Roots Manuva "Awfully Deep"

[glebogryzarka1]

a tu jest treść

[glebogryzarka1]

Entuzjastą dużej części twórczości Rodneya Smitha byłem od usłyszenia "Witness
the Fitness" (czyli w sumie od niedawna). Wyposażyłem się zarówno w pierwszy
album "Brand New Second Hand", jak i w drugi "Run Come Save Me", darowałem
sobie "Dub Come Save Me" i wpadając w niekłamany zachwyt zwłaszcza nad
liryczną, refleksyjną stroną Manuva MC (tak jak w "Sinny Sin Sins" czy "Dreamy
Days") czekałem na nowy album. Mam go - i słucham - od dwóch tygodni, czas na
przemyślenia:

1) Mind 2 Motion
Dubowy pełzający bas, afrykańskie talking drums, spogłosowana gitarka, dobrze
brzmiący rimshot (a może to piccolosnare) - stopa za sucha. Roots w refrenie
proponuje wielogłosowy toasting (ten patent powtórzy się jeszcze na albumie
wiele razy). Fajne niby-dęciaki z syntezatora. Ogólnie mało jednak tu
syntetyków i dlatego to numer niereprezentatywny dla całego albumu. Na otwarcie
niezły, bo konkretny, mimo braku kopa. 7/10

2) Awfully Deep
Kopa otrzymujemy natomiast tu. Gruba stopa, świetny bas z analoga, numer brzmi
jakby cały aranż zrobiono na analogu właśnie, z zamiarem wykreowania czegoś w
rodzaju atmosfery horroru. Oparty na sekundowej progresji, ze znakomitym
refrenem i Rootsem w wybitnej formie - fraza "they said Mr Smith, please calm
down, we're not here to hurt you" zostaje w głowie na długo. 9/10

3) Cause 4 Pause
Najlepsze, najtłustsze beaty na tym albumie pojawiają się w skitach (których
naliczymy dwa). Skity to również jedyna okazja, by usłyszeć bazę z gitary
basowej, a nie syntezatora. Dlaczego to nie jest pełnoprawny utwór? Może za
wolny? 8/10

4) Colossal Insight
Rozwija się długo, rządzące tu niepodzielnie syntezatory (Korg Triton?) na
pograniczu fałszu ale jednak nie, faaaajne. Dość ciekawy beat z hihatami
wysterowanymi gdzieś w okolice 12 kHz (GWIŻŻŻDŻŻŻĄ) i werblem wyłącznie na
cztery. Doskonały refren (to był pierwszy singiel z płyty), Roots po swojemu
pływa po beacie ale tu jak gdyby z mniejszym tzw. tyłem, czyli jest bardziej
osadzony niż spóźniony. 8/10

5) Too Cold
Drugi singiel z albumu. Dla mnie pogrzeb. Cienki beat, beznadziejne rymy (każdy
takt pierwszego wersu kończy się słowem "man" - co to jest?, a druga ma
zamknięcie zupełnie bez sensu, w połowie frazy). Gwoździem, niestety do trumny,
jest podkład oparty o sample z muzyki klasycznej. Przypomina amerykański trend
sprzed paru lat, kiedy to producenci brzmieli jakby masowo wykupili zeszyty z
serii "Muzyka mistrzów". Jedyne, co trochę ratuje numer, to refren. 2/10

6) A Haunting
Taaaaaak! Czegoś takiego już dawno nie słyszałem! Kurwa, to brzmi jak powrót
The Specials z pierwszych dwóch płyt (tylko bez Terry Halla - hehe). Bardzo
reggae'owe i zgodnie z tytułem niepokojące, molowe. Zajebiste dęciaki, brak
właściwie beatu (zamiast tego mamy darbouka, djembe i takie tam - niesposób
odróżnić). Dużo charakterystycznych bulgoczących efektów dźwiękowych z
analogów. Roots na zupełnym offbeacie, wraca w puls tylko na refren -
tradycyjnie bardzo dobry. 9/10

7) Rebel Heart
O, a to kawałek reprezentatywny dla brytyjskiego hip hopu AD 2005. Tak jakby
Manuva chciał zacząć rymować jak Taz. A zważywszy, że nie jest to styl
najświeższy (czy nie przypomina Busta Rhymesa z końca ubiegłego wieku - na ten
przykład proszę kogo?), minus dla mnie. Do tego podkład nieciekawy, cykający.
4/10

8) Chin High
Zupełny odjazd. Mój kolega muzykolog nazwał ten numer "Centrum Sztuki
Współczesnej". Gdyby nie fajny emceeing, nie byłoby za wiele do słuchania, bo
całość jest do tego cholernie powtarzalna. Refren żaden. Dla odmiany. Ciekawe,
że remiks (Manuvadelics Version), brzmiący jak electropunk w rytmie
drum'n'bass, jest o kilka klas lepszy i dostałby ode mnie maksymalną notę. 3/10

9) Babylon Medicine
Wchodzimy powtórnie w klimaty reggae, tym razem z posmakiem orientalnym
hinduskim, także dzięki syntezatorom (które tym razem brzmią jak Roland SH).
Beat oparty o bębny nyabinghi (charakterystyczne dla dubu). Stonowany numer,
buja bardzo. Na mikrofonie jest świetnie, typowa dla Smitha swobodna fraza ze
sporadycznym podśpiewywaniem. 7/10

10) Pause 4 Cause
Skit jak Cause 4 Pause, tylko z inną gadką i nieco innym aranżem, bardziej
rozbudowanym. Ponieważ to jednak powtórka, ocenę dzielę na dwa. 4/10

11) Move Ya Loin
Zapowiada się na bardziej klasycznie hip hopowy, ale reggae'ową patykowatą
gitarę tłumioną na mostku i dęciaki w refrenie mamy, a pod koniec dochodzi
jeszcze akcentowane na parzyste ósemki coś i robi się ultrajamajsko. Gościnny
Lotek ma dobry zachrypnięty głos (którego nie żyłuje - plus, bo zrobiłby się
growling), ale jest za mało zrelaksowany jak na taki styl. Znów wodnisty,
dubowy bas, trochę szkoda, i parę eksperymentów z beatem pod koniec. Bardzo
porządny numer. 7/10

12) Thinking
Stanowczo syntetyczny numer (większość soundów trąci albo sinusoidą, albo piłą,
jak generatory dźwięku ze starych komputerów), brzmienie bardzo pełne (za beat
nagroda specjalna - naturalne hihaty, dość gruba stopa, może przydałoby się
mniej pogłosu na rimshot), linia basu mistrzowska. Znakomity refren, absolutnie
mistrzowskie rymy. Klimat bardziej refleksyjny. 10/10

13) The Falling
Najlepszy numer z płyty. Czegoś tak zamyślonego Manuva nigdy jeszcze nie
nagrał - może "Sinny Sin Sins", ale tamten nie miał tak dobrego podkładu. Beat
jak na ten album wręcz prostacki (ale soundowo, dla odmiany, bez zarzutu - to
jakaś zależność chyba, że im prostszy beat tym więcej czasu na dopieszczenie
brzmienia ;>). Ciekawe akordy zaznaczane kosmicznie brzmiącymi padami, na nich
grają sobie akustyczne, superciemne piano i jaśniejszy hammond. Bas oszczędny i
bardzo dobrze. Między zwrotkami w charakterze mostka pojawia się sekcja dęta z
prostym, ale szlachetnym motywem. Pod koniec jest nawet gitara, też ładna
(przester + pogłos) i pasuje. Głos Manuvy bardzo spokojny, niski, z delikatnym
reverbem, rymy na najwyższym poziomie. Brak refrenu nie przeszkadza. 10/10, ale
mógłbym na spoko dać 11/10, wątpię czy w tym roku usłyszę jeszcze coś lepszego.

14) Toothbrush
Zaczyna się mocno przerobioną (chorus) gitarą, potem mamy typowe sekundowe
przesunięcia punktowane właściwie tylko przez syntezator, coś co brzmi jak
pianet Hohnera, analogowy bas (tłustszy niż zazwyczaj) i suchy, zbyt suchy
beat. Gitara wraca w toastowanym (tu nieco przesadnie operetkowo - ale utwór w
końcu nazywa się "Szczoteczka do zębów", nie?) refrenie. Wersy niezłe, ale
słyszałem już lepsze, może trochę za gęsto z tekstem. 6/10

Ogólnie 8/10. Trochę zbyt nierówno, ale przynajmniej cały czas coś się dzieje,
a perełki jak już są to rozpieprzają. Nie jestem ani trochę zawiedziony.

[d84]

Ha, a miałem założyć taki hajpujący temat jakiś czas temu ale mnie
wyprzedzono ;)

Fachowa analiza btw. Odczucia mam bardzo podobne, też uznaję "Too Cold" za
kaszanę (nie ma to jak wybrać najgorszy utwór z płyty na promocję :) i
najbardziej podoba mi się "Falling" i utwór tytułowy.

[humbak]

No byczo! Że też to przegapiłem:/ Świetna recka:) Nadal jeszcze podoba mi się
mniej niż Run, ale jest coraz lepiej. Znakomite A Haunting. Bardzo fajne rymy w
nim się pojawiają. I ten efekt po tigerze... pojęcia nie mam co to, ale wyszło
świetnie:)
Brak zgody przy Rebel Heart. Lubię takie nibybreakowe dźwięki... tylk mogłby być
bardziej urozmaicone. Refren niczego sobie, choć te kobiecinki w tle raczej zbędne.
High Chin mogłoby być tylko w dremowej wersji:), fajny podkład w Move Ya Loin.
Ta jamajka gdzieś się tam od początku czai.
The Falling jakoś średnio podchodzi. Zrobione z rozmachem, podobne do Dreamy
Days klimatem, ale jakoś mniej ciekawe w moim odczuciu. Wszytko psuje ten
kosmiczny podkład:/