Poczucie własnej wartości i pewność siebie

[rumianek88]

Hej.
Założyłam ten wątek, bo potrzebuję dobrej rady. Nie potrafię już sama
radzić sobie z brakiem poczucia własnej wartości. I z nieśmiałością,
która pojawia się czasami. Początkowo wyniosłam to z domu, później
już jakoś samo poszło..:/
Szukałam już porad w internecie, próbowałam powtarzać sobie, że
jestem wartościową osobą, na nic. Mam paru przyjaciół,mnóstwo
znajomych, mam swoje pasje, hobby, studiuję coś, co lubię, na co
dzień jestem otwartą, interesującą i wesołą dziewczyną.. Jednym
słowem, mam wszelkie podstawy, żeby czuć się wartościową, ale się nie
czuję. Jeśli ktoś chce mi dowalić i uczynić całkowicie bezbronną, uda
się mu to bez problemu.
Przykład? Spotkałam ostatnio przypadkiem na mieście koleżankę, z
którą kiedyś się dość mocno pokłóciłam. Wywiązała się siłą rzeczy
krótka rozmowa. Oczywiście trochę sztuczna i ze sporym dystansem.
Koleżanka się świetnie dowartościowała moim kosztem, zgrabnie
doprowadziła do tego, że moja pewność siebie sięgnęła bruku, po czym
poszła, zostawiając mnie z drżącymi rękoma i bolącym z nerwów
żołądkiem:/ To już nawet nie o to chodzi, że ja nie wiem co
powiedzieć w jakichś konfliktowych sytuacjach, po prostu od razu
zaczynają mi się trząść ręce, łamać głos.Jeśli tylko natknę się na
osobę silną i pewną siebie, która chce komuś dowalić <bo tak>, to od
razu jestem przegrana :/ Mam już naprawdę dość takich sytuacji, bo
robię z siebie idiotkę i później czuję się z tym bardzo źle.
Czy ktoś mógłby mi doradzić, jakie mogą być skuteczne sposoby
walczenia z tym? Chciałabym bardzo mieć kilka sesji z terapeutą, ale
póki co nie mogę sobie na nie pozwolić, bo mnie na to nie stać.

[elzbieta007]

>Chciałabym bardzo mieć kilka sesji z terapeutą, ale
> póki co nie mogę sobie na nie pozwolić, bo mnie na to nie stać.
Jest psychoterapia w ramach nfz-tu. Możesz także udać się do psychologa, także w
ramach nfz.

[rumianek88]

korzystałam kiedyś z takiej darmowej pomocy, ale to było jakościowo
dosyć marne, szczerze mówiąc nie było fascynujących efektów.
Heh.. ja studiuję psychologię, żeby było śmieszniej. Nie poszłam
oczywiście na studia z powodu moich problemów, po prostu interesuje
mnie pewna dziedzina psychologii, wiążę z tym przyszłość.
Jednak- nawet tak przy okazji- sama sobie pomóc nie dam rady..

[rumianek88]

Heh, tylko nie pomyśl, że ja jestem taka na "nie" i że chcę sobie
ponarzekać jedynie:)Miałam kiedyś nawet okazję skorzystać z pomocy
niebieskiej linii, bo miałam małe problemy w domu- i skorzystałam. Nie
pomogło mi jednak w dużym stopniu. Z pewnością zdecyduję się kiedyś na
porządne sesje z dobrym psychiatrą, choćby z powodu moich studiów, bo
to są dość interesujące sprawy. Myślę jednak, ze może można mój problem
rozwiązać, czy choćby zacząć rozwiązywać, jakoś samodzielnie, póki co.

[s.p.7]

Poczucie włąsnej wartosci: powinno być jak cyfry zapisane gdzies na komputerze,
jak wzór Einsteina.
Zawsze neizalezne opierajace sie o prawde Siebie samego.
Zawierac sie w tym powinna pełna swiadomosc oraz okreslony poziom akceptacji,
docelowo maksymalny.

Np pan X dzwiga 200 kg, i jest mu z tym ok,
Swoje pozcucie wlasnej wartosci opiera na tym jak dobrze realziuje i spelnil to
na czym mu zalerzy.
Zmoe byc to poziom moralny, spelnienie w waznych dziedzinach, stosunek z
czlonakami rodziny, inne cechy w nim i wokol niego,


Wielu ludzi ma zaburzone pozcucie swojej wartosci, tego kim sa co w nich jest
dobre a co nie, co potrafią oraz jaki jest pulap ich mozliwosci.
Czasem opieraja akceptacje siebie na jakis dziwnych czynnikach: np na wadze
ciala co proawdzic moze do anoreksji.

CO do rozmwoy z kolerzanką: czasem łatwo wyczuc kto na jakim punkcie ma
kompleksy... wtedy mozna podminowac czyjes poczucie wartosci.
Nikt nie ejst Bogiem, na czyms sie znamy na czyms nie, cos potrafimy a czegos nie.
Grunt to miec swiadomosc na czym nam zalerzy oraz akceptowac swoj poziom w danej
dziedzinie wiedzac jaki on jest.
W ten sposob poczucie wartosci bedzie zawsze stale bo oparte o prawde i o to co
dla nas wazne.

nikt nie ejst ani leszy ani gorszy, po prostu sie roznimy.

[ir1.easy]

Dokładnie, po prostu się różnimy. Dałaś się zdominować w tej rozmowie - no, i
co? Nic. Po co to przeżywać? Przeanalizuj sprawę, spróbuj zrozumieć dlaczego tak
się stało, a przede wszystkim dlaczego poczułaś się z tym źle. Nie spiesz się i
nie koncentruj na tym. Może dojdziesz do tego dopiero za jakiś czas. Są ludzie,
którzy nie mają oporów w ranieniu innych. Miałam kiedyś z kimś takim problem, z
koleżanką, a moja przyjaciółka poradziła mi : "w czym problem? na każdy jej atak
odpowiadaj np. : jesteś brzydką, grubą, chamską, nieudacznicą". Nie byłam w
stanie. Ale gnębiąca mnie "koleżanka" tak, i z porady przyjaciółki wnioskuję, że
ona też, niezależnie od tego jak zarzuty, czy też oskarżenia są prawdziwe.

[wayout]

Nie zdajesz sobie z tego sprawy, ale ludzie pozornie silni, którzy
chcą dowalać, są tak samo niepewni siebie jak Ty. Większość ludzi
jest niepewna siebie, ogromna większość. Znam ludzi z bardzo różnych
środowisk i zapewniam Cię, że dotyczy to wszystkich. Tyle, że różni
ludzie różnie sobie z tą niepewnością radzą. Jedni są jej świadomi,
a inni chcą ją schować nawet przed sobą i ci właśnie różne sposoby
koniecznie chcą poczuć się lepsi od innych. Dlatego nieustannie
oceniają innych i zauważ, że w mniej lub bardziej skrytej formie
robią to niemal wszyscy. Przyjrzyj się dokładnie wykładowcom ze
swoje szkoły. Zobaczysz, że też to robią. Czasami jednak ta ocena
innych jest niezwykle zawoalowana, tak subtelna, że aż niemal
niewidoczna, nawet dla oceniającego. To ocenianie innych służy temu
by poczuć się lepszym. A kto musi się poczuć lepszy? Ten kto czuje
się gorszy. Niektórzy poświęcają całe życie na bezsensowne
udowadnianie sobie własnej wartości, np. zostając prezesem wielkiej
firmy, sławną osobą, itd. Bezsensowne, bo gdyby zobaczyli, że są
wartościowi, to wiedliby słodkie, wyluzowane życie, a tak muszą je
poświęcić na wyścig z samym sobą. Jeśli to zrozumiesz, dlaczego ci
pozornie pewni siebie są tak naprawdę bardzo niepewni siebie, to
może zaczniesz uwalniać się od przywiązywania wagi do ich zachowań.
Zobacz, że są jeszcze bardziej zagubieni niż Ty, bo stosują
mechanizmy, które pokazują, że nie są świadomi swoich problemów.
Olej oceny innych ludzi. A jest to łatwe jeśli zrozumiesz, że oni w
ten sposób dają tylko dowód jak oceniają siebie – jako bardzo
niepewnych swej wartości. Tak naprawdę, na głębszym poziomie, ta ich
ocena w ogóle nie dotyczy Ciebie. Oni rozmawiają sami ze sobą.
Siłują się sami ze sobą, a inni to tylko worki treningowe. Jak to
zrozumiesz to uwolnisz się od tego, że ma znaczenie co o Tobie mówią
lub myślą. A Ty też uwolnisz się od chęci oceniania ich, bo
zobaczysz, że są tylko zagubieni. Obserwuj ludzi. Zobaczysz, że tak
jest. Ci którzy znają swoją wartość i to z czego ona płynie (a nie
płynie z kariery, pieniędzy, życia towarzyskiego, sukcesów
naukowych, sławy, żadnych życiowych osiągnięć, itp.), widzą też
wartość innych. Doceniając siebie są w stanie docenić innych. A gdy
widzą błędy innych są w stanie je zrozumieć i dalej patrzyć na
innych z akceptacją. Takich ludzi jest bardzo niewiele. Dołącz do
nich!!! :))))

[rumianek88]

wayout,
to wszystko prawda, co piszesz i ja doskonale zdaję sobie z tego
sprawę. Należę do ludzi, którzy obserwują siebie i innych, i to od
dawna. Jestem świadoma wielu tego typu mechanizmów.
Tylko, że to mi nic nie daje. Nie wszyscy ludzie, którzy dowalają
innym, chcą się po prostu dowartościować. Niektórzy już mają taki
charakter.
Koleżanka była ze mną skłócona(obraziła się o coś, w sumie nie bardzo
mając do tego podstawy, strzeliła focha, jak to mówią..), jest więc
jakieś uzasadnienie dla tego, że starała się teraz pokazać z jak
najlepszej strony a mnie dobić. Ale nie była niemiła czy niegrzeczna,
po prostu wykorzystała swoją psychiczną przewagę.
W moim pytaniu chodziło bardziej nie o pewność siebie, ale o poczucie
własnej wartości. Pewna siebie jestem często, nie mam problemu z
głośnym powiedzeniem czegoś przed dużą grupą ludzi, z podejściem do
kogoś obcego i zapytaniem o coś. W zasadzie to od zawsze(od
podstawówki!) koleżanki posyłały mnie jako swatkę, albo żebym to ja
załatwiła jakąś sprawę, bo jestem wygadana. Gorzej z moim poczuciem
własnej wartości. Nie potrafię go sobie jakoś ustabilizować a to
przecież bardzo ważne. Potrafi runąć w jednej chwili w zetknięciu z
kimś innym. I wtedy jakoś nie potrafię sobie przemówić do rozsądku..
Chciałabym na dobry początek, zeby ktoś mi doradził JAK się
zachowywać, kiedy zaczynam się plątać, łamie się głos, drzą ręce. Jak
się uspokoić??
A na dłuższą metę, jak utrwalić w sobie poczucie, że jestem
wartościową osobą, nie gorszą od innych...?

[s.p.7]

Ludzie ambitni dązą do tego by sięrozwijąć, stawac sie kims jak najlepszym dązac
do jakosci.

mam wrazenie ze podchodzilas do tej kolezanki jak do wroga a do calej rozmowy
jak do konfronacji w ktorej ktos ma cos udowodnic komus...

NAwet jesli kolerzanka wykazałą by jakies Twoje wady, niedoskonalosci... mozna
jej nawet za to podziękować, nikt przeciez nie jest doskonaly, a swiadomosc ich
istnienia moze dac ci lepsze mozliwosci akceptacji swoich niedoskonalosci lub
pracy nad ich ulepszeniem

niektorzy udzie maja bardzo niestabilne poczucie wlasnej wartosci, czesto na
skotek traktowania przez rodzine, któa nie chwalila a sporo krytywkowala, nei
doceniala

Tacy ludzie maja tendencje do tego by budowac nieustannie to poczucie wartosci
po to by po jakims drobnym niepowodzeniu spadalo to do zera.

Wlasna wartosc powinna byc niezalerza od opini kogokolwiek.
Opierac sie powinna glownie na samoakceptacji a nie wartościowaniu siebie czy
porównywaniu.

Jesli potrafiala bys podejsc do tego czysto, nie zyczyla bys tej kolezance
niczego zlego. NAwet jesli ktos chial by z nas zrobic idiote, głupka,
nieudacznika, "zero", to tylko pruba wywarcia presji na nasz opinie o sobe pod
wplywem kogos subiektywnych wrazen,
Czasami maja one charaktr ataków, kiedy ktos na silę imputuje komuś opinię o
sobie czy swoich dzialaniach, tak by wywolac negatywne emocje, manipulujac przy tym.

Np kolerzanka robi ironiczne zlosliwe uwagi na temat wyglądu kiedy dana osoba ma
nadwagę. Np w najprostrzy sposob nazwyajac ją grubą lochą czy cos w tym rodzaju,
jesli ktos ma DYSTANS do siebie i akceptuje siebie w pelni bedzie sie z tego
smial, bo to jest dowod na to ze osoba atakujaca ma ze sobą problemy a nie na
ktora jest zlosliwie ironizowana, krytykowana, szykanowana.

[ka.rro]

Złosliwe uwagi o cudzym wyglądzie świadczą o żenującym poziomie osoby, która je
wydaje.
A takie agresywne osoby mają ze sobą problem- lubią dowalać innym ludziom,
osłabiać ich. Można się zatruwać nikotyną i można sobie skracać życie w inny
sposób - na przykład gadając z takimi indywiduami.

Każdy ma jakieś słabości, ale nie każdy chce być niewzruszonym posągiem. Trzeba
być masochistą, żeby przebywać z takimi wredotami.

[lifeisaparadox]

Myślę że problemem jest to że z jakiś niewyjaśnionych powodów
wartościujesz ludzi i zdarzenia. Dzielisz ludzi na zwycięzców i
przegranych, a doświadczenia na sukces i porażkę.
Jesteś wyjątkiem w tej kwestii, ponieważ naprawdę niewiele osób
postrzega świat w taki sposób. Poza dziećmi i neurotykami.

Dobra nowina to to, że jesteś kompletnie niedojrzała i Twoje
cierpienia są tego wynikiem i nie jest z Tobą źle w sensie
obiektywnym. Zła nowina to że twoje próby zdobycia poczucia własnej
wartości przebiegają w sposób niedojrzały i zwyrodniały w sensie
nadwartościowania rzeczy zwyczajnych, podobnie to przebiega w sposób
dewaluacyjny - zwyczajnym rzeczom przypisujesz umniejszające walory.
Innymi słowy masz swój niedojrzały system wartości który jest
dziecinny, a przy tym szkodliwy dla Ciebie samej.

Prawidłowy, dojrzały system wartości nie różni ludzi na zwycięzców i
przegranych, w ogóle nie posiada takich pojęć i odniesień, ani też
odczuć. Dojrzewając człowiek porzuca takie podziały.
Z dojrzałego punktu widzenia, ludzie którzy dzielą innych na
zwycięzców i przegranych, na biednych i bogatych, na szlachtę i na
chamów, są ludźmi ekscentrycznymi, stanowią jakiś skąpy procent
społeczeństwa który sam siebie izoluje swoim sposobem bycia i
funkcjonowania.
Prawidłową, dojrzałą osobowością jest powiedzmy Prezydent który
potrafi pocałować w rękę kobietę która na co dzień sprząta w
toaletach publicznych tylko dlatego że jest ona kobietą która
zasługuje na szacunek.
Nieprawidłową osobowością będzie Prezydent, który uważa siebie za
Pana swojego kraju, który z litości i dla chęci podbudowania ubogiej
żałosnej kobiety, okaże jej szacunek.

Chodzi o pewien rodzaj rozpoznania swojego obrazu w świecie. Na pozór
tacy sami ludzie, z takimi samymi wartościami obiektywnymi, potrafią
postrzegać świat w zupełnie różny sposób. Myślę że Ty po prostu
zaliczasz się do neurotyków którzy wpadają w pułapkę swojego własnego
systemu wartości.

[rumianek88]

lifeisaparadox, nie masz racji, pisząc, że dzielę ludzi na zwycięzców i
przegranych. na tej hipotezie opierasz cały swój dalszy wywód, więc
nawet nie bardzo jest sens, zebym się do tego ustosunkowała.
Zauważyłam, ze wielu z was wyciąga jakieś wydumane wnioski i teorie z
tego co napisałam- ja po prostu jestem nieśmiała, brak mi pewności
siebie. Napisałam to w pierwszym poście a t na tej podstawie wrzucasz
mnie do jednego worka z neurotykami :>

[lifeisaparadox]

Gdybyś nie dzieliła siebie i innych na wygranych i przegranych, nigdy
nie miała byś problemów z samooceną.

[humppaja]

Nieśmiałość i niska samoocena często wynika z nieumiejętności mówienia o swoich
uczuciach i potrzebach. Człowiek nie jest pewny siebie i boi się odezwać, ciągle
udaje kogoś innego. Polecam wam test na asertywność:
centrumkobiet.edu.pl/nasze-kursy/asertywnosc-a-potrzeba-godnosci/psychotest-sprawdz-czy-jestes-asertywna/
Odpowiadając na pytania można sobie uświadomić wiele rzeczy na swój temat.

[liiona]

Kiedyś w jakimś filmie usłyszałam cytat...poczucie wartości i pewność siebie
powinno być widać z odległości 1 km.Zadałam sobie wtedy pytanie, czemu to ma
służyć? Czy ludzie mają się mnie bać? jako ze lubię cytaty może spróbuj się do
tego zastosować, będzie Ci z pewnością łatwiej.

Spór z równym jest ryzykowny, z silniejszym - szaleńczy, ze słabszym - haniebny.
Miałki i nędzny to człowiek, który ugryziony, gryzie.
Seneka Młodszy

[mskaiq]

Mysle ze to nie kolezanka doprowadzila Cie do takiego stanu, a
zrobilas to sama.
Nie wiem czy odczucie somatyczne ktore opisujesz wiaza sie z brakiem
poczucia wartosci, czy reakcja na stres ktory sie pojawia.
Jesli chcesz pozbyc sie tych odczuc somatycznych to musisz przejsc
przez nie i nauczyc sie nie zwracac uwagi na nie.
Kiedy odczucia somatyczne przestana Ci przeszkadzac, wtedy zaczna
znikac.
Serdeczne pozdrowienia.

[ka.rro]

Cech charakteru sama sobie nie zmienisz.
Problem możesz zlikwidować nie spotykając się z osobami 'dowalającymi'.
Jeśli już musisz się z nimi spotkać, to nie rozmawiasz z nimi, traktujesz jak
powietrze.
A w ogóle to w czym jest problem?

[wentyl77]

Zadaj sobie pytanie, czy naprawdę jesteś aż tak wartościową osobą, aby wyrobić sobie opinię ze spiżu - i to zarówno w oczach innych, jak i swoich. Może po prostu jesteś przeciętnym człowiekiem, tu mała kombinacja, tam kłamstewko, egocentryzm i małoduszność na przeciętnym (czyli wysokim) poziomie. Masz do zaoferowania światu aż tak cenne wartości - czy po prostu chcesz żyć wygodnie, za dużo się nie narobić i doczekać spokojnej emeryturki?

Dużo na ten temat mówią nasze wybory i ludzie, którymi się otaczamy. Twoja koleżanka zgnoiła cię emocjonalnie, bo żeruje na twych uczuciach i wyczuwa twoją niską samoocenę. Ale być może ty na jej miejscu postąpiła byś tak samo?

I na koniec - poczucia własnej wartości nie zyskuje się ot tak; nie ma na to recepty ani zestawu porannych ćwiczeń. Własną wartość poznajemy drogą wnikliwej, często bardzo bolesnej autoanalizy. I jest to skutek "przepracowywania" swych lęków, fobii i zadawnionych kompleksów. Tylko w ten sposób odgadniesz, czy jesteś coś warta.

Może bilans będzie pozytywny, może negatywny, to zależy od ciebie i tego, jak postępujesz. Być może nie masz wielu powodów do dumy i najzwyczajniej nie zasługujesz na wysokie poczucie własnej wartości. Często lubimy sztucznie zawyżać własną wartość, a to przecież niesprawiedliwe.

Mimo wszystko życzę, aby bilans był pozytywny.

[rumianek88]

wentyl.. mówisz o rzeczach, które przeszłam już lata temu.
bilns i bolesna autoanaliza, to już było. przechodziłam przez to nie
raz, a ty piszesz do mnie, jakbym była jakąś zieloną nastolatką ;)
Czy jestem wartościową osobą? Obiektywnie i bez emocji na po patrząc,
uważam, ze tak. Slyszę to od wielu przyjaciół. Nie mam problemów ze
swoim życiem- studiuję to, co chiałam, mam wspaniałą pasję, paru
naprawdę swietnych przyjaciół, podróżuję, znam 3 języki obce i uczę
się kolejnych, jestem szczęśliwa. Moje życie wygląda w dużej mierze
tak jak chcę i cały czas pnę się w górę, żeby uczynić je jeszcze
fajniejszym.
A co do cennych wartości, o których piszesz- nie trzeba cyba mieć do
zaoferowania swiatu superhipercennych wartości, zeby nie czuć się
gorszym od innych. Nigdzie nie napisałam, że jestem jakaś och ach.
Jestem normalną dziewczyną, jak tysiące innych. Ale mimo tego faktu,
czuję się często gorsza i nie potrafię sie odszczeknąć, kiedy ktoś
się mną bawi.

[e.exp]

rumianek88 napisała:

> Hej.
> Założyłam ten wątek, bo potrzebuję dobrej rady. Nie potrafię już
sama
> radzić sobie z brakiem poczucia własnej wartości. I z
nieśmiałością,
> która pojawia się czasami.

Popracuj nad soba slonko

[rumianek88]

exp, dzięki za 'cenną' radę ^ ^ ale wiedz, ze pracuję nad sobą od
bardzo dawna, co zaznaczyłam tu nie raz. Równie dobrze możesz napisać;
kiedy pada deszcz, weź parasol.

[e.exp]

rumianek88 napisała:

> Szukałam już porad w internecie, próbowałam powtarzać sobie, że
> jestem wartościową osobą, na nic.

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

afirmacja. zdecydowanie polecam. powtarzaj sobie....jestem
ksiezniczka, jestem ksiezniczka...moze z czasem zatrybisz i
poczujesz sie lepiej

[wayout]

Mam wrażenie, że trochę blokujesz się i nie za bardzo słyszysz co
piszą do Ciebie odpowiadający na Twój wątek. Powstaje wrażenie, może
mylne, ze oczekujeszcudownej mikstury, prostej recepty. Tak naprawdę
dostałaś ją, ale nie chesz słyszeć, przynajmniej ja mam takie
wrażenie. Nieśmiałość, brak poczucia własnej wartości, to nie jest
coś co spadło na Ciebie z niena jak deszcz. To są oznaki
mechanizmów, które funkcjonują w Twoim umyśle, a których nie jesteś
świadoma. Dzielisz ludzi i różnicujesz ich. Czujesz się mało
wartościowa w porównaniu z innymi. Nie można czuć się mało
wartościowym bez porównywania się. Oznacza to, ze cały czas działa w
Tobie mechanizm osądzania ludzi, choć wyraźnie nie jesteś tego w
pelni świadoma. I osądzanie rzeczywistości innych zawsze powoduje
albo zaniżenie własnej samoooceny (co powoduje kompleksy, poczucie
niskiej wartości), albo jej zawyżanie (co prowadzi do magalomani,
która może mieć różny stopień nasilenia, czyli czucia się lepszym od
innych). W istocie ocenianie prowadzi do ciągłej oscylacji pomiędzy
kompleksami i megalomanią. Napiszesz, że nie jesteś megalomanką, ale
jesteś, jeśli zrozumiesz co piszę, np. wskazałaś na poparcie własnej
wartości, że znasz 3 języki. A co, ktoś kto nie zna 3 języków jest
gorszy od Ciebie? Według Ciebie tak, skoro to wyznacza Twoją
wartość. Mylisz oznaki bycia pewnym siebie z prawdziwą pewnością
siebie wynikającą z poczucia własnej wartości. Zrozum, że wielu
ludzi zachowuje się pewnie, ale ma poczucie niskiej wartości,
przecież to właaśnie Ciebie dotyczy. Ta pewność zachowania ma
przykryć właśnie niską samoocenę. Ludzie znający naprawdę wlasną
wartość, jest ich bardzo niewielu, choć to się zmienia, zachowują
się pewnie, ale życzliwie, troskliwie wobec innych. Przestań oceniać
innych i siebie według bardzo długiej i zmiennej listy kryteriów. Bo
sostujesz błędne kryteria. Wartości człowieka nie wyznacza ani
wykształcenie, ani liczba przyjaciół, ani znajomość języków obcych,
ani pieniądze, ani pozycja społeczna, ani sukcesy zawodowe, ani
liczba dzieci. Wartość człowieka wynika z jego istnienia. Jest to
trudne do zrozumienia w świecie, który wciąż jazgocze kup to, pojedź
tam, naucz się tego, to będziesz lepszy, szczęśliwszy, itd. To
wszystko są dekoracje, które utrudniają dostrzeżenie sedna rzeczy,
że byt ma wartość. Twoja wartość, moja wartość, wartość pani z kasy
biletowej i sprzątaczki są takie same. Żadne ludzkie istnienie nie
jest mniej lub bardziej cenne. Ocenianie ludzi uniemożliwia
zrozumienie tego, zobaczenie tego i doświadczenie tego, tak
doświadczenie, bo gdy rozumiesz i widzisz równość wszytskich ludzi,
to świat jest odbierany całkowicie inaczej, niż gdy widzisz ich
różnymi, lepszymi lub gorszymi. I to jest praca nad sobą, którą
musisz wykonać, jeśli chcesz się wyzwolić z dopadającego Cię
okresowo poczucia nieadekwatności. Nie buduj swojej wartości w
oparciu o nieistotne kryteria i wejrzyj głęboko w siebie, zobacz jak
wartościujesz ludzi, zrozum, że to wartościowanie jest błędem,
zaprzestań tego i zobacz równość ludzi. To jest proces, który na
ogół trochę czasu zajmuje. Jeśli chcesz w tym osiągnąć sukces musisz
zrozumieć naprawdę co do Ciebie piszę, być całkowicie uczciwa wobec
siebie (i to nigdy nie jest miłe, bo roztrzaskują się wizerunki nas
samych, które tworzymy we własnych umysłach) i zdeterminowana.
Powodzenia.

wayout

[patrykkiwaczek]

jestem pod wrażeniem twojej wypowiedzi tzn. tego co napisałaś/eś.
Szkoada że tak mało jest takich ludzi jak ty.

[wayout]

Wszyscy tacy są. Wszyscy to wiedzą. Tylko nie wszyscy mają
świadomość kim są i tego co naprawdę, w głębi siebie wiedzą. Ludzi z
wysoką samoświadomością jest jeszcze mało. Ale to będzie się
zmieniać. Powoli, szybko, bardzo szybko. Ten proces będzie jak
lawina. Najpierw toczy się powoli mały kamyczek....To wynika z
charakteru umysłu i rzeczywistości.

[yaxe]

patrykkiwaczek napisał:

> jestem pod wrażeniem twojej wypowiedzi tzn. tego co napisałaś/eś.


a dla mnie to koszmarek


> Szkoada że tak mało jest takich ludzi jak ty.


wg mnie jeden wayout wystarczy

[opcja-0]

jest wiele skutecznych metod - afirmacje, medytacje, aktywność fizyczna,
wizualizacje; ważna jest zmiana podejścia, widac masz taką konstrukcje
psychiczną i terapia na pewno Ci by pomogła, ale na pewno masz w sobie na tyle
sił, by sobie sama poradzić z tym wyzwaniem,inni nie maja takiej mocy, żeby
kontrolować Twoje emocje

[to.niemozliwe]

Rumianku, to nie kwestia poczucia wartości, tylko Ty masz
oczekiwania, że inni będa Cię adorować bardziej niż na to
zasługujesz. Oczekujesz, że się Tobą będą zachwycali. Wchodzisz w
kontak z nastawieniem na potwierdzenie własnej, wysokiej samooceny,
a jak jej nie uzyskujesz, to Cię to deprymuje i uważasz, że jesteś
nieśmiała. Teraz są takie czasy, że ciągle chcemy potwierdzenia
swojej atrakcyjności i wartości. I współzawodniczymy w uzyskaniu
tego potwierdzenia. Choć to dość jałowe, bo korzyść większą odnosimy
z relacji z tymi, którzy nas (lub nasze działania) kontestują i
uzasadnienie krytykują, niż z tymi, którzy nas nawet wielbią :D.
Inteligencja i wykształcenie predystynują Cię do większego
obiektywizmu w ocenie sytuacji, które odbierasz jako "utratę
przewagi" w relacji. Jeżeli nie będziesz dążyć do uzyskania tej
przewagi, właściwie - dominowania relacji, a skupisz się na radości
odbierania czyjejś, ofiarowywanej Ci autentyczności, to temat
zniknie.
Czyli - więcej pokory i pogodnej otwartości na innych, a będzie OK :)

[stinefraexeter]

W zasadzie ten post oraz kilka innych powyżej (lifeisparadox, wayout)
odpowiedziały na wszelkie pytania.

Autorko, wydaje ci się, że całą siebie przeanalizowałaś od stóp do głów i
dlatego odrzucasz niemalże wszystkie sugerowane tu rozwiązania. Tym czasem
mylisz się. Nie wątpię, że całe (świadome) życie spędziłaś na obsesyjnym
rozmyślaniu nad samą sobą, bo od zawsze było ci źle ze swoją skrywaną
nieśmiałością. Zagadki, jaką jesteś, jeszcze jednak nie rozwiązałaś. Zresztą
dlatego właśnie powstał ten wątek. Wciąż siebie nie rozumiesz. Wciaż nie wiesz,
czemu reagujesz tak a nie inaczej i jak sobie z tym poradzić. Jeszcze nie
doszłaś do końca ścieżki jaką jest samopoznanie, więc nie odrzucaj mądrych rad,
które ludzie ci dają.

W zasadzie zgadzam się z przedmówcami. Po pierwsze, nieświadomie rzeczywiście
dzielisz ludzi na zwycięzców i przegranych. Odnoszę wrażenie, że życie to dla
ciebie nieustanna walka. Ponieważ wiesz, że pod przykrywką wygadanej dziewczyny
kryje się trzęsąca się na wietrze osika, w każdą interakcję wchodzisz tak jakbyś
wchodziła na pole bitwy (byle tylko nie pokazać jaka jestem słaba, och, byle
tylko ona/on nie obnażyła mojej słabości). Tak naprawdę to sama, ze strachu
przed swoją słabością, nastawiasz się na walkę: czy uda mi się zmylić
przeciwnika, czy uda mi się zachować twarz, itp.

Jest to bardzo szkodliwe nastawienie ponieważ każda niemiła sytuacja tylko
nakręca twoją spiralę. Każdemu normalnemu człowiekowi robi się przykro bądź
nieprzyjemnie, kiedy spotyka się ze złośliwością, chamstwem, czy też, jak w
przypadku twojej koleżanki, niechęcią. To że zrobiło ci się przykro (bo
wyczuwałaś jej intencje) to naturalna reakcja. Dlaczego uważasz to za przejaw
swojej słabości? Twoje pierwotne odczucia były jak najbardziej na miejscu.
Pogłębiła je dopiero twoja niechęć do samej siebie. Zachowywałaś się trochę tak,
jakbyś karała samą siebie za każdy dyskomfort psychiczny jaki czujesz. Stąd się
biorą twoje drżenie rąk i totalna blokada. Każdy ból traktujesz jako swoją porażkę.

I zwróć uwagę, jak ktoś powyżej już napisał, że sama postępujesz podobnie jak
inni ludzie: też podnosisz swoje poczucie wartości kosztem innych (pośrednio).
Piszesz, że jesteś wartościowa, bo... znasz języki, masz dobre wyniki, itd. Tak
jakby wiedza i zdolności były wyznacznikiem wartości człowieka. Z takim
podejściem nigdy nie zaznasz spokoju, bo zawsze będzie ktoś kto zna języki
lepiej od ciebie, ma lepsze wykształcenie, ładniej śpiewa...
Podsumowując, ty budujesz swoją wartość na czynnikach zewnętrznych i na
aprobacie innych. Nie wystarczy ci że sama jesteś fajna i wartościowa.
Potrzebujesz dowodu na to z otoczenia, w postaci "zwycięstwa" w konfrontacji z
innymi (np. gdy ludzie uważają cię za mądrą i przebojową). Ponieważ zaś nikt nie
będzie 24godz na dobę sączył ci w ucho afirmacji, każda najmniejsza przykrość
wywołuje u ciebie lawinę samobiczowania. Gdy tylko nie dostajesz informacji
zwrotnej od świata, że jesteś super, twoje poczucie wartości zaczyna pikować w
dół i każda interakcja z drugim człowiekiem jest dla ciebie testem swojej
własnej siły i "fajności".
Jesteś tak naprawdę mocno neurotyczną osobowością, obsesyjnie skupioną na sobie
i na tym, jak odbiera cię świat. Tak naprawdę chyba tylko psychopaci nie są
nieśmiali. Każdy człowiek bez zaburzeń jest niepewny siebie, ma chwile
zwątpienia i kompleksy. Nie jesteś wyjątkiem, więc przestań nienawidzić siebie
tak bardzo.

[to.niemozliwe]

Jak dla mnei za ostro napisane. To, co się w istocie dzieje, to
łagodny w przebiegu szok niedoskonałości. Percepcja nierównowagi
pomiędzy ja-otoczenie(jak mnie odbiera)-wychowanie(jak odbierali
mnie rodzice i co robiłam, zeby być wobec nich OK), która doprowadzi
do przewartościowania. Nie widzę w tym jakiejś czarnej strony
mocy ;). Pójście w świat i pierwsze starcie daje trochę zadrapań i
siniaków, ona odnajdzie swój sposób, tylko potrzebuje troche czasu,
aż zweryfikuje wyniesione z dzieciństwa wartości i samoocenę.
Patrzę na Jej zdjęcie...ładna dziewczyna, trochę dziecinna,
delikatna buzia. Kształtne usta, wyrazisty nosek. Staranie
przystrzyżona, gustowna bluzka. Estetka - drobny, subtelny naszyjnik.
Ładne oczy. Stężona w napięciu twarz, jakby nałożona maska mająca
pokazać innym, jak poważną, rozsądną i mądrą osobą jest Rumaniek.
I równoczesnie lęk przed oceną inych, nieuzasadniony.
Czego brakło? Wymagająca matka, obojętny, zapracowany ojciec?
Czy nikt jej nie mówił, że kocha ją również kiedy robi głupstwa? :)

[stinefraexeter]

Szok niedoskonałości - fajne określenie.

Zgadzam się z tobą. Tyle że ty piszesz o przyczynach jej nieśmiałości i
nadwrażliwości,a ja bardziej o jej szkodliwym sposobie radzenia sobie z nią.
Jakby nie było, wychodzi na to samo. Dziewczyna potrzebuje ciągłego
dowartościowania z otoczenia. Bez tego jest całkowicie bezbronna i cały szkopuł
w tym, że ona się tej swojej słabości bardzo wstydzi, więc za wszelką cenę chce
ją ukryć.

Też obstawiam rodziców. Takich, co bardzo się cieszyli, że mieli zdolną i mądrą
córkę, i którzy sami ją wepchnęli w rolę silnej, mądrej i dojrzałej. Dziewczyna
po prostu dawała im to, czego od niej chcieli, wiedząc jednakże, że to tylko
poza, bo w głębi duszy aż taka silna nie była.

Naprawdę sądzisz, że wystarczy kilka zadrapań, by sobie dać radę z samą sobą?
Mam nadzieję. Czasem jednak mam wrażenie, że można całe życie głowić się nad
samym sobą, podczas gdy wystarczyłoby spytać postronnego obserwatora.

[ivlis]

Bardzo dziękuję za Twoją wypowiedź. Mimo, iż jestem sporo starsza i co powinno
za tym iść dojrzalsza od rumianka88, mam ten podobny problem. Podobny, jak sądzę
w Twoim rozumieniu.
Nie potrafię czasem nazwać pewnych odczuć, kategorii, a w Twoim poście zostało
to ujęte syntetycznie to primo i bardzo celnie, secundo.
W moim przypadku w każdym razie, dziękuję.

[avgust]

Rumianek, nie robisz z siebie idiotki, a takie sytuacje są
nieuchronne.

[zielona_buteleczka]

rumianek88,
Rzeczywiście przydalaby Ci sie profesjonalna pomoc terapeuty, ale to niestety
kosztuje :( Moze poszukaj jakiegos bezplatnego psychologa? Moze w poradni
zdrowia psychicznego?
A jesli nie to moze jakies warsztaty psychologiczne? Bralam w kilku udzial - sa
zdecydowanie tansze, a czasami trwaja nawet caly dzien. Jest troche tego na
rynku. Najtansze co znalazlam to "Zostań budowniczym swojej własnej wartości" -
www.drogowskazy.com - 50 zl za caly dzien

[kasia120378]

Cześć,
Jak ktoś tu napisał nikt nie jest ani gorszy, ani lepszy. Może czas to sobie
powtarzać.
Może przestań się tak nastawiać negatywnie do kolejnych spotkań z ludźmi. Z tego
co piszesz nie masz takiego problemu z przyjaciółmi, znajomymi. Dlaczego? Kiedyś
musiałaś ich poznać i jak było? Czułaś się gorsza? Czy pamiętasz kiedy pierwszy
raz tak było?
Tka naprawdę to ludzie pokazują nam to co „siedzi” w nas. Jeśli spotykają Cię
takiego niemiłe sytuacje, są one po coś. Musisz się na podstawie ich czegoś
nauczyć, będą się powtarzać dopóki się nie nauczysz.
Nie mysl sobie, że np. „O, idzie Iksińska, to ta co mi kiedyś sprawiła przykrośc
i pewnie znów to zrobi”
Raczej na bank to zrobi, a myslisz, że jej tak łatwo/ Nie wiesz co w niej
siedzi, a może źle się czuje tak mówiąc, a musi Ci powiedzieć, bo masz to usłyszeć.
Nie zauważyłaś nigdy, że daną osobę każdy może inaczej postrzegać? Ty powiesz,
że ktoś jest super, a ktoś inny zupełnie inaczej.
Nie skupiaj się na tym, jak wypadniesz podczas jakiejś rozmowy, bądź naturalna,
miła, ale miła czując to wewnątrz. Trudno jest lubić wszystkich, ale popatrz
każdy został jakimś stworzony.
Ta twoja koleżanka też ma swoje doświadczenia, też swoją drogę. Piszesz tyle
pozytywnych rzeczy o sobie, studiujesz psychologię. Te cechy powinny Ci pomagać
w niesieniu pomocy innym.
Tylko nigdy nie wpadaj w samouwielbienie, pychę, bo spadniesz.
Wystarczy starać się dobrze życzyć innym, myśleć o innych, nie zapominając o
sobie (musi być równowaga- ani gorsza, ani lepsza).
Czy chcesz być doskonała? Nie przesadzaj, bo doskonałośc kojarzy się z byciem
lepszym. Masz tyle dobrych cech, więc służ nimi innym, a poczucie, że jesteś
gorsza z czasem odejdzie.
Jak ktoś Ci powie coś niemiłego, to nie staraj się na siłę być wredna, tylko
spytaj się ( w duchu, nie tej osoby) co ona/on pokazuje mi swoim zachowaniem?
Jaka jest tego pierwotna przyczyna? Nie odpowiadaj sobie, odpowiedź przyjdzie sama.
Jeśli nadal będą się powtarzać te niemiłe sytuacje, to dalej pytaj, aż do skutku
Te pytania działają, naprawdę

Pozdrawiam

[10iwonka10]

Ja mam wrazenie ze twoj problem nie nic wspolnego z niesmialoscia
czy brakiem poczucia wartosci. Ty po prostu zle znosisz konfrontacje.

Jesli jest to konfrontacja z osoba silna psychicznie nie wiesz jak
sobie z tym poradzic stresujesz sie.... i traktujesz to jak porazke.