organy

[saana]

On ,moj piekny maz byl znalazl stara kartke wyrazajac zgode na pokrojenie go
i wyjecie czego komu potrzeba po jego naglej smierci.
Kartka byla stara , mnie wtedy nie bylo przy nim.
I teraz pojawil sie temat odnowienia tej kartki- wyrazenia zgody, tym razem
jestem ja i mam sie ustosunkowac.
A mi sie w srodku przewraca jak mysle ze na domiar zlego musze myslec o
takiej ewentualnosc to jeszcze wyobrazac sobie, ze moze bez mojej zgody wytna
mu serce , watrobe..itd.
PS1 na moje rozbudzanie wyobrazni malzonka wersja odwrotna, co On by zrobil
gdyby mnie tak mieli pokroic....powiedzial ,ze bylby szczesliwy gdybym tez
miala taka kartke.
PS2 dla niewtajemniczonych -na tej kartce jest wyrazona zgoda danej osoby na
wyjecie organow, ma pomoc na szybkie decyzje w razie niemozliwosci
skontaktowania sie z rodzina.

bardzo trudno podjac mi decyzje , choc jak sadze moj malzonek oczekuje ode
mnie otwartosci , nowoczesnosci i bezinteresownosci.
I co Wy na te sutuacje...wyraziliscie , wyrazicie zgode na pobranie organow?

[Gość: inka_s]

Zawsze myślałam, że to oczywiste taka zgoda. Do momentu gdy życie przyniosło
doświadczenie. Nie, nie musiałam dawać takiej zgody, było juz za późno na coś
takiego. Ale sama świadomośc, że ciało osoby którą kocham zostało pokrojone
podczas sekcji była cięzka. Nie wiem jak by było gdyby chodziło o danie organów.
Łatwiej mi o swoim ciele pomyśleć jako o źródle organów - niż o bliskich.

[saana]

przykro mi.
Swietnie rozumiesz o co mi chodzi.

A na ch... ci te organy?

[marusia_ogoniok]

Żałujesz bliźniemu swemu? Może komu z psychforum się przydadzą...
I tak z was zostanie... "Padlina"

Przypomnij sobie, cośmy widzieli, jedyna,
W ten letni tak piękny poranek:
U zakrętu leżała plugawa padlina
Na scieżce żwirem zasianej.

Z nogami zadartymi lubieżnej kobiety,
Parując i siejąc trucizny,
Niedbała i cyniczna otwarła sekrety
Brzucha pełnego zgnilizny.

Słońce prażąc to ścierwo jarzyło się w górze,
Jakby rozłożyć pragnęło
I oddać wielokrotnie potężnej Naturze
Złączone z nią niegdyś dzieło.

Błękit oglądał szkielet przepysznej budowy,
Co w kwiat rozkwitał jaskrawy,
Smród zgnilizny tak mocno uderzał do głowy,
Żeś omal nie padła na trawy.

Brzęczała na tym zgniłym brzuchu much orkiestra
I z wnętrza larw czarne zastępy
Wypełzały ściekając z wolna jak ciecz gęsta
Na te rojące się strzępy.

Wszystko się zapadało, jarzyło, wzbijało,
Jak fala się wznosiło,
Rzekłbyś, wzdęte niepewnym odetchnieniem ciało
Samo się w sobie mnożyło.

Czerwie biegły za obcym im brzmieniem muzycznym
Jak wiatr i woda bieżąca
Lub ziarno, które wiejąc swym ruchem rytmicznym
W opałce obraca i wstrząsa.

Forma świata stawała się nierzeczywista
Jak szkic, co przestał nęcić
Na płótnie zapomnianym i który artysta
Kończy już tylko z pamięci.

A za skałami niespokojnie i z ostrożna
Pies śledził nas z błyskiem w oku
Czatując na tę chwilę, kiedy będzie można
Wyszarpać ochłap z zewłoku.

A jednak upodobnisz się do tego błota,
Co tchem zaraźliwym zieje,
Gwiazdo mych oczu, słońce mojego żywota,
Pasjo moja i mój aniele!

Tak! Taka będziesz kiedyś, o wdzięków królowo,
Po sakramentach ostatnich,
Gdy zejdziesz pod ziół żyznych urodę kwietniowa,
By gnić wśród kości bratnich.

Wtedy czerwiowi, który cię będzie beztrosko
Toczył w mogilnej ciemności,
Powiedz, żem ja zachował formę i treść boską
Mojej zetlałej miłości.

[saana]

w samej rzeczy...nawet napisac mozna spalona padlina...wiem wiem


marusia_ogoniok napisała:

> Żałujesz bliźniemu swemu? Może komu z psychforum się przydadzą...
> I tak z was zostanie... "Padlina"
>
> Przypomnij sobie, cośmy widzieli, jedyna,
> W ten letni tak piękny poranek:
> U zakrętu leżała plugawa padlina
> Na scieżce żwirem zasianej.
>
> Z nogami zadartymi lubieżnej kobiety,
> Parując i siejąc trucizny,
> Niedbała i cyniczna otwarła sekrety
> Brzucha pełnego zgnilizny.
>
> Słońce prażąc to ścierwo jarzyło się w górze,
> Jakby rozłożyć pragnęło
> I oddać wielokrotnie potężnej Naturze
> Złączone z nią niegdyś dzieło.
>
> Błękit oglądał szkielet przepysznej budowy,
> Co w kwiat rozkwitał jaskrawy,
> Smród zgnilizny tak mocno uderzał do głowy,
> Żeś omal nie padła na trawy.
>
> Brzęczała na tym zgniłym brzuchu much orkiestra
> I z wnętrza larw czarne zastępy
> Wypełzały ściekając z wolna jak ciecz gęsta
> Na te rojące się strzępy.
>
> Wszystko się zapadało, jarzyło, wzbijało,
> Jak fala się wznosiło,
> Rzekłbyś, wzdęte niepewnym odetchnieniem ciało
> Samo się w sobie mnożyło.
>
> Czerwie biegły za obcym im brzmieniem muzycznym
> Jak wiatr i woda bieżąca
> Lub ziarno, które wiejąc swym ruchem rytmicznym
> W opałce obraca i wstrząsa.
>
> Forma świata stawała się nierzeczywista
> Jak szkic, co przestał nęcić
> Na płótnie zapomnianym i który artysta
> Kończy już tylko z pamięci.
>
> A za skałami niespokojnie i z ostrożna
> Pies śledził nas z błyskiem w oku
> Czatując na tę chwilę, kiedy będzie można
> Wyszarpać ochłap z zewłoku.
>
> A jednak upodobnisz się do tego błota,
> Co tchem zaraźliwym zieje,
> Gwiazdo mych oczu, słońce mojego żywota,
> Pasjo moja i mój aniele!
>
> Tak! Taka będziesz kiedyś, o wdzięków królowo,
> Po sakramentach ostatnich,
> Gdy zejdziesz pod ziół żyznych urodę kwietniowa,
> By gnić wśród kości bratnich.
>
> Wtedy czerwiowi, który cię będzie beztrosko
> Toczył w mogilnej ciemności,
> Powiedz, żem ja zachował formę i treść boską
> Mojej zetlałej miłości.

[saana]

i dodam, z racjonalnego punktu widzenia kazdy ma racje, ale jezeli ktos bedzie
potrzebowal wazny ktos serca mojego meza myslisz ze go zachowaja, w zyciu
oddadza je temu innemu..takie racjonalne mysli tez mi pzychodza do glowy.

a jak to bedzie na sadzie ..jezeli on obudzi sie bez serca.

[saana]

a Ty sama zaslaniasz sie wierszem, dalas takie zezwolenie pokroja Cie pokroja
kogos z rodziny?
> Żałujesz bliźniemu swemu? Może komu z psychforum się przydadzą...
> I tak z was zostanie... "Padlina"
>
> Przypomnij sobie, cośmy widzieli, jedyna,
> W ten letni tak piękny poranek:
> U zakrętu leżała plugawa padlina
> Na scieżce żwirem zasianej.
>
> Z nogami zadartymi lubieżnej kobiety,
> Parując i siejąc trucizny,
> Niedbała i cyniczna otwarła sekrety
> Brzucha pełnego zgnilizny.
>
> Słońce prażąc to ścierwo jarzyło się w górze,
> Jakby rozłożyć pragnęło
> I oddać wielokrotnie potężnej Naturze
> Złączone z nią niegdyś dzieło.
>
> Błękit oglądał szkielet przepysznej budowy,
> Co w kwiat rozkwitał jaskrawy,
> Smród zgnilizny tak mocno uderzał do głowy,
> Żeś omal nie padła na trawy.
>
> Brzęczała na tym zgniłym brzuchu much orkiestra
> I z wnętrza larw czarne zastępy
> Wypełzały ściekając z wolna jak ciecz gęsta
> Na te rojące się strzępy.
>
> Wszystko się zapadało, jarzyło, wzbijało,
> Jak fala się wznosiło,
> Rzekłbyś, wzdęte niepewnym odetchnieniem ciało
> Samo się w sobie mnożyło.
>
> Czerwie biegły za obcym im brzmieniem muzycznym
> Jak wiatr i woda bieżąca
> Lub ziarno, które wiejąc swym ruchem rytmicznym
> W opałce obraca i wstrząsa.
>
> Forma świata stawała się nierzeczywista
> Jak szkic, co przestał nęcić
> Na płótnie zapomnianym i który artysta
> Kończy już tylko z pamięci.
>
> A za skałami niespokojnie i z ostrożna
> Pies śledził nas z błyskiem w oku
> Czatując na tę chwilę, kiedy będzie można
> Wyszarpać ochłap z zewłoku.
>
> A jednak upodobnisz się do tego błota,
> Co tchem zaraźliwym zieje,
> Gwiazdo mych oczu, słońce mojego żywota,
> Pasjo moja i mój aniele!
>
> Tak! Taka będziesz kiedyś, o wdzięków królowo,
> Po sakramentach ostatnich,
> Gdy zejdziesz pod ziół żyznych urodę kwietniowa,
> By gnić wśród kości bratnich.
>
> Wtedy czerwiowi, który cię będzie beztrosko
> Toczył w mogilnej ciemności,
> Powiedz, żem ja zachował formę i treść boską
> Mojej zetlałej miłości.

[marusia_ogoniok]

Ten ważny ktoś, też jest twoim bliźnim, np. Adaś Michnik czy Psychos.
Mnie nie pokroją albowiem wniebowstąpię z całą rodziną. Mogę też kilku stąd
zabrać ze sobą ale... zobaczę jeszcze... kogo....

[Gość: baba zona]

Ja taka zgode wyrazilam i moj maz ma byc kuratorem mojej woli. Natomiast
zupelnie nie wiem, co zrobilabym, gdyby ktos poprosil mnie o zgode na pobranie
organow kogos bliskiego. Nie umiem teraz odpowiedziec, to pewnie byloby zalezne
od sytuacji. Na razie mam nadzieje, ze nie bede musiala podejmowac takiej
decyzji.
Pozdrawiam

[saana]

Gość portalu: baba zona napisał(a):

> Ja taka zgode wyrazilam i moj maz ma byc kuratorem mojej woli. Natomiast
> zupelnie nie wiem, co zrobilabym, gdyby ktos poprosil mnie o zgode na
pobranie
> organow kogos bliskiego. Nie umiem teraz odpowiedziec, to pewnie byloby
zalezne
>
> od sytuacji. Na razie mam nadzieje, ze nie bede musiala podejmowac takiej
> decyzji.
> Pozdrawiam
ale wolalabys miec szanse wplywu na to prawda?

[Gość: baba zona]

Jasne, ze tak. A nie moge miec? Prawde powiedziawszy nie znam przepisow na ten
temat.

[Gość: czasem_tu_pisze]

Pomysl sobie, ze jego serce daje mozliwosc zycia komus innemu rownie drogiemu
jak Tobie maz. Pomysl sobie, zw Twoj maz umiera bo ktos nie chce sie zgodzic na
przeszczep. Ja tak wole wyrazilam i bliscy o tym wiedza. Kazdy musi sam podjac
te decyzje. Osoba zyjaca jest tylko wyrazicielem woli zmarlego - tak latwiej
myslec i to przyjac... Ze to decyzja kochanego czlowieka i ja to spelniam bo go
kocham...

Ale nikomu nie zycze takiej sytuacji, niech to zostanie tylko problemem
teoretycznym.

[pia.ed]

Pomysl sobie, ze TY kiedys bedziesz potrzebowala jakiego organu?
Nikt Ci go nie da.
Umrzesz przez egoizm innego czlowieka.

Jak Ci odpowiada taki scenariusz???

Osobiscie jestem ZA karta donacyjna i za danie zycia innemu czlowiekowi jesli
ja juz nie bede moich organow potrzebowala.
Czy wiesz ilu ludzi mozesz uratowac poprzez donatorstwo? Co najmniej 10 osob!
Uwazam ze Twoj maz jest wspanialym czlowiekiem.

Nie mieszkam w Polsce i tu nie potrzeba zgody wspolmalzonka.
Karte nosi sie przy sobie, bo nie zawsze jest czas pytac sie rodziny, czy taka
karta istnieje.

[Gość: inka_s]

Oczywiście, że trzeba, większość ludzi jest za. Tylko... No właśnie to tylko.
Tylko gdy widzisz leżącego pod aparaturą kochanego człowieka, serce bije, pierś
podnosi się w odechu - to nie myślisz, że to przeciez za niego oddychają
maszyny. Dla ciebie on nadal żyje. Gdy lekarz w tym momencie mówi ci, że mózg
jest martwy - nie możesz uwierzyć. Bronisz sie przed ostatecznym wyrokiem.
Wydaje ci się, że to ty go zabijesz wydając zgodę na odłączenie aparatury.
Decyzja o dawstwe jest potrzebna ale nigdy nie jest łatwa gdy nie chodzi o
nasze ciało lecz o ciało bliskich. Żony, męża, dziecka, brata. Pewnie, że
inaczej to wygląda gdy młody motocyklista rozwali sobie nieodwracalnie głowę
ale nie każdy przypadek jest tak oczywisty.

[saana]

> Osobiscie jestem ZA karta donacyjna i za danie zycia innemu czlowiekowi jesli
> ja juz nie bede moich organow potrzebowala.
> Czy wiesz ilu ludzi mozesz uratowac poprzez donatorstwo? Co najmniej 10
osob!
> Uwazam ze Twoj maz jest wspanialym czlowiekiem.
>
> Nie mieszkam w Polsce i tu nie potrzeba zgody wspolmalzonka.
> Karte nosi sie przy sobie, bo nie zawsze jest czas pytac sie rodziny, czy
taka
>
> karta istnieje.
Pia mieszkamy prawdopodobnie obie w Skandynawii i wlasnie to mnie najbardziej
niepokoi ,ze taka karta w jego kieszeni wystarczy zeby mnie nie zapytac.
Wogole takie rozwazania sa calkiem makabryczne.
Wszystkie wypowiedzi stanowiace o braku egoizmu sa jak najbardziej zrozumiale i
wiem to co piszecie.
Jednak nawet mnie zaskoczyla moja reakcja.Ja sie po postu boje. Irracjonalnie.
Nie chce byc egoistka stad ten post. I krece sie miedzy tym co czuje
wewnetrznie i wlasne takim racjonalnym spojrzeniem ,ze komus mozna uratowac
zycie.

[Gość: Malwina]

zgoda bez wahania

[Gość: inka_s]

W przypadku syna tez, Malwino? Tzn. gdybys ty musiała w szpitalu wyrazić zgodę
na pobranie od niego organów?

Czy ta dyskusja ma w ogóle sens?

[ginger_beer]

Wbrew pozorom nie jest to pytanie-prowokacja. O ile ja się orientuję, zgodnie z
obowiązującym prawem, ZGODA na pobranie organów jest DOMYŚLNA, jeśli nie wyrazi
się za życia SPRZECIWU. Inna sprawa, że lekarze rzadko korzystają z możliwości,
jakie daje im prawo w tej materii. Liczą się ze zdaniem bliskich, choć wcale nie
muszą tego robić.

[vicca]

Zgadza się Ginger - zgoda jest domyslna, ale lekarze w obawie przed
ewentualnymi procesami ze strony rodziny nie wykorzystują tego prawa.

Ja osobiście jestem za tego typu akcją. Chciałabym aby po mojej śmierci moje
organy wewnętrzne komuś się jeszcze przydały.

Pzdr ciepło Vicca

[vicca]

Od razu też jeszcze dopisuję w sprawie "czy podjęłabym tę decyzję w imieniu
męża" - na pewno zrobiłabym to o co by mnie poprosił - bez względu na to czy to
by była zgoda czy jej brak na taką donację.

Pzdr ciepło Vicca

cd

[saana]

zauwazylam, ze wiekszosc uwaza ,ze w imie dobra ludzkosci nie ma wogole tematu.
chcialam Wam zwrocic uwage ze w dziale nauka gazety pojawil sie notatka ,ze
francuski lekarz chwali sie, ze juz niedlugo zrobi przeszczep twarzy.
Czy o oddaniu twarzy tez myslicie podobnie jak o oddaniu wewnetrznych narzadow.

Twarz?

[pia.ed]

Tak, twarz tez moze pojsc do donacji, skoro przeciez donuje sie oczy.
Nie mieszkam w Polsce. Tutaj zmarlego czlowieka nikt nie oglada po smierci, a
zwloki sie pali, wiec jaka roznica?
Dla mnie najwazniejsze jest, ze moglabym pomoc komus w potrzebie.
Sama po smierci nic juz nie potrzebuje...

[komados57]

Uszczesliwisz wszystkich na Forum nieszczesnika Forumowego.Nawet bez twarzy