boję się

[tachazit]

Boję się samotności, odpowiedzialności i poniesienia konsekwencji.
Chciałabym mieć dziecko w pełnej rodzinie, nie chcę być samotną matką
gnieżdżącą się z dzieckiem w kawalerce. Zawsze marzyłam o tym by moje dziecko
miało wspaniałego ojca. Chciałam mieć rodzinę.
Miałam romans z żonatym facetem i boję się, że jestem w ciąży. Nie liczę na
to, że on zostawi swoją rodzinę. Wyobrażam sobie najczarniejsze scenariusze
mojego życia. Dzisiejszej nocy nie zmrużyłam oka. Nigdy nie miałam dziecka,
mam 32 lata. Boję się że nie podołam sama, że wybiorę "proste" wyjście,
pozbycie się kogoś, kogo nie planowałam. Czuję strach przed samotnością,
przed koniecznością ogromnej zmiany, przed odpowiedzialnością. Proszę was o
wsparcie.

[guleranda]

Droga tachazit!
Będziesz mamą-gratulacje!!Dziecko dodaje sił,niesie ze sobą same
szczęście,każdy z nim dzień jest wspaniała przygodą.Fakt-czasem jest trudno-
szczegolnie na poczatku,ale dziecko to wszystko wynagradza.Dasz sobie rade-nie
martw się-my kobiety jestesmy stworzone do tego by byc matkami.Masz 32lata-
najyzszy czas abyś poznała co to znaczy)))to Twoja szansa.Powodzenia i
pozdrawiam

[reniatoja]

guleranda napisała:

> Droga tachazit!
> Będziesz mamą-gratulacje!!

Ej, przecież jeszcze nie wiadomo, czy bedzie mamą. Dopiero się boi. pRzeważnie
na strachu się kończy. A jeśli bedziesz faktycznie w ciązy to na pewno
poradzisz sobie z pomocą rodziy i taty dziecka. Nie usuwaj ciązy, bo drugiej
szansy możesz juuż nie mieć, Tachazit!

[mamaanieli]

"boję się, ze jestem w ciąży" - czyli że nie wiesz na 100 proc. Zrób test i się
przekonaj. A potem pogadamy Inna rzecz, że w Twoim wieku dziecko nie jest
dramatem (ono w żadnym wieku nie jest dramatem...) POzdrawiam i czekam na
wieści.

Największa stajenna ranga
nie zmieni osła w mustanga...

[tachazit]

Dziewczyny dziekuje za odpowiedzi. Testy zrobilam nawet dwa, oba negatywne.
Dzisiaj bylam u gin. i ona tez nic nie wymacala. Jestem spokojniejsza, chociaz
przeciez pewnosci jeszcze nie mam.
Co mnie jednak bardzo przerazilo to moja wlasna reakcja na potencjalna
wiadomosc o ciazy. I ze zupelnie nie potrafie spojrzec na to pozytywnie. I ze
dziecko to dla mnie dramat i nie rozumiem tych pocieszen w stylu "dziecko to
blogoslawienstwo".
Zeby bylo zabawniej w przychodni spotkalam kolezanke z podstawowki, ktora ma
corke 5-cio letnia. Powiedziala mi, ze chcialaby miec wiecej dzieci, nawet
jesli mialaby je wychowywac sama. Patrzylam na nia z oslupieniem.
To moze nie temat na to forum, ale czy do takiego myslenia mozna dorosnac ?
A moze kobieta dorasta poprzez kochanie dziecka?
Jeszcze raz dziekuje wam za odpowiedzi.

[madzia1708]

jak faktycznie będziesz w ciązy, to na pewno sobie poradzisz ) Masz już 32
lata więc powinnaś już mieć dziecko. Pisz co u Ciebie
Pozdrawiam
Magda

[daba2000]

nigdy nie myśl o aborcji!!gdybyś przezyła poronienie - to wierz mi nigdy nie
posunęłabyś się do świadomego zabójstwa własnego dziecka!!!nie wiem na ile
jesteś świadoma problemów współczesnych kobiet z zajściem w ciążę i utrzymaniem
jej.Poczytaj na forach o tym! Na pewno wtedy ( o ile, oczywiście jesteś w
ciąży!)zastanowisz się milon razy zanim podejmiesz tak drastyczną decyzję!
Życzę powodzenia i na pewno sobie poradzisz! Miłość góry przenosi!!!!A nikt
nigdy nie będzie cię kochał tak jak dziecko-bezwarunkowo!Dla niego zawsze
będziesz najpiękniejsza i najlepsza!

[mindsailor]

Tachazit,

nawet tak nie mysl!!! ja byłam w podobnej sytuacji do Twojej rok temu -
odeszłam od męża i zaszłam w ciążę z żonatym. chcielismy byc razem, ale wtedy
było za wczesnie na ciążę, na poważne plany. przerazało mnie to wszystko - brak
rozwodu, ciąża, niepewność, szkalowanie ze strony rodziny. nie chcialam tego
dziecka, ryczałam jak bóbr nad swoim losem, ze co ja narobiłam, dlaczego mnie
to spotkało. jednak zaczęłam powoli przyzwyczajac sie do mysli, że jestem w
ciązy i bedę mieć dziecko. czytalam duzo na tym forum, oglądałam zdjęcia dzieci
w łonie matki, dzieci abortowanych i coraz bardziej utwierdzałam sie w
przekonaniu, ze dam radę, ze musze, skoro juz sie stało. nawet zaczynałam sie
cieszyć, ze tak sie stało.
poszlismy na pierwsze usg w 8 tyg ciąży. maluszek był, ale nie biło mu
serducho. umarł. wyłam przez pół roku, wpadlam w depresję, obarczałam sie
poczuciem winy, w czym mnie dodatkowo i skutecznie utwierdzala rodzina (że
dobrze mi tak, skoro zyje niemoralnie, ze dziecko czulo, że jest niechciane i
niekochane i dlatego umarło itp).
było bardzo ciężko. minął rok, jestesmy razem z nie-mężem. jestem w drugiej
ciąży, tez nie do końca planowanej, ale za to chcianej. jutro idziemy na
pierwsze usg zobaczyc nasze szczęście)) tym razem musi sie udac i musi byc
dobrze
Tachazit, wiem, co czujesz i przezywasz.spróbuj oswoic sie z myslą, że będziesz
mamą (o ile będziesz). strata dziecka, nawet niechcianego to największy
koszmar, jaki moge sobie wyobrazić. nie jestes małolatą, dasz radę.
trzymam za Ciebie kciuki)
pozdrawiam serdecznie
Ania

[tachazit]

Aniu - bardzo dziekuje ze mi to wszystko opisalas. I bardzo wspolczuje, ze
mialas takie przezycia. Zycze Ci aby twoje male szczescie bylo zdrowe i silne.

Nawet jesli nie jestem w ciazy teraz to moze powinnam przewartosciowac sobie
swoje podejscie do rodzenia dzieci, bo jak widze na tym i innych forach,
dawanie zycia jest naturalnym odruchem prawie kazdej kobiety. A dla mnie nie
wiem czemu wydaje sie to jakas gora nie do pokonania. Te pare dni stresu troche
mnie nauczyly, a naprawde chcialabym mniej dramatycznie to wszystko widziec.

pozdrawiam Cie cieplo

[mamaanieli]

I mnei się wydaje, ze czas na małe podsumowanie i wartościowanie Pozdrawiam
serdecznie i życzę szczęścia w życiu

[wanilia3]

Tachazit... szczerze: nie zawsze dzieje sie jakbyśmy sobie tego
życzyli /niestety/;
pomyśl co gorsze: czy wyrzuty sumienia że zniszczyłaś życie-część ciebie,i
konsekwencje takie że możesz nie miec już w ogóle dzieci-odpukać!/rożne są
komplikacje/ czy to że bedziesz matką z maluchem... wierz mi co ma być to
bedzie jak masz znaleźć męża wymarzonego to znajdziesz i z dzieckiem.
Wydaje mi się że jak masz już 32 lata to powinnaś myślec o maluchu... ojciec
niech płaci alimenty(nie ma co patrzeć że żona jego sie dowie-niech poniesie
część odpowiedzialności-sama malca nie zrobiłaś) a nie na siebie kase będziesz
brać a na malca/na jego przyszłość/
Każda kobieta w głębi duszy jest silna jeżeli ma o co walczyć. Ty masz!

Głowa do góry!!! Zastanów sie bardzo roztropnie! Zebys żadnej decyzji nie
żałowała pózniej. Myślę ze jakąkolwiek podejmiesz decyzje musi ona być
przemyślana i co najważniejsze skonsultowana z ojcem dziecka mimo wszystko.

Daj znać co się dzieje.
pozdrawiam