I że cię nie opuszczę?

[Gość: marla]

Trochę mną wstrząsnęła pewna historia (prawdziwa). Małżeństwo po
sześćdziesiątce popełniło razem samobójstwo, nie chcieli, żeby któreś umarło
pierwsze i to drugie cierpiało. Nic nie wiadomo, żeby jedno z nich było
śmiertelnie chore. Czy można ich zrozumieć? Czy to prawdziwa miłość czy poważny
problem psychiczny? Nie wiem, czyja była inicjatywa, może obojga. Aha, nie
mieli dzieci.

[kasia28]

A co w tym dziwnego? ja też chciałabym umrzeć razem z mężem. Wlaśnie tego
bradzo się boję, ze on umrze pierwszy i mnie zostawi albo ja zostawię Jego.
Gdybym nie miała dzieci nawet bym się nie zastanawiała. Życie bez Niego nie ma
dla mnie sensu, jeśli nic się nie zmieni, to będę bardzo cierpiała gdy On
umrze. Mój mąż też ma takie zdanie. To piękne, co zrobili.

to piekne?

[Gość: inka_s]

Moge ich zrozumieć ż enie chcieli jedno drugiego zostawic. Ale samobójstwo? Do
tego trzeba jednak jakiegos zachwiania w psychice - choc teraz czasem sama
myślałam o takim rozwiązaniu. No ale ja mam małe dzieci. Ale faktem jest ż ew
starszych małżeństwach gdy jedno umiera - często drugie w bardzo krótkim czasie
idzie za nim - bez samobójstwa... Myslę że tęsknota robi swoje. Ciekawe jak to
wygląda w moim przypadku. Na początku bardzo żałowałam ż emi serce od razu nie
pękło na wieść o śmierci mojego męża. A teraz myślę że dzieci, że rodzina, że
potworne komplikacje dla wszystkich by to spowodowało. Choć w pewnym sensie dla
mnie byłoby to najlepsze.
A moglismy rok temu zginąć razem w wypadku samochodowym, mało brakowało. Teraz
czasem żałuję...

[kasia28]

Dlatego uwazam, ze to piękne. Bo nikt samotny nie zostaje, a to najgorsze
chyba. Gdybyśmy byli w ich sytuacji też byśmy tak zrobili, ale nie zrobimy, bo
mamy dzieci, wtedy będą juz pewnie wnuki, więc będziemy mieli dla kogo żyć
(oczywiście jak nie bedziemy ciężarem dla własnych dzieci:( )U nich sprawa
była jasna, byli sami, nie mieli dzieci, więc co im pozostawało po śmierci
drugiego? Przecież całe życie mieli tylko siebie. Gdy się ma dzieci ta więź
może nie jest aż tak silna.
Czasem tylko zastanawiam się, ze być moze zrobiłabym to, gdybym była
zniedołężniała i chora. To mnie najbardziej przeraża w starosci: brak kontroli
nad własnym ciałem, uzależnienie od innych. Moge żyć i sto lat, ale o własnych
siłach, inaczej wolałabym chyba umrzeć.
Dlatego ich rozumiem. A zreszta co nam do tego. Ich życie, ich decyzja.

Pozdrawiam.

[Gość: marla]

Zapomniałam dodać, ze zostawili list pożegnalny, w którym wyjaśnili przyczyny
swojej decyzji.

[Gość: Malek1]

I co bylo w tym liscie? Jakie powody?

[Gość: marla]

Gość portalu: Malek1 napisał(a):

> I co bylo w tym liscie? Jakie powody?

Własnie takie, że nie chcą narażać partnera na samotność po śmierci jednego z
nich, a poza tym nie chcieli czekać, aż będą starzy i zniedołężniali.

[bird_man]

jedyne wstrzasajece dla mnie jest fakt ze zrobili to juz po szesdziesiatce..
Coz to za wiek ? W tym wieku to ja bede jeszcze latal dalej na moim spadochronie
no chyba, ze oni nie umieli latac to by wszystko wyjasnialo....

[Gość: Malek1]

Dla mnie to raczej rozpaczliwy lek przed smiercia (jej nie przezywa sie we
dwoje - smierc to najbardziej "samotny" akt czlowieka).

[Gość: lorenz]

Do Malek1 Podziwiam twoje mądre i wyważone odpowiedzi, ta też jest świetna i
trafiasz w sedno!! Zawsze to co najgorsze przeżywamy sami,smierć tym bardziej.I
w tym kontekście decyzja tego małżeństwa nie jest dziwna,to
podsumowanie,udowodnili,że się kochali.Gdzie Ty gajus tam ja Gaja ,tak kiedyś w
Rzymie starożytnym brzmiala małżeńska przysięga. A w Indiach? Wdowe przymusowo
wyprawiano na tamten świat ze zmarłym mężem!!

[debe]

Zadne z nich nie chce zostac same, ani nie chce, zeby ta druga polowa zostala
sama,
jesli ta druga osoba jest dla nas wszystkim, to po prostu nie widzimy sensu na
zycie bez niej, to robiac to, mamy pewnosc, ze jedno nie "zostawi" drugiego;
moge ich zrozumiec...

[Gość: Anna27]

Czy ja wiem, czy to takie piekne. Ja bym tego nie zrobila, nawet dla mojego
kochanego meza. Chyba nawet po szescdziesiatce tez nie. Mysle, ze w moim
przypadku umialabym znalezc jakis sens zycia nawet po smierci milosci mojego
zycia. I ma nadzieje, ze gdybym umarla pierwsza, to moja chlopina jakos to
przelknie.

[debe]

Ja tez nie sadze, ze moglabym cos takiego zrobic.
Jednak wiem, ze sa ludzie, ktorzy "zyja tylko dla siebie", ktorzy poza soba nic
wlasciwie nie maja. A po odejsciu jednego nie zostaje juz nic...
W takiej sytuacji chyba trudno znalezc cos, dzieki czemu chialoby sie dalej
zyc..., a prawdopodobnie nawet nie mysli sie o tym, zeby "szukac"
...tak mi sie wydaje, w kazdym razie nie sadze zeby to "chore",
...oj, smutny bardzo ten watek...

[hookean]

To jak tak bardzo bali się żyć bez siebie to, po co się dobrali w parę albo
mogli zaraz po ślubie palnąć sobie w głowę.


Ps. Najważniejsze jednak, że to była ich decyzja i nas w żaden sposób nie
powinna dotknąć a zatem i bulwersować
.

[Gość: inka_s]

debe napisał(a):

> Ja tez nie sadze, ze moglabym cos takiego zrobic.
> Jednak wiem, ze sa ludzie, ktorzy "zyja tylko dla siebie", ktorzy poza soba nic
> wlasciwie nie maja. A po odejsciu jednego nie zostaje juz nic...

To chyba nie jest tak że żyją tylko dla siebie - wiec gdy jedno odchodzi
pozostaje zupełna pustka. Ja i mój mąż mieliśmy swoje zainteresowania, on spedzał
większość czasu w pracy ja zajmowałam się dziećmi. Musiałam, umiałam i chciałam
radzić sobie sama z wieloma rzeczami. Ale wiedziałam że on wróci, pogadamy,
przytulimy się , że mogę zawsze liczyc na niego. Przeczytana książka, zasłyszana
informacja, piękny widok, udana potrawa - zwykłe rzeczy cieszyły bardziej gdy
były dzielone z NIM! To prawda co ktos powiedział: smutek dzielony na pół
łatwiejszy do zniesienia, radość dzielona na dwoje jest dwa razy wieksza.

W takiej sytuacji chyba trudno znalezc cos, dzieki czemu chialoby sie dalej
> zyc..., a prawdopodobnie nawet nie mysli sie o tym, zeby "szukac"
> ...tak mi sie wydaje, w kazdym razie nie sadze zeby to "chore",
> ...oj, smutny bardzo ten watek...

Zwasze jest coś dla czegos warto zyć, tylko czasem trudno dożyc tej chwili
trzeźwego spojrzenia. Bo na poczatku ból po utracie ukochanej osoby jest tak
wielki, że niczego innego nie dopuszcza do świadomości.

[debe]

Hej Inko,

"To chyba nie jest tak że żyją tylko dla siebie - wiec gdy jedno odchodzi
pozostaje zupełna pustka..."

ale moze byc tak, ze te rzeczy, ktore wczesniej sprawialy nam radosc, nagle
przestaja miec znacznie... moze zle sie wyrazilam, mowiac "pustka" (chociaz o
tym wlasnie myslalam)

i oczywiscie, ze zawsze jest cos dla czego warto zyc, ale nie zawsze sie chce...
ladnie napisalas, "czasem trudno dozyc tej chwili trzezwego spojrzenia"

..moze po prostu chcieli sobie takiej sytuacji oszczedzic...

strasznie trudno znalezc logiczne wytlumaczenie, ale gdzies tam w srodku mysle,
ze moge to zrozumiec..
...sa zdarzenia, ktore powoduja, ze nie chce nam sie zyc..
a wtedy z naszego racjonalnego myslenia niewiele pozytku...
pozdrawim

[Gość: Kulka]

Piekna historia i...wcale nie smutna.Świadczy o miłości.

[Gość: lorenz]

Zapytałam zonatego znajomego w wieku 58 lat.Powiedzial,ż euzyskałby wolnośc i
nigdy by nie odszedł z zoną. widzicie,mozna i tak ! ZAłoże się,ze tak mysli
większośc małzonkow.Bo prawdziwa miłośc to rzadki ptak...

[Gość: Lila]

Mam nadzieje, ze inni nie beda wpadac na takie pomysly. Potrafie ich zrozumiec,
ich lek przed rozstaniem itp., ale bez przesady, a moze im bylo dane zyc
jeszcze dlugo, dlugo ,szczesliwie razem. Zycie jest tak cudowne i tak krotkie,
ze skracac go nie ma ani potrzeby , ani sensu. A co z tymi ,ktorzy po stracie
najblizszej osoby znajduja sobie cel w zyciu i potrafia sie nim autentycznie
radowac? Moja ciocia miala 55 lat kiedy jej maz zmarl na raka. Nie wiedziala
jak ma zyc bez niego. Denerwowaly mnie jej plany wspolnego grobu z wujkiem.
Sluchajac jej wtedy moznaby pomyslec, ze zostalo jej zaledwie kilka godzin
zycia.I nie dlatego, ze myslala o odebraniu sobie zycia, ale dlatego, ze jej
sie wydawalo, ze skoro on odszedl to smierc przyjdzie i do niej szybko. Od tego
czasu minelo 16 lat . Ciocia cieszy sie zyciem i raduje ja kazdy dzien. Dzieci
rowniez nie mieli, wiec zostala praktycznie sama. Ale nie jest sama. Dzieki
mnie i moim rodzicom i jeszcze kilku innym osobom czuje sie potrzebna i
kochana. Niedawno rzucila palenie, dba o siebie. Wczoraj dzwonilam do niej i
skladalam jej zyczenia z okazji Dnia Kobiet. Ciocia ucieszyla sie bardzo jak
zwykle zreszta i porozmawialysmy sobie dlugo ,cieplo i serdecznie. Nie
chcialabym aby glupie samobojstwo pozbawilo nas takich momentow.

[Gość: Kulka]

Samobójstwo nigdy nie jest głupie,czyz każdy z nas nie powinien miec prawa
wyboru?

[_kami]

Gość portalu: Kulka napisał(a):

> Samobójstwo nigdy nie jest głupie,czyz każdy z nas nie powinien miec prawa
> wyboru?

Samobójstwo to rezygnacją (dobrowolną?) z najcenniejszego daru, jaki dostaje
człowiek... Czy naprawdę nie jest głupie? Myślę, że bywa, niestety...

Kami
------------------------------------------------------
Znasz już mnie? Poznaj moich przyjaciół.
Zajrzyj na: stare-forum.wp.pl/cgi-bin/roznosci.cgi

[Gość: ekika]

Mogli to wykombinować lepiej.Zyć dalej, a kiedy jedno umrze wtedy drugie niech
popełni samobójstwo.Ja tak bym zrobiła gdybyśmy nie mieli dzieci.chyba mądrzej
nie sądzicie? .Hej!

[Gość: kasia28]

Zgadzam się.

[Gość: Lila]

Zgadzam sie z Ekika ,ze to byloby madrzej, ale jednak nie najmadrzej. Ja nadal
uwazam, ze ciagle przed nami jest cos dobrego, cos ciekawego dla czego warto
pocierpiec aby tego doswiadczyc pozniej.Kazdy z nas ma to swoje zycie i swoje
przeznaczenie. Dlatego chyba nie umieramy jednak parami. Kulka nie zgadzam sie
z toba, do kitu z takim wyborem.

[Gość: Kulka]

Do kitu z takim darem który zmuszeni jestesmy przyjąć,czy sie nam podoba czy
nie,i który musimy chołubić ,nawet jesli całkiem sie popsuje.W imię czego?
pytam sie?

[Gość: Lila]

Kulka jak sie cos popsuje to zazwyczaj mozna to naprawic. Owszem nie mozna
nikomu wrocic zycia i to jest to czego juz naprawic sie nie da. Ty chcesz isc
na skroty i bez proby naprawiania skrocic to niezbyt perfekcyjne zycie? A co
cie pozniej czeka? Taka rozkosz? Moze tak, a moze nie. Jesli tak to nam to nie
ucieknie ,bo wszyscy i tak kiedys umrzemy, ale jesli nie to do czego sie
spieszyc? Do nicosci? To jest taki wspanialy dar wedlug ciebie?

[Gość: Kulka]

Droga Lilu! Nie chodzi mi o to żeby skracać to co trwac może,lecz o zupełnie
inną kwestię: o wolność wyboru. Kto chce żyć,niech żyje,oby jak najdłużej,a kto
nie chce,to ufam że dobrze to przemyślał. Historia opowiedziana w pierwszym
poście to nie efekt procesu chorobowego /polecam książkę prof.Ringela "Gdy
życie traci sens"/ ale jak się wydaje w pełni świadoma decyzja dwojga
kochających sie ludzi.Dlaczego chcesz decydować za nich? Uszczęśliwiać na siłę?
Tak dobrze wiesz ,co jest najlepsze? najlepsze dla wszystkich,tylko dlatego że
dla ciebie takie jest? Myśląc w ten sposób,powinniśmy wyrzucać ryby na brzeg,w
końcu tu się lepiej oddycha niż w wodzie ,nie?

Do Pani (?) Lorenz

[malek1]

Dziekuje za posta. Ciesze sie. Jak mowi madrosc indyjska: "Gdy slysze cos
takiego wstydze sie, gdyz w glebi serca tego pragne".
Calusek - Malek1

[Gość: marla]

Ja sama nie wiem, co o tym myśleć. Z jednej strony bardzo chciałabym odejść z
mężem, nie potrafię wyobrazić sobie życia bez niego, ale z drugiej,
samobójstwo... Nie wiem, oni byli o trzydzieści kilka lat starsi ode mnie, nie
mam pojęcia, czy perspektywa śmierci jest wtedy mniej przerażająca. Poza tym
oni byli niewierzący. Niektórzy z Was sugerują, ze mogliby zachować się
inaczej, gdyby były dzieci. Ja mam dzieci, ale wcale nie jestem pewna, czy
"posiadanie" dzieci odwiodłoby ich od tej decyzji. Oni chcieli żyć tylko dla
siebie i tylko ze sobą, mieli rozmaite zainteresowania. Nie sądzę, żeby dzieci
- przecież już dorosłe, nie maluchy czy nastolatki, o które się trzeba
troszczyć - jakoś istotnie wpłynęły na ich decyzję.

[Gość: Lila]

Marla dzieci nie przestaja byc dziecmi z chwila osiagniecia dojrzalosci.
Rodzice nigdy nie przestaja byc rodzicami. Ich rola sie zmienia, ale nadal sa
bardzo potrzebni. Jesli takimi sie nie czuja dla wlasnych dzieci i wnukow to do
diabla z takimi dziecmi i wnukami. Mnie moi rodzice sa nadal bardzo potrzebni,
bo sa dla mnie najlepszymi przyjaciolmi, bo mnie kochaja i ja ich, bo nadal
korzystam z ich rad, bo moje dzieci ich uwielbiaja i nawzajem. Dlaczego
mielibysmy sie tego wszystkiego pozbawiac, to jest przeciez piekne.

[Gość: Lila]

Gość portalu: Kulka napisał(a):

> Droga Lilu! Nie chodzi mi o to żeby skracać to co trwac może,lecz o zupełnie
> inną kwestię: o wolność wyboru. Kto chce żyć,niech żyje,oby jak najdłużej,a kto
>
> nie chce,to ufam że dobrze to przemyślał.

Droga Kulko ja nikogo zmusic do zycia nie moge. Najlatwiej byloby mi to wszystko
olac za przeproszeniem, mnie przeciez od przekonywania potencjalnych samobojcow ,
ze warto zyc nic nie przybedzie, niech sie wszyscy zabijaja. Kto chce i tak to
zrobi i moja skromna osoba napewno komus zdesperowanemu nie przeszkodzi. Gdyby
jednak ktos taki zmienil swoja decyzje to uwazasz, ze popelnilabym grzech? Mam
przynajmniej spokojne sumienie, ze probowalam. Piszesz, ze nie chodzi o to aby
skracac to co moze trwac. Czym jest wiec samobojstwo? Twoje zaufanie, ze kazdy
samobojca przemyslal swoja decyzje dobrze jest dalekie od prawdy. Wiele ludzi
robi to pod wplywem impulsu, zalamania nerwowego czy choroby psychicznej.
Uwazasz, ze osobe w depresji powinno sie leczyc medykamentami czy raczej podac
jej nabity pistolet do reki? Czy uwazasz, ze nikt nie powinien ingerowac kiedy
mloda matka skacze pod pociag trzymajac niemowle w swoich ramionach? Kobieta
ktora cierpi na postpartum depression? I wiesz co to fakt autentyczny, nikt nie
ingerowal wystarczajaco skutecznie i ona to zrobila. Zabila dziecko, a sama
umarla kilka dni pozniej. Miala dwa zawody byla pediatra i psychologiem, miala
meza, forse o ktorej mozemy tylko pomarzyc, slawnych i utytulowanych rodzicow.Nie
chciala zyc bo nie wiedziala jak pogodzic prace i wychowywanie dziecka. Mysle, ze
ludzie odradzajacy innym samobojstwo staraja sie pokazac im co oni sami jeszcze
zobaczyc nie sa w stanie, co moze ich czekac w przyszlosci. To tez uwazasz jest
kryminogenne? Wyjecie ryby o ktorej piszesz z wody oznaczaloby zabojstwo, a nie
probe zapobiezenia samobojstwu. Mysle,ze nie dalam ci nigdzie do zrozumienia, ze
chcialabym sama jej skrocic ziemskie cierpienia, wrecz przeciwnie. Pozdrawiam

[Gość: Kulka]

Droga Lilu ! Piszesz o procesach chorobowych,których końcowym efektem jest
zamach samobójczy.Oczywiście,że jak wszystkie choroby i tą nalezy
leczyć,ale...jeszcze raz powtórzę to co powiedziałam wcześniej:

Historia opowiedziana w pierwszym
poście to nie efekt procesu chorobowego /polecam książkę prof.Ringela "Gdy
życie traci sens"/ ale jak się wydaje w pełni świadoma decyzja dwojga
kochających sie ludzi.

i o takie przypadki mi chodzi.Nie sądzę aby akurat tych dwoje ludzi
przechodziło ten sam proces chorobowy,ale oczywiście jakis % szans na taki
zbieg okoliczności i przypadków jest.
Rozpatrywanie pomocy /w tym i lekarskiej,psychoterapeutycznej/ w kategoriach
grzechu ,jest moim zdaniem, troche nieporozumieniem. Oczywiście, jeśli
rozwazymy kwestie samobójstwa w świetle wiary katolickiej, to takie samobójstwo
jest grzechem w przeciwieństwie do samobójstwa będącego efektem procesu
chorobowego /jest to zresztą osobista zasługa prof.Ringela,który doprowadził do
zmiany postaw władz koscielnych w tym względzie/. Jednak w takim
razie ,należałoby sobie postawić pytanie: kto dał nam prawo do decydowania za
innych czy mają grzeszyć? Piszesz,że nikogo do zycia zmusic nie możesz.A gdybys
mogła, zrobiłabys to? Pisząc o rybach wyjętych z wody /może faktycznie niezbyt
trafna analogia/ miałam na myśli uszczęśliwianie kogos na sposób który nam
daje szczęście ,a przecież moze nie każdemu? Czy tak trudno pojąć ,że nie
wszyscy chcą żyć?

[Gość: Lila]

Kazdy ma wolna wole i moze ze swoim zyciem robic co chce. Napewno nikogo nie
skazalabym na zycie wbrew jego woli, gdybym miala taka moc. Staralabym sie
zawsze jednak pokazac tej osobie to swiatelko, ktorego nie widzi. Moze wowczas
podjelaby inna decyzje niz samobojstwo. Czy to uwazasz za zmuszanie? Czy
myslisz, ze ktos kto wie napewno, ze chce sie zabic bedzie tu pisal na forum,
czy ma to zrobic czy nie? O zadnej ingerencji, ani poradzie nie moze byc mowy
jesli osoba zainteresowana tego nie chce. Nikt nie bedzie nawet wiedzial, kiedy
i gdzie dokona samobojstwa. Ja mam z kolei pytanie do ciebie dlaczego uwazasz,
ze wiesz wszystko na temat wszystkich potencjalnych samobojcow? Kto tobie dal
takie autorytatywne prawo decydowania o czyims losie? Bo widze, ze ty stosujac
zasade obojetnosci, czy tez wyboru jak sama to okreslasz mimo wszystko w te
decyzje ingerujesz(u tej czesci osob ktore jednak by tego chcialy). A moze
czesc z tych osob zyczy sobie tego slowa pokrzepienia , ktorego ty sama im
odmawiasz oraz nie pozwalasz tego czynic innym. Kto dal ci takie prawo????

[Gość: Kulka]

żaden człowiek nie wie wszystkiego,przeciez to absurd.

[Gość: Lila]

Wlasnie, wiec moze jest tu miejsce i na twoja i na moja postawe.

[re_ne]

Gość portalu: ekika napisał(a):

> Mogli to wykombinować lepiej.Zyć dalej, a kiedy jedno umrze wtedy drugie niech
> popełni samobójstwo.Ja tak bym zrobiła gdybyśmy nie mieli dzieci.chyba mądrzej
>
> nie sądzicie? .Hej!


A jeszcze inaczej zrobilabys z pewnoscia, jesli Twoj maz bylby wysoko
ubezpieczony!!! :)))
.....a na domiar tego, bylby jeszcze tak mily i odszedlby wczesnie.


A tak serio, to nie uwazam wcale ze jest to dobre. Moze to jest troche
romantyczne, ale co z tego!!!??? Jesli wierzyc prawu karmy, w nastepnym
wcieleniu moga urodzic sie np jak rodzenstwo sjamskie.

Pozdrawiam :)