mówienie źle o rodzicach

[martola80]

Czy nasze społeczeństwo patrzy źle na ludzi, którzy mówia źle o
rodzicach?
Naskarzyłam się komus na rodziców i ta osoba mnie przestała lubic i
szanowac.
Sama pamiętam kiedy młody Olbryski udzielił wywiadu o swoim ojcu
cała Polska była na niego oburzona. Sama uważałam że się osmieszył.
Jak to jest?
Widomo że rodzice kazdemu dopiekli i wydawałoby się, że żal i
pretensje do nich ma prawo miec kazde dziecko.
Dlaczego to jest tak źle widziane?
Jakie cechy negatywne przypisuje się komus kto tak robi?

[o_witch]

Wiedz,ze jest to bardzo uzaleznione od polozenia geograficznego.
I tak np. w krajach protestanckich inaczej sie patrzy na te sprawy
niz w krajach katolickich, gdzie obraz 'Madonny z dzieciatkiem' jest
silnie idealizowany.

Sa kraje, gdzie o rodzicach mowi sie prawde. Byli dobrzy, to byli
dobrzy i na ogol maja bardzo udane relacje ze swoimi dziecmi, gdzie
dzieci o nich pamietaja przez caly czas.

Tam natomiast, gdzie bylo wyjatkowo zle mowi sie, ze bylo zle i nikt
do tego nie podchodzi z krytyka. A raczej szanuje opinie i wspiera
takich ludzi.Sa cale instytucje wspierania dzieci, czy ludzi
doroslych pokrzywdzonych przez zlych rodzicow.

Rodzicow nie wybieramy, jednak ja sama pochodzac z katolickiej
rodziny i katolickich tradycji, jestem za tym aby przynajmniej
starac sie zrozumiec rodzicow. I zastanowic czy ich krzyz
dalabym/dalbys rade ty sam poniesc.
To pomaga nabrac dystansu.

[martola80]

Może chodzi bardziej o to ze źle widziane jest wywlekanie brudów
rodzinnych. Że takie rzeczy powinno się trzymac w dyskrecji i
powierzać tylko zaufanym?

[o_witch]

U mnie w domu wlasnie tak bylo.

Sa kultury, ktore takiej zasady nie maja.
Tam sie mowi o wszystkim, co sie dzieje w domu, bez
zadnych 'hamulcow'.:=)

Z kolei w Polsce mozliwe, ze jest to 'udawanie' przed innymi, ze
wszystko jest niby 'ok'. Na opinii innych ludzie buduja wlasna
rzeczywistosc. I skoro o nich zle nie mowia to znaczy,ze problemu
nie ma.
A problem moze byc na miare ogromnej tragedii.

[martola80]

Taka troche dulszczyzna.
Z drugiej strony wiele osób uwaz że to po prostu niekulturalne.
Że rodziców powinno się sznowac i jesli ktoś źle mówi o nich to musi
być albo złym, albo niezrównowazonym psychicznie.

[o_witch]

No ale dulszczyzna nie jest dobra. Dulszczyzna to falsz i zaklamanie.
Dulszczyzna poslugiwaly sie cale poprzednie pokolenia wydajace na
swiat zbirow typy A. Hitler, czy inni ktorzy ujawniali sie, gdy
naszedl czas przyzwolenia na gnebienie slabszych i bezbronnych.
Dulszczyzna zatykala usta ofiarom przemocy w domu, molestowania itp.
Jezeli jest z czym walczyc i stawiac grancie, to wlasnie takiemu
zacofaniu w mysleniu. Czyli wlasnie tej paskudnej dulszczyznie.

[martola80]

Hm, tez tak myślałam, ale okazało się że jestem niezrównowazona:)

[o_witch]

A moze jest na odwrot. Jestes zdrowsza niz inni.
Nigdy nie slyszalas o chorobach spolecznych, zaburzeniach, gdzie
cale spoleczenstwo ma owo zaburzenie w postrzeganiu rzeczywistosci?

Czasami trzeba sie cieszyc, ze sie jest 'innym'.
Inaczej sie mysli, inaczej sie czuje itp.

Na zbiorowo_myslacych_podobnie, czycha cala masa przykrych
niespodzianek. Ale to juz z innej beczki.

[martola80]

Dzięki:)
Faktycznie jestem trochę "inna".Masz rację, skupię sie na pozytywach
mojej innosci.
ale jak nie zacząc pałac nienawiścia do ludzi?
Chciałabym przy tym wszytskim zachowac swoja wewnętrzna czystość.

Nienawisc

[o_witch]

Jest tez uczuciem niezbednym w zyciu. I ono tez ksztaltuje
uczuciowosc i sposob przezywania pozytwnych uczuc.
Gdyby nie jedno, moze by nie bylo drugiego.
Czasami potrzebne nam jest to nazwijmy 'czarne' aby moc dalej sie
rozwijac.
Nie kazda negatywna sprawa zwiazana z rodzina, o ile jest w
granicach dopuszczalnych norm, jest negatywna w dalszej zyciowej
drodze.
Czasami te trudne momenty sa potrzebne dla dziecka, by moc sie
rozwijac dalej pomimo wszystko i stawac sie silniejszym.

[dzanky]

a moze od tego sa terapie aby przerabiac problemy z dziecinstwa zamiast naokolo
opowiadac o swoim tragicznym dziecinstwie? Mysle ze wielu ludzi w Polsce nie
rozumie takiego narzekania na rodzine i szufladkuje osobe jako z patologicznej
rodziny czyli tez patologia. Poza tym czy wszyscy naokolo musza to wiedziec, ze
nasz ojciec czy matka byli w jakis sposob zaburzeni? Mysle ze informacja w stylu
ze ojciec mial trudny charakter i nasze relacje nie ukladaly sie najlepiej jest
duzo lepsza niz wywlekanie jakis traumatycznych przezyc, ktore ktos kiedys moze
wykorzystac przeciwko nam. Takie emocjonalne porzadkowanie dziecinstwa to na
terapii zamiast szukanie zrozumienia i wsparcia wsrod znajomych naokolo.

a propos mówienie o rodzicach

[katinka6]

Rodzice są ludzmi i podobnie jak wszyscy maja wady i zalety, robia rzeczy
dobre i zle. I trzeba o tym mowic, a jezeli jest inaczej, to czy moge
prosic o wyjasnienie, jaki bylby sens specjalizowania sie psychologow w
tego typu problemach? Ważne tylko, aby sluchający/czytajacy nie
dopowiadal/dopisywal historii swiadczacych o fantazji wielkiej jak
kosmos... I krzywdzacych zarowno dla rodzicow, jak i dla dzieci.

Tyle.
Pozornie belkotliwie.

[doctor.no.1]

Rzeczywiście w naszym społeczeństwie pokutuje pogląd, że brudy
nalezy prać w czterech ścianach... Czyli po dulsku...

Moim zas zdaniem ważne jest to W JAKI SPOSÓB mówimy źle o rodzicach.
Sam sposób mówienia może budzić niechęć. A może być tak, że mówisz
zle o rodzicach i inne osoby kiwają głowami ze zrozumieniem.

Ostatnio na jakiejś imprezie nowo poznana kobieta opowiadała, że
wiecznie kłóci się z matką i matka musi sie wreszcie wyprowadzić ze
swojego domu. I że chyba jej coś wreszcie wynajmie... >> Pomyślalam
źle o tej kobiecie, bo nawet najgorszego rodzica się z domu nie
wyrzuca, tylko samemu sie wyprowadza i swoje zycie układa od nowa...
Takie roszczeniowe podejscie budzi moją niechęć.

Rówież bycie wieczną ofiarą (obwinianie rodziców o wszystkie trudy
zycia, jakie nas spotykają) jest trudne do strawienia w moim
odczuciu.

Także, reasumując, ważne jest CO mówisz i JAK...

[to.niemozliwe]

No tak, ale po co prać brudy przy wszystkich, szczególnie dalszej
rodzinie, sasiadach, znajomych? Co im z tego? Uwazam,że nie pomogą,
bo wejście w cudzy konflikt nie jest takie proste, a jedynie
wykorzystają kiedyś zdobyte informacje do własnych celów lub
przyszłej manipulacji.
To jest kwestia właśnie zdolnosci małej grupy (rodzina, związek) do
rozwiązywania konfliktów i problemów w ramach własnych zasobów
zaufania i sposobów komunikowania. Byłbym bardzo ostrożny w
zaznajamianiu innych ludzi (znajomi, sąsiedzi) o swoich problemach.
Co innego przyjaciel, przyjaciółka - osoba, której ufamy.

[skarpetka_szara]

ale byc moze dla niektorych ludzi te "brudy" wcale nie sa brudami
tylko faktem zycia: cos co sie nam zdarzylo i nie definiuje nas.

Mysle ze to sekrety, albo wstyd zmieniaja czlowieka.

Pamietam ze jako dziecko narozrabialam z kolega, a gdy go
nastepnego dnia zobaczylam to oznajmil mi, jakby nigdy nic, ze
bardzo dostal w tylek za to co zrobilismy. Zdziwilam sie jego
szczeroscia bo sama czulam zakaz dzielenia sie takimi
informacjiami.

[szczurek3]

Powiem tak.
Rodziców miałem jakich miałem - mogłem mieć lepszych, mogłem mieć gorszych.
Lekko nie miałem, ale nie chce mi się na ten temat gadać.
Ostatnio powiedziałem bliskiej mi osobie, odpowiadając na kilka zadanych pytań,
że nie mam żadnej potrzeby kontaktu z rodzicami i że moment ich śmierci jest mi
obojętny. Spotykam się z nimi, bo wypada.
No i co? Jestem psycholem, którego powinno się izolować czy nie???
Powiem jeszcze jedno, łatwo jest oceniać innych, bardzo łatwo.
Szczerze mówiąc, jak widzę "drugi biegun", wypieszczone i wydmuchane przez
rodziców, uzależnione od nich emocjonalnie nawet w wieku dorosłym,
niesamodzielne życiowe niedojdy, to już wolę taki być jak jestem.

[martola80]

No własnie ja miałam takie przekonanie, że TRZEBA mieć dobre relacje
z rodzicami bo inaczej żadne inne relacje nie wyjda dobrze.
Kurcze i skończyłam jak taka uzalezniona od nich ofiara.
A moze wcale nie trzeba być wzorcowym dzieciatkiem. MOze własnie
jesli jestesmy głęboko zranieni, odsunąc ich i nic nam się złego nie
stanie, nie pomarszczymy się nagle ani nam ręka nie odpadnie.

[skarpetka_szara]

To prawda. Byc moze jest to strach ze jezeli ktos zacznie mowic
zle o wlasnej rodzinie, to nasze dzieci/bracia/rodzice tez zaczna
mowic o nas zle do znajomych/sasiadow/nauczycieli.

np: w pamieci mam mojej mamy slowa: "nie pierze sie wlasnych brudow
na zewnatrz". Jej generacjia zyla z tym przekonaniem. Moja
generacjia juz mniej.

[doctor.no.1]

martola80 - a może opowiesz nam o swoich rodzicach???

[martola80]

haha:)
To swietni ludzie, tace swietnie że az mam przez to przechlapane bo
nigdy im nie dorównam. dlatego musz eteraz przemablowac moje zycie i
odciąc sie od proby byci atakimi jak oni.

[s.p.7]

mowienie zle o rodzicach jest kulturowym tabu.
ejdyne co zmona uslyszec to jakies nabąmkniecia o tym ze ktores piło lub za duzo
biło.
Podczas gdy rodzice moga bc destrukcyjni wobec dziecka na 100 roznych sposobow.
to oni w 95% przypadkow są odpowiedzialni za spazcenia rozwojwe dziecka, czy
pozniejsze zaburzenia emocjonalne zwane czasem chorobami psychicznymi.

nie mowac o calej gamie zachowan antyspolecznych itp.

Myseze to temat taby z wiel uwzgledow.
ejdnym z nich jest to ze wiele rodzin jest dysfunkcyjnych w miejszym lub
wiekszym stopniu.
dzis nawet wiecej niz np 50 lat temu, zmiany kulturowe sprzyjaja temu.

Kojenym powodem jest wstyd, ludzie wstydza sie przynac np ze ich matka byla
"kurwą". N bo to jest powod do wstydu. Ze dana osoba byla rozwijana w spaczonej
sytuacji.

[klosowski333]

Jest takie powiedzenie: nie kala sie wlasnego gniazda. Gdy masz do czynienia z
przyjaciolmi, ludzmi niezwykle bliskimi, oczywiscie masz pelne prawo ze
wszystkiego sie im zwierzac. W przypadku relacji z osobami postronnymi,
znajomymi, niezbyt dobrze znanymi, czlowiek z klasa nie powinien wywlekac
rodzinnych brudow.
Analogia jest mowienie zle o Ojczyznie w kontaktach z cudzoziemcami na przyklad,
z ktorymi ma sie relacje powierzchowne.

[beata.99]

"Czy ten ptak kala gniazdo, co je kala
Czy ten , co mowic o tym nie pozwala?"

Cyprian Kamil Norwid

[opcja-0]

rzeczywiście tak jest, ale chyba trzeba głębszego spojrzenia, żeby nie mieć
negatywnego myslenia o osobie opowiadającej źle o swoich rodzicach, bo naprawde
sa oni róźni,
oburzenie w takiej sprawie się bierze pewnie stąd, że ważny jest szacunek, a jak
ktos nie szanuje swoich rodziców, to może świadczyć o jakims braku pewnych
wartości, ale to nie jest jednoznaczne

[44r44]

martola80 napisała:
"Czy nasze społeczeństwo patrzy źle na ludzi, którzy mówia źle o
rodzicach?"
Albo ja nie należę do społeczeństwa, albo społeczeństwo minus jeden.

martola80 napisała:
"Naskarzyłam się komus na rodziców i ta osoba mnie przestała lubic i
szanowac."

Chociaż Ciebie nie znam, to już Ciebie lubię i szanuję.


martola80 napisała:
"Widomo że rodzice kazdemu dopiekli i wydawałoby się, że żal i
pretensje do nich ma prawo miec kazde dziecko."

Podobno nie każdemu. Czytałem przynajmniej tak w jakiejś książce.
Z własnego życia nie znam takiego przypadku.


Dlaczego to jest tak źle widziane?
Jakie cechy negatywne przypisuje się komus kto tak robi?

Moim zdaniem sprawa trochę szerszy kontekst.
Dużo zależy od konkretnej sytuacji.
W jaki sposób ktoś mówi o rodzicach. Czasami wiele może zależeć od doboru słów,
mimiki twarzy, tonu głosu.
Ale przede wszystkim do kogo mówisz.
Są ludzie, którzy nie lubią jak ktoś ma inne poglądy, zwyczaje itp niż oni. To
może dotyczyć czegokolwiek-diety, religii, spędzania wolnego czasu itd.
Są rozmówcy, których nazywam "hasło-odzew". Oczekują konkretnej odpowiedzi,
reakcji. Jak jest inna to są w jakiś sposób niezadowoleni.

To jedna sprawa.

Druga jest związana z ich samymi rodzicami.
Być może, że jedni mają takich rodziców, o jakich czytałem w książkach. I
dlatego nie rozumieją Twojego krytycyzmu.

Ale może mają takich rodziców jak np ten gościu:

forum.gazeta.pl/forum/w,150,109460909,109460909,kolega_z_pracy_oblech_powolniak_38_lat_masakraaaa.html
Jak myślisz, jak byś w jego obecności powiedziała coś niekorzystnego o swojej
matce, jak on by zareagował?
Przecież mama to wspaniała osoba!. Każda mama! Nikt tak nie śmieje się z jego
dowcipów jak ona!

Albo ten:
forum.gazeta.pl/forum/w,150,109460909,109766780,Re_kolega_z_pracy_oblech_powolniak_38_lat_masak.html
Czyż, ktoś kocha go bardziej niż mama i tata? Czy nie ma wspanialszych ludzi na
świecie niż rodzice?
Czy dla niego, ktoś kto wypowiada się niekorzystnie o rodzicach nie zasługuje na
pogardę?


A może ten:
forum.gazeta.pl/forum/w,16,109543626,109543626,Pilne_pogodzic_sie_z_matka_Powazne.html
No, tata go nie kocha, siostra też, ale mama to prawdziwy skarb (skarbonka).


Dlaczego wybrałem akurat te przykłady?
Bo część tych osób, która nie toleruje krytycznych uwag o jakichkolwiek
rodzicach sama ma takich rodziców, których należałoby krytykować.
Tylko, że ich wizja świata jest prosta, mama, rodzice są kochani, ich dziecię
wiedzie szczęśliwe życie ze spinaczem w uchu, siedząc w igloo, porzucając swoją
konkubinę z dwójką dzieci.
Jacyć pojebani ludzie są gdzieś wokół, a to koleżanka w pracy, a to siostra.
Jak z tych ich wizji świata usuniesz jedną kartę, to może im rozpaść się ich
domek z kart.
A jak się rozpadnie to okaże się, że to oni mają spieprzone życie, że schrzanili
życie swojej kobiecie, schrzaniają swoim dzieciom itd. A przyczyną tego stanu
rzeczy są ich rodzice.
To jest taka wizja świata, która zakłada rodzice są cudowni, ja jestem cudowny a
brzydki jest świat zewnętrzny, a zwłaszcza ci którzy mogą zniszczyć moje złudzenie.

[lola0071]

Czy nasze społeczeństwo patrzy źle na ludzi, którzy mówia źle o
rodzicach?


W naszym "pięknym" narodzie ciężko o ludzi sprawiedliwych, stojących po stronie
osób pokrzywdzonych. Tylko dno osądza krytycznie kogoś tylko dlatego, że ma
takich, a nie innych rodziców. Idiotyzm!

[10iwonka10]

Odwracajac twoje pytanie i nawiazujac do wypowiedzi wyzej. Ktore
spoleczenstwo nie patrzy zle gdy sie zle mowi o rodzicach?

Te ktore potrafi posluchac dziecka...

[o_witch]

Cale spoleczenstwo skandynawskie, USA.
Sa to kraje, gdzie najszybciej odbiera sie zlym rodzicom prawa
rodzicielskie.

W Szwecji szykuja sie wybory, gdzie socjaldemokraci obiecuja kazdemu
dzieku dac jego wlasnego policjanta, jako osoby kontaktowej i
sprawujacej opieke. Juz od 6 roku zycia.

Moja znajoma zyje b. dobrze, niepracujac, wynajmuje jedynie pokoje
dzieciom, ktore odebrano rodzicom w oczekiwaniu na nowa rodzine.:=)

Kraje bardziej cywilizowane nie patyczkuja sie z zlymi rodzicami.

[10iwonka10]

Piszesz tutaj o czyms innym- o rozbudowanych do nieprzyzwoitych
rozmarow 'social services' zabierajacych czesto dzieci rodzicom aby
wyrobic norme. W Anglii jest podobnie- duzo bylo przypadkow gdy
dzieci zabrano bezprawnie rodzicom a sprawy skonczyly sie w sadzie a
rownoczesnie np sprawa 'baby P' gdy dziecko zostalo zakatowane na
smierc przez matek i ojczyma pomimo czestych wizyt kobiet z social
services.:-(


Natomiast zwyczaj jako zwyczaj mowienia zle o rodzicach w szerokich
kregach chyba nigdie tak do konca nie wystepuje. Wydaje mi sie ze
mowi sie tak w kregu bliskich znajomych, przyjaciol u
psychoterapeuty

A skad ty ten caly swiat znasz?

[o_witch]

Przeciez nikt nikomu nie odbiera dziecka bezprawnie! Tylko sa dowody
na to, ze sytuacja jest zla i nalezy reagowac. I moze dzieki temu
nie wydarzaja sie wieksze tragedie.

Zabrac bezprawnie dziecko? I co placic pozniej milionowe
odszkodowania? Zastanow sie nad tym co piszesz.Tutaj nigdy nie
spotkjalam sie, aby ludzie zle reagowali na to ze ktos zle mowi o
rodzicach. Ludzie pisza ksiazki na ten temat i spotykaja sie z
pelnym zrozumieniem.

[10iwonka10]

Zapewniam cie ze w Anglii zdarzylo sie to wiele razy. Tutaj nie ma
zadnych milionowych odszkodowan -to nie USA- pracownica socjalna
zawsze moze twierdzic ze dzialala w dobrej wierze i najwyzej
zostanie przesunieta na inne stanowisko.

Ludzie ksiazki pisza wszedzie rowniez po to aby troche to
podkolorowac i zarobic na tym troche pieniedzy. Nie wierzylabym tak
we wszystko.Kilka lat temu byl tutaj wysyp takich ksiazek potem
ludziom sie to znudzila plus ( nie pamietam szczegolow) ale nagle
niektore z nich okazaly sie bardziej fikcja niz prawda.

Co oczywiscie nie zmienia faktu ze jest cale mnostwo patologicznych
rodzin oraz rodzin gdzie niestety dzieciom zle sie ukladaja/ly
relacje z rodzicami. Ale wiekszosc osob nie ukrywa tego bo wlasciwie
dlaczego? Jesli maja zal do rodzicow to zaden powod aby robic z tego
sekret.

[quba]

martola80 napisała:


Widomo że rodzice kazdemu dopiekli i wydawałoby się, że żal i
> pretensje do nich ma prawo miec kazde dziecko.


Bardzo Ci współczuję.
Jednak - moi Rodzice nigdy mi nie dopiekli, kochali mnie i ja Ich
bardzo kochałam i nadal Ich kocham, darzę szacunkiem i dobrą
pamięcią, mimo, że dawno juz nie ma Ich na świecie.