zabiłam nie tylko siebie

[ahha20]

minęły trzy lata. Trzy ciężkie lata. Popełniłam największy błąd w moim życiu.
Miałam 23 lata i kończyłam szkołę. Na teście pojawiły się dwie kreski. Rozmowa
z chłopakiem potem z rodzicami. Mama się ucieszyła, zaczęła planować nasz
ślub. Przyniosła ubranka po moim młodszym braciszku. Miało być tak pięknie.
Rano rozmowa z rodzicami w kuchni...Zmienili zdanie, mówili, że sobie nie
poradzimy. Ja nie miałam pracy, chłopak mieszkał w innym mieście. Rodzice dali
mi tabletki. Tabletki nie podziałały. Umówili mnie na zabieg...Mama mnie
zawiozła i odebrała.
Tak zaczął się mój koszmar, koszmar który trwa do dziś. Nigdy sobie nie
wybaczę. Zabiłam nie tylko siebie... często się okaleczam żeby przynieść sobie
ulgę choć na krótką chwilę...
Nie umiem żyć z tym ciężarem. zrobiłam najgorszą rzecz na świecie. Tak bardzo
bym chciała cofnąć czas i móc przytulić mojego ukochanego dzidziusia.
Wyrządziłam mu taką krzywdę.
Zasięgnęłam porady u lekarza ale leczenie nie przynosi efektów.
Zabiłam i muszę ponieść karę. Teraz mam 26 lat i jestem mężatką. Wyszłam za
tego samego chłopaka. Razem w tym jesteśmy i razem cierpimy. Nie umiemy sobie
wybaczyć. W sercach pozostał ból i już zawsze tam będzie...

[ca.melia]

... szkoda,że to Twoja matka zadecydowała o Twoim życiu a nie TY
jako w pełni dorosła osoba.

[ahha20]

niestety to ja ostatecznie zdecydowałam zdaje sobie sprawę z tego,że byłam
dorosła i mogłam tego nie robić, mogłam nie słuchać "dobrych doradców" . Dziś
żałuję...i nie usprawiedliwiam się

[spokofacet]

no dobra! czasu nie cofniesz, masz zamiar do konca zycia ogladac sie do tylu i
jeszcze karac sie do tego?! skoro juz tu jestes, to wiedz ze takich jak wy (ty i
twoj maz) jest jeszcze sporo na tej ziemi... karanie sie nie jest dobra droga.
mozna z tego wyjsc i wyprostowac zycie, a nawet byc szczesliwym... poki co sa 2
mozliwosci: szybka i skuteczna - zaczac terapie u specjalisty, troche
wolniejsza, ale takze skuteczna - wyzalic sie na tym forum, albo na bliznie,
potem zaczac terapie u specjalisty. czas leczy rany, ale bez twoich decyzji sam
czas niczego nie zmieni. lista terapeutow we wstepie forum. jedna proba za toba,
sprobuj jeszcze raz !

[twoj_aniol_stroz]

> Tak zaczął się mój koszmar, koszmar który trwa do dziś. Nigdy
sobie nie
> wybaczę. Zabiłam nie tylko siebie... często się okaleczam żeby
przynieść sobie
> ulgę choć na krótką chwilę...
To nie tędy droga. Wiem, że ta chwilowa ulga jest jakimś sposobem na
radzenie sobie z bólem, ale to tylko chwila, a potem... znów ten sam
ból, to samo cierpienie. Nie tak ma być. Spokofacet dobrze napisał.
Jest metoda poradzenia sobie z tym bólem tak, żeby bolało coraz
mniej i inaczej. To trudna droga, ale początek masz już za sobą. Nie
negujesz tego co się stało, nie szukasz usprawiedliwień, choć ja je
osobiście widzę
> Nie umiem żyć z tym ciężarem. zrobiłam najgorszą rzecz na świecie.
Tak bardzo
> bym chciała cofnąć czas i móc przytulić mojego ukochanego
dzidziusia.
> Wyrządziłam mu taką krzywdę.
To jest poczatek Waszej drogi do szczęścia i radości. Wiem, że brzmi
jak absurd, ale tak jest, najpierw jest świadomość zła, które się
zrobiło, potem musisz dojść dlaczego tak się stało, dlaczego Ty -
dorosła kobieta - pozwoliłaś swojej mamie zdecydować o zyciu Twojego
dziecka. Z moich obserwacji wynika, że aborcja jest wynikiem
wcześniejszych problemów, wcześniejszych nie rozwiązanych spraw.
Warto przemyśleć całe życie, wszystkie zależności w które jesteś
uwikłana, swoje poglądy na życie, swój system wartosci. To wszystko
jest bardzo wazne w życiu człowieka. A potem zostaje praca nad sobą
i zmiany, które pozwolą stać się lepszym. Każdy człowiek powienien
zyć tak, żeby stawać się lepszym, wrażliwszym... Czasem potrzebujemy
solidnego wstrząsu, żeby zacząć tę pracę nad sobą. To akurat wiem z
własnego doświadczenia
> Zasięgnęłam porady u lekarza ale leczenie nie przynosi efektów.
A u jakiego lekarza byłaś z tym problemem? To akurat jest istotne,
bo niestety nie każdy umie pomóc. Czasem niestety zdarza się tak, że
terapeuta nie umie oddzielić własnych przekonań od swojej pracy i
kończy się to negowaniem uczuć i problemów osoby, która
przychodzi... No i oczywiście wtedy nici z terapii...
> Zabiłam i muszę ponieść karę. Teraz mam 26 lat i jestem mężatką.
Wyszłam za
> tego samego chłopaka. Razem w tym jesteśmy i razem cierpimy. Nie
umiemy sobie
> wybaczyć. W sercach pozostał ból i już zawsze tam będzie...
Dobrze, że jesteście razem i wspieracie się, nie jesteś sama ze
swoim bólem. Warto, zebyście razem poszli na terapię. Walczcie o
siebie nawzajem, bo warto... Wierzę, że Wam się uda i zabłyśnie u
Was słonko Na końcu tej rudnej drogi jest uśmiech i radość i
życzę Wam wytrwałości na tej drodze i w końcu nagrody w postaci
szczęścia

[ahha20]

bardzo dziękuję za odp. i słowa otuchy. Jeśli chodzi o lekarzy to chodzę
systematycznie do psychiatry i zaczęłam jakiś czas temu terapię u kolejnego
psychologa(w sumie u czwartego) ale nic z tego...ciężko o dobrego specjalistę
nie wiem już gdzie szukać...nawet raz spotkałam się z opinią "niestety nie umiem
pani pomóc. Musi pani poszukać kogoś innego"ale żadnych namiarów nie dostałam

[twoj_aniol_stroz]

No dobra, a skąd jesteś?

[ahha20]

z łodzi więc wybór lekarzy jest ogromny tylko niestety jeszcze nie udało mi się
dobrze trafić

[twoj_aniol_stroz]

Piszno galopem zgłoszenie na Bliznę
Zaraz Cię tam dodam, a tam bywa (choć ostatnio, mam nadzieję,
chwilowo) Iktoto, a ona chodziła na terapię w Łodzi i jej bardzo
pomogła

[mamaanieli]

a moze jednak warszawa?? dwie godziny drogi pociągiem, a psycholog o
której mysle, robi cuda. pomysl i daj znać. kobieta jest jedną z
niewielu w polsce psychologów specjalizujących się (!!!) w syndromie.

[ahha20]

zgłoszenie na Bliznę wysłałam od razu

[twoj_aniol_stroz]

A z tego nicka co piszesz, bo jeśli tak, to nie dotarło

[ahha20]

Tak z tego nicka. W takim wypadku wysyłam zgłoszenie jeszcze raz

[twoj_aniol_stroz]

Już jesteś

[nati1011]

WIększoś kobiet obecnych na forum poradziła sobie z syndromem
poaborcyjnym - jedne lepiej, drugie gorzej, ale zmogły potwora. Więc
i ty na pewno dasz radę.

To co się stało już się nie odstanie. ALe musisz przerwać ten
zaklęty krąg zła. Twojego dziecka nie można już ożywić, ale masz
jeszcze swoje życie - i na pewno masz jeszcze nie jedno zadanie na
tej ziemi do wykonania. Popełniłaś błąd - ale kto z nas go nie
popełnił. Kiedyś miałaś w dłoni los swojego dziecka - dziś masz
swój - i twoja odpowiedzialność jest taka sama. Nie pomożesz swojemu
dziecku tracąc swoje życie.

Ale skoro napisałaś, to wiemy, że chcesz sobie pomóc. To że się
leczysz, to też dobry znak. Teraz tylko trzeba znaleźć dobrego
specjaliastę. Bo niestety mało który wogóle uznaje istnienie
syndromu poaborcyjnego. Tak jak pisała Anioł wyślij zgloszenie na
bliznę (linka masz tuż nad wątkami). Na tym forum ostatnio jest za
dużo przepychanek - a tobie potrzebny jest spokój. Blizna jest
zamknięta. Nikt nie widzi postów tam umieszczanych - poza
uczestniczkami.

[sui2]

Iktoto była w szpitalu, w tych okolicznościach tylko powiem,
że urodziła. Dodam, że najwiekszą pomoc dostała poza granicami kraju
niestety to kosztuje i kontakt jest tylko w jezyku angielskim.
Po terapii staje sie na nogi w ciagu miesiąca najpóźniej. Wizyta
jest niekonieczna jednorazowa. Dam jej znać to może jak czas pozwoli
zaglądnie.
Mam wielką nadzieję, ze sie nie pogniewa za te nowiny.
Pozdrawiam

[nati1011]

to przekaż jej pozdrowienia od nas wszystkich. I zdradź szczegóły
czy to chłopiec czy dziewczynka?

[sui2]

Od razu przekazałam, pozdrowienia zaraz dopiszę jednak co do
dalszej prośby powinna to zrobić sama mamusia
Proszę więc o zrozumienie Wie, że chodzi o pomoc więc znając Monię
napewno się postara tu zaglądnąć.

[ahha20]

Zgadzam się, że czasu nie cofnę i że trzeba jakoś to wszystko poukładać. Wasze
słowa są dla wielu otuchą i nie ukrywam, że dla mnie też. Wiem ,że co się stało
już się nie odstanie. Mam nadzieję, że moja historia pomoże choć jednej osobie
zaglądającej na to forum podjąć "właściwą" decyzję albo chociaż skłoni kogoś do
przemyślenia tego jeszcze raz.

do:spokofacet

[ahha20]

Dzięki za namiary Na razie jestem umówiona na wizytę na gdańskiej. Spróbuję
jeszcze tam bo słyszałam pochlebne opinie. Jak się nie uda to skontaktuje się z
panią Maciejewską. Przyznam szczerze, że trochę już nie mam siły na te wizyty
ale przecież nikt tego za mnie nie zrobi.Jeszcze raz wielkie dzięki.

[misiwy]

Witaj kochana, jestem z Tobą...w bólu. Mnie aborcja przydażyła się 6
lat temu (teraz mam 46 lat). Zawsze byłam tolerancyjna wobec
aborcji, nie miałam zdania czy jest dobra czy zła ale sądziłam, że
ja nigdy bym się na nią nie zdecydowała..A jednak...W wieku 40 lat
okazało się, że metody naturalne które stosowałam przez tyle lat
zawiodły. Mam dwójkę dzieci - teraz mają 17 i 11 lat, mój mąż często
wyjeżdża, z rodziny nikt mi nie pomagał - moja mama nie żyje od
kilkunastu lat a dla mojej teściowej jestem tylko synową, które nie
nadaje na tych samych falach, bo nie wymieniła seksu małżeńskiego na
kościół. Postanowiłam, że urodzę ale ciąża iwychowywanie trzeciego
dziecka nie będzie mi przeszkadzać w normalnym życiu ( nie będą nie
wolnicą, jak było wcześniej, że mogłam wyjść tylko z domu do lekarza
albo dentysty).Postanowiłam i co z tego? Zaczęłam się bardzo źle
czuć. Wstręt do wszystkiego: do jedzenia, picia, dziecka , siebie.
Każde wstanie z łóżka to istny koszmar, słabo, duszno czułam się tak
jak bym miała umrzeć i z każdym dniem naprawdę chciałam umrzeć -
wydawało się wtedy, że nie zniosę ani jednego dnia dłużej. Jedna
bezduszna ginekol0żka powiedziła -nic Pani nie poradzę, drugi
lekarz -błąd żywieniowy ( a ja przecieź prawie niczego nie mogłam
przełknąc) a trzeci zaproponował mi aborcję. Mąż przezywał mnie od
głupich baba a teściowa powiedziała, że ma chore serce i że mi nie
będzie mogła pomóc. Błagałam i prosiłam, żeby została u nas w domu
choć jeden dzień, bezskutecznie. Ostatnią deską ratunku była moja
homeopatka i jednocześnie psycholog usiłowałam się z nią
skontaktować przez kilka dni - bezskutecznie....Mieszkamy na wsi,
teraz mam samochód - wtedy musiałam wszędzie chodzić piechotą albo
na rowerze (dzieci miały sześć i 11 lat) do szkoły i przedszkola 2
km.Miotałam się ranny zwierz, z nikim nie byłam w stanie porozmawiać
miałam jakby zawiązane gardło - choć zawsze z natury byłam otwarta i
gadatliwa. Mój mąż widział tylko jedno wyjście aborcję, ja widziłam
dwa aborcja albo samobójstwo. Aborcja to dla mnie morderstwo -
pogodziłam się z tym że będę się smażyć w piekle dla dobra mojej
rodziny.Miałam straszne przeczucia, intuicja mówiła mi, że musze to
zrobić jak najszybciej... zrobiłam to 13 września - wszystkie
paskudne objawy psychiczne i fizyczne minęły w ciągu 24 godzin. 15
wrzesnia moja córka zachorowała, podejrzewano, że to wyrostek,
przeszło ale ona wyglądała coraz gorzej..Po tygodniu ja poczułam się
już całkiem dobrze i uświadomiłam sobie co ja zrobiłam, wpadłam w
syndrom....to były straszne trzy miesiące a może i rok, bezsenność,
straszne wyrzuty sumienia, nerwica...Na początku listopada u mojej
córki wykryto cukrzycę insulinozależną. Pomyślałam, że to
kara...Było jeszcze gorzej. Spędziłam z córeczką w szpitalu trudne
tygodnie. Brała nas w obroty psycholog, pomogła mi na tyle na ile w
ogóle możliwe z resztą musiałam uporać się sama...I u wierz mi
proszę Cię nie wiem co jest gorsze czy zal z powodu aborcji czy żal
z powodu choroby mojej córki...Jestem do tego oczywiście sama i
uwiązana. Wiem, że są gorsze choroby...ale fakt że nawet nie
mogłabym spokojnie umrzeć, bo nikt poza mną sie ta chorobą nie
przejmuje ani nie angażuje jest straszna....Z dziećmi związana jest
nie tylko miłość ale ciągły strach i ból....Czasami chciałabym już
się nie obudzić ale wiem że musze walczyć dla mojej córki, jestem
jej ukochaną mamusią...Kiedyś to wszystko się skończy i wtedy się
dowiem czy jestem morderczynią czy najwiekszą bohaterką . A teraz
póki starczy sił musze dac z siebie wszystko dla swoich bliskich
Pozdrawiam Cię serdecznie, trzymaj się cieplutko, Majka

[nowako-wa]

Twoja historia jest poruszająca , ale to kolejny dowód, że my sami
wyznaczamy sobie karę, ty chyba swoją już przeniosłaś. Skoro
wierzysz w piekło , to wiesz ,że jest lekarz o mieniu Jezus- on jest
w stanie unieśc kazdy grzech- powierz mu swój, przeproś i ... idz
dalej. Skoro los sprawił ,że córka jest chora -przyjmij go, będzie
ci łatwiej. Pamiętaj cierpienie i ból jest często wyznacznikiem
miłości, spójrz na Jezusa na krzyżu- gdybyś nie kochała swojej
córki - nie cierpiałabyś. Pamiętaj nic nie trwa wiecznie (w naszym
ziemskim życiu) Twoje cierpienie kiedyś się skończy,dziś zostaw
przeszłośc za sobą, dbaj o jakość dzisiejszego dnia, bo tylko na to
masz wpływ. Byłam dwa razy w szpitalu psychiatrycznym i wiem co to
cierpienia duchowe. Jeżeli już zrozumiałas swój błąd, potraktuj się
łagodnie- Jezusa bardzo boli jeżeli nie wierzymy w jego miłosierdzie-
pamiętaj to łotr pierwszy zawitał do raju...

[sari9999]

kochana widzę twój żal i tęsknotę za nie narodzonym dzieckiem,ogromnie ci współczuję ale może czas sobie wybaczyć,myślę że jesteś emocjonalnie zablokowana tą tragedią z przed lat, wiem że to trudne ale nie poddawaj się,jeśli sobie wybaczysz to na pewno osiągniesz swój cel,życzę powodzenia i nie poddawaj się jestem z tobą.