autoagresja

[puszka845]

mam na imię sylwia mam 18 lat.od 5 lat walczę z autoagresją.wiele razy próbowałam przestac ciąć się po rękach i udach jednak nie wyszłam z tego.myślę za za bardzo się wciągłam a już za póżno aby przestać...to jak uzależnienie.na pozór jestem normalna jednak swoją tajemnice maskuje długimi rękawami.lato jest koszmarem tylko długie bluzy,zero wyjścia na basen czy nad wodę.moje ręce od nadgarstków po łokiec pokrywają blizny,kiedyś różowe z biegiem lat białe i rzucające się w oczy.nie ćwiczę na w-fie od kilku lat,nikt o tym nie wie.z czasem uświadomiłam sobie że wszystkiemu winni są moi rodzice.ojciec nienawidzący mnie od początku,próbójący za wszelką cenę uświadomić mi za jestem zerem,matka też nie lepsza.wiem że jeszcze tyle życia przedemną a ja już je praktycznie zakończyłam.obrzydliwe blizny już nigdy nie znikną,robiłam je pod wpływem impulsu i tak mocno...błagam nie zaczynajcie tego robić,łatwo zacząć a skończyc bardzo trudno.niech to będzie przestrogą dla tych co myślą wziąść żyletę i zrobić kilka cięć...

Dziewczyno skoro znalazłaś siłę by uświadomić

[cotbus76]

sobie, że twój problem Cię przerasta to czas spróbować poszukać
fachowej pomocy. Wiem, że trudno przełamać w sobie wewnętrzny opór
przed wizytą u psychologa, bo większość z nas wychowała się wśród
ludzi, którzy od dzieciństwa wmawiali nam, że każdy kto chodzi do
psychologa to wariat, ale otworzenie się przed obcą osobą, która nas
nie ocenia (tak powinien pracować dobry psycholog) a próbuje pomóc
znaleźć rozwiązanie problemu naprawdę pomaga. Oczywiście nie stanie
się cud, ale na pewno z biegiem czasu uda się poukładać od nowa Twój
świat, czego Ci serdecznie życzę :)

[mvszka]

często bywa tak, że złość odczuwaną wobec kogoś kierujemy na
siebie. Dlaczego? Bo osoby ją wywołujące ( w tym wypadku rodzice) są
silniejsze, a osoba czująca złość wie, że nie może się im
przeciwstawić.
Z calego serca Ci życzę powodzenia w terapii, na którą koniecznie
idź- szukaj pomocy wśród zaufanych osób- przyjaciele, pedagog
szkolny, sąsiedzi, dalsza rodzina. Nie ukrywaj się z problemem i nie
czekaj zanim zniszczysz sobie ciało jeszcze bardziej. Na pewno
znajdzie się ktoś kto pokocha Cię taką jaka jesteś, nawet z bliznami.

[s.p.7]

potrafisz powiedziec dlaczego tak robisz?

[strawberry_incense]

Mój przypadek jest dość podobny do Twojego aczkolwiek nie trwa tak długo. Także
mam problem z rodzicami (a dokładnie z ojcem) i także się cięłam. Nie potrafiłam
sobie sama z tym poradzić więc w końcu udałam się do specjalisty. Okazało się,
że mam depresję. Teraz się leczę - zarówno lekami jak i chodzę na terapię. W
zasadzie jestem dopiero na początku drogi do zdrowia ale wierzę, że będzie
lepiej. Dlatego i Tobie polecam skonsultować się ze specjalistą. Fakt, że się
tniesz tak długo i tak mocno świadczy o dużym problemie, nie mnie to oceniać ale
wydaje mi się, że samemu nie da się sobie z tym poradzić (wiem to po sobie).
Trzymam kciuki za wyjście na prostą.

PS. Polecam Ci zapoznać się z treścią książki Forward Susan pt. "Toksyczni
Rodzice" - mi ona bardzo pomogła zarówno zrozumieć na czym dokładnie polega mój
problem jak i zacząć sobie z nim radzić.