie. Potem dochodzi jeszcze telefonowaty clavinet. Zwrotka
bardziej chwytliwa od refrenu. Ogólnie kawałek z charakterem jak cholera,
cały czas coś się dzieje (tak jak zresztą we wszystkich numerach z tej płyty,
na dobra sprawę), choć to tylko trzy minuty.

11) Fly Away

Idealne, bardzo liryczne i spokojne zamknięcie płyty. Fortepian (gra sama
wokalistka) i flet, i nic więcej nie jest potrzebne. Zero pulsu, dużo grania
pauzami. Po drugiej minucie ciekawszy, więcej zmian akordów, pojawia się też
wyciszenie z demonstracją gry stylem jednopalcowym.

Sędzia Collina rzecze: daję tej płycie 9/10.

I git. Trochę ponad czterdzieści minut muzyki, a tyle radochy. A o drugim
albumie ("Haunted") to niech już pisze Ayya albo ktoś inny :)

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=20715&w=23803872&wv.x=1&v=2&s=0

New Order "Waiting For The Sirens Call" - ilhan

[cze67]

1. Who's Joe
Rozpoczyna klasyczne neworderowe intro klawiszowe, dalej całość w średnim
tempie. Z pewnością robi coraz lepsze wrażenie z każdym
kolejnym przesłuchaniem, a refren (podtrzymuję) to nowe "Crystal". Ocena: 8,5/10

2. Hey Now What You Doing
Gitarowy riff w stylu "Get Ready", ale potem bardziej w guście "Dream Attack"
z "Technique" z tą melancholijną melodią i wokalem
Sumnera. Ocena: 9/10

3. Waiting For The Sirens' Call
Now that's a classic one. Najlepszy utwór na płycie i prawdopodobnie najlepszy
utwór New Order od 16 lat. Coś więcej niż
początkowe skojarzenie (zagubione ogniwo "Technique"). Wreszcie prawdziwie
znakomity motyw basu Hooka. Musi być przebój. Jeśli
ktoś ma wątpliwości, musi poczekać do 4:21. Ocena: 10/10

4. Krafty
W kontekście płyty to znakomity wybór pierwszego singla. Rasowy neworderowy
pop. Ocena: 8/10

5. I Told You So
OK, więc nie byłem jedyną osobą, która skojarzyła to z Ace Of Base (ktoś
pamięta "All That She Wants"?). Brzmi jak sympatyczny,
ale za długi odrzut z "Republic". Ocena: 6/10

6. Morning Night And Day
Pierwszy tak dynamiczny, typowo taneczny utwór. Nie można chyba nie słyszeć jak
przefajny jest ten moment kiedy wchodzi refren i
wszystko zyskuje o 100% na skoczności. Bernard wciąż nie jest tekściarzem
wszechczasów (I just want some action / Give me
satisfaction), ale solidna robota. Ocena: 8/10

7. Dracula's Castle
Znów coś w stylu gitarowych momentów "Technique". Ładne. Ocena: 7,5/10

8. Jetstream
Gościnny udział babeczki na wokalu. Nie jestem przekonany do tego utworu
(jeszcze?). Przypomina te mniej ciekawe momenty "Get
Ready" jak "Vicious Streak" może, choć refren ma dość chwytliwy. Ocena: 6,5/10

9. Guilt In A Useless Emotion
Tu płyta dokonuje podziału fanów New Order na prawdziwych wyznawców i
fake'owców, którzy mają ich za zespół rockowy :D Damskie
chórki w refrenie irytują w stylu singlowego miksu "Sub-culture". Dyskotekowy
kawałek w najlepszym wydaniu, gdyby nie ta kobieta w
refrenie, grrr. Ocena: 7,5/10

10. Turn
Znów wariacja w temacie "Dream Attack", ale melodia kapitalna. Ocena: 8,5/10

11. Working Overtime
Na koniec rock'n'roll, gdzie New Order pokazują miejsce w szyku 90% kapel new
rock revolution ;) Nie powala, może nie powinno
kończyć płyty, ale mimo wszystko fajne. Ocena: 7/10

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=20715&w=19325441&wv.x=1&v=2&s=0

16 Horsepower "Secret South" - glebogryzarka1

[cze67]

16 Horsepower to jedna z kapel, które mogłyby spokojnie zostać wrzucone do
wora z napisem "alternative country" razem z takim Calexico czy Wilco, i
pasowałyby tam dobrze, ale według mnie zespół ten ma w rękawie obok
szczególnych względów dla amerykańskiej - i nie tylko - muzyki folkowej coś
szczególnego. To coś jest łatwe do zdefiniowania - David Eugene Edwards,
lider przedsięwzięcia.
Gość ów wygląda, śpiewa i pisze teksty jak wędrowny kaznodzieja, taki Jim
Casy z "Gron gniewu" Steinbecka; typ, który szczerze i ekstatycznie naucza i
rozmawia z Bogiem, by niedługo później zabawiać się w towarzystwie
karczemnych dziewek i butelki burbona. Bardzo częste przywoływanie biblijnej
symboliki, odtańcowywanie w czarnym fraku tradycyjnych jigów i reeli (vide
starsze teledyski i książeczki do płyt 16 Horsepower), wreszcie
nieprawdopodobny modlitewny żar w głosie (narzuca się porównanie z Jeffem
Buckleyem, ale bez jego żyłowania gardła i wygładzających barwę, typowo
rockowych naleciałości) - oto cały Edwards. Dodajmy do tego mistrzostwo
wyciągania - pomysłowymi aranżacjami i pełnym pasji wykonawstwem - maksimum
efektu z prostych, opartych czasem na przysłowiowych trzech funtach
kompozycji (Dylan, Cave i wczesny Cohen się kłaniają, a jakże), oraz
umiejętność obsługi kilku instrumentów (gitara, banjo, bandoneon).
Zespół nagrał kilka albumów - mam pierwsze trzy, w kolejności chronologicznej
są to "Sackcloth & Ashes" (1996), "Low Estate" (1998) i "Secret South"
(2000). Ten ostatni, maksymalnie zróżnicowany i dopracowany, najlepiej chyba
oddaje styl 16 Horsepower, pierwszy jest najoryginalniejszy i najbardziej
surowy (co w przypadku tego składu pozostaje zaletą, a nie wadą), drugi
zawiera największą ilość ukłonów w stronę indie-rocka (jest także
najmroczniejszy i najcięższy w odbiorze).
Ponieważ dwa pierwsze albumy pożyczyłem i nie mam ich pod ręką, opowiem
o "Secret South".
Są tu niemal wszystkie charakterystyczne wątki, jakie w twórczości 16
Horsepower były kiedykolwiek obecne. Zgrzytliwe, melancholijne, stale
rozwijające się, utrzymane w wolnych tempach utwory (dedykowany Markowi
Sandmanowi z Morphine "Splinters", fenomenalny "Cinder Alley" z solem na
skrzypkach - nie skrzypcach, opis mówi 'fiddle', nie 'violin'). Szybkie,
porywające do tańca całą stodołę rednecków przytupy ("Praying Arm Lane", do
pewnego stopnia "Strawfoot" i dylanowskie "Nobody 'Cept You"). Elegijne,
surowe - fortepian, kontrabas, perkusja traktowana miotełkami - ballady
("Silver Saddle", "Just Like Birds", wreszcie mój ulubiony, przepiękny i
piekielnie smutny "Burning Bush"). Szarpane, energiczne, najbliższe rocka,
ale pozostające w klimacie tytułowych tajemnic południa Stanów wykopy
(otwierający album "Clogger"). I w końcu utwory totalnie korzenne,
natychmiast przywodzące na myśl drewnianą werandę, fruwające kłaki bawełny i
wieśniaków wyśpiewujących swoje smutki po dniu ciężkiej pracy ("Wayfaring
Stranger").
Płyta wyprodukowana jest tak, by produkcji niemal nie było słychać. Wszystkie
instrumenty brzmią bardzo naturalnie i brudno - perkusja (bębniarz 16
Horsepower, Jean-Yves Tola, jest jednym z najlepszych fachowców, jakich
słyszałem, a wygląda jak piękny chuligan z utworu Partii), bas lub kontrabas,
rozwijające przez słuchaczem całe spektrum możliwych brzmień gitary (od
typowych dla Edwardsa zagrywek techniką slide, poprzez klasyczne pudłówki, do
elektrycznego jazgotu na przesterach), wspomniane już skrzypki, okrągły
ciemny fortepian, banjo i sporadyczne wejścia na bandoneonie oraz organach.
Teksty podejmują motywy standardowe (samotność, wyobcowanie, rozpacz,
zwątpienie - nieprzypadkowo na koncertach zespół wykonuje własną, genialną
wersję "Day of the Lords" z repertuaru Joy Division), ale w niestandardowy
sposób. Z podwyższenia, z którego głosi prorok Edwards, płynie język
archaizujący, stylistycznie bliższy Księdze Psalmów niż pseudopoetyckim
rockowym komunałom (próbka miłosnej liryki a la 16 Horsepower: "little
johanna girl of my prairie / help me fill this house with living words /
further up an' further in / let 'em fly from our lips / just like birds"). A
zmęczony, ale pełen emocji głos lidera - ślizgającego się od jednej blue note
do następnej - sprawia, że nabierają one wiarygodności. Kto nie uwierzy
facetowi, który śpiewa jak Hiob widzący twarz swego stwórcy i kata zarazem?
Oddalił się, nędzny grzesznik, na pustkowie, by szukać Pana poprzez modlitwę
i post, we włosiennicy i popiele.
No i sam kurwa popadłem w starotestamentową poetykę. Czas kończyć. Serdecznie
polecam i namawiam znających pozostałe albumy kapeli (także solowe wybryki
Edwardsa, również te sygnowane Woven Hand) do dokładania swoich pięciu
eurocentów i recenzowania opisywania.
Wasz wytrwale spożywający grunt glebogryzarka aka. afro

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=20715&w=24104209&wv.x=1&v=2&s=0

EEls - Blinking lights and other revelations

[pszemcio1]

Powiem szczerze - nie wierzyłem!!! Nie wierzyłem, że to możliwe! Nie sądziłem,
że Mark Oliver Everett jest jeszcze w stanie stworzyć płytę tego
formatu...ekhm...sorry - dwie płyty. Najpierw były zapowiedzi. Niesmiało
docierały do nas pierwsze recenzje. Abum życia? Album o życiu. Były achy i
ochy. Trudno jednak brać zachwyty zachodniej prasy na poważnie. Szczególnie gdy
zna sie wszystkie albumy Eels na pamięć i gdy wiadomo, że zespół nigdy nie
nagra juz płyt na miarę Beautiful freak czy Electro - shock - blues. I dziś
tylko jedna myśl przychodzi do głowy - "nigdy nie mów nigdy"
No właśnie, Blinking lights and othe revelations to jednao z najlepszych
(najlepsze?) dzieł zespołu, swoiste opus magnum, piękna opowieśc o niezbyt
pięknym (a może jednak?) życiu. Trudno doprawdy pisać o tej muzyce. Dość
powiedzieć że mr E nigdy jeszcze nie zaatakował nas tak sporą dawką
melancholli, smutku i...subtelności. Tak, subtelność tych nagrań to pierwsze
skojarzenie jakie wpadło mi do głowy. W porównaniu do Shootenanny czy
Souljackera
nowe piosenki porażają wręcz delikatnością. Cała frajda tkwi w szczegółach, we
wplatanym tu i ówdzie dźwięku saksofonu, jakiejś trąbki, pięknego brzmienia
pianina (ech ten cudny Ugly love). Doprawdy trudno tu wymieniać pojedyncze
utwory. Trudno wyróznić cokolwiek by nie umniejszać wartości pozostałych
nagrań. Ale trzeba wspomnieć, że obok momentów spokojniejszych zdarzaja się i
radosne pieśni, przy których nawet najwiekszy ponurak poczuje silniejsze bicie
serca (Hey man, railroad man,going fetal). I nie trzeba dodawać, że wszystkie
kompozycje mogłyby (gdyby tylko wielcy "szołbiznesu" tego chcieli)z powodzeniem
zajmowac czołowe pozycje na listach przebojów.
Trudno nie napomknąć o tekstach, słodko-gorzkich, smutnych i ironicznych
zarazem, dających do myślenia, prostych, a jednoczesnie skomplikowanych, niby
jasnych, a tak naprawdę pokręconych przez chorą wyobraźnię Everetta. Dokładnie
tak samo jak ta muzyka, która wzrusza i cieszy, daje nadzieję i poraża
smutkiem...zachwyca
chylę czoła,
podziwiam,
brak mi słów,
....album roku

Cloud Cult - Advice From The Happy Hippopotamus -

[cze67]

ethan26

czyli dostałem między oczy i jestem wstrząśnięty. to bodaj 4 płyta
długogrająca tego zespołu z minneapolis. nie znam niestety jeszcze
wcześniejszych ale:

myślałem że "tradycyjny" bright eyes i anthony będą jeszcze długo dzielić moje
prywatne miejsce nr 1 2005 a tu klapa bo pojawiła się ta płyta.

takie albumy pojawiają się raz ja jakiś czas. druga płyta neutrali, moonowe
modest, glow 2 microphones, czy zeszłoroczne arcade fire.

na forum screenagers pisałem już troszkę o tym. napiszę jeszcze raz. "marzyło
Wam się połączenie moon and antarcticy z dokonaniami arcade fire, doprawione
czymś za co lubicie lub nie bright eyes?". dodajcie sobie "jeszcze szczyptę
geniuszu microphones i melancholię neutral milk hotel."

wydaje się żeby nagrywać wielkie płyty trzeba przeżywać wielkie tragedie. tak
było w przypadku arcade fire i ich pogrzebowej płyty, tak jest w przypadku
Craiga Minowy i jego zespołu. przed trzema laty zmarł nagle w nocy jego
2-letni syn, chwilę potem odeszła jego żona, gdyż jak twierdziła Craig zbyt
mocno przypominał jej zmarłe dziecko... Training Wheels, That Man Jumped Out
the Window, What comes at the end. trzy rdzenie tej niesamowitej godzinnej
podróży. no i cytat z nagrania Younga, którym wspomniany artysta oddawał
szacunek panu rottenowi.

i jeszcze: nie można nie wspomnieć o washed your car. "tam gdzie flaming lips
spotyka sparklehorse czyli transistor radio też cudowne". moving to canada to
nagranie podkradzione arcade fire (wspominałem już o tych podobieństwach)
podczas ich pogrzebowej sesji.

ja tam jestem w szoku od dwóch dni, ze łzami i śmiechem na twarzy... nie mogę
doczekać się przebudzenia gdy znów będzie mi dane usłyszeć. może ktoś z
szanownych forumowiczów również doznał?

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=20715&w=24155813&wv.x=1&v=2&s=0

koncert Pata Metheny - Torwar, 22.05.05 - maff1

[cze67]

Koncert miał zaczac sie o godz. 19 . Ale o 19 wyszedł Adamiak i powiedział ze
koncert zacznie sie punktualnie o 19.15 . O 19.20 wyszedł Pat i jak to on
zaczął cos tam przygrywac. Dopiero pózniej wyszli pozostali muzycy i zaczeli
grać suitę The way up. W 12 min Pat "trzymał" dzwiek przez ok. 6 min. prawie w
całkowitej ciemności, w tym czasie siedział na scenie w kucki z kims przy
laptopie. By w końcu ogłosic ze mają usterke techniczną i muszą zacząć wszystko
od początku ale po przerwie. Zdarza sie.
O 20tej wyszed Kydryński i przeprosił stwierdzające ze pierwszy raz Patowi cos
takiego sie przytrafiło ale juz jest wszystko OK i koncert zaczał sie jeszcze
raz.
Suita Way Up zabrzmiała o wiele lepiej niz na płycie - ale to ostatni standard
niestety u Pata. Płyty brzmią jak "demo" .
Ponadto pat brzmiał bardziej jazzrockowo niż jak zazwyczaj. Po suicie zespół
zagrał kilkanascie kompozycji z lat wczesniejszych - no i tu zaczął sie
problem. Oni tzn. PMG nie potrafili grać starszych utworów. Dobrze przygotowane
były tylko Last Train Home i Are You going with me, do wytrzymania był Farmer's
trust z wstepem na fortepiane - śadze ze to kopozycja solowa Lyle Maysa.
Z przykroscią stwierdzam ze grupa niczego nowego, ciekawego nie pokazała, a
zrobienie z Antonio Sancheza (perkusja) drugiego frontmana jest dla mnie
nieporozumieniem - które uciaszy tylko fanów perkusji. Sanchez walił w bebny
dobrze i mocno - ale jakoś brakowało w tym "melodii" - a przecież znamy
przykłady grania muzyki(melodii) na bebnach. Brakowało w PMG indywidualnosci na
miare choćby Richarda Bony znanego z poprzedniej płyty. Zresztą zgadzam sie z
opinią ze poprzedni kład PMG był jednym z najlepszych. Lyle Mays tym razem
wydawał sie być drugorzednym muzykiem zespołu. Wg mnie to jakieś
nieporozumienie. Efektem takiego składu i tak przydzielonych ról w nim było to,
ze zespół zagrał tylko JEDEN bis, a koncert trwał ok 2,5 godz. A tym bisem była
słabo przygotowana jedna z wczesniejszych kompozycji PMG. A przecież na bisy
zostawia sie rzeczy najbardziej "znane" - dzieki którym zespół jest
rozpoznawalny.
Poprzedni koncert na torwarze trwał ok. 3 godz i był w mojej skali na 5 .
Na dodatek mielismy przykład ewidentnego grania z półplaybacku (mysle ze
dlatego musieli zagrac suite jeszcze raz od poczatku) co było nad wyraz
widoczne w "The Roots Of Coincidence" z płyty Imaginart Day. Muzyka - ten
wspaniały podkład z "mlaskajacymi" tinami - grała z głosnikow a nikt z zespołu
na niczym nie grał.

Mam wrazenie ze potraktowano nas publicznośc na tzw "odwal sie" bo:
- przypadkowy skład zespołu
- drugi frontman - Sanchez -na perkusji
- Lyle Mays głał jak przeciętny jakis tam klawiszowiec
- słabo przygotowane (lub nieprzygotowane) kompozycje z wsześniejszych płyt
- 1 bis i to marny
- krótki - jak na PMG czas koncertu
- wobec powyzszego nie dziwi usterka techniczna sprzetu (komputera z
podkładami - moze zawiesił sie) Ponieważ byłem przy samej scenie widziałem co
sie stało.
Dodatkowo, ceny biletów stanowczo za wysokie, Torwar wypełniony w połowie - to
widac jak fani oceniają obecne dokonania PMG.
3 lata temu bilety były wyprzedane na miesiąc przed, a widownia zapełniona po
brzegi. Podobnie było przy "secret Story Tour".
A kydryński zawsze o PMG bedzie gadał w samych superlatywach - bo miał w tym
swój biznes.

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=20715&w=24208695&wv.x=1&v=2&s=0

Jim White DRILL A HOLE IN THAT SUBSTRATE

[cze67]

grimsrund:
Jim White DRILL A HOLE IN THAT SUBSTRATE AND TELL ME WHAT YOU SEE
Luaka Bop, 2004
wydania polskiego brak (oczywiście)

Zachęcony gremialnym i entuzjastycznym odzewem Forumowiczów na mój tekst
dotyczący poprzedniej płyty Jima White'a NO SUCH PLACE z 2001 roku,
postanowiłem skrobnąć parę słów o najnowszym dziele tego bardzo średnio
znanego w Lechistanie Artysty.

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=20715&w=20516093&v=2&s=0

Przygotowując swój trzeci album Jim White postanowił podziękować za
współpracę zamorskim muzykom, którzy pomagali mu przy poprzednim dziele. Tym
razem nie uświadczymy brytyjskiego desantu, a także japońskich samurajów
jeżdżących wielkimi amerykańskimi ciężarówkami. Twórca oparł się tym razem na
znamienitych rodakach oraz Kanadyjczykach, których na DRILL A HOLE...
reprezentują dwa zespoły z Toronto: Barenaked Ladies i The Sadies. Do ekipy
wspierającej White'a wrócił za to Ralph Carney (zaufany pomocnik Toma
Waitsa), współtwórca mrocznego, balladowego debiutu White'a (THE MYSTERIOUS
TALE OF HOW I SHOUTED WRONG-EYED JESUS!), co nie pozostało bez echa na
końcowy efekt starań twórców.

Lekkiej zmianie uległa także sama muzyka - na DRILL A HOLE... nie uświadczymy
już "tanecznych" niemal utworów, które na NO SUCH PLACE podpisali muzycy
Morcheeby, brak też tym razem nawet śladów wygrzewu rodem z południowego
rocka, nieśmiało zaznaczających się na albumie z 2001 roku. Kierunku, w jakim
całość materiał podąży, można się było zresztą domyślić już w momencie wyboru
głównego producenta albumu, w osobie Joe Henry'ego. Ten niezwykły twórca,
który nad blichtr rockowego gwiazdorstwa przedłożył opiekę nad swoimi dziećmi
(nawiasem mówiąc, siostrzeńcami Madonny) i cyzelowanie dźwięków w doskonale
wyposażonym domowym studio, z płyty na płytę tworzy muzykę coraz bardziej
wyrafinowaną i coraz odleglejszą od dynamicznego alternatywnego country
proponowanego przez twórców pokroju Ryana Adamsa czy 16 Horsepower. Henry
flirtuje raczej z muzyką soulową i jazzową, osiągając rezultaty pokrewne
dziełom zespołu Lambchop. I takie też podejście najwyraźniej bliskie było
White'owi, gdy wspólnie pracowali nad wciągającymi, bogatymi dźwiękowymi
podkładami pod głos kapelusznika z Florydy. W odgłosach sączących się z DRILL
A HOLE... nadal jednak słychać wpływy muzyki gospelowej i bluesowej, surowych
dźwięków rodem z Appalachów, a także, rzecz jasna, Toma Waitsa (nie bez
udziału Ralpha Carney'a), aczkolwiek Waitsa wyciszonego i z pewnością
nagrywającego na trzeźwo. Na pozór zniknęły otwarcie apokaliptyczne klimaty
snute na pierwszej płycie, lecz i tutaj niemal każda z piosenek obrazuje
mocowanie się bohaterów z Absolutem, pojmowanym często z typowo amerykańską
bezpośredniością (tu gratulacje za tytuły piosenek: IF JESUS DROVE A MOTOR
HOME oraz PHONE BOOTH IN HEAVEN)

Jako się rzekło, i tym razem Jim White oparł się na utalentowanych gościach.
Płyta rozpoczyna się od STATIC ON THE RADIO, uroczego duetu z wielką Aimee
Mann, jednym z najwspanialszych głosów balladowej Ameryki. W COMBING MY HAIR
IN A BRAND NEW STYLE (najbardziej "soulowo" zabarwionym utworze płyty) rolę
chórzysty przyjął na siebie Marc Anthony Thompson (znany bardziej jako
Czekoladowy Geniusz), diva alternatywnego country Mary Gauthier pełni
analogiczną rolę w PHONE BOOTH IN HEAVEN (gdzie produkuje się także wybitny
gitarzysta M. Ward), zaś jazzowy gigant Bill Frisell skromnie akompaniuje
swoją gitarą w piosence OBJECTS IN MOTION. Wspomniani Barenaked Ladies i The
Sadies współtworzą natomiast odpowiednio kompozycje ALABAMA CHROME i BORROWED
WINGS.

Na trzeciej płycie Jim White po raz kolejny udowadnia, że jest jednym z wielu
niedocenianych skarbów narodowych Ameryki. Jego muzyka przy każdym
przesłuchaniu robi ma na mnie wrażenie swoją pomysłowością, zaś sam Artysta
wymusza wprost szacunek dla otwartości, z jaką przyjmuje różne muzyczne
wpływy i lepi z nich własne, piękne kompozycje. I z każdą chwilą marzę coraz
mocniej, by kiedyś doczekać się płyty, którą wspólnie podpiszą Jim White i
Lambchop albo nawet Jim White i Spiritualized...

Gdyby któreś z szacownych Forumowiczów trafiło kiedyś przypadkiem podczas
swoich muzycznych podróży na muzykę tego Pana - nie należy zwlekać z jej
przesłuchaniem.

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=20715&w=24333466&wv.x=1&v=2&s=0

Otomo Yoshihide's New Jazz Ensemble, 21.05.2005

[cze67]

grimsrund:
Owóż wybraliśmy się z kolegą Humbakiem do Katowic (Jazz Club Hipnoza) na to
niecodzienne wydarzenie. Sama nasza wyprawa obfitowała w ucieszne przygody
(dość rzec, że w poszukiwaniu bankomatu jednego z polskich banków
zwiedziliśmy niemal całe nocne Katowice), ale nie czas tu i miejsce na ich
smakowanie, godne są one bowiem, by poczekać na pióro od naszych znamienitsze.

Koncert rozpoczął się z godzinnym opóźnieniem, podczas którego to opóźnienia
wszyscy widzowie otrzymali pomarańczowe okularki od pomarańczowo-lwiego
sponsora imprezy, zaś organizatorzy koncertu umiejętnie podnosili napięcie,
produkując informacje o awariach technicznych sprzętu a potem krotochwilnie
oznajmiając, że koncertu dziś nie będzie, ale za rok na pewno się już uda
(lub coś w tym stylu).

Sprzedający płyty swoich podopiecznych oraz innych Japończyków
Marcin "Wschodnie Triady" Witkowski (promotor trasy) w chwilę później
podłamał nas wyznaniem, że nie będzie już w przyszłości żadnych Japończyków
sprowadzał, zaś swoje koncertowe przygody ograniczy do festiwalu
cieszyńskiego.

W końcu jednak rzecz się rozpoczęła, a moje uszy wylądowały na podłodze już
po pierwszym zagranym utworze (znalazłem je pod siedzeniem dopiero pod koniec
koncertu :) ). Zespół w składzie: gitarzysta (sam Otomo), dwóch
saksofonistów, perkusista, kontrabasista, wibrafonistka, modulatorka fal
zmiennych (Sachiko M.) i wokalistka (śliczna jak laleczka Kahiki Karie)
zaiste dali widowni do wiwatu. Moimi faworytami byli: niezwykle energetyczny
wielobębniarz Yasuhiro Yoshigaki (który pod koniec występu złapał nawet za..
trąbkę!) oraz kontrabasista Hiroaki Mizutani, cały czas namiętnie tulący się
do swego wielgachnego instrumentu. Sam Mistrz dał również pokaz talentów
dyrygenckich, koordynując kolegów i koleżanki bez batuty wprawdzie, jeno za
pomocą machania łapą.

Po pierwszych utworach, wgniatających słuchaczy w glebę potwornym jazgotem,
muzycy dali nam odetchnąć, serwując w drugiej części występu kompozycje
generalnie łagodniejsze. Wtedy też pojawiła się Kahiki Karie, która słodkim
głosikiem podśpiewywała sobie po japońsku, francusku i angielsku. W tym
ostatnim języku wykonała ona ostatni utwór bisu, nastrojową kompozycję z
repertuaru zespołu Kinski.

braineater:
First of all - wystarczyło wyjśc z Hipnozy i skręcić dwakroć w lewo
i po minucie już mielibyście chłopaki bankomat:)

Dwa - koncert masakra, koncert rewelacja, no po prostu czysta
muzyczna msza - póltorej godziny na klęczkach i z śliną ściekająca
z pyska. I nic to, że spóźniony, i nic to, że w zmienionym
składzie - przede wszystkim obaj obłędni saksofoniści i Kahimi,
która jeszcze lepiej wygląda niż śpiewa, a spiewa tak, że wcale nie
musi do tego wyglądać, spowodowali, że naprawdę totalnie odpadłem.

3 - publiczność - tak jak się spodziewałem, pierwsze objawy bólu
egzystencjalnego pojawiły się u przypadkowych osób po pierwszych 5
minutach koncertu, kiedy chłopcy ze spokojnej pijacko knajpianej
melodii przeszli w regiony sonicznej masakry z użyciem sine-wawe i
znoisowanych saksofonów w klasycznym Zornowym stylu. Kilka pań
siedzących nieopodal mnie zakrywszy uszy rękoma i wymieniając
spłoszone spojrzenia podjeły milczącą decyzje o natychmiastowej
ewakuacji - cóż - wystarczyło poczytać zapowiedzi, by wiedzieć
czego można się spodziewać.

4 - bisy - zdecydowanie Otomo et consortes, zostawili dwa najlepsze
numery na bis, i dopiero wtedy można było zobaczyc cały rozrywkowy
potencjał tej muzyki, która mimo całego formalnego skomplikowania,
pretensji do amuzyczności, pokazała, że przy dobrze rozhulanym
kawałku na dwa saksofony, wibrafon, kontrabas, perkusję, gitarę i
elektronikę można zmusić do radosnego podrygiwania każdą
publiczność.

5- koncert zdecydowanie za krótki, ale patrząc na wykonawców tuż
po, wcale się nie dziwię. Zero ściemy, zero tanich zagrywek na
pamięciowych patentach, tylko pełna radocha z totalnie fristajlowej
improwizacji. Po Medeskich w Warszawie i Naked City tamże,
zdecydowanie jeden z naj koncertów na jakich byłem.

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=20715&w=24228909&wv.x=1&v=2&s=0

Joanna Newsom - braineater

[cze67]

w dodatku z gatunku dziwnych, bo nic o pani artystce nie wiem:)
Płytka trafiła do mnie kanałami jakimis tajemnymi i spowodowała dośc długie
zawieszenie słuchu na dźwiękach zeń rozlegających się. Pani zwie się Joanna
Newsom i to praktycznie wszystkie wieści, jakie o niej niesie wujek internet.
Sadząc po fotach, dziewcze raczej młode, raczej urodziwe, ale tego akurat na
płycie nie słychać:)
Na stronce www.bbc.co.uk/dna/collective/A3212740 wyczytałem, że
pani
podgrywała supporty przed Devendrą Banhardtem i to akurat mnie nie dziwi, bo
muzycznie rzeczy w klimatach grają zblizone - czyli coś, co wychodząc od
country i amerykańskiego folka przeradza się w muzyke kompletnie
niedookreslona i przedziwna. Zestaw skojarzeń jaki mi sie wykreował po
pierwszych słuchaniach to Bjork z okresu 'Glin-glo", Bob Dylan -
charakterystyczna kozia maniera wokalna i Tori Amos - podobne traktowanie
fortepianu i klawesynu. Do tego dochodzą jeszcze cokolwiek porąbane teksty o
wspólczesnym city life z perspektywy bardzo dziecięcej i bardzo nietypowy
sposób spiewania, przywodzący na mysl rozkapryszona dziesięciolatkę.
Generalnie bardzo dziwna wesoła muzyczka na upały z jednym hiciakiem
totalnym - Casiopea.
Na stronce zlinkowanej wyżej możecie spojrzeć na video i samodzielnie ocenić
czy Wam taka muza pasuje. A jesli jeszcze Was nie przekonałem, to mogę
jedynie powiedzieć, że od czasu jak zacząłem puszczać "Milk-eyed mender", to
moja zona wreszcie zrezygnowała, oby na długo, z muzycznej diety złożonej z
pierwszego The Black Heart Procession i płyt Victora Malloy'a:)

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=20715&w=24441060&wv.x=1&v=2&s=0

Chris Joss - braineater

[cze67]

Tak żeby się wkupić w forumowe łaski, rozpocznę od mojego chwilowo
najnowszego odkrycia, czyli pana znanego jako Chris Joss, mając nadzieję, że
ktoś z Państwa miał już okazję słyszec choc jedną z 3ch płyt jego autorstwa.
Karierę rozpoczął w roku 96 nagrywając przedziwny soundtrack do
nieistniejącego serialu tv - "The man with suitcase", momentalnie zresztą
dostając przydomek nowego Isaaca Hayes'a. Mocne funkowe basy, bujające
melodyjki i upalony dźwięk hammondów + gitara namiętnie traktowana wah-wah,
pojawiły się znowu i wszem i wobec udowodniły, że czas takiego grania jeszcze
do końca nie przeminął. I tylko jedna rzecz była cokolwiek zaskakująca - ta
maksymalnie bogatą aranżacyjnie, instrumentalnie płytę, nagrał jeden człowiek
w swoim domowym studio, obsługując po kolei wszystkie instrumenty, po czym
zgrywając kolejne ścieżki. I okazało się, że wcale nie trzeba monstrualnej
kasy na kilkudziesięcioosobowe bandy, by stworzyć album z totalnym wykopem.
To samo powtórzyło się przy okazji dwóch następnych płyt - "Dr. Rythm" i
chyba najlepszej - "You've been spiked", gdzie do elementów znanych z
wcześniejszych nagrań doszło jeszcze przemyślne wykorzystanie cytatów z
klasyki filmowego blxipolation czy lekko zdubowane pogłosy w niektórych
utworach, dodająca i tak bardzo otwartym kompozycjom dodatkowej przestrzeni.
Porównanie do Hayes'a przestało dziwic, a do bezpośrednich inspiratorów
Jossowego grania zaczęto zalicząć także Bootsy Coolinsa i cała scenę P-Funku.
Tak więc, jeśli macie ochotę na trochę grania w stylu retro, nie
zmasakrowanego naddatkami elektronicznych ulepszaczy lub po prostu na
klasyczną impreze z fryzurami afro i butami na platformach - zdecydowanie z
Jossem kontakt polecam.

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=20715&w=24314779&wv.x=1&v=2&s=0

Oasis - "Don’t Believe The Truth" - ilhan

[cze67]

Dobra, to teraz pozwolicie, że ja parę wrażeń na gorąco, bo od soboty cieszę
się egzemplarzem i właśnie słucham chyba ósmy raz.

1. Turn Up The Sun - wspominałem wyżej, znakomicie brzmiące, psychodeliczne
gitary, rock'n'rollowy ciężar, świetne.

2. Mucky Fingers - nastawiałem się na jakąś wpadkę, tymczasem bardzo mi się
podoba. Patent z VU jest aż nazbyt oczywisty, żeby o
nim wspominać.

3. Lyla - zyskuje na płycie.

4. Love Like A Bomb - fajowe gęste akustyki i rosnąca z każdym przesłuchaniem,
letnia, słoneczna melodia. Bardzo bardzo.

5. The Importance Of Being Idle - Kinks/ La's/ Coral czyli zaskoczenie, bo
Oasis nie mieli jeszcze takiego wywleczonego z
liverpoolskiego doku numeru. Raczej drugorzędny utwór tutaj, acz nie można
mówić o jego słabości. Fajne organy.

6. The Meaning Of Soul - nie wiem jak traktować to coś. Przerywnik?
Pełnowartościowy utwór? W pierwszej kategorii nawet dość
rozrywkowe. Może lepiej pasowałoby na bisajd?

7. Guess God Thinks I'm Abel - też raczej w cieniu reszty. Tzn. podoba mi się
(bo nie ma tej płycie utworu, którego bym się
czepiał), z tym że na pewno zbędne jest to "przywalenie" na koniec (dlaczego
kojarzy mi sie to z Irą?).

8. Part Of The Queue - najlepsza z piosenek Noela. Dopieszczona pod każdym
względem, z klimatem dusznego, nerwowego miasta w
lecie.

9. Keep The Dream Alive - oj czuć znów rękę Andy'ego Bella, z tym że może
bardziej z czasu Hurricane No 1 niż Ride. Jak dla mnie
ewidentny kandydat na drugiego singla.

10. A Bell Will Ring - Noel miał rację, kiedy podkreślał związki
z "Revolverem". Brzmi jak zgubiony przez Lennona w 1966 roku (te
gitary na początku). Jedna z najlepszych partii wokalu Liama na płycie.

11. Let There Be Love - najspokojniejszy na płycie, z fajną końcówką, zdaje
się, że ich najlepszy closer od czasu "Champagne
Supernova". I chyba powinien rządzić na koncertach.

Podsumowując, jestem strasznie miło zaskoczony. I słucham praktycznie non stop.

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=20715&w=22170493&wv.x=1&v=2&s=0

Nocturnus - "Ambitny" metal - tomash8

[cze67]

Hmm od czego by tu zaczać, często można wyczytać opinie, jakoby metal, a
zwłaszcza jego cięższe odmiany były prymitywną muzyką, w której nie ma nic
ciekawego. Wprawdzie jest mnówstwo grup potwierdzających tą opinie, ale
zdarzają się też bardzo pozytywne wyjątki. Do jednych z nich należał na pewno
amerykański Nocturnus. Zespół powstał w drugiej połowie lat 80 - tych, a jego
założycielem był bębniarz Mike Browning, który grał w pierwszym składzie
Morbid Angel, na początku przz zespół przewinęło się wielu muzyków, m.in.
Vincent Crowley, późniejszy założyciel znanego w pewnych kręgach Acheron, i
Wolfen Society. w 1987 zespół wydaje taśme "Nocturnus" zawierającą dość
konwencjonalny Death metal, dopiero druga demówka "The science of horror"
nagrana z klawiszowcem Louie Panzer'em przynosi zespołowi pewnien rozgłos, co
troszke później owocuje podpisaniem kontraktu ze słynną Earache recods, a w
konsekwencji prowadzi do nagrania i wydania jednego z najciekawszych albumów
death metalowych, czyli
"The Key"(1990) - album rozpoczyna w niezłym stylu kompozycja "Ring of fire",
która rozpoczyna się dziwnym klawiszowym intrem, by po niecałej minucie
przejść w ostry, death metal. Jednak już tu rzucają się w uszy wie rzeczy - po
pierwsze:
- mimo dość gęstego i ciężkiego grania bez problemu można wychwycić melodie
po drugie, i najważniejsze - klawisze cały czas towarzyszą gitarom, nie
stanowią jedynie tła dla popisów wioślarzy(na tym albumie - Mike Davis i
Sean McNenney). Każdy utwór zaskakuje czy to zmianami tempa, partiami
klawiszy(szczególnie Andromeda Strain), zespół za pomocą stosunkowo prostych
środków potrafi stworzyć niesamowity klimat(Neolithic, Droid sector), a utwory
takie jak BC/AD czy Destroying the manger po prostu wpadają w ucho. Warto
dodać, że na tym albumie, podobnie jak na poprzednich wydawnictwach wokalami
zajął się Mike Browning, równocześnie grający cały czas na perkusji, co
sprawia że partie bębnów nie są aż tak gęste jak u innych death metalowców. A
sam wokal? no cóż, Mike nie dysponuje jakąś świetną barwą głosu, ale nie
wydziera się też tak jak inni "wokaliści" w tym nurcie, jego śpiew jes nieco
schowany, prawie nigdy nie wchodzi na pierwszy plan - zarezerwowany dla gitar
i klawiszy. Ogólnie mówiąc, ten album jest jednym z najlepszych, ale
równocześnie najbardziej niedocenionych albumów metalowych. CD jest
praktycznie niedostępne

Po nagrniu "The key" do zespołu dołączył wokalista Dave Izzo, i w takim
zesawieniu powstał dość kontrowersyjny album "Thresholds"(1992, Earache). Wg.
niektórych zespół troszkę za bardzo "odjechał" od metalowych standartów. Może
jest to prawda, ale nie zmienia to faktu, że ta "kosmiczna" płyta jest na
pewno warta uwagi. Już rozpoczynający całość utwór "Climate controller"
zwiastuje zmiany - najpierw "mroczno - kosmiczne" intro, a potem zdecydowane,
ostre wejście bardzo cięzkich death metalowych gitar, i niski ryk wokalisty,
po minucie powolnej i typowo "śmiertelnej" jazdy, zaczynają się typowe dla
tego zespołu zmiany tempa, wchodzą śmielej klawisze, a wszystko prowadzi do...
dość melodyjnego refrenu. Od razu słychać różncę w brzmieniu - niestety gitary
słychać głośniej i częściej niż klawisze, które jednak cały czas "pracują" w
tle. Po prawie 8 minutowym otwieraczu, następuje utwór Tribal vodoun, z
fajnymi zwolnieniami w środkowej części, w których Mike Browning robi uzytek z
tomów. 3 utwór to niespełna 3 minutowy, świetny, bardzo klimatyczny "Nocturne
in brn"
gdzie wreszcie lepiej słychać klawisze, a i gitarzyści pokazują na co ich
stać. Utwór ten jest wprowadzeniem do "Arctic cript" moim zdaniem najlepszego
utworu jaki ten zespół keidykolwiek nagrał. Kawałek ten jest utrzymany w stylu
"The key", ale miniej więcej w połowie, pojawia się akustyczna wstawka, a
potem świetne, nieco art rockowe solo gitary, płynnie przechodzące w death
metalową młóckę, znowu brawa dla klawiszowca. Z pozostałych utworów na pewno
warto wymienić "Subterrean infiltrator" czy "Aquatica"

Niestety, po wydaniu tego albumu zespół się rozpadł. w 2000 roku
niespodziewanie pojawił się nowy album "Ethereal tomb"(Season of mist) nagrany
w składzie... no właśnie. Zabrakło Mike'a Browninga. Muzycy, którzy nagrali
ten album to:

Mike Davis- Gitary
Sean McNenney- Gitary
Emo Mowery- Bas/vocal
Louis Panzer- klawisze
Rick Bizarro- perkusja

Niestety, album nie dorównuje swoim wielkim poprzednikom. Czegoś zabrakło.
Przede wszystkim wokal. Emo wydziera się jak typowy "szatan" co kompletnie nie
pasuje do muzyki zespołu. Co gorsza reszta muzyków podąrza momentami jego
tropem("the killing" mimo fajnej wstawki pod koniec).. najlepsze momenty to
otwierający płytę "orbital decay" oraz długaśny "Search for trident",
natomiast mometami grupa nie bardzo wie czego chce... "paranormal states" miał
być chyba powrotem do klimatu z "the key", ale brzmi jak Samael, czy inny dark
metal. Naszczęście ostatni utwór - instrumentalny "Outland" poozstawia świetne
wrażenie. To nie jest zła płyta, ale niekoniecznie powinna być wydana jako
Nocturnus, bo ten zespół bez Browninga nie tylko moim zdaniem nie ma racji
bytu.

Mike założył w 1999 "konkurencyjny" zespół, nazwany najpierw Nocturnus AD(grał
tam cały pierwszy skłąd Nocturnusa, czyli ludzie, którzy opuścili zespół
jeszcze przed nagraniem "The Key" - Gino Marino -git, Richard Bateman - bas),
obecnie zespół nazywa się After Death, i nagrał jedną demówkę, dostępną na:
www.afterdeath666.com/

Oprcz opisanych przeze mnie wydawnictw wyszła jeszcze kompilacja zawierająca
obydwie demówki zespołu w całości, oraz DVD "Farewell to planet earth"

Jak ktoś zna, czekam na opinie, jeśli nie znacie - zachęcam do poznania. Moim
zdaniem warto.

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=20715&w=24791490&wv.x=1&v=2&s=0

Dream Theater "Octavarium"

[cze67]

lukas_log:
Czy juz ktos z forumowiczow sluchal (nie zeby to byl bardzo popularny tu
zespol,ale moze jednak?)?
Co prawda Portnoy sciemnia,ze wersja,ktora wyciekla do sieci nie
jest "final",ale chyba mozna na jej podstawie powiedziec,ze jest dobrze.Nawet
bardzo.Powrot do brzmien z I&W i SFAM ,czyli spokojniej niz ostatnio,nacisk
na melodie i gre ZESPOLOWA, brak tak nielubianych przez nie-
muzykow "bezsensownych cyberiad" (oczywiscie solowki sa,ale nie na zasadzie
szkolki dla dorastajacych gitarzystow).I ladne melodie.I klawisze bardziej
klawiszowe niz ostatnio.I wokal LaBrie nie drazni.Slowem pieknie....premiera
dzis/jutro,ale w MM pewnie juz od soboty lezy.

P.S."I walk beside you" to najlepsza piosenka U2 ;-))


grimsrund:
Jak dla mnie - bardzo dobra płyta... w części. To znaczy siedem bardzo dobrych,
na ogół grzmiących utworów, pośrodku których zespół nasadził kupsko pod tytułem
I WALK BESIDE YOU (czas 4:29, o radiu sie myślało, co chłopaki?), tak
siermiężne i nieudolne popisko, że podczas jego słuchania miałem ochotę zapaść
się ze wstydu pod ziemię. Ten ekskrement ewokował w moich uszach jakichś
żałosnych epigonów średniego U2, a nawet Gazebo z jego nieśmiertelnym hitem I
LIKE CHOPIN (te plastikowe klawiszyki...). Puściłem toto znajomemu, który
zrobił oczy wielkie: "TO jest Dream Theater???" A ja mu na to: "Skoro ja
cierpię, i Ty pocierpisz" :))

Poza tym płyta w porządku, przekonałem się nawet do łagodnego THE ANSWER LIES
WITHIN, rozumiem, że chłopaki pozadrościły Porcupine Tree LAZARUSA, no
rozumiem - "my nie gorsi, też se pierdykniemy takom pastorałke, że hej". Nie
hej, bo kawałek Wilsona jest o wiele ładniejszy, ale przynajmniej uszy mi nie
uschły.

W sumie - żal trochę bezkompromisowej napierdzielanki TRAIN OF THOUGHT, ale
jest nieźle.

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=20715&w=24841776&wv.x=1&v=2&s=0

Morrfffinowa Rodzynka w Skarpie 11/06/05

[cze67]

pizmak31:
O ludzie drodzy, co to jest za kobieta ta Roisin!!! Zaznaczam, ze z Moloko
znam jedna plyte i podoba mi sie, ale daleka byla od upajania sie. Natomiast
po koncercie po prostu odpadlam. Roisin zagrala z kilkuoosobowym bandem:
trzech trabkarzy, perkusista, basista (bezprogowy) i pan za komputerem
dyrygujacy calym przedstawieniem. Pierwszy kostium Roisin to byla kusa
lososiowa swiecaca sukienka w stylu Grace Kelly. Jak ta kobieta spiewa i jakie
ma poczucie humoru i autoironie, to po prostu niewiarygodne! Miala dwa
mikrofon, jeden do samplowania, drugi normalny. Przy pierwszym utworze, kiedy
zaspiewala do samplowanego i potem koles przetworzyl i lecial jej spie, kiedy
nie spiewala, zrobila mine pt. Patrzcie, jaki komfort, nie spiewam, a brzmie.
A potem robila takie zajebiste numery w stylu, ze stepowala i nagrywala
stepowanie do samplowania, grala na perkusji w kosmicznym kostiumiku albo
wystapila w pokutniczym plaszczu z oblbrzymim drewnianym rozancem na szyi, a
pod spodem miala wieczorowa aksamita ciemnozelona sukienke.
Aranzacje utworow byly kompletnie odjechane, naprawde swietnie i inteligentne
wykorzystanie technicznych mozliwosci w muzyce. Babeczka laczy w sobie
niemiecki ekspresonizm z cudownym poczuciem humoru (kiedy tanczyla z
pioropuszem na czole i w tej wieczorowej sukience, myslam, ze umre ze
smiechu). Jednym slowem, jestem ogromna fanka tej pani, bo rzadko sie zdarzaja
na scenie muzycznej kobietki z dystansem do siebie, muzycznej tradycji i w
dodatku tworczo wyciagajace z tego najlepsze co mozliwe :)

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=20715&w=25137031&wv.x=1&v=2&s=0

Jamie Lidell - Multiply - nemrrod

[cze67]

To będzie moja płyta lata 2005 :] (Ech, jak ja lubię rzucać takie hasła :))

Przedstawiam Państwu Jamiego Lidella - freaka, który dał się najpierw poznać
jako twórca zakręconego, skorodowanego, eksperymentalnego techno, a następnie
w duecie Super_Collider (wraz z Cristianem Voglem) zajmował się wykręconym,
kwasowym p-funkiem. Współpracował również z Matthew Herbertem przy "Goodbye
Swingtime". A teraz wydaje zwariowaną i zabawną so(u)lową płytę pod tytułem
"Multiply", na której wskrzesza ducha klasycznego soulu i funka, filtrując
wszystko przez swoje wcześniejsze doświadczenia, a przede wszystkim przez
swoją chorą, nieskrępowaną wyobraźnię. Momentami brzmi jak przywrócony do
życia, odmłodzony i nafaszerowany substancjami psychoaktywnymi James Brown
(sprawdźcie "When I Come Back Around"), by zaraz zapodać jakąś klasyczną
balladę a'la Al Green ("What Is This Time?"), a za chwilę zaskoczyć
spontanicznym jamem ("Newme") albo soulową mantrą ("A Little Bit More").
Nie to, żebym ostro hajpował, bo niekoniecznie spodoba to się każdemu. Poza
tym możliwe, że to wszystko już było, możliwe, że to tylko postmodernistyczna
kupa (w recenzjach padają takie nazwy jak: Quincy Jones, Isaac Hayes, Prince,
Jamiroquai, Beck, Stevie Wonder, George Clinton, Marvin Gaye... LOL), możliwe
że się nie znam, ale słuchanie tej płyty sprawia mi tyle radości, że musiałem
o niej napisać :)
Luźna i lekka, ale niebanalna, błyskotliwa, ale bez przesadnych ambicji,
imprezowa, ale niegłupia płyta.
I jeszcze jedno słowo musi tu paść: groove :)
Aha, i żeby było ciekawiej, to płytę wydał Warp :)
Yo!

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=20715&w=25297581

Kult w Konstancinie (19.06.05) - nefil

[cze67]

Bardzo dawno nie bylo mi dane widziec grupy Kult w akcji, chociaz w okresie
licealnym bywalem na ich koncertach dosyc czesto. Srednia wieku publiki nie
zmienila sie od tamtych zamierzchlych czasow. Wiekszosc osob wciaz stanowia
licealisci.
Rozbawil mnie tiszert jednego z fanow-"Kazik zyj wiecznie".
Nigdy nie bylem fanem kultowych albumow, wydaje mi sie, ze jest to typowy
koncertowy zespol. I kto, nie widzial ich na zywo, nigdy nie zrozumie fenomenu
Kultu. Kazik rzadzi na scenie, ma swietny kontakt z publicznoscia, to rowniez
nie uleglo zmianie.
Zagrali bardzo duzo starych kawalkow- Oni chca Ciebie, Rzad Oficjalny, Celina,
K... Wedrowniczki i praktycznie
cala plyte "Spokojnie". To byl dobry wybor, nowe piesni Kultu nijak sie maja
do utworow z lat 80-tych.
Koncert trwal ok. 3 godzin, ale dla nich to norma, sie nigdy nie oszczedzali.
Zreszta nie bylem (i nie jestem) w stanie pojac "kultowych"
zespolow z zagranicy, ktore, przyjezdzajac do Polski, koncza koncert po
godzinie.
Bisy oczywiscie byly. Zagrali Polske, ktorej fani, krzyczac "Polska,
Polska..." domagali sie od poczatku koncertu (ktos, kto nie zna tworczosci
grupy moglby pomyslec, ze znalazl sie na zlocie Mlodziezy Wszechpolskiej).
Potem jeszcze Konsument, Krew Boga i bylo po koncercie.

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=20715&w=25413335

Common "Be" - glebogryzarka1

[cze67]

Właśnie dostałem do łap album, który jak na razie jest dla mnie albumem roku.
Tym przyjemniejsza jest ta konkluzja, że niespodziewana. Fanem artysty, który
ów album firmuje, nigdy bowiem nie byłem. Tu potrzebna będzie krótka
introdukcja.
Wiele lat temu alfa-und-omega hiphopowej branży, magazyn "Source" ogłosił
wielki konkurs dla MCs pozostających bez kontraktu płytowego - Unsigned Hype.
Nagrodą główną oczywiście była umowa z wytwórnią, a wygrał ją chicagowski
raper Common Sense. Pod tą ksywką zarejestrował dwie płyty, "Can I Borrow a
Dollar?" i "Resurrection" - na tej drugiej znalazł się utwór "I Used to Love
H.E.R.", bezpardonowy atak na sprzedajnych pozerów w biznesie ogólnie, a na
Ice Cube'a szczególnie, który zapewnił Common Sense'owi nieco rozgłosu. Na
trzecim albumie "One Day It'll All Make Sense", sygnowanym już ksywką Common,
nasz bohater spróbował zdyskontować nowo nabyty image i cofnął się do korzeni
swojej osobistej historii i historii muzyki w ogóle, nagrywając płytę ciepłą
i sympatyczną; aczkolwiek straszliwie nierówną i miejscami rażącą
specyficznym pojmowaniem kodeksu moralnego ("Retrospect for Life"), a jego
emceeing zbliżył się do granic absolutu w dziedzinie ignorowania beatu. Potem
było pod tym względem jeszcze gorzej. O ile "Like Water for Chocolate",
kolejna propozycja Commona, została uratowana przez muzyczny geniusz
producentów ?uestlove'a i Jaya Dee, o tyle następnej, "Electric Circus"
uratować nie mogły nawet radykalne (i całkiem udane, trzeba przyznać)
eksperymenty, zbliżające ów album miejscami wręcz do progrocka. Common
eksploatował bowiem wciąż na obydwu wspomnianych płytach gówniany, skrajnie
offbeatowy brak pulsu i akcentów, ze znacznym spiętrzeniem rymów
typu "action/resurrection/direction/satisfaction". Co sprawiło, że prywatnie
uznałem sobie decyzję jury konkursu Unsigned Hype za kwas stulecia.
Aż do teraz.
"Be" jest bowiem płytą genialną. Od pierwszego do ostatniego utworu równą,
wypełnioną doskonałymi rymami, tłustymi beatami, soulem i funkiem ze starych
winylowych płyt. Od masakrującego cudnymi smyczkami, groove'em kontrabasu i
przyjemnie chrupiącym werblem utworu tytułowego, do lirycznego, ozdobionego
gospelowymi chórkami Bilala i ultrabasowym głosem ojca Commona (którego syn
umyślił sobie wpuszczać na ostatni track na każdej płycie) zamknięcia "It's
Your World". Całość zawarta pomiędzy liczy 11 tracków, trwa niecałe 43
minuty, skitów (śmiesznych zawsze tylko za pierwszym razem) brak, wypełniaczy
także.
"Be" można ponadto potraktować jako elementarz hiphopowej produkcji. Już
widzę, jak realizatorzy w całej Polsce zgłębiają rozliczne, według swojego
pojęcia (wyznaczanego przez kamienie milowe w stylu Creed i Nickelback),
błędy w miksie. Bębny na wierzchu, stopy dudnią, blachy nie mają dość góry,
werble tym bardziej, a wokal z kolei schowany z wybitą mocno górą. Ej, no
przecież czytałem w "Estradzie i Studio", że tak się nie robi. Tymczasem
Kanye West i Jay Dee (odpowiedzialni za podkłady na "Be") pokazują mi
monstrualnego wała, stawiając na cieplutkie, niedbałe brzmienie. I dzięki, i
chwała im za to.

1) Be (2:24)
Pierwsze pół minuty gra tylko kontrabas, potem wchodzi prostokątny analog (co
za piękna melodia!), potem oszczędny fortepian, wreszcie śmietnikowy,
miażdżący, równo odmierzający ćwiartki beat i równie miażdżące swoją urodą
smyczki. Wreszcie Common - i mój Boże, co za odmiana! Ten facet trzyma się
beatu! Nie kurczowo, tylko tak jak najbardziej lubię - swobodnie.
Zrelaksowany flow, najeżony podawanymi na akcentach rytmicznych rymami i z
pauzami robionymi tu gdzie powinny być, a nie tu gdzie muszą być, żeby MC się
nie udławił. A jednak można. 10/10
2) The Corner (3:45)
Najbardziej hardcore'owy i "uliczny" numer z płyty. Wolne tempo daje
Commonowi dużo czasu na precyzyjne strzelanie piętrowymi rymami. Gościnny
udział legend czarnej muzyki, The Last Poets, zastępuje refren, co w tak
surowym kawałku akurat doskonale pasuje. 7/10
3) Go (3:44)
Szybszy, przestrzenny kawałek z ultrafunkowymi bębnami i świetnym, choć
natrętnie powtarzanym przez Kanye Westa refrenem. Wersy Commona to
majstersztyk - wpakowane co dwa takty, samplowane wezwanie "go, go, go..."
jest niemal idealnie zgrane z tekstem. 8/10
4) Faithful (3:33)
Patent z przyspieszanymi zaśpiewami wziętymi ze starych soulowych płyt zaczął
już Was nużyć ostatnio? Mnie też. Jest to jedyna wada tego numeru, mocno
trącącego gospel (to piano, te wielogłosy na końcu - rany boskie, to jest
właśnie czarna muzyka, tak powinno to brzmieć!). 8/10
5) Testify (2:36)
Tu aż się chce klaskać. Dyskretny groove basu i hihatów sprawia, że "Testify"
idealnie pasowałby na ścieżkę dźwiękową jakiegoś blaxploitation movie z lat
70. Common w wersie rozpoczętym słowami "the court awaited as the foreman got
the verdict from the bailiff..." pokazuje, jak silny potrafi być jego
emceeing, gdy jest zgrany z rytmem. Wyśmienity numer, wpada w ucho od razu.
9/10
6) Love Is (4:10)
Romantyczny kawałek z melodyjnym refrenem (pochodzącym tym razem z ust
Commona, a nie z wosku pod igłą). Bardzo przyjemny, mimo że trochę,
powiedziałbym, playlistowy. Ale ja bym sobie życzył, żeby każdy kawałek na
listach przebojów miał tyle klasy i smaku co ten. 7/10
7) Chi City (3:27)
Miaucząca gitara, dobrze cięte dęciaki i młócąca bezlitośnie w dole stopa. No
i bezkompromisowo walczący na mikrofonie Common ("The name Com' has never
been involved wit' run, unless its DMC, or runnin' these broads to bein'
free"). Bujamy głowami po raz kolejny, aż do sforsowania karku. Refren w
stylu DJ Premiera - złożony z cutów. 7/10
8) The Food (3:36)
GENIALNE. Mistrzowski numer, z wolnym pulsem i prostym, efektywnym aranżem.
Jeśli "The Food" was nie skłoni do szerokiego uśmiechu, dajcie sobie spokój z
hip hopem w ogóle. Ja nad tym kawałkiem nie potrafię przejść do porządku
dziennego, szczególnie nad pierwszym wejściem Kanyego w refrenie ("I walked
in the crib, got two kids, and my baby mama's late") - tu jest więcej
melodii, radości i luzu niż w całej dyskografii takiej powiedzmy Mariah
Carey. 10/10
9) Real People (2:48)
Funk lat 70 we frontalnym natarciu, dęte na dwóch planach, rasowy rhodes i
typowa progresja molowa I-VII, złamana tylko pomiędzy zwrotkami (które są
jedynym momentem na albumie, gdy przypominamy sobie o starej manierze
rymowania Commona, niestety). 9/10
10) They Say (3:57)
Potężny beat z szesnastkowym hihatem i soulowym śpiewem Johna Legenda. Znów
śliczny rhodes i oszczędna, refleksyjna, spogłosowana gitara. Powtarzam się
nie mogąc napisać nic konkretniej, po prostu posłuchajcie. To dobry objaw,
kiedy nie mam co pisać, bo oznacza, że utwór jest dobry i zawiera wartości
nieprzetłumaczalne na tekst pisany. Poza tym ja zawsze najwięcej piszę o
dźwiękowym syfie. 7/10
11) It's Your World (8:33)
Jedyny nowocześniejszy (co w kontekście tej płyty oznacza, że i tak
oldschoolowy, ale jaśniejszy, z większą zawartością żylety w werblu i
blachach) beat w zestawie. Znów widzę kościół w niedzielę, kiwających się
lewo prawo śpiewaków oraz mistrza ceremonii z misją i mikrofonem przed nimi.
Kwintesencja czarnej muzyki po raz nie wiem który. Stary Commona na końcu
swoją gadką jak zwykle wprowadza trochę pretensji; do wybaczenia, w końcu to
tradycja, a jest to słowo-klucz do zrozumienia "Be". 8/10

No to sumuję. Polecam centralnie wszystkim, może poza jednostkami mającymi
totalną alergię na Murzynów. Jeśli wcześniej ktoś dotarł do rzeczy typu
D'Angelo, Erykah Badu, Jill Scott, albo klasyki gatunku z lat 60/70, a mimo
to hip hop wydaje mu się niestrawny - niech posłucha. Jeśli ktoś postrzega
trendy pozwalające wybijać się miernotom w rodzaju 50 Centa za ubliżające
dobremu smakowi - niech posłucha. Jeśli ktoś szuka doskonałej płyty hip
hopowej - niech posłucha.
9,5/10 i idźcie z Bogiem po ten album.

<a href="ht