pozostal 1 tydzien do namyslu

[fra_mauro]

A sytuacja wyglada tak: mam prawie 39 lat, dwoch synow 12 i4 , od 2 m-cy bez
pracy, mąż z roznymi dosc niepokojacymi problemami zdrowotnymi. Czuje ze jest
mu wszystko jedno co zrobie i decyzje pozostawia mi.
Czego sie lekam ? 1) Ze nie dam rady psychicznie i fizycznie. Wychowywanie
synow zabiera mi duzo energii i nerwow. Zwlaszcza mlodszy dal nam
porzadnie "popalic" 2) za kilka lat moge zostac samotna matka i nie jest to
naprawde tylko wyobraznia kobiety w ciazy 3)Decyzja o 3 dziecku oznaczac
bedzie ostateczna smierc zawodowa. Nikt nie zechce uslyszec o zatrudnieniu
matki po 40 stce i to jeszcze z malym dzieckiem .4) Moj zwiazek: od jakiegos
czasu moje relacje z mezem nie ukladaja sie zbyt optymistycznie. Czuje sie od
dluzszego juz czasu osamotniona psychicznie w tym malzenstwie, miedzy nami
powstal jakis niewidzialny dystans,brak mi wsparcia i otuchy ze strony
najblizszej osoby. Zamiast tego slysze np. ze zle prowadze auto, kiepsko
pomalowalam sufit i sciany w pokoju itp "mile" uwagi. Wreszcie 5) aspekt
materialny, ktory pozostawiam bez rozwiniecia bo wiadomo o co chodzi.
Moj gin wraca za kilka dni z urlopu. Juz teraz wiem,ze jest gotowy mi "pomoc".
Z ktorej strony by nie patrzyc : wszystko uklada sie do d...
Wiem, nikt mi nie powie co mam robic ale najbardziej przeraza mnie
wlasna "niemoc decyzyjna", brak jakiejs inspiracji- ludzkiej , duchowej... W
miejscu mojego systemu wartosci zieje czarna dziura...

[benignusia]

co do problemów materialnych....nawet my możemy ci w jakiś sposób pomóc.posłać
ciuszki,czy łóżeczko po dziecku.napewno ci ciężko w takiej sytuacji
ale.....wiesz jak może być ci ciężko po fakcie??podałam już tu przykład mojej
kuzynki.już była prawie zdecydowana na aborcje,jednak....nie zrobiła tego.teraz
nie wyobraza sobie życia bez niego.jej siostra ma 2 córki.usuneła ciąze.nie umie
teraz patrzeć na syna siostry,ciągle powtarza że jej by już miał.....myślała ze
ją to poprostu obejdzie,bo ma już dzieci.jak zapytałam to dlaczego,o ją skłoniło
do tej decyzji,powiedziała ze mieli kryzys w małżeństwie,do tego mąż stracił
prace,a ona po wychowawczym dopiero do pracy wróciła.była załamana że znów
pieluchy itd.usuneła ciąże i....w małżeństwie zaczeło sie układać,mąż dostał
lepiej płatną prace,a ją i tak zwolnili....powiedziała że to kara od boga,że
gdyby wiedziała nigdy by nie zabiła swojego synka,nie wiedzieć czemu jest
przekonana że to chłopak.
wydaje mi się ze jest wiele innych wyjść.możesz przecież oddać do adopcji.a
jeśli twoja sytuacja materialna sie zmieni jak u niej??jest wiele gorszych
rzeczy które nas spotyka.za kilka lat nie bedziesz sobie wyobrażała życia bez
córki,czy synka.może on lub ona na starość bedzie dla ciebie największym oparciem??
moja matka zaszła w trzecią ciąze,wpadka totalna,znali sie pół roku,byli ze
sobą,ale nie mieszkali,nie zamierzali.też rozwazała aborcje.dziś mam códownego 5
letniego brata,w porównaniu ze mną w tym okresie-anioł.jak miał 2 lata ja
wychodziłam za mąż,mama by została sama....a teraz nawet nie chce myslec ze
mogło by go nie być.aktualnie jego rodzice biorą ślub
wszystko sie układa.i myśle że to niestety najgorsza i nieodwracalna decyzja
która może zmienić wszystko;/

[jol5.po]

popatrz na ten watek, ta mama była po, szukała tu wsparcia
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=20823&w=55518311&v=2&s=0
wiesz, może poddaj sie tej niemocy decyzyjnej, zobaczysz co będzie, nie jesteś
już młodą dziewczyną, wiesz, ze zycie płata figle - ale i na plus i na minus.
Skoro już coś sie zaczęło, niech trwa
Nie straszne Ci juz chyba języki ludzkie, gadanie, wiec to przetrwasz, a inne
sprawy życiowe? po co brać ten najbardziej pesymistyczny wariant pod uwagę, mało
znam osób, których zycie potoczyło sie w najgorszy z mozliwych sposobów. Jakos
tak dostaje się tyle, ile jest się w stanie unieść.

Skoro piszesz to sie wahasz, skoro sie wahasz, to chyba pamiętasz to co niesie
ze sobą macierzyństwo - a tu jeszcze jedna szansa na ponowne przeżycie tego. Nie
planowałaś, nie "zawiniłaś" więc, więc może tak z premedytacją wziąć co daje
los, zawziąć się po raz jeszcze jeden. Może to wniesie coś do małżeństwa, może
to wniesie nową warość w życie. Może warto o to powalczyć.
Jesli pozbędziesz sie niechcianego gościa, no to cóż, dystans między mężem
pogłębi się, pozostanie cos nieokreślonego, bedziecie niesli tajemnice, moze
żal, np o to, że teraz jest mu wszystko jedno. Kiedy potem Ciebie zaboli, chcąc
nie chcąc będziesz obwiniała jego.. Sprawy zawodowe, skoro teraz nie wyglądaja
najlepiej, co zmieni to, że dziecka nie będzie? A może właśnie mając synów, męża
i w perspektywie tylko dwa trzy lata, żeby objąc opieką taką całodobowa dziecko
- może dasz radę? Ja tam sobie myslę, że spokojnie można sie poorganizować, może
pomysleć też o pracy w domu, no są sposoby wyjścia z tej sytuacji.
Podjęcie decyzji o aborcji spowoduje, że za tydzień nie będzie możliwości
manewru, jeśli pojawi się ból, nie będzie odwrotu - a teraz masz motyw do
działania, weź byka za rogi i do przodu

ps, ja mam dużą rodzinę, akurat teraz z koleżanką organizujemy portal/forum dla
kobiet (i mężczyzn tez oczywiście, które maja dużo dzieciaków, sa często w
domu, chcemy tam umieszczać oferty telepracy, na razie szukamy możliwości
(pogrzeb w dziale praca, na razie niewielkim, ale bedziemy to rozwijać)
wielodzietni.net

[techmaster2004]

Jol5... jestem pod ogromnym, pozytywnym wrażeniem twoich jakże prawnych
wypowiedzi. Przesyłam wyrazy szacunku.... Anna

[fra_mauro]

[visanna]

Nie bede Cie krytykowala jakakolwiek decyzje podejmiesz ale nie wiesz ile bym
dala zeby to dziecko bylo moje mimo ze mam juz 2 synow i bardzo zagrozony
zwiazek....

Chcesz pogadac na priv? Odezwij sie prosze na poczte gazetowa.

[anies821]

Mam taki filmik na płycie trwa ok 15 minut. Kobietka jedzie samochodem jest
ciemna noc i nagle on gaśnie w lesie. Za nic nie hcce zapalić. Ona sięp oddaje
i zasypia nak ierownicy. Nagle słyszy że ktoś jest obok samochodu, spogląda w
lusterko i widzi straszną twarz murzyna, udaje że spi.On zaczyna pukać w szybę
ona błaga by ją zostawił, on szarpie za drzwi samochodu, nie może otworzyć, w
końcu oddala się od samochodu idze kulejąc jej ulżyło, ale jest przerażona. On
podchodzi bierze wielki kamień i idzie znów do do niej. Ona krzyczy, w końcu
wybił szybę, otworzył drzwi i ciągnie ją za rękę, nogę ta się zapiera. Udało mu
się ją wyciągnać i w tym momencie pojawił się pociąg i przejechał jej
samochód..Okazało się że zatrzymała się na torach i mogła zginąć.

Czasami jest tak w życiu, że coś przeraża.
Wiem że łatwo mi pisać, jednak jak dziewczyny pisały, śmierć kogoś jest
najgorszym z wyjść.
Moja ciocia miała trójkę dzieci kiedy zasżła z czwartym, rodzina biedna, jednak
udąło się okazało się że niczego im nie zabrakło, ludzie się zatroszczyli a
dziewcznka ma 4 latka i jest wspaniała.

Jeśli chodzi o męża może wrato pojechać na dialogi małżeńskie?

www.spotkaniamalzenskie.pl/wiecej.html tu sa informacje i terminy, wiem
że na organizowane dla wszystkich niezależnie od swiatopoglądu.

www.szansaspotkania.net/
Tu strona dla małżeństw będących w kryzysie
www.sychar.alleluja.pl/

[wzr1]

> Moj gin wraca za kilka dni z urlopu. Juz teraz wiem,ze jest gotowy mi "pomoc".

Słusznie piszesz słowo pomoc w cudzysłowie, gdyby naprawdę chciał ci pomóc
odpaliłby to np. paręsetzłotych albo chociaż leczył za darmo.
Ginekolog zarobi, a ty poniesiesz wszystkie negatywne konsekwencje zabójstwa.

> Wiem, nikt mi nie powie co mam robic ale najbardziej przeraza mnie
> wlasna "niemoc decyzyjna", brak jakiejs inspiracji- ludzkiej , duchowej
Jeżeli "niemoc decyzyjna" dotyczy oporów przed podjęciem decyzji o zabiciu
dziecka to jest to dobry znak

Na każdy z 5 punktów można powiedzieć że są to obawy płonne.
Możesz dać rady, stan zdrowia mąża nie musi się pogorszyć, może poprawić,
Jeżeli są kobiety pracujące z 5 dzieci to dlaczego z 3 maja nie znaleść pracy
zwłaszcza przy takiej emigracji, Dziecko może odnowić i umocnić związek, i
pieniądze nie są najważniejsze

[jol5.po]

Mauro, wiesz mam tez dzieci w wieku 14 i 12. Ta starsza przepoczwarza sie z
dziecka w młodzież, ja juz ją "tracę". Właśnie kilka tygodni wstecz uświadomiłam
sobie, jak krótki jest czas macierzyństwa. 14-latek to juz kula wprawiona w
ruch, potoczy sie własnym torem, chociaz oczywiście mnie potrzebuje, ale już
inaczej. Zaraz potem odskoczy Ci 12 latek.
Daj sobie szanse na zmianę.
Niemoc decyzyjną ja sama pamiętam z początków ciąży, albo takie stany, że
obejmowała mnie czarna rozpacz (to wtedy, kiedy byłam sama na sam z wiadomością,
a perspektywy były nie za wesołe), Twój organizm przestawia się, juz zaczął
pracę. Nie ma odruchu związania z mieszkańcem w środku, pewnie o to chodzi Ci z
wartościami. I to jest całkiem normalne.
Nie daj sie tym stanom ciążowym.
Niestety po fakcie tez pojawiają się stany, ale one strasznie bolą (czasami nie,
ale nie masz gwarancji, jak byś to odebrała wszystko), po co fundować sobie
traumę, codzienne zastanawianie się - a jakby było, ile by miało lat.
Zamknij oczy i daj się ponieść. Maluch sam się zaprosił, niech teraz sobie
radzi, euforii nie musisz mu od razu szykować, ale niech sobie tam zostanie.
Dasz radę.

[fra_mauro]

..."nieproszony gosc" pozostanie na tak dlugo jak sam uzna za stosowne
Sprobuje, choc moje plany byly tak diametralnie odmienne. Chcialam znalezc nowa
prace, ktora pozwoli mi byc mama nie tylko w weekendy, rozpoczac studia
podyplomowe . Tak, tak, "na starosc" mi sie studiowac zachcialo ale to nie
przypadek. Teraz wszystko stanelo na glowie. No i jeszcze maly thriller
materialny ale wiem ze inni miewaja duzo gorzej. U tzw. Opatrznosci mam raczej
przechlapane wiec trudno mi bedzie liczyc na jej szczegolne wsparcie ale co
tam. Mawiam sobie: umiesz liczyc- licz na siebie. No, moze jeszcze na kolege
malzonka, ktory chyba tez ochlonal z malego szoku i rowniez jest na "tak".
Zastanawiam sie, w jakim stopniu opinie tego forum i odpowiedzi pomogly mi w
podjeciu tej decyzji. Mysle jednak,ze nie byly dla mnie obojetne.
Za wszystkie dobre, cieple i madre slowa ( zwlaszcza jol5.po) dodajace wiary i
odwagi goraco dziekuje.

:O)

[madzia1708]

mądra i dobra z Ciebie kobieta )

ps. zostań z nami, pisz mądre słowa do dziewczyn, które są na rozdrożu. Wspieraj
słowem jak Jola, Renia, Nati, Kizdam )
mamy już tu troche mądrych i dobrych matek )

[nati1011]

ja tez się cieszę.

Wiesz, tej Opatrzności, to bym tak calkiem nie przekreślała. Czasami sprawia
całkiem miłe niespodzianki. Zwłaszcza jakby w nagrodę za podjęcie trudnej i
czasem bolesnej decyzji. Bo przecież w głębi duszy wierzysz, że wszystko się
jakoś ułoży. I na pewno tak będzie. Wszystko można, jezeli wie się, co jest w
życiu najważniejsze.


Ja własnie zaliczyłam pierwszy rok uzupelniających studiów magisterskich -
dzienne! Wróciłam na studia po 6 latach. Nie było łatwo, ale po kilku
miesiącach jakoś dąło się wszystko poukładać. W czase ciaży zdobyłam dodatkowe
uprawnienia, które teraz pozawlają mi na pracę w domu. A sytuacja na rynku
pracy zmienia się coraz bardziej i wierzę, że za 2 lata - jak maluch troxchę
podrośnie - bez porblemu znajdziesz wymarzoną prace. A w czasie ciąży nie
rezygnuj z planów nauki. Jest teraz bardzo dużo ofert dofinansowania i mozna
skończyć ciekawy kurs czy studia nawet całkiem za darmo, lub za symboliczną
opłata. Spróbuj poszukać u siebie.

Pozdrawiam dserdecznie i zyczę wam wszystkiego najlepszego. A jak będziesz
czegoś potrzebować to pisz śmiało.

[jol5.po]

a ja napisałam doktorat przyn szóstce - tak, tak wszystko jest mozliwe)

>Chcialam znalezc nowa
prace, ktora pozwoli mi byc mama nie tylko w weekendy, rozpoczac studia
podyplomowe . Tak, tak, "na starosc" mi sie studiowac zachcialo ale to nie
przypadek. Teraz wszystko stanelo na glowie. No i jeszcze maly thriller
materialny ale wiem ze inni miewaja duzo gorzej.<
nie rezygnuj, dziecko mobilizuje dodatkowo, dasz rade wiele zrobić

>U tzw. Opatrznosci mam raczej
przechlapane wiec trudno mi bedzie liczyc na jej szczegolne wsparcie ale co
tam.<
a do Opatrznosci radzę mieć stosunek taki: dałeś mi gościa pod opiekę to
upraszam teraz o pomoc - tu szeroki uśmiech w stronę góry
Twoją decyzja wykupiłas sobie bilet na ulogowe potraktowanie niedociągnięć i
słabosci, to rzecz ludzka w końcu, bo wybrałas zycie. To ma bardzo dużą wagę, a
decyzja nie była łatwa.
No i jestes w stanie błogosawionym, a to rozumiem zobowiązuje górę do
szczególnego traktowania Ciebie.

ogromnie się cieszę i GRATULUJę Ci))

bardzo, bardzo Cię pozdrawiam
Jola

(ps. zapraszam na www.wielodzietni.net - w końcu trójka to nie przelewki

będzie dobrze, zobaczysz

[fra_mauro]

za wszystkie wspierajace slowa. Maly czlowiek ma sie chyba niezle jak na swe 12
tyg , widzialam go na wlasne oczy, ma juz pokazna kolekcje zdjec (nie, nie z
kaprysu lecz raczej z powodu mego wieku . Czy jestem juz przekonana ? Ze dam
mu pozyc- oczywiscie lecz samego faktu bycia w niezaplanowanej ciazy jeszcze
do konca nie zaakceptowalam. Psychika mi czasem siada ale fizycznie niczego
sobie. Zadnych wymiotow, zachcianek, notorycznego zalegania po kątach... Coz,
dobre choc i to. Małż sie juz bardziej oswoił i nie reaguje tak nerwowo jak
jeszcze 2-3 tyg temu ale widze ze tzw. SWIADOMOSC rowniez mu bardzo ciazy.
jol5.po chcialabym napisac do Ciebie na priv. Moge ?

[nati1011]

cieszę się bardzo. Odezwij się czasem. I jeżeli czegoś potrzebujesz pisz
śmiało - także na priva.

pozdrowienia dla wszystkich.

[moongoose]

kochana !!!! ciesze sie
jak teraz czytam posty o zastanawianiu sie kobiet to chcialabym kazdej dac po
prostu w twarz ;-/. Wiem ze to zabrzmi tak masakrycznie drastycznie ale tak
wlasnie mysle. Sama zaluje ze nikt mi tak porzadnie nie dal w twarz kiedy o tym
myslalam wtedy !!!!!!

trzymam kciuki i jestem dumna z Ciebie
Marta

Powodzenia

[cicha_mysz]

Ciesze się z Twojej decyzji i mam nadzieję, że wszystko co sobie zaplanowałaś się uda. Z całego serca życzę Ci powodzenia i siły.

[mmilki]

...bedzie dobrze,
wiekszosc matek ma podobna sytuacje do twojej-
brak cierpliwosci do dzieci,problemy z praca,brak pieniedzy,
walace sie malzenstwo,niedowartosciowanie,niespelnione marzenia i plany.

Zastanawialam sie kiedys,dlaczego zycie jest takie bezlitosne?
- nie znalazlam odpowiedzi...
Pomyslalam sobie jednak,ze jestem w stanie wiele przezyc, wiele w zyciu
zniesc,wiele udzwignac... wlasnie dlatego,ze jestem MATKA.

Uswiadomilam sobie,ze to moje dzieci daja mi sile,nadzieje,radosc,sa moim
celem i zyje tylko dla nich,a wlasciwie zyje dzieki nim,
tak -to ja zyje dzieki nim, a nie one dzieki mnie.

Jestem dumna,ze jestem Matka,a gdy jest mi trudno powtarzam sobie -
" badz Dobra matka " i to mi pomaga,to jest dla mnie najwazniejsze.

Nie wiem,czy jasno sie wyrazilam,ale mysle,ze mnie zrozumialas.
Bedzie dobrze!!! wierze,ze dasz rade,nawet,jesli czasami "wysiadziesz"
psychicznie lub fizycznie,kazda z nas da rade - to tajemnica macierznstwa.

Nie wiem,kiedy urodzi sie twoje malenstwo,ale gdybys potrzebowala,mam troszke
rzeczy po moim synku,teraz ma 3 miesiace - wiec moge sie podzielic.
Trzymaj sie i jak cos to pisz na priwa,lub na moje GG 1501501

milki

[uuuaa]

MILKI widze że podobnie myślimy, podzielam Twoje zdanie w100% z tego co
piszesz można wywnioskować że nie jest Ci lekko ,ale Twoje nastawienie do życia
i przedewszystkim to co tu napisałaś, jest w stanie pomóc wielu
osobom....pozdrawiam

[mmilki]

uuuaa,
Dziekuje ci,nie jest mi ani az tak ciezko,ani a tak lekko,
ale postanowilam zyc z dnia na dzien,spokojnie i uczciwie -
nie wiem na ile mi sie to udaje,z pewnoscia popelniam bledy,ale sie staram.
Przekonalam sie,ze zycie ,to nie to co mam,ale ile mam i ile jestem w stanie
pomoc innym (chociazby tylko slowem).
pozdrawiam

[mmilki]

fra_mauro, odezwij sie,prosze

[jol5.po]

Fra mauro!!!!!

pytałas czy możesz napisać - ojej, ja wtedy miałam przeprowadzkę i niepodłączony
komputer, potem nie zaglądałam przez długi czas

OCZYWIśCIE, ZE MOżESZ NAPISAC
CZEKAM NA POCZTę
adres gazetowy, albo [e-mail]

CZEKAM

[jol5.po]

błąd w adresie, brak literki, ma być:
[e-mail]

bardzo Cię pozdrawiam
ale mi przykro, że dopiero teraz Ci odpisałam(( przepraszam, wstyd mi

[fra_mauro]

Urodzil sie pod koniec stycznia. Mial ponad 4 kg "na wyjsciu" i 10
apg. Jest sliczny, cichutki, spokojny a ja jestem szczesliwa,ze jest
z nami. Wiem dzis, ze dziecko zanim przyjdzie na swiat musi wpierw
zaistniec w sercu i umysle matki. Mialam szczescie,ze stalo sie to
szybciej niz zrealizowanie innej opcji (patrz: pierwszy moj watek u
gory). Dam rade, jest dla kogo...

BRAWO!!!!

[iskierka40]

GRATULACJE!!

i ja gratuluję bardzo bardzo gorąco

[madzia1708]

) Dobry z Ciebie człowiek Fra )

[mamaanieli]

jejku, jak się cieszę i moja panna pod sercem, też))

[malpolid]

Dołączam się do gratulacji !

gratuluje i ...

[spokofacet]

ciesze sie zarem z toba !!!

[utka]

Bardzo sie ciesze i bardzo bardzo Ci gratuluje

[nati1011]

Gratulacje - cieszymy sie razem z Tobą. I pamiętaj, gdybyś czegoś
potrzebowała - to wiesz gdnie nas szukać. Niech się zdrowo chowa.

Masz już imię dla "wielkoludka" ?

[fra_mauro]

...moi drodzy Wam za to,ze byliscie ze mna pare miesiecy temu, gdy
wydawalo mi sie,ze jestem w sytuacji skrajnie beznadziejnej.
Szczegolne podziekowania i wyrazy wdziecznosci skladam dwom paniom,
ktore nawiazaly ze mna niezwykle szczera i serdeczna korespondencje
mailowa. Ciesze sie,ze moglam Was blizej poznac. Nigdy tez nie
pomyslalabym. ze "spotkam" tak wielu ludzi gotowych calkowicie
bezinteresownie wyciagnac reke i serce do zupelnie obcej osoby. I
Bynajmniej, nie chodzi tu wcale o wasko pojeta pomoc materialna ale
o duzo wiecej...
Pozdrawiam serdecznie,

[sue_anarene]

a co z twoim mężem, jeśli mogę spytać, bez posądzeń o niegrzeczność?
czy on jest nadal twoim mężem czy już raczej tylko ojcem waszych
dzieci?
czy wszystko jest dobrze, wciąz się kochacie i "wciąż się kochacie"?
czy jednak niekoniecznie - bo/i dziecko zajęło jego miejsce stając
się dla ciebie celem na kolejne lata - aż pojawią się wnuki?
ps. i jeśli nie chcesz, nie musisz odpowiadać

[sue_anarene]

" dam radę, jest dla kogo" - wnioski nasuwaję się same...

przynajmniej mi...

[twoj_aniol_stroz]

Myślę, że jest to bardzo pochopne wyciąganie wniosków. Na podstawie
kilku słów osadziłaś kobietę, absolutnie nie znając jej sytuacji,
wiedząc o niej właściwie tylko kilka faktów, które były pisane w
dołku, w sytuacji postawienia pod murem.
A już tak na marginesie, jakiej oczekujesz odpowiedzi? Jeśli
napisze, że z męzem wszystko ok, że ich wzajemne relacje się bardzo
poprawiły i jest szczęśliwa, to co? Uwierzysz jej, czy w duchu
pomyślisz, że w sumie forum przyjmie wszystko, każdą bujdę, tę także?
A jeśli nie odpisze, bo po prostu nie ma ochoty publicznie opowiadać
o swoim zwiazku, to też z marszu uznasz to za potwierdzenie swojej
tezy?

[twoj_aniol_stroz]

Bardzo się cieszę ))))) Ucałuj Młodego w pietę od forumowych
ciotek - klotek

[tojasmu]

Gratuluję Ci fra mauro bardzo, bardzo serdecznie, rzadko bywam na forum, ale po
przeczytaniu Twojej historii, byłam bardzo wzruszona, a przede wszystkim
szczęśliwa, że doznałaś pomocy ludzi z tego Forum.

Tak bardzo się cieszę, że mały chłopczyk zawitał na ten świat, że swoimi oczkami
może spojrzeć na swoją Mamę, naprawdę dzielną...

Dziękuję też wszystkim, którzy pomogli dobrym słowem, jest tego OWOC !!!

[fra_mauro]

Droga sue... , dziekuje za postawione pytanie. Nie odebralam go
jakos negatywnie. Nie chcialabym sie obszrnie rozpisywac o moich
relacjach malzenskich, nie tylko dlatego,ze nie taka problematyka
wykracza poza koncepcje tego forum. Moge powiedziec jedynie,ze
uklady pomiedzy mna a mezem choc nadal stanowia dla mnie spore
wyzwanie, nie naleza do beznadziejnych czy bezprzyszlosciowych.
Postawa meza, ktora opisalam na poczatku, w duzej mierze mogla
wynikac (takze !) ze znalezienia sie w nowej, zaskakujacej sytuacji.
Ja rowniez bardzo przezylam owa "odmiane losu" i choc moze nie
zawsze bylam aniolem, to staralam sie na ile bylo mozliwe
zachowywac spokojnie i racjonalnie.
Rowniez bardzo nieprawdopodobna jest opcja ze "uciekne w dzieci i
wnuki". To nie moja wizja zycia, a szczescie dzieci jest dla mnie
rownie wazne jak moje wlasne.
Pozdrawiam,

Gratulacje

[wzr1]

[mmilki]

W I E R Z Y L A M ,ze DASZ RADE !!!!!!!
GRATULACJE !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

placze...

[moongoose]

czytam posty FRA_MAURO i placze....
pod moim sercem jest drugie - za 4 tygodnie urodze

w grudniu 2004 i dwa dni po swietch nie mialam tyle samozaparcia
i usunelam ciaze....to byl 9 tydzien ciazy...
bylam przerazona! oboje z M bylismy

kiedy w sierpniu tego roku ogladalam swoje 9 miesieczne dziecko na ekranie
podczas usg plakalam z radosci, w 2004 roku odwracalam glowe zeby nie widziec
malego czlowieczka ktory ma rece, nogi, ktoremu bije serce

nikt juz nie da mi mozliwosci cofniecia czasu...
dziewczyny - nie jestem w stanie opisac slowami tego co dzieje sie
w mojej glowie teraz kiedy mysle o pierwszej istotce ktorej ruchow
w brzuchu nie poczulam, ktorej bicia serca nie uslyszalam - ktora zostala z
mojej macicy wyssana i wyrzucona na smietnik...

ale jedno jest pewne - ze kocham kruszynke pod swoim sercem jeszcze bardziej
...a podjeta przeze mnie decyzja byla najgorsza w moim zyciu i ma niebagatelny
wplyw na cale to zycie - moje i mojego M

....po prostu - aborcja to nie jest rozwiazanie
a dzieci to dar - prawdziwy skarb...

[fra_mauro]

Nadszedl dla Ciebie czas pelen wyzwan i radosci. Prosze nie smuc sie
juz , nie placz, nie maltretuj sie wspomnieniami. Pamietaj, one sa
teraz mocno spotegowane przez Twoj aktualny stan ,a aktualnie
potrzeba Ci wiele sil i usmiechu. Czego serdecznie zycze Ci w
ogromnych ilosciach. Bedzie dobrze, zobaczysz...