Czysą dzieci nierehabilitowalne-przepraszam dlugie

[minka2403]

Ja jestem juz kompletnie zalamana. Wielokrotnie pytalam Was juz na tym forum o
rozne rady, wiec pewnie niektorzy kojarza moje historie. Ale przedstawie
sprawe. Moj synek ma rowno 9 miesiecy i nie siada sam i nie raczkuje. Potrafi
przekrecic sie z brzuszka na plecki, ale nie robi tego. Dlaczego??? - nie mam
pojecia. Nie przyjmuje tez pozycji do raczkowania. Umie pelzac wokol wlasnej
osi i do tylu, ale nie sprawia mu to przyjemnosci i zaraz chce na rece. W
ogole od poczatku nie znosi lezec na brzuszku i kazda minuta spedzona w tej
pozycji to moja ogromna walka. Jesli chodzi o cwiczenia, to "rehabilituje" go
od 4 miesiaca zycia - napisalam w cudzyslowie, bo rehabilituje, ale malo w tym
cwiczenia... Moj synek nie cierpi robic cokolwiek wbrew jemu, nawet jesli jest
to zabawa. Zwykłe polozenie go i bujanie na pilce rehabilitacyjnej wywoluje w
nim ogromny protest. Zdawaloby sie, ze to bardzo przyjemna zabawa. No i trudno
powiedziec, zeby nam ta rehabilitacja wychodzila. On na szczescie od tego 4-go
miesiaca zycia zrobil duze postepy (nie bede teraz opisywac z czym kiedys mial
problem, bo za duzo by to zajelo miejsca), ale nie mam pojecia, czy daly tu
cos te namiastkowe cwiczenia, czy sam po prostu "dojrzal". na poczatku
cwiczylismy go vojtą i to byla porazka totalna. On wył, a
my prawie razem z nim. Wszyscy orędownicy metody vojty (ktora ja zreszta
uznaje za bardzo dobra i skuteczna) mowili mi, ze dzicko musi plakac i kazde
przy tych cwiczeniach placze, ale oni nie zdaja sobie chyba sprawy, ze nie
kazde TAK SAMO placze. Po wyjsciu z przedostatniej wizyty od terapeuty vojty
(skadinad bardzo mily i kompetenty czlowiek) synek mial wybroczyny na calej
twarzy od wysilku i skrzeczenia jak maly prosiaczek. Za rada pani psycholog,
ktora synka obejrzala, ucieklismy od vojty na rzecz cwiczen bobath. Wiazalam z
tym ogromne nadzieje, ale z tymi bobathami jest tak samo. Tzn. synek az tak
nie histeryzuje, ale nie daje sobie tych cwiczen robic. Po prostu z calej sily
wypreza nozki i nie daje mi ich sobie
za zadne skarby zgiac. Jak juz mi sie uda postawic go w pozycji czworaczej, to
trwa to sekunde, bo on te nozki z powrotem wypreza z calej sily i po
cwiczeniu... Pani rehabilitanta twierdzi, ze moj synek jest typowym wrazliwcem
i wszelkie niemile widziane przez niego bodzce straszliwie go rozdrazniaja.
Jej sie tez wydaje, ze oprocz slabych raczek i miesni kregoslupa, on moze miec
nadwrazliwosc na dotyk i moze dlatego nie chce lezec na tym brzuchu i opierac
sie raczkami o podloze. Na poczatku mielismy sie spotykac co tydzien, ale pani
terapeutka twierdzi, ze przy takim wrazliwcu to nie byloby za dobrze, bo
pozniej na sam widok jej drzwi bedzie plakal i mamy widziec sie co 2 tygodnie.
Ja oczywiscie mam caly czas poczucie, ze kazde takie kolejne 2 tygodnie to
puste tygodnie, bo nie udaje mi sie synka cwiczyc, tak jak bym chciala.
Teoretycznie powinnam cwiczyc go 4x dziennie po okolo 15 minut. Nie uzbiera
sie tego dziennie nawet pelnych 10 minut, choc caly dzien ponawiam proby. Na
kolejnej wizycie zapytam terapeutke, co mam robic, ale w tzw. miedzyczasie
prosze Was o rade. Ona sama na tych spotkaniach tez synka wlasciwie nie
cwiczy, bo boi sie, zeby sie rozplakal na calego i wtedy nic juz z nim nie
zrobimy. Pokazuje mi, co mam robic i ja to przy niej wykonuje. U niej jakos mi
szlo -w domu, kleska - tak jak opisalam powyzej.
Najgorsze jest to, ze czuje, ze spoczywa na mnie ogromna odpowiedzialnosc, ale
jestem zupelnie bezsilna - nie potrafie pchnac sprawy do przodu. Neurolog
twierdzi, ze synek nie jest tzw. dzieckiem "neurologicznym" i ocenia go jako
zdrowe dziecko. Jego stan - "dobry", ale nie bardzo dobry. Mowi, ze ominiecie
etapu raczkowania moze skutkowac w przyszlosci dyslekscja, zaburzeniami
koncentracji, ze jesli synek zacznie za wczesniej stawac na nogi (choc wg mnie
wcale sie na to nie zanosi), to obciazy to bardzo jego kregoslup, ze
asymetria, ktora maly ma powoduje zle ustawienie bioder i nozek... Co ja mam
robic. Mam w sobie bardzo duzo determinacji, ale coraz mniej sil psychicznych
i wrazenie, ze jak zblizam sie do synka, to nie trzymam w dloniach cialka,
tylko malą skałę, ktorą ktos mi kaze zgiąć... No po prostu sie miotam juz od
tylu miesiecy.

[nemezis_wl]

Przeczytałam Twoj post. Współczuję Ci bardzo. szkoda że nie moge
pomóc.
Myślę że dobrze by było gdybyś skontaktowała sie z psychologiem w
kwestii nadwrażliwości dotykowej u synka.
W przychodni na kopernika gdzie ja chodze jest taka mozliwość. Może
w Twojej przychodni tez?
A przy okazji byś pogadała tak sobie. Mi dobrze robiły takie
spotaknia, bo mogłam sie wyżalic troche jak Wiktor robił male
postepy...
A w ramach pocieszenia: Moj synek tez sam nie siada i nie raczkuje.
Owszem pełza wokół własnej osi, turla sie ale do pozycji czworaczej
jeszcze troche nam brakuje. Ale jestem spokojna bo wiem że powoli
ale to bardzo powoli ale uczy się różnych rzeczy.
Trzymaj się

[agamagafon]

Doskonale cię rozumiem minka i mocno przytulam!
Ćwiczyłam z moją małą przez 9 miesięcy i do tej pory mam ciarki na całym ciele
jak sobie przypomnę jej płacz.
Kiedy mała miała 7 miesięcy (pomimo iż była rehabilitowana) miałam wrażenie że
nie robię tego dobrze. Najpierw ćwiczyłam z małą bobathem ale z powodu jej
niesamowitego płaczu przeszliśmy na Vojtę , płacz był również straszny ale
ćwiczenia trwały krócej i to mnie przekonało. Do tej pory pamiętam jak jeździłam
do rodziców lub teściów i musiałam ćwiczyć z mała to wszyscy z obecnych
wychodzili z pokoju bo nie mogli wytrzymać jej krzyku. I właśnie kiedy mała
miała 7 miesięcy przekonałam się, że nie pozostaje mi nic innego jak zacisnąc
zęby, nie słuchać "dobrych rad", że dziecko jest zupełnie zdrowe i dać z siebie
wszystko, żeby nic sobie później nie zarzucić. Zmieniłam rehabilitantkę, do
nowej jeśli była taka potrzeba chodziłam 4 razy w tygodniu ( państwowo) ,
zapisałam małą na masaże, chodziłam na basen no i przede wszystkim zmieniłam
swój stosunek do płaczu dziecka. Muszę ci powiedzieć , że sama rehabilitantka
mówiła mi że moje dziecko znosi bardzo ciężko ćwiczenia, że rzadko zdarzają się
tak wrażliwe dzieci.
Moja malutka w styczniu skończy dwa latka i sama się dziwię temu że jest bardzo
pogodnym dzieckiem mimo tej okrutnej rehabilitacji.
Może i w Twoim przypadku Vojta byłaby lepsza? Zastanów się ! Trzymaj się
mocno!Pozdrawiam

[minka2403]

Dziekuje Wam bardzo za slowa otuchy. Czesto na forach odzywaja sie ludzie ktorzy
krytykuja, a mi to teraz nie jest za bardzo potrzebne... Wiecie, tez myslalam o
basenie, bo synek akurat uwielbia sie kapac i w ogole fascynuje go woda, wiec
moze basen by mu sie spodobal - a to przeciez chyba tez wzmacnia kregoslup,
prawda? Do vojty chyba raczej nie wroce. Te bobathy cwiczymy tak krotko...
Porozmawiam jeszcze z ta moja pania. To naprawde uznana terapeutka.
Pisano o niej nie raz na tym forum. Wspolpracuje tez z psychologiem ,wiec chyba
rozsadniej bedzie sie trzymac jednej opcji, bo ja juz troche skakalam po roznych
osrodkach. Serdecznie Was pozdrawiam:)

[traganek]

A ja Ci napiszę jak było u nas. Mam bliźniaki wcześniaki urodzone w
26 tc, oboje mają ONM. Synek wyszedł ze szpitala po 2 mcach i był
rehabilitowany ndt-bobath. Córeczka z powodu silnego refluksu i
dysplazji oskrzelowo- płucnej (a przez to niewydolności oddechowej)
przebywała w szpitalu 10 mcy. Nie mogliśmy jej rehabilitować. Do
tego leżała wciąż na podwyższeniu, co było bardzo złą pozycją dla
jej kręgosłupa. Kiedy wyszła w 10 mcu do domu nie robiła kompletnie
nic. Ledwo unosiła główkę leżąc na brzuszku. Ponieważ widziałam, że
u synka metoda bobath nie wiele zdziałała (w 10 mcu umiał jedynie
obracać się na brzuszek) postanowiłam wziąść się za moje dzieci i
ćwiczyć je vojtą. Córeczka po tak długim pobycie w szpitalu była
nadrważliwa (uwierz mi, że to co robi Twój synek to nic w porównaniu
do dziecka, które przez 10 mcy było codziennie kłute, karmione
sondą, wogóle lepiej nie opisywać co przeszła moja córeczka). Nie
pozwalała się dotykać nawet nam rodzicom w czasie codziennej
pielęgnacji. Do tego była przeraźliwie chuda ważyła zaledwie 4 kg
przy 70 cm wzrostu. Nawet rehabilitantka miała opory, żeby z nią
ćwiczyć. Ale metoda bobath wówczas odpadała bo córeczka przy każdym
dotyku wrzeszczała i się spinała. Znalazłam bardzo doświadczoną
terapeutkę vojty (z dyplomem) i zaczęliśmy ćwiczenia. Mała
oczywiście się darła ale nasza terapeutka nauczyła nas jak
prawidłowo wykonywać ćwiczenia, więc już się nie spinała.
Najważniejsze, że już po tygodniu ćwiczeń były pierwsze efekty.
Ćwiczymy już 10 mc z dziećmi i synek jest już kompletnie zdrowy (wg
neurologów i lekarzy od rehabilitacji). Córeczka raczkuje, wspina
się przy meblach, zaczyna przy nich chodzić. Ma prościutki
kręgosłup. Warto było się pomęczyć.
Dużo napisałam, ale chodzi mi głównie o to, że przy rehabilitacji
najważniejsze jest nastawienie rodzica. Ja byłam zdeterminowana.
Stwierdziłam, że muszę koniecznie ćwiczyć, żeby moje dzieci w
przyszlości były sprawne. Może dzieci to wyczuwały bo po jakimś
czasie już tak nie płakały (wcześniej też były wybroczyny po
ćwiczeniach). Jeśli Ty nie masz takiego nastawienia to ćwiczenia są
bez sensu. Po co je wykonywać skoro wiesz, że i tak robisz je źle.
JA bym na Twoim miejscu zastanowiła się czy jesteś w pełni
przekonana, że chcesz z dzieckiem ćwiczyć.

[minka2403]

Hmm, a w ktorym miejscu mojego postu mozna przeczytac, ze moje nastawienie jest
takie, ze lepiej nie cwiczyc? I czy wydaje Ci sie, ze staram sie te cwiczenia
robic zle? Oczywiscie, ze robie wszystko, zeby wykonac je jak najlepiej. Nikt
nie zmusza mnie do rehabilitacji dziecka - sama bardzo chce to robic. Wydaje mi
sie, ze wynika to z mojego postu. Co wiecej, od samego poczatku mialam wrazenie,
ze z moim synkiem jest cos nie tak ruchowo. Rozni pediatrzy twierdzili, ze nic
zlego nie widza, pierwszy neurolog, u ktorego bylam jak dziecko mialo 2,5 m-ca
tez powiedzial, ze nie ma potrzeby kierowania na rehabilitacje. Moglam na tym
poprzestac i dac sobie spokoj. Skoro specjalisci mowia, ze jest dobrze, to po co
szukac dziury w calym? Ale ja im nie zaufalam i udalam sie po opinie do kogo
innego i mialam racje, ze z malutkim nie wszystko jest w porzadku. Wracajac do
mojego problemu - tu nie o sam placz chodzi, tylko o uniki, jakie stosuje moj
synek przy cwiczeniach (staralam sie o tym napisac przejrzyscie, ale moze mi sie
nie udalo). Przy vojcie maly tak skakal i wil sie po calym stole, ze trudno bylo
mi go utrzymac. Terapeuta pokazywal mi nowe chwyty, ktore po dwoch
zastosowaniach maly umial juz doskonale "obejsc". W czasie wizyt terapeuta kazal
pokazywac mi jak cwicze - nigdy nie mial zastrzezen do mojej techniki, nigdy tez
nie powiedzial ,ze uciskam w zlych miejscach i nie poprawial mnie. tyle ze on
jak przystepowal do cwiczen, to okazywalo sie, ze "ma dwie rece wiecej" niz ja,
zeby utrzymac mojego wijącego sie i rzucajacego synka. No a te dwie rece wiecej
mial dlatego, ze jest certyfikowanym specjalista z dyplomem. Ale powiem Ci
szczerze, ze nawet kiedy on cwiczyl synka, to nie za bardzo bylo widac te
pożadane reakcje ciala. (np. nawet gdy cwiczyl go terapeuta w pozycji na boczku,
to maly nie przekrecal glowki tak jak mialo to wygladac w tym cwiczeniu). Ja
wiem, ze rodzicom, ktorym sie udalo, a ich dzieci nie stawialy w czasie
rehabilitacji takiego fizycznego oporu, trudno zrozumiec tych, ktorych dzieci są
inne. Ja znam i takich rodzicow i takich. I Ci, ktorzy starają sie dzielnie
cwiczyc, ale im nie wychodzi rozumieja sie tylko miedzy soba. W dalszym ciagu
bede sie starac i mam nadzieje, ze ktoregos dnia cos ruszy.

[nemezis_wl]

Minka zwykle basen to dobry pomysl, ale dopytaj jeszcze
rahabilitantki z którą ćwiczycie, bo ja np. usłyszałam żeby
poczekac, bo czasem bywa tak że dzieci z ONM wracają do starych
wzorow zachowań w waodzie (z powodu braku podparcia) ale to przy ONM.
POzdrawiam

[minka2403]

Masz racje, zapytam. On niby nie ma ONM, ale lepiej sie upewnic. Pozdrowienia:)

[mamaglusia]

Mój synek też jest dość wrażliwy na dotyk.
Moja terapeutka poleciła mi masowanie go materiałami o różnych fakturach. I o
dziwo szorowanie szczotką podczas mycia. I to nie szorowanie końcami włosów ale
dociskanie szczotki tak by włosy się "rozklapiły" i przejeżdżanie tym po nogach.
O dziwo mały bardzo to lubi i lepiej znosi niż mizianie czymś miękkim.
Mój synek jest starszy więc używam zwykłej szczotki a dla takiego maluszka chyba
lepsza byłaby taka szczotka jak do mycia twarzy dla dorosłych albo specjalna
miękka szczotka dla dzieci.

[dworska1]

Umiejetnie prowadzona rehabilitacja czyni cuda! Musisz tylko uzbroic
się w cierpliwość. Jak malenki zaskoczy, to juz ruszy do przodu i
nic go nie zatrzyma. Przynajmniej u nas tak bylo.
Milusia w wieku 8 miesiecy nawet nie przekrecała sie na boczki, o
pełzaniu nie wspominając. Dzis ma 15 mies. i biega po całym
mieszkaniu, lekarze twierdzą, że przegoniła większość rówieśników:)
Oczywiscie sukces był okupiony potem i łzami. Potrzebny jest tylko
odpowiedni rehabilitant- sprawdz w necie na stronie ndt bobath. pl (
czy coś takiego). Ja znalazłam tam kompetentna rehabilitanke z
mojego miasta- przez 2 miesiące pieknie wyprowadziła Milenkę na
prostą.

[iza_luiza]

Bardzo cię przepraszam, ale nie możesz tak pisać :/
Czy to, że mój synek mając prawie 4 lata nie chodzi, nie mówi ani
nie raczkuje jest kwestią braku dobrego rehabilitanta ?
Rehabilitujemy go prawie od urodzenia, 3 razy w tygodniu mamy SI,
jeździmy na turnusy rehabilitacyjne. Owszem, są jakieś sukcesy ale
nie mogę powiedzieć, że rehabilitacja czyni cuda.
"Potrzebny jest tylko odpowiedni rehabilitant" - to strasznie duże
uproszczenie, nie mogę się z tobą zgodzić. Prawda jest taka, że
rehabilitacja jest niezbędna ale nie czyni cudów, niestety. Trzeba o
tym pamiętać, że nie każda rehabilitacja kończy się tym, że dziecko
przegania rówieśników. Nie sugeruję, że tak ma być w tym przypadku,
ale musisz pamiętać, że różni rodzice te posty czytają, nie tylko
rodzice dzieci, które da sie wyprowadzić na prostą w 2 miesiące ale
także takich dzieci, których może nie da się nigdy wyprowadzić. Jak
moje dziecko.
Apeluję po prostu o więcej świadomości, niechcący możesz wpędzić
kogoś w poczucie winy, zupełnie niepotrzebnie, bo to tak naprawdę
nie jest tylko kwestia rehabilitacji, ale zakresu uszkodzeń u
dziecka.

[beciakoz]

Jak tak lubi wodę to nalewaj do dużej wanny i siedź z nim nawet trzy
razy dziennie długo a jak jest rozluźniony to spróbuj ćwiczeń. Mój
też tak robił ale nie dawałam mu wygrać, robię bańki mydlane,
śpiewam, przekupiam dając coś ulubionego, po prostu robię z siebie
klauna. Wiem co mówię ma już trzy lata, był sztywny a przy
ćwiczeniach jeszcze gorzej, teraz chodzi trochę niestabilnie ale
jednak, są chwile kiedy musisz postawić na swoim, nawet siła zmusić
go do ćwiczeń. My ćwiczyliśmy nawet jak się darł i z terapeutą też
po kilku razach nastąpiła cisza odpuścił. To było dwa lata temu,
teraz są najlepszymi kolegami jak przychodzi Piotr to mały skacze z
radości.

[minka2403]

Z tą wodą to jest dobry pomysl. Okazuje sie, ze jak ma duzo wody, to
rzeczywiscie bez zadnego problemu podciaga nogi pod brzuch i przyjmuje taka
pozycje jakby chcial raczkowac. I w ogole nie musze go do tego namawiac. Zeby
sie to potem dalo przeniesc na suchy ląd... Licze, ze sie uda.

[beciakoz]

jak zobaczy w wodzie że coś można to potem w formie zabawy ucz go.
Myślę że musisz dużo szaleć, wygłupiać się przy ćwiczeniach mój nim
się obejrzał to ćwiczył a że mama robiła za wariatkę to nie szkodzi
pewnie i na głowie bym staneła aby się udało. Teraz przechodzę przez
hipoterapię jak dojeżdżamy do stajni to już wyje, jak siada na konia
to też ale dziś było super płacz przez chwilę, dostał czekoladkę i
nawet wsadzili do na konia z małym zawodzeniem a za chwilę był
spokój. Nie myśl że to tak super to trwa od maja z przerwą
sierpień/wrzesień. Ja nie daję za wygraną i w końcu odpuszcza. Włosy
mi też wyrywał, oczy wydrapywał. Tłumaczyłam że tak trzeba i dalej
to samo.

[iza_luiza]

Witaj :)
Kiedyś byłam stałym gościem na tym forum, można powiedzieć, że je
współtworzyłam, ale dawno tu nie zaglądałam. Mój synek ma 3,7 lat.
Nadal nie chodzi i nie raczkuje, na szczęście usiadł wreszcie sam,
ma wadę wrodzoną i mpdz, i po prostu sobie powoli ćwiczymy,
pracujemy, żyjemy...
Dziś zajrzałam i trafiłam na twój wpis. Odpisuję, bo mój mały był
bardzo podobny jak był malutki, a ja wiele czasu straciłam na
niepotrzebną szamotaninę, bo nikt mi nie powiedział co w takiej
sytuacji robić.
Twój synek ma najprawdopodobniej nadwrażliwość dotykową. Mój też
miał. Nienawidził leżeć na brzuchu, nie lubił być dotykany,
nienawidził się podpierać. Generalnie jeśli musiał dotknąć podłogi
to najlepiej jak najmniejszą powierzchnią ciała czyli piąstką.
Prężył się cały bezustannie, chociaż nie jest dzieckiem spastycznym,
raczej ma obniżone napięcie mięśniowe.
Ćwiczyłam go na początku Vojtą. Podstawowy błąd, bo u dzieci z
nadwrażliwością na dotyk Vojta powoduje efekt odwrotny - jeszcze
większą nadwrażliwość i właśnie prężenie. To odruch obronny.
Przeszliśmy na NDT, było jakby trochę lepiej, mały nie płakał na
ćwiczeniach, ale nadal nic nie chciał robić. Zero motywacji. Kiedy
leżał sam to najchętniej jeździł na głowie. Nie miał motywacji, żeby
sięgnąć po zabawkę, żeby spróbować czegokolwiek. Tak było przez
jakieś 1,5 roku. Aż zaprowadziłam go na SI. Dopiero po integracji
sensorycznej coś się ruszyło. Przede wszystkim terapeutka SI go
odwrażliwiła, nie ma już śladu po nadwrażliwości. Dzięki temu
mogliśmy ruszyć z ćwiczeniami. Pojawiła się motywacja bo zniknęły
krępujące go ograniczenia. Mały przestał bać się przestrzeni, poznał
trochę własne ciało. Dlatego ja jestem wielkim orędownikiem terapii
SI, bo sama rehabilitacja to nauka ruchu, stricte mechaniczna,
poprzez powtarzanie kilkadziesiąt razy prawidłowego wzorca zapisuje
w mózgu dany schemat. SI to oddziaływanie na mózg, na układ
przedsionkowy. Ma za zadanie wzbudzić w dziecku motywację, aby sam
odnalazł wzorzec ruchu, pomóc mu odnaleźć się w przestrzeni,
zrozumieć swoje ciało. W naszym przypadku połączenie tych dwóch
metod dało rezultaty.
Dziecko z nadwrażliwością dotykową nadal należy rehabilitować, tylko
trzeba mu pomóc uporać się z nadwrażliwością, samemu będzie mu
bardzo trudno to zrobić.
Aha, i woda to dobry pomysł. Obniża napięcie mięśniowe, rozluźnia,
nie poleca się tylko basenu w przypadku obniżonego napięcia
mięśniowego, żeby go nie obniżać jeszcze bardziej. Pozdrawiam was
serdecznie :)

[niux3]

U mnie buło tak. Mam bliźniaki urodozne w 27 tc. córeczka była
niedowrażliwiona, synek przeciwnie nadwrazliwy. W obydwu przypadkach
pomogła nam terapia SI. Naprawdę spróbujcie. Dzisiaj wszystko się
ładnie wyrównało.
Pozdrawiam. Będzie dobrze. Dodam tylko, że córeczka ma onm i zaczęła
siedzieć w wieku ok. 16 m-cy, raczkować (nieprawidłowo na siedząco)
w wieku 17 m-cy i chodzić jak miała 26 m-cy.
:)
---

[minka2403]

Bardzo, bardzo dawno tu nie zagladalam. Niezmiernie Wam dziekuje za te dwa
ostatnie wpisy, bo to sa najmadrzejsze rzeczy, jakie do tej pory przeczytalam i
okazuje sie, ze trafione w 10, bo wreszcie po wielu m-cach trafilam na
rehabilitantke (nie czytajac jeszcze Waszych postow), ktora po 2 minutach
patrzenia na mojego synka orzekla, ze jest nadwrazliwy na dotyk. Zalecila
cwiczenia na odwrazliwianie. 2 tygodnie temu synek zaczal sam siadac z pozycji
do raczkowania, w Wigilie poraczkowal... Ale w dalszym ciagu nie daje sobie za
bardzo poglaskac wnetrza dloni szczotka czy pedzelkiem, mam rowniez wrazenie ze
boi sie przestrzeni, w dalszym ciagu boi sie zmiany polozenia na pilce, no i
przytula sie na szczescie wiecej, ale wtedy, kiedy on chce. Ciesze sie, ze
przeczytalam o tym wszystkim rowniez od Was, bo generalnie reakcja ludzi jest
najczesciej taka: matce nie chce sie cwiczyc, ma w sobie za malo determinacji,
dziecko ryczy, ale to przeciez dla jego dobra, itd. No a jak widac, sa rozne
dzieci i nie wszystkie placza z tego samego powodu.

Do Izy- Luizy

[dworska1]

Przepraszam, jesli kogokolwiek uraziłam- nie miałam takiej intencji.
Dalej jednak będę sie upierac, że rehabilitacja czyni cuda. Moja
Milenka miała WNM, asymetrię i zaburzenia integracji sensorycznej
(też była nadwrażliwa na dotyk, nie chciała lezeć na brzuszku,
ciągle się prężyła etc.), pamiątki po fatalnym porodzie, a bardzo
intensywna rehabilitacja Bobathem pozwoliła jej szybko wyjść na
prosta. Inna sprawa, że musieliśmy prywatnie zatrudnic
rehabilitantkę, bo zabiegi w panstwowym szpitalu były tak rzadkie,
że nic nie pomagały.
W bliskiej rodzinie mam tez dziecko z silnym (nie wiem, czy to
najlepsze określenie) zespołem Downa. Lekarze prognozowali, że
maluch nigdy nie będzie chodził, mówił, wykonywał najprostszych
czynności. Jednym słowem skazali go na bycie "warzywkiem". Jego
mama, a moja cioteczna bratowa, postanowiła jednak walczyć i
postawiła na rehabilitacje. Dziś chłopczyk ma 7 lat i od dawna
biega, mówi prostymi zdaniami, potrafi bawić sie komputerem itd.
Dlatego wierzę, że nie ma beznadziejnych przypadków. Przecież w
szpitalu w prowincjonalnym Działdowie rehabilitant przywrócił do
życia człowieka po 20- letniej śpiączce, a stary mózg jest znacznie
mniej plastyczny, niz młody.