W sprawie stilonu, panie Brezly

[millefiori]

Przeczytalam fascynujacy wątek w sprawie Bożoleja, zachwyciłam sie,
poadorowalam, a przy okazji szuflada z pamieci mi wyleciala z hukiem.
Wiec tak: szpule byly dwoch (a moze i trzech?) srednic. Tasmy, o ile
pamietam, zaleznie od namotu, mialy godzine do dwoch odgrywania.
Co do dlugosci tasmy, to pamietam wlasnoreczne montaze tejze. Lepiło sie ją
przy uzyciu deficytowej tasiemki w kolorze bialym. Jak tasiemki zbraklo, to
znakomicie sprawdzal sie zmywacz do paznokci, lepil, przy odrobinie wprawy,
bezsladowo i skutecznie. Aha, pamietam, ze tasmy, ktore czesto w czasie
odgrywania wciagalo w czeluscie magnetofonu, celem odzyskania nagran
odprasowywalo sie zelazkiem, tez bardzo skutecznie.

[brezly]

One sie jeszcze, czyli dobrze ze godzina, charakteryzowaly tym ze sie wyciagaly,
przez co cudnie znieksztalcaly muzyke, zwlaszcza to co bylo nagrane przy koncu
tasmy:-)
Dziekuje, pani Fiori.

[millefiori]

:) Niewprawne prasowanie (zbyt wysoka temperatura zelazka) powodowało
falbankowanie i ondulacje rzeczonej tasmy, nie mowiac o przysmazaniu... trzeba
bylo ciac uszkodzone fragmenty, by nie staly sie przyczyna kolejnych zassan
tasmy i lepic/prostowac dalej. Czasem niewidoczne odksztalcenia dekonspirowaly
sie w trakcie odtwarzania zaskakujacymi jodlowaniami i falowaniem dzwieku;))

[ab_extra]

Ja tam byłem kasetowiec, ale praktyka jak widzę była całkiem podobna. Prasowanie
węższej taśmy od tych ze szpuli było przeciwskuteczne, wiec drobne zgniecenia
się ignorowało a poważniejsze wycinało, łącząc taśmę opisanymi sposobami.

Co innego wydaje mi się najzabawniejsze: drobne zgniecenia jak wspomniałem się
ignorowało, więc w niektórych zarzynanych na śmierć kawałkach rożne dziwne
dźwięki generowane przez wymiętą taśmę tak wryły mi się w pamięć, że gdy teraz
słyszę jedną z takich piosenek w radio, to instynktownie dziwię się, że w
oczekiwanych miejscach nie następują te oczywiste efekty które w mojej pamięci
stały się integralnymi częściami utworów :)

[brezly]

Tak, tak. A jeszcze jest efekt ze sie po danym kawalku oczekuje jakiegos
konkretnego drugiego. Bo tak bylo na tasmie.