SMILE po dwóch latach

[cze67]

Po dwóch - dla większości słuchających tej płyty, dla mnie - po półtora roku
od pierwszego słuchania... No bo zachciało mi się znów po tych nowych
Beatlesach, bo mi się jakoś z nimi skojarzyło (CIEKAWE CZEMU)...

I cóż, się rozczarowałem, a mówić wprost - wynudziła mnie ta płyta (choć przy
Good Vibrations było wzruszenie). Ale reszta, poza chlubnymi wyjątkami
(sekwencja od Song for Children do Surf's Up, Vega-Tables oraz, chyba
najbardziej, Mrs. O'Leary's Cow) wydała mi się jakaś taka nijaka. I z tego
wszystkiego, zaczął mnie w dodatku denerować starczy głos Briana.

No nie wiem...

[pytajnick]

Też tak, niestety, mam. Zapodałem sobie jakiś tydzień temu pod kątem zbadania,
ile z zachwytu przetrwało (nie tak wielkiego zachwytu, jak u co poniektórych i w
co poniektórych serwisach, ale jednak). I w sumie niewiele przetrwało. Tzn. jest
ok i ślicznie, ale właśnie tylko momentami dalej zachwyca, a intensywne
słuchanie całego albumu lekko męczy.

[cze67]

Może jest tak, że teraz oceniamy SAMĄ muzykę zawartą na płycie a nie całe
WYDARZENIE. Nie, że muzyka jest kiepska. Bo nie jest. To nadal jest bardzo
przyzwoita płyta. Ale może fakt samego nagrania jej przez Briana PO TYLU LATACH
przesłaniał nam nieco jej słabości.

[ihopeyouwilllikeme]

Kiedy to włączyłem ostatnio nie mogłem uwierzyć własnym uszom. Toż w
kategorii " nagromadzenie kiczu na minutę " tacy The Darkness plasują się za
Smile o całe kilometry. Niemniej wciąż mi się podoba, tylko nie rozumiem, czemu
wcześniej tego nie zauważyłem ( na Pet Sounds tego problemu dla mnie nie ma ).

[cze67]

Ciekawe:
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=78&w=53919392&wv.x=1&v=2&s=0
jakaś choroba, czy co? Nagle ludność (w tym ja) ocknęła się ze Smile w nocniku.

[ihopeyouwilllikeme]

I jak zwykle Vulture miał rację.

[grimsrund]

He he, skoro tak, to chyba czas, żebym to wreszcie przesłuchał :)