moje dziecko a rówieśnicy

[mirelak]

Rozpoczynam ten wątek, bo powiem szczerze, że coraz bardziej denerwują mnie
ludzie, którzy pytają: a ile ma latek? roczek skończony, a to już sobie
drepta. I co wy odpowiadacie? Bo ja (jeśli mam humor) to jadę z całą
historią, albo (wersja: bez humoru) nie, nie chodzi (bez tłumaczeń).
Dodatkowo "za płotem" mam kuzynkę, która ma córeczkę 4 miesiące młodszą od
Kubusia, no i nadszedł moment że przegoniła Kubusia. No i się zaczęło
demonstrowanie umiejętności (dosłownie): A, Kubuś jeszcze tego nie umiesz, a
patrz jak Wiktoria to robi. Szlag mnie trafia, bo doskonale wiedzą po czym
Kubuś jest i w związku z tym logiczne że nie będzie robił wszystkiego o
czasie, a nawet ze znacznym opóźnieniem. Poza tym czasami, mam taki żal, nie
wiem konkretnie do kogo: losu? Boga? lekarzy?, chyba właśnie do nich, że
spaprali sprawę, bo nie chciało im się zrobić cesarki o czasie (trzeba wzywać
cały zespół). Na "Wspierajmy..." też jakoś ostatnio nie umiałam już sobie
znaleźć miejsca, może dlatego że nie było tam takiego ciężkiego przypadku jak
mój i wszystkie dzieci, które zaczynały z Kubusiem już są daleko w przodzie.
Wydawało mi się że dziewczyny nie zawsze mogą mi pomóc bo nie wiedzą o czym
piszę.
No to koniec użalania się nad sobą i napiszcie jak wy sobie radzicie w
podobnych sytuacjach.

[fajka7]

no wiec ja sobie radzilam srednio, a teraz nie musze bo miedzy rowiesnikami a
moim dzieckiem jest epoka na dzien dzisiejszy i nikt juz nie pyta, bo wszystko
widac;
moze z wyjatkiem mojej babci, ktora jest nieugieta i przez 4 lata nie moze
zajarzyc, ze skoro maly sie podniosl to nie znaczy ze za tydzien bedzie chodzil
i jak nie daj boze podziele sie radosna wiescia np. ze stanal na czworakach to
babcia wydzwania codziennie pytac czy juz raczkuje
a to bylo 2 lata temu jak sie podniosl i dalej nie raczkuje i mysle za babcia
miala wystarczajaco duzo czasu zeby skumac ze to nie tak hop siup i
slowa "postep" "osiagniecie" itd. maja u nas inny wydzwiek

[fajka7]

a kuzynce powiedzialabym: prosze cie zebys przestala porownywac nasze dzieci;
tak jak kiedys poprosilam wyzej wspomniana babcie zeby przestala nazywac moje
dziecko biednym kaleka oraz w kolko chrzanic co by to bylo jak by on byl zdrowy;
nadmienie, ze zrobilam to z pelna kultura i babcia czai teraz niuanse i roznice
dot. slow takich jak "niedorozwiniety" "uposledzony" a "opozniony" "niesprawny"
itd.
a jest kobita trudnym przpadkiem i to kropla w morzu slow ktore padly, ale
jakos dajemy rade wspolpracowac
aha - moja babcia jest wyksztalcona starsza dama z duzego miasta, a jednak
braki ma ogromne

[agata321]

hej ja też mam synka który jest opóźniony ruchowo i też mnie szlak trafiał jak
moje koleżanki chwliły się co to ich dzieci nie potrafią jakie są mądre itd
stwierdziłam że szkoda czasu na takie znajomości i teraz mam takie które nie
porównują wręcz przeciwnie cieszą się ze swoimi dziecmi z postepów jakie czyni
mój synek i angażują do pomocy swoje dzieci aby bawiły się z Kubusiem śpiewały
mu klaskały itd to są koleżanki a nie ta cała banda snobów!!!!!!Pozdrawiam

[edytaw75]

A mnie na nerwy działa mój kolega, który ma córke dwa miesiące młodszą od
mojego syna. Od dwóch miesięcy mnie pyta, czy Konrad (ma teraz skończone 5
miesięcy) juz siedzi. Na razie mu odpowiadam, ze przecież dzieci siedzą dopiero
jak skończą 6 miesięcy. Ciekawe co mu powiem, jak skończy? A może wtedy
naprawdę usiądzie???
Pzdr.

[iza_luiza]

Mój synek ma 4,5 miesiąca, na dzień dzisiejszy jest już opóźniony średnio o
miesiąc od rówieśników, ale to też zależy o czym mówimy bo są rzeczy z którymi
spóźnia się już więcej. Mam świadomość że może nadgonić a może nie nadgonić bo
jego wada to wielka niewiadoma i kwestia indywidualna zupełnie. Czytałam o
dzieciach z tą wadą, które rozwijają się zupełnie normalnie i o takich które w
wieku 6 lat nie umieją mówić, chodzić ani nic. Każdy przypadek podobno jest
inny. Jestem przygotowana na dużo ale chyba nie na najgorsze. Tym bardziej, że
jednak patrząc na to co Maciuś już umie jestem dobrej myśli.
Ja też mam problem z Babcią. Babcia dzwoni i pyta niezmiennie od miesięcy "czy
już się uśmiecha ?" szlag mnie trafia bo to akurat umie, ale ponieważ do niej
się nie uśmiechnął więc Babcia zakłada że nie. Poza tym wysłuchuje historii jak
to moja matka " w wieku 4 miesięcy to już siedziała i skrzynkę pomarańczy
zjadła". Raz nawet Babcia się rozpędziła i powiedziała, że Mama w wieku 4
miesięcy to już chodziła, po czym się zreflektowała i zaczęła śmiać. Ja nie
wiem czemu to ma slużyć, ma mnie zmobilizować jakoś ? Mam kazać dziecku chodzić
i jeść pomarańcze żeby nie odstawał od geniuszy ze swojej rodziny ?
Dodam jeszcze, że na spacerach staram się omijać mamy z wózkami bo rozmowa
każda kończy się porównywaniem a ja potem zawsze mam doła. To już jakaś siła
wyższa, mamy inaczej nie potrafią, komuś się trzeba pochwalić...

[fajka7]

no to mozemy sobie rece podac;
widze ze ta babcie to szerszy problem; nie bede przytaczac tu najbardzej
soczystych kawalkow (a sa takie) w wykonaniu babci i innych "bliskich" bo bym
pisala przez 3 dni (troche sie tego uzbieralo prez 4 lata :)), natomiast mam
pytanie:
macie cos takiego ze tluczecie sobie do glowy - a moze ja jestem
przewrazliwiona, moze to normalne, oni/one przeciez nie wiedza jak to jest miec
chore dziecko, moze ja przesadzam itd. czyli wina na siebie?
macie tak? ja tak mialam przez jakis czas..
po namysle doszlam jednak do wniosku ze jest zasadnicza roznica miedzy
sytuacja, gdy ktos obcy cos palnie, nie wiedzac jak jest, a sytuacja, gdy
najblizsza rodzina wali co im slina bez odrobiny wyczucia i namyslu;
nie uwazam sie pepek swiata, ale wydaje mi sie ze w tej sprawie mam prawo byc
nadwrazliwa

[gosiasur]

kiedyś oglądałam w tv wyścig raczkujących dzidziusiów, rodzice zachęcali,
krzyczeli a niemowlaki biegły do mety który pierszy, mam wrażenie właśnie że to
sa takie wyścigi dzidzusiów. Każdy z tych rodziców chce żeby jego dziecko było
najlepsze i cieszy się gdy twojemu powinie się noga. Gosia

[mami2]

Mirelo droga! Bardzo ci dziękuję za ten wątek. Ja mam świadomość tego, że
Mateusz jest lekkim przypadkiem, ale do szału doprowadza mnie moja rodzina,
która mówi mi ciągle: Zobaczysz on to we wrześniu juz mówić zacznie. Tak jakby
nie widzieli tego wszystkiego co się wokół niego dzieje i co się dla niego
robi, żeby choć trochę mu pomóc. U nas to po częsci wynika z ciągłego
porównywania do córki. Milena odstaje w drugą stronę. Ma 4 lata i czyta, pisze,
mówi po angielsku proste zdania, posługuje się komputerem, (ostatnio mi gadu-
gadu wyczaiła!)stad pewnie te ciągłe porównania. A mnie krew zalewa bo nic nie
mogę zrobić. Od września idę z małym na zajęcia z SI. Jezeli będziesz miała
czas i ochotę zeby się tym zainteresowac dla Kubusia, dam ci namiary. Zajęcia
będą w Rybniku.

[ali_bey]

Mami jeżeli pozwolisz, ja jestem zainteresowana....bardzo.Proszę podaj namiary.

[ali_bey]

Zapomniałam się przedstawić: Alicja i Kubuś(Żory)

[mami2]

Ala, dam ci namiary jutro, jak tylko zdołam sie przebić przez masę papierzysk
na moim biurku w pracy. Gdzies tam na samym spodzie te namiary są, cos mi się
tak kojarzy..:-)
Zajęcia będą w nowym ośrodku na ul. Dąbrówki (osiedle Nowiny) w żłobku.
Prowadzić je maja wykwalifikowani terapeuci z Poradni Psychologiczno -
Pedagogicznej z ul. Kościuszki w Rybniku. Dziecko musi być przez nich najpierw
zdiagnozowane. Mateusz póki co u nich jeszcze nie był, ale z wywiadu
telefonicznego wywnioskowali ze wstępnie sie kwalifikuje (głównie dlatego że
jest prowadzony w Ośrodku dla dzieci niepełnosprawnych im. J. P. II). Zobaczymy
co powiedzą gdy go zobaczą, bo generalnie to mnie gosciu zaskakuje. Zaczął
mówić skubaniec. Mowi nie, tak, dziadzia, ciągle jakies nowe słowa. Ale będę
się upierać żeby go przyjęli. Acha, to pierwszy taki ośrodek na Sląsku. Starczy
tej reklamy myslę...

[ali_bey]

Mami ,dziecko musi byc zdiagnozowane u nich , czy może byc w innej poradni?My
jesteśmy własnie po badaniach w żorskiej ppp , no i nie wiem czy jest potrzeba
je powtarzać.

[amelia4]

Witam!!!!!
Ja z moim synkiem miałam również wiele problemów, w tej chwili jest już nieco
lepiej (od roku chodzi na terapię SI),zdiagnozowany został jako dziecko
nadpobudliwe ruchowo i z nadwrażliwościa słuchową (histerycznie zachowywał sie
np. słysząc bardzo niskie dżwięki.)Mieliśmy duze szczeście , bo tak sie akurat
złożyło że w "naszym " przedszkolu został otwarty gabinet terapi
sensorycznej.Zajęcia mamy co dwa tygodnie i efekty może nie były widoczne od
razu , ale sa zauważalne- syn się bardzo wyciszył a problemy z nadwrażliwosci
słuchową ograniczyły się w znacznym stopniu, nie mówiąc iż sama terapia
prowadzona jest w formie zabawy, więc mój synek chodzi na zajecia z ogromną
przyjemnoscią.Jesli więc macie możliwosć chodzenia z dziecmi na zajęcia z SI ,
to gorąco polecam , tym bardziej jesli sa za darmo, bo prywatnie to sporo
kosztuje:(
pozdrawiam
Amelia

[judytak]

kiedy moje dziecko (to, o którym tu mowa) miało roczek, to jeszcze nie
siedziało, więc nikt nie mówił, że już drepta ;o)

a poważnie: póki nie chodził (2 lata 2 mieś.), to mówiłam "ma tyle a tyle, ale
był wcześniakiem" - było to prawda, niecała prawda, ale dalszych pytań na ogół
nie było :o)

a kiedy już chodził, robił to na tyle niezdarnie, w sposób nieskoordynowany, że
na ogół nikt nic nie mówił, bo wyglądało to gorzej, niż było naprawdę :o)

z komentarzami typu "o, zanim skończy X czy Y lat, to nikt nie powie, że...",
programowo się zgadzałam - raz, że sama nie wiedziałam, jak będzie, dwa, że
zawsze wolałam to, niż jakby ktoś miał powiedzieć "o, to on już nigdy nie
będzie..."

kiedy miał ze cztery lata, było już na tyle dobrze, że trzeba było zwracać
uwagę na szczegóły, żeby zobaczyć, że cokolwiek jest z nim nie tak, więc temat
nie występował :o)

teraz znów się zacznie (dziecko powtarza zerówkę, z powodu ogólnej
niedojrzałości psychicznej oraz bardzo dużych problemów z koordynacją ręka-oko)

na własny użytek zakładałam od początku, że "zanim pójdzie do szkoły, to się
wyrówna"
no cóż, nie sprawdziło mi się...
poza tym: już nie zakładam, że "się wyrówna", wiem, że niektórych rzeczy nigdy
się nie nauczy, chociaż nie wiem jeszcze dokładnie, które (na przykład mam
nadzieję, że jednak będzie umiał pisać ręcznie, chociaż wcale takiej pewności
nie mam...)

pozdrawiam
Judyta

[ewaniew]

Nigdy nie porównywałam specjalnie...ale oczywiście tego nie da się uniknąć.
No cóż - wiadomo, że są (będą..) słabsi, mniej zrównoważeni, w końcu padaczka
Filipa to nie barszcz.., równowaga do bani, spastyczność Filipa powoduje, że w
chwili euforii potrafiłby zgnieść cos naprawde twardego, mieśnie jak u
sportowca, Błażej za to wyluzowany flaczek :)) (pozostałości po zbyt małym
napięciu) - zero mobilizacji do jakichkolwiek agresywniejszych działan (np.
sport???)
Ja po prostu cały czas uważam, ze i tak mamy szczęście, a nie wiadomo co nas
jeszcze czeka, więc lepiej cieszyć się z tego co mamy.
A co do rodziny - to ustawiona przeze mnie juz dość dawno :)))Nie ma raczej
wpływu na nasze (czyt. naszej rodziny) poczynania.
pzdr
Ewa

[smoki2]

Ja jakos przezylam przeganiajacych Dawida rowiesnikow.
Dopiero przeganiajace go o pol roku mlodsze dzieci wprawily mnie w czarna
rozpacz :(

[siago1]

Dziękuję za ten wątek

A mi robi się tak smutno , gdy widzę dzieci urodzone tego samego dnia, lub dzień
później i ładnie siedzą, uśmiechają się, są kontaktowe,
że moja Marysia jeszcze nie, i że może nigdy nie.
I mówię wtedy: Kiedy moja Marynia tak będzie robić? Kiedyś może się doczekam!

Z drugiej strony
cieszę się, że zaczęła machać nóżkami, że rozruszała się, że kręci główką w
prawo i w lewo śledząc czyjś ruch
A gdy się uśmiechnie
to aż mnie za serce coś chwyta

i nie przeszkadza mi, że jest tak bardzo opóźniona
w rozwoju.

Gosia

[fikrus]

Jest mi w głównej mierze przykro i smutno. Minęła magiczna data roczku a Kubuś
nie chodzi, minęło kolejne cztery miesiące i dalej nic. Najbardziej bolą chyba
uwagi najbliższych w tym teściowej z powiedzonkiem : oj Ty mój biedaczku kiedy
Ty będziesz chodził. Dziś rano jak przyszła do małego to sobie rzekła: będziesz
Ty kiedys chodził. Boli mnie niewiara najbliższych, słowa pocieszenia którą
brzmią bez najmniejszego sensu. Nie rozumieją problemu, albo nie chcą rozumieć,
teściowej marzył się super wnuk z którym może iść na spacer i pochwalic sie co
on potrafi. Teraz zamiast iść z nim na plac zabaw, woli zostać z nim w domu.
Ja ciągle chyba porównuję, tylko wszystko jest na niekorzyść dla mojego
malucha, i pytanie czy on tak będzie potrafił, kiedy? Z równieśnikami już nie
porównuję, ale coraz częściej sprawniejsze okazują się młodsze dzieciczki.

Pozdrawiam Edyta i Kuba