dziecko niechciane

[rozafa]

mam pytanie czy ktoras z WAS jest matka dziecka niechcianego nieplanowanego?
ja mam dziecko z nieplanowanej ciazy ktora chcialam usunac ale jednak nie
odwazylam sie wtedy cala ciaze niekochalam tego dziecka moj chlopak obecny
maz kochal je od zawsze ale ja nie i teraz dziecko ma juz prawie rok a ja
nadal nie umiem sie odnalzezc w macierzynstwie mam depresje rozne zmienne
nastroje itp ale zastanawia mnie fakt czy moje dziecko bedzie mialo problemy
psychiczne spowodowane tym ze bylo przeze mnie bardzo niechciane wrecz
odrzucone podczas ciazy??
dodam ze dziecko jest piekne madre i na szczescie zdrowe wszyskich wkolo
zachwyca mysle ze stara sie mi przypodobac owszem kocham je ale czuje ze za
malo.... za ono zasluguje na lepsza matke niz ja
pozdrawiam

[rozafa]

dodam ze urodzilam dziecko w kraju gdzie aborcja jest calkowiecie legalna na
zyczenie kobiety bardzo powszechna takze moja decyzja nie byla spowodowana tzw
ustawa.

Nie myśl, ze NIE chciałaś itd.

[olamka1]

... po prostu przestań o tym myśleć, przestań zastanawiać się czy kochasz, że
nie chciałaś go itd... . To przeszłość! Urodziłaś i to się liczy. Nie myśl czy
kochasz za mało czy ono odczuje ciążowe odrzucenie. Jesli dziecko coś odczuje to
TERAŹNIEJSZE Twoje stresy i wahania... Przestań się tym zadręczać. Żyj tym co
jest teraz!

[rozafa]

dziekuje ze odpisalas, moze to niewlasciwe forum ale czuje ze tez mnie
czesciowo dotyczy, teraz ja mam depresje stany zalamania i zwatpienia itp od
pol roku jestem samotna matka, zuplenie nie umiem sie odnalezc w macierzynstwie
boje sie o moja corke aby byla normalnym dzieckiem bez zaburzen psychicznych,
TAK TERAZNIEJSZOSC jest najwazniejsza, kiedys w przeszlosci mialam poronienie
samoistne do ktorego czesciowo sama sie przyczynilam bylam w szpitalu i gdy
bylo juz po wszystkim odczulam ogromna ulge pozniej bardzo balam sie ciazy
myslalam ze nigdy nie bede miec dzieci poprostu nie nadaje sie na matke.Teraz
zuplenie sobie nie radze moje dziecko zuplenie mnie nie cieszy moze jestem
potworem moze jakas dziwna ale nieumiem kochac jak powinnam mojej corki
obwiniam ja ze zamknela mi drzwi na swiat , dbam o nia troszcze sie caly dzien
jestem razem z nia ale moje zachowania sa jakby mechaniczne robie tak bo uwazam
ze trzeba sie opiekowac dzieckiem ktore jest male bezbronne a nie dlatego ze
wynika to z mojej wielkiej milosci.Przepraszam ze sie tak rozpisuje ale musze
czasem komus powiedziec jak to jest a to juz rok jak mam dziecko.
pozdrawiam

[madzia1708]

Ja to myślę, ze może jesteś zwyczajnie przemęczona. Czy to trwa od zawsze, czy
może coś wpłynęło, ze tak się zachowujesz, a w zasadzie się zastanawiasz nad
zachowaniem. Być może jesteś super mamą, tylko Ci się wydaje, ze tak nie jest.
Nie ma idealnych matek. Może Twoja miłość, ta, o której piszesz, ze jest jakby
mechaniczna jest silniejsza od tej, którą ja darzę moje dziecko?
Rozafko musisz wstawać rano i myśleć, ze jest wszystko ok, uśmiechaj się jak
tylko otworzysz oczy ) wiele zależy od podejścia, od naszej psychiki. Jak
sama się nastawisz do życia optymistycznie, to tak włąsnie będzie ) Pomyśl,
ze ta maleńka istotka jest przedłużeniem Twojego życia, uwierz, że nie ma
znaczenia co sobie myślałas w ciąży. Są dzieci porzucone, które adoptują obcy
ludzie, dzieci te wyrastają na normalnych ludzi, własnie dzięki miłości )

Będzie ok, tylko sama musisz w to uwierzyć, że jesteś szczęśliwa, ze dziecko
jest tylko Twoje, nikt Ci jego nie zabierze i ono ZAWSZE będzie z Tobą, czy
bedziesz biedna czy bogata, chora czy zdrowa... Ty dla tego dziecka jesteś
całym światem

Pozdrawiam ) Głowa do góry )
Magda

[nati1011]

Myślę, że troszeczkę uległaś wizji kolorowych czasopism i brazylijskich
seriali ))

Miłość to nie jest wybuch fajerwerków, ciągła euforia i motyle w brzuchu.
Miłość przez wielkie M to być z kimś, opiekować się , troszczyć, pragnąć jego
dobra... Czyli wszystko to co czytam w twoim poście. Myślę, że powodem twojego
smutku jest nie dziecko, ale twoje samotne macieżyństwo. Jeżeli ty nie jesteś
do końca szczęśliwa, albo wręcz nieszczęśliwa to trudno byś cieszyła się
dzieckiem. Może wręcz cię złości, dlaczego jest ciągle takie radosne, podczas
gdy ty wewnętrznie płaczesz. Może wyrzuć to wszystko z siebie - tak szczerze aż
do bólu. Powinno pomóc. A my chętnie ci pomożemy.

[blum5]

jezeli nie kochalabys swojego dziecka to oddalabys ja komus, albo po prostu nie
robila dla niej tego wszystkiego co robisz. nie musisz szalec z milosci jak
widzisz dziecko, wystarczy ze sie o dziecko troszczysz , a tak naprawde to ono
cie kocha nad zycie, i nie ma pojecia ze mama czuje to co ty czujesz -ze jej nie
kochasz.
ja mam dwoje dzieci, pierwsz ciaze cala przeplakalam bo byla nieplanowana, nie
chcialam dziecka, po urodzeniu corki wcale nie bylam szczescliwa, znowu wpadlam
w placzliwy okres(podczas gdy moj maz od poczatku kochal to dziecko), zdawalam
sobie sprawe z tego ze moje zycie zmienilo sie bezpowrotnie , i wcale nie na
lepsze i nie rozumialam tych wszytskich zachwyconych matek w szpitalu, ktore sie
rozczulaly nad swoimi malenstwami. w ogole mnie trafia takie slodkie podejscie
do dzieci(mieszkam w usa i co chwile slysze 'cute, beautiful etz. i mnie to
denerwuje< bo nie znosze slodzenia i cukrowania. do swoich dzieci podchodze
konkretnie,i..nauczylam sie je wreszcie kochac. musialam odczekac swoje, ale
uwierz mi dziecko to taka istota ze kocha cie za to jaka jestes i jak ci powie
pierwszy raz 'mamusiu kocham cie" troche zmienkniesz i moze zmienisz opinie na
temat swojego 'niekochanie ',
zreszta kazdy milosc odczuwa trroche inaczej i nie da sie jej odczuc fizycznie.
no i takie oto moje przemyslenia.
zreszta gdybys nie kochala dziecka to nie napisalabys tego postu

mam podobnie

[karolinka1116]

w poprzednich postach makreslilam podobna do TWwojej sytuacje
dziecko ma juz 2 smiesiace
bardzo wolno, ale przekonuje sie
lubie jednak pomyslec, ze jej nie ma i jestem bez niej
potrafie zapomniec
i tez mam te wyrzuty suminia,z to na nia kiedys wplynier

[rozafa]

dziekuje Wam dziewczyny za slowa wsparacia i zorzumienia bardzo tego teraz
potrzebuje
do widomosci niektorych powiem ze nie czerpie wzory zycia z TV bo nie ogldam
telewizji takze nie czytam kolorowych czasopism i wiem dobrze ze prawdziwa
milosc to nie tylko eksopotacja uczuc i euforia
ale czuje sie fatalna matka byc moze to powoduje moje sytuacja chcoiaz wiem ze
teraz kazdemu jest ciezko
moja corka ma prawie rok sa chwile kiedy mam jej naprawde dosyc chce aby jej
nie bylo nie umiem sie nia zajac i mam zal do siebie ze ja urodzilam
nigdy nie przepadalam za dziecmi wrecz przeciwnie draznily mnie maluchy i
zarzekalam ze sama nigdy nie bede matka poprostu sie nie nadaje i nie chce miec
dzieci tak zawsze wszystkim mowilam
niejestem juz najmlodsza mam 30 lat, studia dawno temu skonczylam takze
teoretycznie bylam w odpowiednim czasie na pierwsze dziecko
nie umiem roczulac sie nad corka okazywac jej swoje radosci bawic sie z nia...
zlosci mnie dziecko i siebie obwiniam ze wtedy zabraklo mi odwagi
moja corka jak twierdza znawcy dzieci jest bardzo grzeczna i bystra ladna itp
ja nie dostrzegam chyba te zalety zlosci mnie gdy beczy
cala ciaze z nia plakalam chcialam skoczyc z okna wiele razy
w 3 mies ciazy wyjechalam z Polski z mysla ze zagranica zrobie aborcje
moj chlopak( obecny maz) i tesc-ginekolog odwiedli mnie od tego pomyslu
tlumaczac ze jak sie dziecko urodzi nie bedzie zadne problemy
urodzilam dziecko dla swietego spokoju
odkad corka sie urodzila wszystko zmienilo sie....na gorsze w ciazy gdy bylam
slyszalam zapewnienia ze bedzie dobrze bez problemow ze wszystko sie ulozy a
okazalo sie inaczej zuplenie, problemy finansowe mieszkaniowe z tesciami
klotnie awantury sytuacja pogarszala sie coraz bardziej
przy dziecku nic nie umialam zrobic maz mi pomagal owszem robil mleko i kapal
ale poza tym wszystko musialam sama robic i bylam sama w obcym kraju wsrod
obcych ludzi razem z tesciami
w czerwcu sama z corka wrocilam do Polski gdyz tam sytuacja byla juz nie do
wytrzymania, poza tym to jest kraj o nieco innej mentalnosci i kulturze, tam
kazda kobieta ubostwia swoje dziecko bo sa tylko dzieci bardzo chciane
planowane i wiekszosc kobiet poswieca sie dla macierzynstwa
aborcja jest bardzo powszechna reklamowana i dosc tania
takze antykoncepcja
pobyt tam mnie wykonczyl rowniez fizycznie przez ciaze postarzalam sie o
jakies 10 lat bardzo schudlam, mam depresje,anoreksje, mysli samobojcze i
gdyby nie pomoc moich rodzicow nie wiem co bym zrobila mieszkam z nimi w bardzo
ciasne mieszkanie i obok moja siostra i czesto 2 siostra i jej dziecko naprawde
trudne warunki
a moj maz zostal w swoim kraju i juz ponad pol roku nie obchodzi go nasz los z
czego zyjemy a zasilek mi nie przysluguje a alimenty zadne tez bo niema umowy z
jego krajem i Polska takze tylko na rodzicow moge liczyc
ale nie chodzi o sytuacje materialna tylko o to ze sytuacja rodzinna moje
relacje z nim sa zle i to sie odbija na dziecku
przepraszam Was bardzo moze pisze nie na temat ale ciagle mi chodzi po glowie
ze zle zrobila decydujac sie na dziecko
dodam ze 3 lata temu mialam poronienie samoistne z czego wtedy bylam nawet
zadowolona takze tym bardziej byl powod decydowac sie teraz na dziecko
pozdrawiam bardzo serdecznie i przepraszam ze tak chaotycznie pisze i moze malo
na temat

[blum5]

a ja sobie zawsze powtarzam ze nic nie dzieje sie bez celu (inaczej
zwariowalabym) i to ze masz dziecko to zle dobrego poczatki.
czy nie mozesz wrocic do meza, moze dogadajcie sie jakos, bo naprawde wolalabym
zyc z mezem, niz z rodzicami. przeciez mozecie jeszcze raz sproboowac, to nic
niekosztuje, a na pewno warto. lepiej bedzie dla dziecka i moze dla ciebie.
nie wiem czy pracujesz ale praca bardzo pomaga jak sie ma dosc dzieci.

[jol5.po]

Twoje posty i Karoliny są tak podobne, że myślałam poczatkowo, że to ta sama
osoba (tylko wiek dziecka rózny)trudna sytuacja, o której piszesz, bardzo trudna
nie dość, że na zewnątrz kłody pod nogi, to jeszcze Twoja sytacja wewnetrzna
jest ciężka, źle reagujesz na dziecko
choć obiejtywnie potrafisz docenić, że jest ładna zdrowa
pewnie te sytuacje (na zewnatrz i wewnatrz Ciebie) bardzo na siebie wpływają,
nie ma cudów i niemozliwoe chyba, zeby przy takiej historii zycia być w euforii,
że masz dziecko i samotnie musisz je wychowywać
jedyne co możesz zrobić, to gdy panujesz nad soba, gdy akurat zmęcznienie nie
bieże góry, reagować na dziecko (nawet wbrew sobie) spokojnie
ile teraz będziesz mogła z siebie podarować małej autentycznego zaiteresowania,
niereagowania nerwowo, tyle być może ona Ci kiedyś odpłaci - może takie rzeczy
sie kodują i sie podświadomie pamięta - ale jest jeszcze takie przysłowie,
dziecko daje zawsze następną sznasę. Dlatego jak się sknociło, to wiadomo, że
wstanie nowy dzień i mozna zacząc od nowa.
Ale przed wszystkim życzę Ci wyprostowania swoich spraw - bo bez tego trudno
znaleźć jakikolwoei spokój wewnatrz (i jeszcze obdarzac nim dziecko)
wiesz jesteś bardzo dzielna, bardzo


i jeszcze jedno
blum5 napisała
>jezeli nie kochalabys swojego dziecka to oddalabys ja komus, albo po prostu nie
>robila dla niej tego wszystkiego co robisz
myślę, że można oddac dziecko kochając je - własnie dlatego, że się go kocha
(choć dla postronnych może oznaczać to brak miłości),
ale z drugą częścia zdania jak najbardziej sie zgadzam

SYNDROM OCALONEGO

[rozafa]

czy slyszalyscie o czyms takim jak syndrom ocalonego?
podobno dzieci matek chccacyh dokonac aborcje maja pozniej taki syndrom to sie
objawia roznymi lekami nerwicami zaburzeniami osobowosci czy wiecie cos o
tym????????
pozdrawiam

[nati1011]

Ten syndrom dotyczy dzieci, których rodzeństwo zostało abortowane (brrr jakie
wstrętne określenie). Wskrócie - dziecko dowiaduje się, że rodzice zabili inne
swoje dzieci, a ono i może czasem jeszcze inne dzieci zostało ocalonyc - mogło
się urodzić. Te dzieci czują się winne, że one żyją a ich rodzeństwo nie. Choć
brzmi to absurdalnie czują się współwinne śmierci swojego rodzeństwa. Ten
syndrom opisano dość szczegółowo w stosunku do ofiar obozów koncentracyjnych,
którzy przezyli piekło np Auschwitz.

Natomiast nie zanotowano żadnych zaburzeń u dzieci, których rodzice planowali
lub chcieli dokonać aborcji. Choć oczywiście jeżeli będziesz mówić dziecku, że
chciałaś je zabić, ale w ostatniej chwili zrezygnowałaś, albo, że urodziłaś je
pod przymusem to możesz wywołać jakieś zaburzenia. Ale tak samo może się stać
jak matka w przypływie wściekłości wrzaśnie na dziecko: żałuję że cię urodziłam.

Nie da się uniknąć wszystkich błędów, grunt, żeby się czegoś z nich nauczyć.

[jol5.po]

Rozafa, wrzuć w google, wyskoczy Ci troche linków

ale wiesz, nie wiem, czy dobrze żebyś się wczytywała w to
czasu się nie cofnie, a jedyne co mozna zrobić to codziennie mieć się na
baczności i starać się jak najlepiej robić wzgledem małej to co robisz
i tyle tyle i aż tyle
psycholodzy mówią, ze bardzo wazny jest okres pierwszych 3 lat, gdzie odciska
się jak na matrycy poczucie bezpieczeństwa - masz jeszcze 2 lata, aby zapewnić
dobry start małej

a co do syndromu - wiesz ja mam duzo dzieci, do tego miałam okazję obserwować w
bliskiej mi rodzinie kilka dzieci z domu dziecka
owe dzieci są dzisiaj dorosłe, maja po 20 kilka lat, one sa przeróżne, bardzo
różnie im się życie układa, a każde z nich przeżyło moment zostawienia przez
matke, potem pobyt w dużej placówce, a potem dopiero w mniejszym domu, w rodzinie
raczej stawiam na geny, gdzieś zapisany sposób reagowania, zdolności,
predyspozycje, rodzaj wrażlowość
owe dzieciaki sa jak najbardziej normalne, wchodzą w związki, u żadnego nie
widziałąm jakiś przesadnych lęków, zaburzeń osobowosci - a na 100% nie były
chciane, radzą sobie możer i o wiel;e lepiej niż osoba z tzw "dobrego domu",
jeden chłopak kończy studia, inny siedzie w Irlandii jest po licencjacie
dwie dziewczyny robią studium
moje osobiste dzieci też bardzo różnie się rozwijają, niektóre maja leki, inne
nie, niektóre sa bardziej uczuciowo

myslę, że żeby swierdzić istnienie syndromu ocalonego trzeba by bardzo wnikliwej
obserwacji, przesledzenia wszelkich mozliwych uwarunkowań -
że się tak komus wydaje, to jeszcze za mało
ale moze być, że gdzieś tam koduje się jakiś przepływ podwyzszonego ciśnienia
czy czegoś, dziecko w macicy ma trochę inne bodźce - więc moze lepiej uważac
ale mysle, że bardziej odczuje Twoje odrzucenie na obecnym etapie, więc warto
zadbać o wewnetrzną harmonię dla siebie, paradoksalnie pomagając sobie pomoże
się i dziecku
dobrych i spokojnych Świat Ci życzę Rozafo
i pozdrawiam Jola

[nati1011]

To ja odpowiem inaczej. Chciałam mieć 2 dziecko, ale ciąża tak dała mi się we
znaki, że miałam chwilami ochotę własnoręcznie wyciągnąć je sobie z brzucha.
Szukałam informacji w internecie, kiedy mogą zrobić mi cc i zabrać w końcu tego
intruza. Może już w 24 tyg? Nie chciałam jego śmierci, czy krzywdy, chciałam je
mieć, ale ciąża była ponad moje siły. Przynajmnuiej tak mi się wydawało, bo
przecież w końcu dotrwałam do 39 tyg. Musiałam walczyć o swoje przeżycie. Nie
zamartwiałam się, czy ten stres i brane leki nie zaszkodzą dziecku. Wręcz
zostawiłam je same sobie.
Dzisiaj Kubuś ma niemal 3 lata. Jest najpogodniejszym i najspokojniejszym
dzieckiem jakie znam. Oczywiście szkoda mi, że moja ciąża nie była pasmem
radosnych przeżyć i oczekiwania, ale tego nie da się cofnąć. Cieszę się dniem
dzisiejszym i przestałam się martwić przysłością, na którą i tak mamy niewielki
wpływ. Ktoś pięknie powiedział, że chwila teraźniejsza jest tym momentem, gdzie
możemy dotykać nieskończoności. Bo ani na przeszłość ani tak naprawdę na
przyszłość nie mamy wpływu.