czy szczęście jest nudne?

[inka_sama]

Wszyscy chcemy byc szczęśliwi. Choć każdy inaczej swoje szczęście sobie
wyobraża. Ale czy osiagnięcie celu nie jest odbierane jako nuda? Czy
potrzebujemy komplikacji w życiu żeby czuć że żyjemy naprawdę? Miłość
romantyczna to zwykle miłośc nie spełniona, tragiczna (myślę o literaturze) -
miłość bez tych burz i naporu może się komuś wydać nudna. Czy poeci
romantyczni gdyby zaznali szczęścia w miłości - mogliby stworzyc swoje
dzieła?
Czy naprawde dażymy do tego by zaznać szczęścia w życiu?

[kwieto]

Dazenie jest celem :")

[k_i_k_a]

Chyba sama sobie odpowiedziałaś... Poczucie szczęścia jak i każdy "constans"
są... nudne... Kiedy znajdujemy się w stanie swego rodzaju równowagi nie
odczuwamy impulsów, które mogłyby sprzyjać rozwojowi... Prawie każda teoria
osobowości mówi o tym, że rozwój jest następstwem konfliktów, nierównowagi
która się na danym etapie życia pojawia. Rozwój=rozwiązywanie tych konfliktów,
dążenie do równowagi...
Stad człowiek najbardziej twórczy jest właśnie wtedy, gdy brak mu poczucia
szczęścia, spełnienia... Jeśli je ma - rozleniwia się.
A poza tym... gdybyśmy byli ustawicznie szczęśliwi, to skąd byśmy o tym
wiedzieli??? W każdej dziedzinie życia potrzebujemy punktów odniesienia. Skąd
byśmy wiedzieli, że 10 to 10 bez istnienia zera?? Chwile bez szczęścia
pozwalają nam bardziej doceniać te szczęśliwe... Szkoda, że tak często dopiero,
gdy minęły....
Szczęścia życzę jak najwięcej... z maleńkimi przerwami na odbicie...:)

[ziemiomorze]

Jesli jest nudno, to szczescie sie konczy, kroliczek nadal ucieka.
Istota zycia jest ciagla zmiana - i kiedy jej brak zaczynamy sie rozgladac za
czyms nowym.

Sztuka powstaje nie tylko pod wplywem cierpienia - tak przynajmniej twierdza
teoretycy tworczosci.

z.

[jan_stereo]

ziemiomorze napisała:


Istota zycia jest ciagla zmiana - i kiedy jej brak zaczynamy sie rozgladac za
czyms nowym.

***Ale to jest wlasnie istota niezadowolenia, w naszym zyciu,ta ciagla
zmiana,jej potrzeba...

[olek13]

Większość ludzi pragnie doświadczać cierpień, burzliwych i niespodziewanych wydarzeń. Życie w spełnieniu i radości wydaje się większości nudne, bo pozbawione tego, czego pragną. Może warto zatem zapytać: czego naprawdę pragną ludzie, bo chyba nie szczęścia i spokoju :)
Cele deklarowane z faktycznymi dążeniami przeważnie się mocno rozmijają. Mało kto zaś jest gotów popatrzeć na siebie krytycznie i trzeźwo. Łatwiej jest wymyśleć tysiące uzasadnień na to, że "takie jest życie", niż przyznać się, że takiego życia się chce...

[Gość: maika7]

Szczęście dla mnie to m.in. poczucie robienia tego, co się lubi np.rozwój w
pracy, ktora jest też pasją życia. Kochanie i poczucie bycia kochanym.
Akceptacja problemów jakie stają na drodze i rozwiązywanie tych, które dadzą
się rozwiązać. Akceptacja własnych ograniczeń i wykorzystywanie talentów.
Poczucie rozwoju właśnie.
Nie można nudzić się szczęściem, nie ma na to czasu :-))
:-)
M.

[Gość: Malwina]

dla tych ktorym o nim bebnisz caly czas z blogim usmiechem jest nudne jak
flaki z olejem. Dla tych ktorzy go doswiadczaja - nie.

o, ciekawe

[procesor]

Gość portalu: Malwina napisał(a):
> dla tych ktorym o nim bebnisz caly czas z blogim usmiechem jest nudne jak
> flaki z olejem. Dla tych ktorzy go doswiadczaja - nie.

No właśnie - spojrzenie z zewnątrz i od wewnątrz na szczęście moze sie róznić
diametralnie.
Gorzej - komus może się wydawac patrząc "z zewnątrz" że szczęście przyniesie mu
to co mu media pchają w główkę - dobra doczesne w maksymalnej ilości: domek,
samochód, żona-modelka jak z reklamy.. do tego zawód z powszechnie uznawanych
za pożądane.. A on by sie tak naprawdę czuł najlepiej mieszkając z bloku, z
pulchną gadatliwa żoną, pracując jako magazynier, mając czas na czyatnie
książek i gre w szachy z dzieciakiem i mając niski poziom stresu.. ;)

Albo żyjąc jako włóczęga.. ;)

Nawet jak sie NIE gada innym o swoim szczęściu to i tak patrząc z boku mogą
uznać że to koszmar.. i nudy.. :D

:(

[Gość: Oleńka]

a ja lubię odwrotnie!

uwielbiam, jak z kogoś szczęście kipi :)))
udziela mi się natychmiast :)))))))

e, czy aby naprawde?

[procesor]

Gość portalu: Oleńka napisał(a):
> a ja lubię odwrotnie!
> uwielbiam, jak z kogoś szczęście kipi :)))
> udziela mi się natychmiast :)))))))

Taaaa, pod warunkiem że kipi z kogos kogo lubisz, co?
:))

[Gość: Oleńka]

nie jestem nieszczęśliwa, kiedy szczęśliwy jest ktoś, kogo nie lubię - jeśli o
to Ci chodzi...

[procesor]

Gość portalu: Oleńka napisał(a):
> nie jestem nieszczęśliwa, kiedy szczęśliwy jest ktoś, kogo nie lubię - jeśli
> o to Ci chodzi...

A nie, nie o to mi chodzi..
Tylko - czy aby udziela ci sie to szczęście jak radościa kipi ktoś kogo nie
lubisz??

No a pozatym? Jakie to szczęście jest wg ciebie girl? Nudne czy nie? :)

--------------------------------------------------------------------------------
Gość portalu: Oleńka napisał(a):
> a ja lubię odwrotnie!
> uwielbiam, jak z kogoś szczęście kipi :)))
> udziela mi się natychmiast :)))))))

uwaga, uwaga, zaspokajam ciekwaość orki...

[Gość: Oleńka]

1.kiedy radością kipi ktoś, kogo nie lubię jest mi to obojętne.
2.szczęście nie jest nudne - ludzie są (rzecz jasna niekatoryje).

Szczęscie jest nudne! Cudze szczęście.

[maly.ksiaze]

Liczni poeci, w tym zapewne i romantyczni, zaznali szczęścia w miłości. Mało
jednak o tym pisali, bo nawet romantyk potrzebuje czytelników. Bo uwielbiamy
swoje własne szczęście i zajmuje nas ono niemal bez reszty. Z drugiej strony -
czytać wolimy o cudzych nieszczęściach. Może dlatego to forum takie zajmujące?
Chęć pomocy czy schadenfreude?

Pozdrawiam,

mk.

[katrynka]

Takie szczescie, o ktorym piszesz to dla mnie abstrakcja, utopia czy inna
wymyślna historia. Gdzie jest ten ktos, tak permanentnie szczesliwy, że mu to
szczescie uszami wychodzi?
Doły i góry za nami i przed nami, wiec o jakim znudzeniu może być tu mowa?
Znudzeniu szczęsciem czy sobą samym? A może rozczarowaniu.
Dla mnie człowiek szczesliwy to ktos wewnetrznie uporządkowany, a do tego
dochodzi sie dlugo i mozolnie. A potem czerpie sie z tego profit w postaci
świętego spokoju. Najczesciej sie jednak tego nie osiąga.
A to wszystko co po drodze sie przytrafia to mniejsze lub wieksze bonusy albo
kopniaki od życia, czasem zasłużone a czasem z przypadku.

[witch-witch]

Szczescie wcale nie jest nudne ani tez nie nudne.To uczucie bardzo relatywne
i uzaleznione od osobowosci. Mysle ze ludzie najczesciej wybieraja bezpieczony,
spokojny od namietnego romantycznego ale za to bardzo burzliwego zwiazku.

[yagnieszka]

Sa ludzie, ktorzy jakies wyimaginowane szczescie traktuja jak nagrode na koncu
zmagan, trudnej drogi. Pracujac wsrod umierajacy w roznym wieku widze
codziennie, ze szczescie po prostu jest JUZ - tu i teraz niezaleznie od bolu,
cierpienia, tesknoty - zdecydowanie wbrew nim ale i dzieki nim. Tak wiec nawet
jesli bywa nuda to tylko po to by za chwile byc przygoda, bo mieni sie i
obraca pokazujac wszystkie swoje strony. A im blizej konca, tym wyrazniej je
widac i tym wyrazniej widac jaka szkoda, gdy wraz z zyciem odchodzi.

[agresja4]

[jan_stereo]

inka_sama napisała:

> Wszyscy chcemy byc szczęśliwi. Choć każdy inaczej swoje szczęście sobie
> wyobraża. Ale czy osiagnięcie celu nie jest odbierane jako nuda? Czy
> potrzebujemy komplikacji w życiu żeby czuć że żyjemy naprawdę?

Prawdziwym nieszczesciem jest wlasnie to, ze samo szczescie nie daje spokoju
ducha.


> Czy naprawde dażymy do tego by zaznać szczęścia w życiu?

Dazymy do czego innego,ale wiekszosci wydaje sie, ze to szczescie jest tym
czyms dajacym spelnienie,stad to powszechne dazenie do szczescia,ale jak Ty je
definiujesz Inko ?.

[Gość: inka_S]

jan_stereo napisał:
> Prawdziwym nieszczesciem jest wlasnie to, ze samo szczescie nie daje spokoju
> ducha.

Cóż - wystarczy spokój ducha uznać za szczęście, prawda? I dążyć do jego
osiągnięcia. Ale ileż trzeba odwagi i mądrości by poprzestac na tym? By nie dać
się wciągnąc w wyścig za bogactwami, władzą, karierą. By zachowac postawę "być"
a nie "mieć". Albo raczej by nie pozwolić by rządziły nami rzeczy - bo samo ich
posiadanie nie jest złe. Gorzej gdy ich zdobywanie i utrzymanie jest jedynym
celem naszego życia...

> Dazymy do czego innego,ale wiekszosci wydaje sie, ze to szczescie jest tym
> czyms dajacym spelnienie,stad to powszechne dazenie do szczescia,ale jak
> Ty je definiujesz Inko ?

Myślę, że jednak dążymy do szczęścia. :o) Chyba jednak nie wszyscy umiemy je
rozpoznać. Za szczęście uznajemy to co ktos nam podsuwa jako jego obraz - jedni
jako ciągłe szukanie mocnych wrażeń (moim zdaniem to uzależnienie od
adrenaliny, taki rodzaj wewnętrznej narkomanii), inni samochód+dom+super sprzęt
AGD i RTV+atrakcyjny fizycznie partner+wczasy na antypodach, jeszcze inni
swoboda seksualna i brak zobowiązań i odpowiedzialności. Dopasowanie się do
otoczenia zastępuje poznanie własnych pragnień. Wstyd byłoby się przyznać, że
nam wystarczy nieabsorbująca praca - taka by czasu starczyło na hobby i by
pieniędzy na życie starczało, i grono przyjaciół, z którymi czas można mile
spędzać. :o) To troche tak jak teraz kobiecie nie wypada się przyznać, że ona
chciałaby być "tylko" żona i matką - a kiedyś nie wolno było mówić, że to nie
wystarcza. A przecież są kobiety, które takie życie by wybrały.
Moje szczęście? Żyć i kochać. By ci których kocham nie cierpieli. Wiesz Janie,
ja nie mam teraz marzeń o przyszłości. Jeszcze się tego nie nauczyłam od nowa.
Może jeszcze odzyskam tę umiejętność. Na razie nie wybiegam myślą w przyszłość,
nawet nie wiem czy to ma sens. Gdy czytam o planowaniu kariery na całe życie
tylko kiwam głową. Jak niewiele potrzeba by to zburzyć.

[jan_stereo]

Gość portalu: inka_S napisał(a):

Cóż - wystarczy spokój ducha uznać za szczęście, prawda? I dążyć do jego
osiągnięcia.

****Jesli szczescie wytrzyma taka uniwesralnosc, to pewnie ze mozna,i dazyc
nalezy,chyba.

Ale ileż trzeba odwagi i mądrości by poprzestac na tym? By nie dać
się wciągnąc w wyścig za bogactwami, władzą, karierą. By zachowac postawę "być"
a nie "mieć".

***Owszem,to przewaznie wynika z odwagi i madrosci jakiejs.

Albo raczej by nie pozwolić by rządziły nami rzeczy - bo samo ich
posiadanie nie jest złe. Gorzej gdy ich zdobywanie i utrzymanie jest jedynym
celem naszego życia...

***I wlasnie dlatego nie uzywalbym slowa szczescie tak czesto,ale o tym
ponizej.


Myślę, że jednak dążymy do szczęścia. :o) Chyba jednak nie wszyscy umiemy je
rozpoznać. Za szczęście uznajemy to co ktos nam podsuwa jako jego obraz - jedni
jako ciągłe szukanie mocnych wrażeń (moim zdaniem to uzależnienie od
adrenaliny, taki rodzaj wewnętrznej narkomanii), inni samochód+dom+super sprzęt
AGD i RTV+atrakcyjny fizycznie partner+wczasy na antypodach, jeszcze inni
swoboda seksualna i brak zobowiązań i odpowiedzialności. Dopasowanie się do
otoczenia zastępuje poznanie własnych pragnień. Wstyd byłoby się przyznać, że
nam wystarczy nieabsorbująca praca - taka by czasu starczyło na hobby i by
pieniędzy na życie starczało, i grono przyjaciół, z którymi czas można mile
spędzać. :o) To troche tak jak teraz kobiecie nie wypada się przyznać, że ona
chciałaby być "tylko" żona i matką - a kiedyś nie wolno było mówić, że to nie
wystarcza. A przecież są kobiety, które takie życie by wybrały.


***Ja nie uwazam szczescia za spokoj ducha,czy tez odwrotnie.Szczescie
przewaznie kojarzy sie ludziom z zaspokojeniem u nich potrzeb o ktorych
marza,ktore daja im poczucie radosci,zadowolenia,ale nie eliminuja generalnie
obaw,lekow.Spokoj wewnetrzny jest moim zdaniem efektem braku potrzeby
zaspokajania potrzeb dostarczajacych stanow radosci,generalnie roznych
pozytywnych wychylen emocjonalnych ktorych glownym celem jest odsuniecie od
siebie smutku,niezadowolenia,znudzenia, itp.,ze tak chaotycznie rzekne.
Stad, dazenie do szczescia to jedno,a do spokoju drugie.

Jak niewiele potrzeba by to zburzyć.

***A jak wiele by naprawic ?

Pozdrawiam

[katrynka]

jan_stereo napisał:

****Spokoj wewnetrzny jest moim zdaniem efektem braku potrzeby
> zaspokajania potrzeb dostarczajacych stanow radosci,generalnie roznych
> pozytywnych wychylen emocjonalnych ktorych glownym celem jest odsuniecie od
> siebie smutku,niezadowolenia,znudzenia, itp.,ze tak chaotycznie rzekne.
> Stad, dazenie do szczescia to jedno,a do spokoju drugie.
>

a moim zdaniem spokoj wew. jest efektem rozpoznania swoich potrzeb. I dopiero
wtedy otwiera sie droga do bycia naprawde szczesliwym, bo przeciez w tym
porzadku, ktory w sobie zbudujesz jest rowniez miejsce na radosc, szalenstwo,
marzenia i improwizacje (jesli uznac je za wyznaczniki szczescia).
To o czym piszesz to raczej jakis letarg czy rezygnacja zyciowa, a to do
szczescia ma się nijak.

> Jak niewiele potrzeba by to zburzyć.
>
> ***A jak wiele by naprawic ?

Jesli dalo sie zburzyc, to znaczy, że mało było w tym szczescia.

Pozdrawiam

[jan_stereo]

katrynka napisała:

a moim zdaniem spokoj wew. jest efektem rozpoznania swoich potrzeb. I dopiero
wtedy otwiera sie droga do bycia naprawde szczesliwym, bo przeciez w tym
porzadku, ktory w sobie zbudujesz jest rowniez miejsce na radosc, szalenstwo,
marzenia i improwizacje (jesli uznac je za wyznaczniki szczescia).

***Kiedy znajomosc swoich potrzeb wcale nie daje spokoju wewnetrznego(
szczescia tez nie zawsze,wrecz rzadko),ktory,jeszcze raz powtorze, nie jest
zwiazany ze szczesciem,szalenstwem,marzeniami i improwizacja.


To o czym piszesz to raczej jakis letarg czy rezygnacja zyciowa, a to do
szczescia ma się nijak.

***Toz przeciez caly czas o tym pisze, ze spokoj wewnetrzny ma sie do
szczescia nijak.Nie tyle moze rezygnacja zyciowa, co nieodczuwanie potrzeb
wykraczajacych ponad te podstawowe, gwarantujace zycie.


Jesli dalo sie zburzyc, to znaczy, że mało było w tym szczescia.

***A czy duza ilosc szczescia gwarantuje stan nie do zburzenia ?

[katrynka]

Mam wrazenie, że piszemy z dwoch przeciwnych biegunów, i to wcale nie
magnetycznych. Ty swoją chorągiewke wbiles na polnocy, a ja pisze z tego
miejsca, gdzie ludzie chodza do gory nogami. ; ) Strasznie daleko.

jan_stereo napisał:

> ***Kiedy znajomosc swoich potrzeb wcale nie daje spokoju wewnetrznego(
> szczescia tez nie zawsze,wrecz rzadko),ktory,jeszcze raz powtorze, nie jest
> zwiazany ze szczesciem,szalenstwem,marzeniami i improwizacja.

Nie wystarczy cos powtórzyc, zeby nabralo sensu. ;P

Znajomość potrzeb nie daje spokoju, ale ich rozpoznanie i owszem (a ja o tym
pisałam). Znajomość to dopiero wstęp, bo rozpoznac swoje potrzeby nie znaczy
tylko je sobie uświadomic. Znaczy tyle, co rozróżnić potrzeby najgłebsze/dla
mnie jednej właściwe, od tych, "nabytych" po drodze, które są dla twojego życia
zbędne a czasem szkodliwe.
I takie rozpoznanie/poznanie potrzeb daje spokój wew./spokój ducha. Z tej
prostej przyczyny, że zamiast rozmieniac sie na drobne albo miotac z prawa na
lewo, zaczynasz dokonywać w życiu dobrych dla siebie wyborów. I to daje ci
siłe. A w efekcie spokoj wewnetrzny. Dojście do takiego stanu samo w sobie jest
już szczęsciem.
Jedyny problem w tym, że to jest bardzo trudne do osiągnięcia.

>
> Jesli dalo sie zburzyc, to znaczy, że mało było w tym szczescia.
>
> ***A czy duza ilosc szczescia gwarantuje stan nie do zburzenia ?

Po co pytasz, przecież wiesz ;) Nie znamy dnia ani godziny.

Przede wszystkim szczescie nie jest constans. To tylko chwile. Jeden ma ich
wiecej, drugi mniej, w zależności od indywidualnych predyspozycji do bywania
szczesliwym i od łaskawości Losu.

Inka napisała, że niewiele trzeba, żeby szczescie zburzyc.
Zburzyć, moim zdaniem, znaczy tyle, co zmieść z powierzchni, pojechac zamiast
do Pcimia, do Gdańska i o tym Pcimiu zapomnieć , coś definitywnie zakończyć.
Jesli naprawdę jestes szczesliwy, nie burzysz. Możesz sie przewrócic, mogą być
kryzysy, można czasem drogi pomylić, ale w końcu się odnajdziesz. Oczywiście
wykluczam rzeczy ostateczne.
Ale jesli to szczescie jest małe i słabe, bo potrzeby nie rozpoznane ;), to
wtedy faktycznie wszystko się może zawalić.

Tak sobie myśle, że w zasadzie ta filozowna dysputa miedzy nami, nie przyniesie
ani tobie ani mnie pożytku. Z tej przyczyny, że miedzy nami jest fundamentalna
roznica na starcie. To co dla mnie jest otwarciem drzwi, dla ciebie oznacza
zaryglowanie i zamkniecie ich na zwisającą do ziemi kłóde. Szczerze
powiedziawszy nie mam w sobie pędu, żeby kogos przekonywac do swoich racji. No
i niestety, również czasu.
Twój wybór, jesli wygodnie ci z takim spojrzeniem na sprawe, to fajnie.
pozdrawiam :)

[procesor]

katrynka napisała:
> a moim zdaniem spokoj wew. jest efektem rozpoznania swoich potrzeb. I dopiero
> wtedy otwiera sie droga do bycia naprawde szczesliwym, bo przeciez w tym
> porzadku, ktory w sobie zbudujesz jest rowniez miejsce na radosc, szalenstwo,
> marzenia i improwizacje (jesli uznac je za wyznaczniki szczescia).
> To o czym piszesz to raczej jakis letarg czy rezygnacja zyciowa, a to do
> szczescia ma się nijak.

Zgadzam sie z toba. Trzeba poznac siebie by wiedziec co naprawdę daje nam
szczęście. Aby w ogól eje rozpoznawać. Nie bez powodu wiele osób mówi "dopiero
teraz rozumiem jaki BYŁEM szczęśliwy" - gdy już utracą ten stan.

Jan chyba za bardzo utozsamia spokój wewnetrzny z brakiem ragnień. Przeciez
poznanie i zaspokojenie pragnień da w efekcie spokój wewnętrzny - tak jak i
porzucenie wszelkich pragnień. No chyba że ktos ma ciagle nowe pragnienia -
wiesz, nowy model samochodu.. :)
Czy dla ciebie Janie spokój wewnetrzny kojarzy sie z jaka martwota? Coś jak
pogodzenei sie ze śmiercia i czekanie na nia??

> > Jak niewiele potrzeba by to zburzyć.
> > ***A jak wiele by naprawic ?
> Jesli dalo sie zburzyc, to znaczy, że mało było w tym szczescia.

A niekoniecznie, niekoniecznie. Czasem szczęście jest burzone przez zewnetrzne
okolicznosci. Wymarzony dom - rozpada sie w trzęsieniu ziemi czy zabiera go
powódź. No ale to te materialne podstawy szczęscia. Gorzej gdy razem z
wymarzonym domem ginie ktoś bliski. No ale na to tez nie ma sie wpływu.
Czy wynika z tego że mało w tym było szczescia?

[jan_stereo]

procesor napisała:

> Jan chyba za bardzo utozsamia spokój wewnetrzny z brakiem ragnień. Przeciez
> poznanie i zaspokojenie pragnień da w efekcie spokój wewnętrzny - tak jak i
> porzucenie wszelkich pragnień.

Przeciez(!)takie zaspokojenie pragnien,ktore zarazem jest ich koncem niczym
sie nie rozni od stanu braku posiadania pragnien,skad wiec zarzuty ?
Ja jeno przechodze do tego etapu z pominieciem zaspokajania wszelakich pragnie
wczesniej, gdyz uwazam,ze choldujac pragnieniom nigdy sie ich nie pozbedziemy,
a tym samym nie dojdziemy do spokoju wewnetrznego.I zeby bylo jasne nie
twierdze, ze spokoj wew jest czyms najlepszym,wydaje sie takim byc.

> Czy dla ciebie Janie spokój wewnetrzny kojarzy sie z jaka martwota? Coś jak
> pogodzenei sie ze śmiercia i czekanie na nia??

Spokoj wew kojarzy mi sie z posiadaniem niezmaconej niczym negatywnym
(czymkolwiek zreszta)swiadomosci istnienia,zadna rezygnacja,ani czekaniem na
smierc. Zwyczajnie spokojem.
Postaraj sie zlapac w sobie stan,w ktorym nie masz zadnej mysli,zadnej,ow
pustostan myslowy jest najblizszy spokojowi wewnetrznemu.

[kwieto]

>..... uwazam,ze choldujac pragnieniom nigdy sie ich nie pozbedziemy,
> a tym samym nie dojdziemy do spokoju wewnetrznego.I zeby bylo jasne nie
> twierdze, ze spokoj wew jest czyms najlepszym,wydaje sie takim byc.

Niekoniecznie. Pragnienia po jakims czasie moga sie zwyczajnie "przejesc".
Inna sprawa, ze z reguly znane kusi mniej od nieznanego.

[jan_stereo]

kwieto napisał:


> Niekoniecznie. Pragnienia po jakims czasie moga sie zwyczajnie "przejesc".

Ale to raczej z takiego powodu ,ze realne mozliwosci spelniania naszych
pragnien przestana byc wystarczajace by je spelnic( pragnienie,potrzeby), a to,
co moga jeszcze spelnic sie wlasnie przeje.

[kwieto]

A jesli nasze marzenia sa, powiedzmy niezbyt wygorowane, i nic wiecej nas nie obchodzi?
I te niezbyt wygorowane marzenia sie wlasnie przejadly?

[jan_stereo]

kwieto napisał:

> A jesli nasze marzenia sa, powiedzmy niezbyt wygorowane, i nic wiecej nas
nie obchodzi?

Wowczas nastapi ich spelnienie(przypuszcalnie),a w konsekwencji jakas
radosc,szczescie,ale czy spokoj wewnetrzny ?
Pytanie wiec,co sie pojawi w takim czlowieku,kiedy spelnia sie jego nie
wygorowane marzenia,rownie dobrze moze nastapic pewien zawod, zwiazany z tym,
ze spelnienie danych potrzeb nie zaprowadzilo go wcale tam, gdzie przypuszczal
ze sie znajdzie.Widzisz,dochodzenie do spokoju wewnetrzengo poprzez
zaspokajanie potrzeb ma ten mankament,ze nigdy nie wiesz jak sie poczujesz po
ich spelnieniu,jest to wiec swego rodzaju zgadywanka, to raz, a dwa, ze nie
wiedzie ono bezposrednio do..no wiadomo do czego(juz mam dosc tego zwrotu ;-)

> I te niezbyt wygorowane marzenia sie wlasnie przejadly?

Jesli cos sie przejadlo,to bardziej wiaze sie to ze stanem pewnego
znudzenia,ktory nie jest, uwazam, poczatkiem nirvany jakiejkolwiek,raczej
porazka.

moment moment

[kwieto]

Na razie nie mowimy o spokoju wewnetrznym, ale tylko o Twojej tezie, ze "zaspokajanie marzen
rodzi nastepne".
Czy znudzenie zaspokojonymi marzeniami rodzi spokoj wewnetrzny, to juz zupelnie inna historia

[jan_stereo]

Racja,wroc !

Punktem wyjscia jest posiadanie marzen,nie wazne, malych czy duzych,istotne
jest to,ze osoba ktora je ma,chce/chcialaby je zaspokoic i to robi/chcialaby
zrobic,az do momentu w ktorym doznaje uczucia ze nie chce dalej tego czynic w
wyiku pojawiajacego sie znudzenia owymi potrzebami,ktore staja sie nie
potrzebami. Ciezko nazywac marzeniem/potrzeba cos, co sie przejadlo.
Owo znudzenie jest,jak mniemam, stanem nie spelnienia emocjonalnego,nie
nudzimy sie bez powodu.Istniej zatem wciaz powod czyniacy nam te
nude,przypuszczam ze chcielibysmy sie go pozbyc.
Problem w tym, ze moze nie widzimy mozliwosci,stad potrzeba nadal jest,ale
szans jej zrealizowania nie ma.Podobnie niemoznosc wypowiedzenia swych
potrzeb nie jest sprzeczna z ich istnieniem.Tak samo jak nie jest sprzeczna z
istnieniem potrzeb swiadomosc znudzenia sie wszelkimi dotychczasowymi
potrzebami.
W tym przypadku,nie byloby dalszych marzen gdyby ZNUDZENIE bylo stanem
docelowym,a ciezko mi w to jakos uwierzyc.

ps. wykluczam (jesli jeszcze moge)w tych rozwazaniach egzemplarze
chore,zestarzale umyslowo,co chyba oczywiste.

[kwieto]

No dobrze, tylko czy znudzenie marzeniami oznacza znudzenie w ogole?
Znudziwszy sie marzeniem, moge zajac sie czym innym przeciez.
Sam zaproponowales pozbycie sie marzen - skad pewnosc, ze wtedy nie przyjdzie nuda?

[jan_stereo]

> No dobrze, tylko czy znudzenie marzeniami oznacza znudzenie w ogole?

Kiedy za marzenia bierzesz repertuar doznan( tych pozadanych,nawet w
domniemaniu ich istnienia) jakie moze dostarcyc zycie, to w dluzszej
perspektywie czasu,uwazam znudzenie nimi za znudzenie w ogole.Oczywiscie,kiedy
sie ktos napawa spelnieniem sie danej potrzeby, to w tym czasie jest kontent i
nie ma zadnych zapewne zyczen, ale ten okres sie skonczy.Wowczas pojawi sie
kolejne marzenie, bo cos sie musi pojawic,kiedy mija mily nastroj.

> Znudziwszy sie marzeniem, moge zajac sie czym innym przeciez.

Znudzony marzeniem raczej nie bedziesz chcial sie zajmowac czymkolwiek, czego
nie pragniesz,nie chcesz robic, bo jest nudne,majac wybor naturalnie.

> Sam zaproponowales pozbycie sie marzen - skad pewnosc, ze wtedy nie przyjdzie
>nuda?

Ja jedynie uwazam, ze by dojsc do spokoju wewnetrznego nalezy, co najmniej,
wejsc na droge eliminacji odczuwania potrzeb,poza tymi niezbednymi, by zyc.Dla
mnie spokoj wew. jest stanem prawie bezemocjonalnym( sa one wyciszone),stad
trudno sie znudzic nim, bo tu potrzebne bylyby silniejsze jakies emocje,ktore
nawiasem mowiac sa zawarte w marzeniach/potrzebach.

[kwieto]

> Kiedy za marzenia bierzesz repertuar doznan( tych pozadanych,nawet w
> domniemaniu ich istnienia) jakie moze dostarcyc zycie, to w dluzszej
> perspektywie czasu,uwazam znudzenie nimi za znudzenie w ogole.Oczywiscie,kiedy
> sie ktos napawa spelnieniem sie danej potrzeby, to w tym czasie jest kontent i
> nie ma zadnych zapewne zyczen, ale ten okres sie skonczy.Wowczas pojawi sie
> kolejne marzenie, bo cos sie musi pojawic,kiedy mija mily nastroj.

Tylko czy zawsze to skakanie od marzenia do marzenia? A co jesli ktos sukcesywnie sobie te
marzenia spelnia, a w miedzyczasie zajmuje sie innymi ciekawymi rzeczami, nie zwiazanymi w
zaden sposob z realizacja owych marzen?

> Znudzony marzeniem raczej nie bedziesz chcial sie zajmowac czymkolwiek, czego
> nie pragniesz,nie chcesz robic, bo jest nudne,majac wybor naturalnie.

Ta droga rozumowania mozemy pod marzenie podciagnac kazda potrzebe (jestem glodny - marze
by zjesc, jestem spiacy - marze by sie wyspac). Ale to sie kloci z koncepcja oderwania sie od
marzen, ktora zaserwowales wczesniej, bo przyjmujac powyzszy tok rozumowania, marzen nie
mialby tylko trup.

> Ja jedynie uwazam, ze by dojsc do spokoju wewnetrznego nalezy, co najmniej,
> wejsc na droge eliminacji odczuwania potrzeb,poza tymi niezbednymi, by zyc.Dla
> mnie spokoj wew. jest stanem prawie bezemocjonalnym( sa one wyciszone),stad
> trudno sie znudzic nim, bo tu potrzebne bylyby silniejsze jakies emocje,ktore
> nawiasem mowiac sa zawarte w marzeniach/potrzebach.

Hola hola! Od potrzeby do marzenia daleka droga.
I jeszcze pytanie o definicje potrzeby. Bo potrzeba to cos "niezbednego do zycia". Innymi slowy,
jesli czuje potrzebe pojscia do kina, to odmowienie tego sobie jest dla mnie tym samym co np.
glodowka.
Ale, co jesli do kina chodze dla przyjemnosci, ktora jednakowoz nie jest dla mnie az tak
organiczna? Tzn. nic sie nie stanie jesli do kina nie pojde?

[jan_stereo]

kwieto napisał:

Tylko czy zawsze to skakanie od marzenia do marzenia? A co jesli ktos
sukcesywnie sobie te marzenia spelnia, a w miedzyczasie zajmuje sie innymi
ciekawymi rzeczami, nie zwiazanymi w zaden sposob z realizacja owych marzen?

***To nie ma znaczenia kiedy je spelniasz,liczy sie to ,ze je caly czas
odczuwasz.Przeciez marzenia Ci nie znikaja w wyniku tego, ze zaczniesz
zamiatac np. klatke schodowa, by sie czyms zajac w miedzyczasie.

Ta droga rozumowania mozemy pod marzenie podciagnac kazda potrzebe (jestem glod
ny - marze by zjesc, jestem spiacy - marze by sie wyspac). Ale to sie kloci z
koncepcja oderwania sie od marzen, ktora zaserwowales wczesniej, bo przyjmujac
powyzszy tok rozumowania, marzen nie mialby tylko trup.

***Ja bardzo dobrze rozumiem Twoje watpliwosci,ale pozwol wytlumaczyc,moze
obedzie sie nawet bez trupa. Widzisz,trapiace sa zazwyczaj te
marzenia ,ktorych nie mozemy natychmiast spelnic,jesli chce Ci sie spac i jesc
i robisz to,wowczas zyjesz niejako w zgodzie ze swoim organizmem,zatem nie
budzi to wiekszych emocji u Ciebie i nie ma mozliwosci rozwinac sie w marzenie
lub silna emocjonalnie potrzebe. A glodowka to juz byloby przeciaganie tego
stanu.

Hola hola! Od potrzeby do marzenia daleka droga.

***Marzenie,to taka ciezka (bo nie natychmiastowa)do spelnienia
potrzeba,mowiac w skrocie.

I jeszcze pytanie o definicje potrzeby. Bo potrzeba to cos "niezbednego do
zycia". Innymi slowy, jesli czuje potrzebe pojscia do kina, to odmowienie tego
sobie jest dla mnie tym samym co np. glodowka.

***Oj tam,nie mow ze nie jedzenie, to to samo, co nie pujscie do kina,ktore do
zycia niezbednym nie jest,oczywiscie.Potrzeba jest dosc pojemnym slowem i moze
miec wiele zabrawien, jak chcesz mozemy to wszystko ustalic.

Ale, co jesli do kina chodze dla przyjemnosci, ktora jednakowoz nie jest dla
mnie az tak organiczna? Tzn. nic sie nie stanie jesli do kina nie pojde?

***Nic sie nie stanie, czy moze nie zaznasz oczekiwanej przyjemnosci ?

[katrynka]

procesor napisała:

> > > Jak niewiele potrzeba by to zburzyć.
> > > ***A jak wiele by naprawic ?
> > Jesli dalo sie zburzyc, to znaczy, że mało było w tym szczescia.
>
> A niekoniecznie, niekoniecznie. Czasem szczęście jest burzone przez
zewnetrzne
> okolicznosci. Wymarzony dom - rozpada sie w trzęsieniu ziemi czy zabiera go
> powódź. No ale to te materialne podstawy szczęscia. Gorzej gdy razem z
> wymarzonym domem ginie ktoś bliski. No ale na to tez nie ma sie wpływu.
> Czy wynika z tego że mało w tym było szczescia?
>

Ale czy śmierć albo katastrofę można określić mianem "niewiele". Przecież to
rzeczywiste ludzkie tragedie. Są ludzie dla ktorych to zbyt wiele, żeby dalej
życ.

nie chce mi się/nie chcę

[kamfora]

chociaż M O G Ę.

Wydaje mi się, że większość ludzi szczęścia upatruje właśnie w tym:
w tej możliwości powiedzenia (komuś a przede wszystkim sobie), że
gdyby tylko chciał - to mógłby. Nie, nie zawsze (raczej rzadko) chodzi
o brak możliwości w sięgnięciu gwiazdki z nieba. Przeważnie rzecz dotyczy
tych spraw bardziej "przyziemnych", czyli możliwych dla człowieka jako
takiego. Niezgoda wewnętrzna na własne(osobiste) ograniczenia jest przyczyną
braku poczucia szczęścia. To jakby pretensje do Pana Boga (a jak ktoś
woli - do Natury ;-), że inni dostali więcej/co innego(a więc - lepsze).

Cudze szczęście, gdy oparte na tym, czego brak - wydaje się
wtedy...bezczelnością/brakiem taktu. Więzieniem.

[Gość: ryb]

Jak szczescie moze byc nudne? Bylas kiedys szczesliwa? Nie pisze tu o
milosciach, domach, kasie czy innym syfie. Czulas satysfakcje samej z siebie?
To prowadzi do szczescia ktorego nic nie jest w stanie zburzyc...

[tea_time]

Mowienie, ze szczescie jest nudne brzmi zupelnie jak twierdzenie: pieniadze sa
zle:) Nie, nie sa zle, jesli sluza nam, a nie odwrotnie:) Tak samo ze
szczesciem jest: w stanie takiej szczesliwosci duzo latwiej, prosciej oddac sie
robieniu rzeczy, od ktorych brak szczescia czasem potrafi nas odciagnac:)
Tea

[Gość: ryb]

Milosc czy naplyw gotowki sa stanami odurzenia, nie majacymi nic wspolnego ze
szczesciem. Jedyna moja definicja szczescia, to satysfakcja z samego siebie,
nie wazne na jakim poziomie intelektualnym czy materialnym. Wszystko inne moga
ci zabrac i szczescie pryska...

[ola-34]

Szczescie nigdy nie jest nudne, szczescie jest czyms co nosimy w sobie, czyms
co mamy zakodowane jak kolor wlosow czy kolor oczu.Jedni potrafia go przezywac
wciaz a inni nigdy go nie zaznaja.

Nie wiem dlaczego tak jest, ja jestem SZCZESLIWA i chyba zawsze taka bylam
pomimo wielu przeciwnosci losu, pomimo wiatru w oczy i kilku zyciowych
nieszczesc.Z uczuciem szczescia mozna plakac, czuje sie zlosc i przygnebienie,
tylko one mijaja szybciej ,latwiej i znowu chce sie zyc znowu chce sie smiac.

Czujac szczescie nie bylam rowniez spelniona ani w rownowadze wewnetrznej tak
jak teraz a jednak to uczucie mi towarzyszylo.

Mysle ze ludzie czesto myla szczescie z przyjemnosciami, wydaje im sie ze
jezeli znajda uczucie milosc to bedzie to ich szczescie, ale tak nie
jest.Milosc pieniadze to tylko przyjemnosci ktore nie dadza szczescia jesli nie
ma sie go w sobie.

pozdrawiam
Ola

[veerle]

szczescie plynie z milosci do samego siebie, dobrej milosci ktora pozwala
otwierac sie na swiat dawac to co mamy w sobie nie oczekujac nic w zamian.

mysle ze taka milosc moze sie rozwijac i nie jest tak ze sa ludzie kotrzy maja
ja w sobie od zawsze i tacy ktorzy nie maja i nie beda mieli. chce wierzyc ze
ludzie maja ja w darze od chwili narodzin ale to jest skarb ktorego musza sami
poszukac. niektorzy moga nie zdazyc do niego dotrzec zanim ich zycie sie
skonczy, niestety.

zatem zrodla prawdziwego szczescia nalezy szukac w sobie. tak samo jak aby byc
dobrym dla innych najpierw trzeba umiec byc dobrym dla siebie.

ale utopia

[Gość: aiszka4]

veerle napisał:

>dobrej milosci ktora pozwala
> otwierac sie na swiat dawac to co mamy w sobie nie oczekujac nic w zamian

znasz choć jeden przykład miłości, która nie oczekuje niczego w zamian?
kogoś, kto tylko daje i nic, absolutnie nic, z tego nie ma?

niełatwa ale możliwa :)

[katrynka]

Gość portalu: aiszka4 napisał(a):

> veerle napisał:
>
> >dobrej milosci ktora pozwala
> > otwierac sie na swiat dawac to co mamy w sobie nie oczekujac nic w zamian
>
> znasz choć jeden przykład miłości, która nie oczekuje niczego w zamian?
> kogoś, kto tylko daje i nic, absolutnie nic, z tego nie ma?


Aiszko, ale nie oczekiwać nic w zamian, nie znaczy niczego nie dostawać! To sie
nazywa bezinteresowna milosc, która tak naprawde, zdawac by sie moglo
paradoksalnie, najwiecej pożytku przynosi, dającemu.
Przyznaje, że trudne w realizacji, ale możliwe :) Są tacy ludzie.

[veerle]

to sie prosto nazywa - milosc.

odwracajac bezinteresowna milosc dostajemy milosc interesowna albo
bezinteresowna nienawisc. nu-nu jak mowi moj syn grozac mi paluszkiem.
nieladnie.

[katrynka]

chcialabym się z tobą zgodzić, ale nie mogę :) Bo to by znaczylo, że wszyscy
Ci, którzy czegos oczekuja w milosci, nie kochają. A to nieprawda.
Milosc interesowna - a coz to za językowy twor? - po prostu obłuda i
wyrachowanie. A nienawisc zawsze ma cel.

[veerle]

katrynka napisała:

> chcialabym się z tobą zgodzić, ale nie mogę :) Bo to by znaczylo, że wszyscy
> Ci, którzy czegos oczekuja w milosci, nie kochają. A to nieprawda.
to zalezy co to znaczy "oczekuja w milosci"
jezeli "oczekuja w zamian za swoja milosc" to ja uwazam ze nie kochaja.
jezeli "maja marzenia i wizje wzajemnej milosci" to sie z Toba zgodze dlatego
ze marzenia mozna miec i jedoczesnie godzic sie na brak ich realizacji w tym
sensie taka milosc jest bezwarunkowa.

> Milosc interesowna - a coz to za językowy twor? - po prostu obłuda i
> wyrachowanie. A nienawisc zawsze ma cel.
zgadzam sie, zwrocilem uwage ze milosc jest zawsze bezinteresowna, inaczej nie
jest miloscia (w/g mnie oczywiscie)
nienawisc jest znacznie blizej milosci niz to sie powszechnie wydaje. nigdy
nie twierdzilem ze milosc nie ma celu :) tu nie rozni sie od nienawisci.

[veerle]

no pewnie! tak kocham syna.

i uwaga nie napisalem ze "nic nie ma" tylko "nic nie oczekuje" a to duuuuuza
roznica.

[Gość: aiszka4]

veerle napisał:

> no pewnie! tak kocham syna.
>
> i uwaga nie napisalem ze "nic nie ma" tylko "nic nie oczekuje" a to duuuuuza
> roznica.

Myślałam, że może podasz przykład Matki Teresy.

Ty kochasz Kosmę (chyba dobrze kojarzę?), bo to jest TWÓJ syn.
Ja kocham mojego Miśka i Iśkę, bo to są MOJE dzieci, ale nie kocham dzieci
mojego sąsiada, tylko dlatego, że są. I mam z mojego macierzyństwa dużo
szczęścia i radości, bo tego oczekiwałam po macierzyństwie.
Poproszę o inny przykład:)

[veerle]

aiszka,

poprosilas o choc jeden przyklad :)
sama dajesz drugi piszac ze kochasz swoje dzieci za to ze sa. czy oczekujesz
od Nich czegokolwiek wiecej? to ze One kochaja Ciebie jest piekne, ale gdyby
sie od Ciebie odwrocily i przestaly dawac to czy przestalabys je kochac? mysle
ze nie. nie zgadzam sie z warunkowaniem milosci. milosc nieodwazajemniona
wcale nie musi byc tragiczna. to romantycy egzaltowali sie wlasnym cierpieniem.

kocham mojego ojca niezaleznie od tego ze jest cholernie trudnym czlowiekiem i
nie dawal mi tego czego od niego potrzebowalem. nie potrafil. i zrobil mi tym
krzywde.

[malvvina]

pewnie ze znam ! tylko ze to nie jest tak jak mowisz ! - prawdziwa milosc to
wtedy gdy oboje postepuja w ten sposob. No i kazdy ma do upojenia i jeszcze
:-))))))
>
> znasz choć jeden przykład miłości, która nie oczekuje niczego w zamian?
> kogoś, kto tylko daje i nic, absolutnie nic, z tego nie ma?

[Gość: aiszka4]

Malwinko, strasznie nie lubię zwrotu "nie jest tak, jak mówisz", bo ani ja nie
twierdzę, że tak jest, ani Ty nie posiadasz monopolu na wiedzę, jak jest.

Ja tylko poprosiłam o podanie przykładu, który by mnie przekonał, że istnieje
taka miłość, która naprawdę niczego nie oczekuje. A nie, czy istnieje
prawdziwa miłość. W taką wierzę:)
Ale, gdy oboje mają, jak piszesz, "do upojenia", to każdy jednak coś z tego
ma:)
Czy zakochana kobieta nie oczekuje wzajemności od obiektu swoich uczuć? Czy
matka nie pragnie, by jej pociechy ją kochały?
Kocham i oczekuję wzajemności - od mężczyzny, od dzieci, od mojej mamy. Czy
bez tego oczekiwania i jego zaspokojenia można być szczęśliwym?
Jestem szczęśliwa, bo ktoś odwzajemnia moją miłość a nie tylko dlatego, że
sama kocham:) A więc mam coś za swoją miłość.

[veerle]

> Ja tylko poprosiłam o podanie przykładu, który by mnie przekonał, że
istnieje
> taka miłość, która naprawdę niczego nie oczekuje. A nie, czy istnieje
> prawdziwa miłość.
dla mnie to jedno i to samo :)

> Czy zakochana kobieta nie oczekuje wzajemności od obiektu swoich uczuć? Czy
> matka nie pragnie, by jej pociechy ją kochały?
oczywiscie ze pragnie i to jest naturalne, rzecz w tym czy od spelnienia tego
pragnienia warunkuje swoja milosc.

> Kocham i oczekuję wzajemności - od mężczyzny, od dzieci, od mojej mamy. Czy
> bez tego oczekiwania i jego zaspokojenia można być szczęśliwym?
> Jestem szczęśliwa, bo ktoś odwzajemnia moją miłość a nie tylko dlatego, że
> sama kocham:) A więc mam coś za swoją miłość.
zapytam przewrotnie
czy gdybys tego cos nie dostawala to przestalabys kochac Twojego mezczyzne,
Twoje dzieci, Twoja mame?
to czy bys cierpiala z powodu nieodwzajemnienia Twojej milosci to odrebna
sprawa.

[Gość: Imagine]

nie, nie potrzebujemy komplikacji by miec uczucie, ze zyjemy. jednak, w tym
wymiarze niemozliwoscia jest nie miec komplikacji, poczawszy od ziarnka piachu
miedzy palcami u nog a konczac na trzesieniu ziemi, grzebiacym setki tysiecy
ludzi, w tym cala nasza rodzine.
kazdy z nas w jakis sposob dazy do osiagniecia szczescia, choc dla mnie na
przyklad, sam brak nieszczescia jest juz szczesciem. nie potrzebuje dodatkowych
dowodow od boga, ktore pozwolilyby mi myslec o sobie jako o szczesliwum
czlowieku. zdaje sobie sprawe z tymczasowosci czegokolwiek, wiec lepiej jest
nie posiadac nic, by nie dlawic sie utrata.
pytasz, czy pisarze romantyczni napisaliby swe dziela, nie trzymajac pistoletu
przy swej skroni. nie, takich dziel nie napisaliby. ale wierze w to, ze
mogliby napisac cos o wiele madrzejszego i pozyteczniejszego dla nas wszystkich.
Imagine.

[aiszka4]

czy można znudzić się czymś, co trwa tak krótko? bo jakoś nie wierzę w coś co
się nazywa szczęściem wiecznym (ale nie mam na myśli życia po śmierci)

od pewnego czasu odbieram chwile szczęścia jak coś, czym jestem szczuta:
zobacz, jak może być cudownie, a teraz ci to zabiorę
ze smutkiem zauważam, że teraz, ciesząc się taką chwilą, jednocześnie
zastanawiam się, jaki kopniak czeka mnie na jej końcu
choć z drugiej strony - po kopniaku jest kolejna chwila szczęścia

[r.richelieu]

Umiejętność brania lekcji z kopniaków to większe szczęście niż życie
bezkopniakowe, które jest jak nieustające lato. Brak punktów odniesienia, brak
mobilizacji do lepszości, ciągłe trzymanie tyłka na laurach. To rozleniwia.

[Gość: malgosia]

dążymy do tego ale nie zawsze wiemy co ono oznacza a szukajac czegos co nawet
we własnych oczach nie potrafimy zdefiniowac jest niemozliwe do odnalezienia
szczescie dla kazdego to co innego - dla kobiety ktora moze nie miec dzieci
urodzenie dziecka, dla niewidomego to ze odzyskał wzrok, dla kogos kto zawsze
był odrzucany to ze ktos go dostrzegł czy obdarzył jakimis uczuciami
a czesto to po prostu małe chwile, ktore składają się na naszą definicje
szczescia

[vicca]

Szczęście absolutnie nie jest nudne!
Ani na długą, ani na krótką metę.
Trzeba je jedynie doceniać, zauważać i cieszyć się nim.
Wystarczy.

Pozdrawiam ciepło
Vicca

PS. Nareszcie mam jaki taki dostęp do cywilizacji!
Pozdrawiam Wszystkich - troszkę się za Wami stęskniłam :)
V*

[Gość: sdf]

nuda i szczescie sie wykluczaja, dla mnie pytanie jest bez sensu, buziak

[sdfsfdsf]

a tak w ogole to zapewne zdajesz sobie sprawe z nielogicznosci twojego pytania
co stawia gros podwyzszych wywodow na rowni z odpowiedziami wiekszosci
politykow, czyli po prostu sa one nie na temat, bo tobie nie chodzi o to zeby
ciebie ktorys z elokwentnych mowcow uswiadomil, olsnil swoja erudycja, wciagnal
w pasjonujaca dyskusje, o nie, ty przez to pytanie starasz sie w sposob
tragiczny pokazac ze szczescie tak naprawde nie jest ci potrzebne, nie dbasz o
nie, jest ono dla ciebie plytkie i nudne, co prowadzic moze do wniosku ze
jestes osoba nieszczesliwa i jest to podswiadomie zawoalowane wolanie o pomoc,
is that right? buziak nr 2

[Gość: inka_sama]

Tytuł wątku powinien zwracac uwagę :o) Ale nie jest nielogiczny. Raczej
prowokowac miał do myślenia o szczęściu w inny sposób. W ogóle do myślenia.
Wypowiedzi w watku są różnorodne - bo i różnorodne są wyobrażenia o szczęściu.
A olśniewanie erudycją, wciąganie innych w interesującą dyskusję jest mile
widziane!
Gdzie wyczytałeś, że szczęście nie jest mi potrzebne? Całkiem mylne
przypuszczenie. Czy jestem nieszczęśliwa? Bywam. :o) Jednak myślę o sobie
raczej jako o osobie mającej szczęście. Potrafiącej byc szczęśliwą. Nawet jeśli
zewnętrzne okoliczności są niesprzyjające. Może właśnie dlatego tak
zatytułowałam ten watek, że moje małe szczęścia komus mogłyby sie wydać - nudne.
Nie odwarzę sie juz na tym forum zawołać o pomoc. To już nie to miejsce co
kiedyś. Teraz jeśli nawet jest mi bardzo źle - nie mam odwagi tu o tym
powiedzieć. Wole wtedy sięgnąć do archiwum, po stare wątki. Jak wiele
życzliwości wtedy tu było. Do tej pory aż cieplej się robi, gdy czytam tamte
życzliwe listy.

[Gość: 123]

Problemem jest tez jak rozpoznac szczescie gdy ono trwa??
Gdy szczescie nie jest momentem a długotrwałym stanem przemienia sie w
stabilizacje - mamy poczucie , ze jest bezpiecznie ale nieco monotonnie bez
zmian , bez ekscytacji...czegos nam brakuje - endomorfin w mozgu??
Szukamy co by tu zmienic , czemu nie czujemy juz tego szczescia jak kiedys
czulismy.Poczucie bezpiweczenstwa juz nam nie starcza...chcemy woecej,lepiej.
Czasem wynajdujemy sobie sztuczne problemy i zrzucamy na nie wine ze brak nam
tego i tego do szczescia ...czasem niszczymy szczescie w imie zmiany, poprawy
czegos.
Niszczymy i nie da sie juz naprawic. nastepuje zal, nieszczescie. Doceniamy
szczescie , ktore mielismy.Ale ono nie wraca. Obiecujemy sobie ze tego błedu
nie popełnimy wiecej...ale znow popełniamy podobne.
Tez tak macie?

[veerle]

macie.

rzecz w tym jak znalezc rownowage pomiedzy czerpaniem zadowolenia z tego co
jest i czucia sie z tym szczesliwym w taki sposob zeby jednak nie popadac w
stagnacje i tworzyc wciac na nowo, wzbogacac, a nie rozwalac tego co juz jest
dla czegos nowego.

tylko to jest strasznie trudne.