Miles Davis - Top 5

[pszemcio1]

Kurde zakładam wątek o Milesie bo przeczytałem książkę, wsłuchuje sie
ostatnio w albumy i Miles to taka moja furtka do jazzu. Dzięki niemu
siegnąłem też po albumy Hancocka , dawnego Stańki no i zamierzam zgłębiac
kolejnych. Nigdy, mimo wielu podejśc, nie czułem się na siłach by słuchać
jazzu w takim stopniu jak teraz. Nigdy też nie sprawiało mi to tyle frajdy
(dorastam? :). Serio, podjarka jaką mam obecnie w związku z tym przypomina
podjarkę jaką miałem gdy w ostatnich klasach podstawówki wziąłem się za
klasyków rocka. tak więc wybieramy top 5 Milesa. Pięć bo znam na razie 6
albumów tylko :) ale jak ktoś chce więcej to śmiało. dla mnie będzie to też
wskazówka po co sięgnąć w następnym podejsciu (bazowanie na allmusic staje
się nudne:) a więc:

1. In a Silent Way - myślałem ze nic mi się bardziej nie spodoba niz Kind of
blue, ale ten rytm , ta jazda, to podkręcanie tempa w utworze tytułowym. Ten
taki rockowy kop (znawcy mówią - fusion:) TO JEST TO!

2. Kind of blue - znawcy mówią "jazz modalny" , tzn chyba nawet sam Miles to
mówił. Ja nie wiem na czym to ma polegać, jak zacząłem słuchac to pomyslałem -
to jest to co przychodzi mi do głowy gdy ktos mówi "jazz" . No fantastyczne,
i te solówki Coltrane'a . brak słów

3. Bitches Brew - Właściwie to od niedawna słucham, a materiał obszerny, ale
wiem że to jest ZNOWU TO, choć pewnie nieco trudniejsze, jakby jeszcze
bardziej urozmaicone niz "Silent way". Dla mnie przede wszystkim przedługaśny
utwór tytułowy.

4. Porgy and Bess - czyli Gershwin w wersji Milesa, a więc taki troche jazz
musicalowy z wieloma świetnymi momentami, do słuchania tylko w całości , no i
z Summertime.

5 - Birth of the Cool - czyli początki drogi muzycznej Milesa. coś co
definiuje styl cool (według znawców:) i co taką trochę powściagliwością miało
być w opzycji do bebopu. w sumie krótkie utwory których świetnie się słucha.

tyle ode mnie

[braineater]

hih
niemozliwe, bo Milesów było duzo więcej niż pięciu:) Ale spróbujemy.

1) Tribute to Jack Johnson - nie ma drugiej takiej płyty na świecie. Rozwala
mózg na wszystkich poziomach odsłuchiwania. Można jej słuchac jako jednego z
najbardziej energetycznych albumów w dziejach muzyki, gdzie szaleństwo
improwizacji miesza się z punkowym 'who cares jak gramy, ważne żeby szedł ogień
z dupy', gdzie kompletnie odjechane trąbki wpakowane są w w perkusję toczacą
się z siłą walca, gdzie w każdej nucie słychać totalną radochę wszystkich
uczestników sesji, że no chłopaki, polecieliśmy w kosmos. No i wieńczący dzieło
koniec, który wgniata w fotel.

2) Conception - Miles, Getz, Koonitz - w kategoriach sportowych, to jakby
wpuścić Muhammanda Ali, Sugar Ray'a i Chrisa Byrda na ring i kazać im grać w
trójpolowe szachy, tak jakby chcieli znokautować przeciwnika. Każdy pokazuje co
potrafi, a razem potrafią tyle, że nikt już tak nie potrafi, przy czym
najgenialniejsze w tej płycie jest to, w jaki sposób potrafią się idealnie
zgrać, zrezygnować z gwiazdorstwa i podporządkować się muzyce.

3)M.D.Quintet - Workin', Cookin', Steamin' - trylogia na której pokazano
wszystko, co da się pokazać w jazzie sprzed ery free i czasów cybernetyki w
muzyce. Poniekąd dziś brzmi jak knajpiane granie do kotleta, tyle, że jest to
fundament całego tego typu jazzowego izi listenin, jego dinozaurzy praprzodek,
który nawet po 50 lat jest tysiąckroć bardziej świeży, niz poronione bastardy w
stylu Kennyego G czy tej tam, barbie z saksofonem (Dulfer?)

4) Bitches Brew - płyta mobilna. Znaczy w okresach poddawania się nałogom staje
się najwazniejszą płytą z katalogu Milesa, bo jest to najczystszy zapis co
dzieje się w zacpaną głowę i jako OST do THC i innych uzywek po dziś dzień nie
wymyslono lepszego materiału (powinne podlegac prohibicji na równi z działką
skuna), w rzadkich chwilach trzeźwości zaczyna jednak męczyć - przede wszystkim
długością (complete sessions to ponad 4 godziny) i gęstością materiału, w
sporej częsci złozonego z krótkich wkrętów, które mają na celu rozregulowanie
mózgu słuchacza. Robią to skutecznie.

5) Windą na szafot - czyli materiał który w temacie nostalgia, smutek,
melankolija, bije na łeb Symfonię Pieśni żałobnych czy Requiem i sto mil za
sobą zostawia Waits'owe Blue Valentine. Najlepszy soundtrack w historii? Na
pewno. Ale prócz tego płyta od której nie sposób się uwolnić, raz wysłuchana
zostaje w uszach na zawsze i zawsze przychodzi kiedyś 3 nad ranem, kiedy nie ma
innego wyjścia i odpala się Windę po raz milionsiedemsetosiemdziesiątyósmy.

6) Complete Cellar Dors Session - dziwna płyta bo to nie Miles rządzi. Davies
jest schowany z tyłu, usuwa się w cień i robi za tło dla McLaughlina. Przy
pomocy trąbki tworzy kurtynę dźwięków, na której McL. wyswietla swoje
precyzyjne nutki i tworzy przedziwne, mocno latino pasaże.

7)Birth of the Cool - Absolutny początek, zestaw żelaznych hiciaków, płytka
która rozbuja każdego i wszędzie, słuchana z nieustającym bananem na twarzy.
Jeszce słychac próby trzymania się w 'kanonie', wiarę w tradycję, ale narkotyki
na szczęscie robia swoje i w takich kawałkach, jak Moon dreams czy Deception,
Miles juz pokazuje kim będzie za 10 lat.

8)You Under Arrest - prócz elementu polskiego, płyta ważna z tego powodu, że
cokolwiek przepowiada pojawienie się wariatów nastepnych dekad - Ribotta, Zorna
etc. Z poczatku męczy, wydaje sie niespójna i chaotyczna, po kilku odsłuchach
okazuje się, że jednak tak ma być. To jest jazz, to musi boleć, na takiej samej
zasadzie jak tu jest Polska, tu się płacze.

9) Doo-Bop - znaczy niby wszyscy wiemy, że cały acid ciagnie się od
HeadHuntersów Hancocka, tyle, że gdyby nie Doo-Bop o acid jazzie słyszeliby
pewnie miłosnicy audycji radiowych o 2 w nocy. A tak wystarczyło, że Miles dał
etykietę, by wykreować całkiem pręzny i z perspektywy 15 lat dośc istotny
gatunek muzyczny. Przy czym chyba najbardziej przystepna i popowa płyta Milesa,
prócz porażek w stylu Siesty, Amandli czy Tutu

10) Nie do końca Miles, ale za to jak dla mnie spotkanie trzech bogów na jednym
koncercie - Miles Davies, Prince, Maceo Parker - Live at Paisley Park 1981. W
kategorii płyta na zywo mistrzostwo świata, w kategorii Prince, nie ma lepszego
materiału. Księciuniu wspina się na wyzyny wokalne i aranżacyjne, a Miles jest
sobą - wchodzi w mniej więcej jednej trzecie koncertu, trafia idealnie w takt i
nastrój i ciągnie niesamowite solówki przez kilkanacie minut, po to by po
chwili zmienić się w regularsa z sekcji dętej, której jak głosi ledżend, nigdy
wcześniej nie słyszał.

P:)
O pozostałych tez tak mogę. Dłuuuuuuuuuuuuuuuugo:)

[pszemcio1]

braineater napisał:

> 9) Doo-Bop - znaczy niby wszyscy wiemy, że cały acid ciagnie się od
> HeadHuntersów Hancocka

a nie "On the corner"?

[braineater]

medialnie jednak HeadHunters robi za poczatek. Skreczerzy po raz pierwszy, rap
jako forma wokalna, sampling uzywany w sposób taki jak robi się to dziś. On the
Corner za bardzo jeszce chyba tkwił w czarnej muzyce lat 70' - funku i
okolicach, a te wszystkie pozostałe elementy pojawiły sie dopiero później. Nie
chce mi się sprawdzać, ale pierwsze pojawienie się w mediach h-h to jest
dopiero końcówka lat 70 - 79' chyba i GrandMaster Flash, a dopiero potem za tym
poszli jazzmani.

P:)

[pszemcio1]

braineater napisał:

> medialnie jednak HeadHunters robi za poczatek. Skreczerzy po raz pierwszy,
rap
> jako forma wokalna, sampling uzywany w sposób taki jak robi się to dziś. On
the
>
> Corner za bardzo jeszce chyba tkwił w czarnej muzyce lat 70' - funku i

tzn pytam bo w autobiografii Miles pisał jak był wkurwony po sukcesie Head
Hunters bo on to wcześniej robił na On the corner. sam tej płyty nie słyszałem
ale Head Hunters sie od jakiegos czasu zasłuchuje. wokal? serio? ja tam
szczerze mówiąc wokalu ni hu hu, ale może za mało uwaznie słuchałem albo mi sie
myli z jakimis samplami:)

[glebogryzarka1]

> medialnie jednak HeadHunters robi za poczatek. Skreczerzy po raz pierwszy,
> rap jako forma wokalna, sampling uzywany w sposób taki jak robi się to dziś

Masz na myśli "Future Shock" może?

[braineater]

<sprawdzać, zanim zacznę się wymondszac>
Namieszaliście mi:)
Glebo ma rację - Future Shock, to raz, skąd mi się wzięło HeadHunters nie wiem,
to dwa, trzy z tymi wokalmi to musze sprawdzić, bo dawno nie, cztery, się
popisałem:)

P:)

[winoman]

> 3)M.D.Quintet - Workin', Cookin', Steamin' - trylogia

Hmm, a Relaxin'? Nagrana tego samego dnia co większość materiału na pozostałych
trzech.

Pozdrawiam!

[obly]

moje top fajf
(a pro po: świetny film polecam: High Fidelity (poslki tytół: Przeboje i
Podboje hahahaha) w sensie jak go oglądam to mi się to forum kojarzy;)))) facet
tam wypisuje sobie różne top fajfy:
rzucenie go
praca
i inne:
ten łysy ze sklepiku to nawet do Ilhana podobny a Cusack ciut do Kubasy ;)) tak
mi sie spodobał (choć to letka komedyjka jest, ale muzyczna) ze sobie książkę
zamówiłem do łóżka Nicka Hornbyego, polski tytuł też nie lepszy: Wierność w
stereo. Polska ma bardzo złych tłumaczy. Niestety jedynym dobrym tłumaczeniem
było by pozostawienie oryginału i jego zrozumiałej dla nas wieloznaczności.
niemniej wracamy do tematu postu:

moje top fajfy MD się zmieniają:
teraz to bedzie kompilacja brajnowej i tworzyciela postu (niemniej
najszczesliwiej byłoby top fajfy płyt Milesa tworzyć piątkami czyli pierwsza
piątka, druga piątka, trzecia piątka, itp...):

na dzień dziś jest tak (ale rok temu bylo kompletnie inaczej i za rok tez
bedzie inaczej ale juz mniej):

1.
- Tribute to Jack Johnson
- Bitches Brew
- In a Silent Way (te trzy płyty ustawiam jako numer raz, duzo je łączy i mnie
zwalają z nóg tak samo, nie umiem ich rozdzielić po prostu ,przepraszam za
oszukaństwo)
2. Windą na szafot - w pełni podklejam sie pod brajankowy opisik urazów
usznych. sam film jest dosc ciekawym uzupełnieniem, ale niekoniecznym. był w
zwierciadle którymś z pół roku temu. film z tzw nurtu "prochowiec i papieros"
ale naprawde fajny.
3. Aura - płyta o kolorkach - jak dla mnie niespotykany dotyk przez uszy dna
oka. polecam wszystkim.
4. Live Evil - najmocniejsza płyta z tego co słyszałem MD, nie jest równa, jest
to taki troszke kulawy ukłonik w stronę Heńka(Hendrixa). niemniej mnie urzeka.
5.
- Agharta,
- Pangaea - dwa dwupłytowe albumy koncertowe z trasy po Japonii- w sumie
troszkę Miles po nich zamilkł wymęczony dragami i wódeczką na kilka lat.

na płytach Milesa zaczałem poznawać jazz i zaczałem rozpoznawać poszczególnych
muzyków i od nich wybiegłem w świat dzwieków gwiazd których zebrał w róznych
okresach MD, i smiem nawet twierdzic ze niektórzy lepiej sie na nich prezentują
jak na swoich solowych ;))) to chyba była jedna z najmocniejszych cech MD
umiejętność odważnego dobierania sobie kompanów do grania.
Przez MD lubię i szperam: McLaughlin, Hancock, Corea, Coltrane (jest cudowny i
polecam jego album love supreme), Monk (ten akurat mało wyst. z milesem ale tak
go poznałem - polecam), Wayne Shorter, Joe Zawinul, Scofield i wielu innych
których juz nie pomnę.
Dzięki niemu tez wrecz unikam (choć swietnym i szanowanym basistą jest):
Marcusa Millera i wszelkich płyt MD na których M.Miller wyraźniej piętnował
muzykę swoją osobowością muzyczną. (np Tutu) (powiem szczerze: nie wiem
dlaczego ale mnie to raczej nawet nie interesuje)
Do tego nie lubię osobiście okresu działań MD z Gilem Evansem, tak samo płyty
Kind of Blue ale to jest moja ułomność bardziej niż tych płyt, ułomność którą
sobie wspaniałomyślnie wybaczam.

[jazzfoxy]

Bitches Brew
Kind Of Blue
In A Silent Way
Agharta
A Tribute To Jack Johnson

[marxx]

Ja troszke zamieszam w tym cudownym watku i napisze ze nie ma to jak pianinko,
Bill Evans albo Thelonious Monk. Zadna traba nigdy nie bedzie tak cudownie
dzialala jak klawisze!
m

[gregkor]

1. "Water Babies"
2. "E.S.P"
3. "Kind of Blue"
4. "Nefertiti"
5. "Amandla"

[jazzfoxy]

Nikt nie wymienil "Sketches of Spain", a to piekna plyta.

[obly]

ja jej nie wymieniłem z nadzwyczajną starannością.
wręcz chciałem zmanipulować i poddać w wątpliwość jej istnienie ;))

[pszemcio1]

> Nikt nie wymienil "Sketches of Spain", a to piekna plyta.

w zasadzie stawiam na równi z Porgy & Bess, oczywiście git z tym że ja mam
trochę uraz do dźwięków typu Zorro:), ale to juz w mojej głowie takie cuś