warunkowa przyjazn

[Gość: kameleon]

Dobry kumpel w takiej powaznej rozmowie ze mna stwierdzil ze moja przyjazn
jest warunkowa. Ja uwazam ze od przyjaciol mozna a wrecz trzeba czegos
wymagac. Z tym ze to musi byc takie dobre wymaganie pozytywne, tworcze. Ale
kumpel uwaza ze przyjazn musi byc ale "również z dystansem..dającym wolność
albo inaczej....niezaborczość". ja nie mam nic przeciw byciu zaleznym od
kogos kogo cenie kto jest moim autorytetem - od przyjaciela. Czy moj nastroj
moze zalezec od tego ze np zadzwonil przyjaciel i fajnie nam sie gadalo? Moj
kumpel uwaza ze nie ze moj nastroj ma zalezec tylko ode mnie i nikt nie moze
miec na mnie wplywu. Ze przyjaciel moze sie nie odzywac do mnie np miesiac bo
nie a ja nie moge miec zalu o to bo wtedy ograniczam jego wolnosc. wiec na
czym ma polegac ta przyjazn? i po czym ja poznac jesli sie nie bedziemy ze
soba kontaktowac i to ma byc ok i przyjazn? Wiec powiedzcie kto ma racje?
czyje spojrzenie na przyjazn jest sluszne?

[asica74]

nie wiem czy dobrze zrozumialam i czy to na temat, ale nie ma czegos takiego
jak przyjazn bezwarunkowa. Nie ma tez bezwarunkowej milosci.. tyle na dzis

[mskaiq]

Jesli chodzi o nastroj to rzeczywiscie powinien On zalezec tylko od Ciebie. Nie
moze go zmieniac dobra czy zla wiadomosc a takze nie moze go ustawiac dla
Ciebie ktos inny.
Jesli chodzi przyjazn to staram sie nie wymagac nic od moich przyjaciol. To sie
samo reguluje. Inaczej pojawia sie problem wartosci. Ile musisz dostac aby ktos
moglby zostac Twoim przyjacielem.
Serdeczne pozdrowienia.

[Gość: inka_s]

mskaiq napisał:
> Jesli chodzi o nastroj to rzeczywiscie powinien On zalezec tylko od Ciebie.
> Nie moze go zmieniac dobra czy zla wiadomosc a takze nie moze go ustawiac dla
> Ciebie ktos inny.

Bardzo sie zdziwiłam jak przeczytałam powyższe.
Jakbyś był ślepy, głuchy, bez czucia, bez emocji - to może byłoby to możliwe.
A może nawet wtedy nie.
Możemy wpływac na swój nastrój, ale czy naprawdę kiedykolwiek nie odczułeś
przygnębienia lub radości? I co, wiązało sie to jedynie z tym
co "wewnątrz"ciebie? Tak bez żadnych powiązań z tym co wokół ciebie się dzieje?
Nie wierze.

[cossa]

przyjaciel moze nie oddzywac sie miesiac, dwa, nawet rok
ale przeciez Ty mozesz sie odezwac
bo np. masz taka potrzebe

przyjazn w moim odczuciu
to relacje miedzy ludzmi
ktore pozwalaja na luksus
poczucia, ze zawsze mozna sie do Kogos zwrocic
i miec poczucie, ze dana osoba zrobi wszystko by nam pomoc

oczywiscie dziala to rowniez w druga strone

przyjazn to zaufanie
nie roszczenie

pozdr.cossa

Gość portalu: kameleon napisał(a):

Ze przyjaciel moze sie nie odzywac do mnie np miesiac bo
> nie a ja nie moge miec zalu o to bo wtedy ograniczam jego wolnosc. wiec na
> czym ma polegac ta przyjazn? i po czym ja poznac jesli sie nie bedziemy ze
> soba kontaktowac i to ma byc ok i przyjazn?

[Gość: Kameleon]

Ha. Przyjaciel moze sie nie odzywac przez rok. Z jednej strony sie zgadzam. Ale
z drugiej strony przyjazn jest jakims rodzajem zwiazku... ktoryms stopniem
bliskosci i co to za przyjaciel ktorego nie interesuje czy ja zyjei co u mnie
przez rok? Ja uwazam ze kiedy kogos lubie i cenie to okazuje mu zainteresowanie
jego osoba, jakies wlasnie pozdrowienia czy drobne gesty typu sms w sensie zeby
mu/jej dac znac ze pamietam o tej osobie mimo ze nic akurat nie potrzebuje. Ten
moj kolega powiedzial z kolei : jejku, jak nie mam potrzeby to i rok sie nie
odzywam i jesli ta druga osoba jest w porzo to nie ma pretensji"
Ano wlasnie jak nie mam potzreby... wiec do przyjaciol odzywa sie jak cos
chce...???
Dwoch facetow z ktorymi rozmawialam tak wlasnie twierdzi wiec mam pytanie do
facetow: czy Wy wszyscy uwazacie ze nie odzywam sie, nie pytam czy zyjesz, czy
jestes zdrowy/a bo jakbys byl chory to sam bys zadzwonil i powiedzial ze
potrzebujesz a ja bym ci pomogl bo jestem przyjacielem. Toz to jakies
lenistwo ... prawda jest moim zdaniem taka ze nie chce sie komus odezwac i
dorabia takie argumenty...

[kwieto]

Odwroce pytanie - dlaczego Ci zalezy na ich odzywaniu sie?
Na tym polega przyjazn?

[Gość: awionetka79]

przyjaźń to koło ratunkowe
to pomoc, zaufanie, szczera rada, empatia

przyjaciel to osoba, która zostaje gdy inni odchodzą

dobrze rozumiesz przyjaźń, od przyjaźni trzeba wymagać poświęcnia i czasu, to
nie jest jazda na karuzeli dla przyjemnosci a przynajmniej nie zawsze

[kwieto]

Kumpel ma racje.
Przyjazn to bycie razem, kropka.

Kumpel czy przyjaciel?

[kvinna]

Słuszne są słowa Cossy.

Ale jakoś dziwnie brzmiałoby mi "ograniczasz moją wolność i mogę Cię widzieć
nie częściej niż cztery razy w roku".

Hm.

[kwieto]

Zwroc uwage na to, ze autorka mowi ze "wymaga".
Jesli wymaga, to pewnie tez jakos odnosi sie do sytuacji gdy przyjaciel owych
wymagan nie spelnia (czy musi? To sa JEJ wymagania, nie jego).
I byc moze czuje sie po prostu przeciazony, stad mowienie o wolnosci.

Pamietaj ze stwierdzenie "przyjaciel ma prawo nie odezwac sie przez rok" nie
oznacza, ze nie bedzie sie przez ten czas odzywal. Chodzi o mozliwosci.

Co robisz, gdy ktoś nie spełnia Twoich oczekiwań?

[kvinna]

Nie-wymagań.
Oczekiwań.

Nie oszukujmy się. Nie jesteśmy altruistami-filantropami w przyjaźni.
I w ogóle.

[kwieto]

Pytanie jakich oczekiwan?
Jesli zwracam sie z prosba o rade a ktos mowi mi "wybacz, nie mam teraz dla
Ciebie czasu", nie zostaje mi nic tylko uznac jego prawo do tego. Jesli nigdy
nie ma czasu, przestaje zwracac sie do niego z prosba o rade.

Czy mam obrazac sie na swietnego pod kazdym wzgledem czlowieka, ktoy np.
odmawia mi zyrowania kredytu? Dlaczego?

"Ja to ja, ty to ty
Ja nie jestem po to by wypelniac twoje oczekiwania
Ty nie masz obowiazku wypelniac moich oczekiwan
Jesli sie spotkamy to wspaniale
Jesli nie to trudno"

Kiedys trafilem na ta "mantre" i zalecenie, by mowily ja sobie kochajace sie
pary. (podobno jedni maja duzy problem wrecz z wyartykulowaniem "ty nie masz
obowiazku wypelniac moich oczekiwan", podczas gdy inni to samo z "ja nie jestem
po to by spelniac twoje oczekiwania")
Mysle ze owa "mantra" jest bardzo adekwatna rowniez do przyjazni

Miło trafić na rozmówcę, który

[kvinna]

czytał to samo. W malutkiej książeczce. Nieważne.

Wiesz? Kiedyś posłużyłam się tą, jak ją nazywasz, mantrą na zajęciach.
Usłyszałam, że to egoistyczne do bólu.

Nie wiem. Nie dyskutuję z tym.

Co to znaczy "świetny człowiek"?

A co powiesz o przysłowiu "kochajmy się jak bracia, liczny się jak Żydzi"?

[kwieto]

> Usłyszałam, że to egoistyczne do bólu.

Owa mantra?
Mysle ze wrecz odwrotnie.

"Swietny czlowiek" - nie ma definicji. Powiedzmy ze ktos kogo szanuje.
W podanym przykladzie - powiedzmy ze ktos na kogo moge liczyc w praktycznie
kazdej sytuacji - ale nie jesli idzie o zyrowanie kredytu. Albo akurat nie dzis.


> A co powiesz o przysłowiu "kochajmy się jak bracia, liczny się jak Żydzi"?

Ma sporo sensu :")

[ziemiomorze]

Gość portalu: kameleon napisał(a):

> Dobry kumpel w takiej powaznej rozmowie ze mna stwierdzil ze moja przyjazn
> jest warunkowa. Ja uwazam ze od przyjaciol mozna a wrecz trzeba czegos
> wymagac. Z tym ze to musi byc takie dobre wymaganie pozytywne, tworcze.

Wymagac?
E, nie. Dla mnie przyjazn to raczej wspoluczestnictwo w Drodze; bez wymagan -
nawet takich 'dla czyjegos dobra'. Obecnosc.

Ale
> kumpel uwaza ze przyjazn musi byc ale "również z dystansem..dającym wolność
> albo inaczej....niezaborczość". ja nie mam nic przeciw byciu zaleznym od
> kogos kogo cenie kto jest moim autorytetem - od przyjaciela.

To zalezy od tego, jaka jest ta zaleznosc. Wyobrazam sobie, ze czasem trudno to
wywazyc. Raczej dawanie wolnosci niz jej branie. Czestosc i intensywnosc
kontaktu powinna byc kompromisem miedzy potrzebami dwojga. Jesli trudno o ten
kompromis, trudno tez o przyjazn.

Czy moj nastroj
> moze zalezec od tego ze np zadzwonil przyjaciel i fajnie nam sie gadalo? Moj
> kumpel uwaza ze nie ze moj nastroj ma zalezec tylko ode mnie i nikt nie moze
> miec na mnie wplywu.

To troche tak, jakby sie zylo w pustce, jakby obok nie bylo innych. W mojej
opinii calkiem normalne jest, ze przejmujemy sie tym, co sie stalo naszym
bliskim (i nie chodzi mi tylko o zmartwienia). Mam prawo czuc ulge, kiedy moja
przyjaciolka znalazla po niemal roku prace i fajnie jest moc sie cieszyc razem
z nia. Moj nastroj nie zalezy tylko ode mnie i daje na to zgode.

Ze przyjaciel moze sie nie odzywac do mnie np miesiac bo
> nie a ja nie moge miec zalu o to bo wtedy ograniczam jego wolnosc.

Mysle, ze skoro czujesz zal, to masz prawo mu go zakomunikowac. W bliskosci
wazna jest szczerosc - ale taka, ktora nie narusza drugiego. To znaczy -
zamiast krzykow czy obrazonego tonu spokojnie powiedziec lub napisac 'tesknie
za toba, brakuje mi ciebie, chetnie spotykalabym sie z toba czesciej'.
Bo jesli cos sie robi w bliskiej relacji z z kims, co dotyczy tego drugiego, to
warto, aby o tym wiedzial - to zazwyczaj cementuje te bliskosc i ulatwia dialog.

wiec na
> czym ma polegac ta przyjazn? i po czym ja poznac jesli sie nie bedziemy ze
> soba kontaktowac i to ma byc ok i przyjazn? Wiec powiedzcie kto ma racje?
> czyje spojrzenie na przyjazn jest sluszne?

Mam wrazenie, ze ten facet chcial Ci powiedziec cos waznego (to tylko taka
intuicja). Moze sie go podpytaj, czy on mowil 'tak bardzo ogolnie' czy chodzilo
o Wasza przyjazn?

zet.

[Gość: Kameleon]

Tak sobie jeszcze mysle:
Czy przyjazn podobnie jak kolezenstwo i milosc - czyli jak kazdy zwiazek (w
pewnym sensie)nie powinna do czegos zobowiazywac?
Bo jesli postawimy na wolnosc tak jak ci moi koledzy - to nic ani od siebie ani
od tej drugiej osoby nie wymagamy.
Na czym wiec ma sie budowac ta wzajemna relacja?
Jestem Twoim przyjacielem, ciesze sie z tego wiec tez czuje sie zobowiazana
(ale nie jest to dla mnie ciezar tylko taki mily obowiazek) o Ciebie
Przyjacielu w jakis sposob dbac, troszczyc sie... czyz nie tak?

[ziemiomorze]

Gość portalu: Kameleon napisał(a):

> Tak sobie jeszcze mysle:
> Czy przyjazn podobnie jak kolezenstwo i milosc - czyli jak kazdy zwiazek (w
> pewnym sensie)nie powinna do czegos zobowiazywac?
> Bo jesli postawimy na wolnosc tak jak ci moi koledzy - to nic ani od siebie
> ani od tej drugiej osoby nie wymagamy.

No i to jest sliskie pytanie, bo dotyczy ono granic wolnosci, a te kazdy ma
rozne. Sama natura bliskosci wymaga pracy - czy to przyjazn, czy kolezenstwo,
czy milosc. Nie obejdzie sie bez bolu,lez i roznych nieprzyjemnych emocji;
jesli jedna strona przed tym ucieka (np. wycofuje sie ze zwiazku na czas
trwania depresji drugiej strony a na wiadomosc o wyzdrowieniu radosnie melduje
sie z powrotem), to nie ma mowy o bliskosci, bo bliskosc polega na przyjmowaniu
osoby taka, jaka ona jest - takze z depresja, upierdliwoscia, wadami i
nieszczesciami.
Tyle, ze druga strona (ta, powiedzmy, chwilowo mniej pokrzywdzona) tez ma
jakies prawa. Slowo 'wymaganie' kojarzy sie z bezwzglednoscia, dlatego wydaje
mi sie nietrafne. Jesli moja bezrobotna przyjaciolka poprosi mnie o pozyczke,
to jest oczywiste, ze jej te forse pozycze, jesli ja mam. Jesli nie mam, to
tego wymagac ode mnie nie moze. Asertywnosc.

> Na czym wiec ma sie budowac ta wzajemna relacja?
> Jestem Twoim przyjacielem, ciesze sie z tego wiec tez czuje sie zobowiazana
> (ale nie jest to dla mnie ciezar tylko taki mily obowiazek) o Ciebie
> Przyjacielu w jakis sposob dbac, troszczyc sie... czyz nie tak?

Dla mnie troska w przyjazni polega na obecnosci. I to nie musi byc jeden e-mail
dziennie czy regularne spotkania, tylko swiadomosc (poparta doswiadczeniem), ze
jesli spotkamy sie za dwa miesiace, to bedziemy sie tak samo dobrze czuc ze
soba. Takze zaufanie, swiadomosc, ze jestem w relacji zupelnie bezpieczna (bo w
przyjazni, jak w milosci, jest sie 'nagim', kompletnie odslonietym i
bezbronnym). I jeszcze to, ze jesli sobie nie poradze sama, to moge prosic o
pomoc, i zostanie mi ona udzielona najmadrzej, jak to mozliwe (czyli
niekoniecznie zawsze zgodnie z moimi sugestiami, ale i tez nie wbrew mi).

Jednoczesnie oczekiwanie, ze bliskosc zapewnia jedynie komfort i przyjemnosci
wydaje mi sie mocno naiwne.

zet.

[Gość: Kameleon]

wymagac raczej w duchowym niz materialnym sensie.
wymagac chyba przedew wszystkim lojalnosci...
wymagac od siebie tego, ze czuje sie zobowiazana o przyjaciela i przyjazn dbac
smutno mi tylko ze ja tak uwazam a czesc z moich przyjaciol nie
i oni nie uwazaja ze przyjazn trzeba pielegnowac
wychodza z zalozenia kochaj mnie takim jaki jestem a ja jak bede mial ochote
albo potrzebe to sie do Ciebie odezwe

[kwieto]

Mysle ze za bardzo myslisz kategoriami czarno-bialymi.
Potrzeba wolnosci nie musi byc (i zwykle nie jest) tozsama z "odezwe sie jak
bedzie mi sie chcialo". A nawet jesli, to przeciez kazda czynnosc jest wyrazem
pewnego "chce mi sie". Uwazasz ze przyjazn ma sie zasadzac na "musze" (w
opozycji do "chce"?) Zolte swiatelko.

Co do wymagania rzeczy niematerialnych (np. lojalnosci) - Mysle ze nie jest
istotne o co chodzi, a raczej o spelnialnosc pewnego zadania.
Zostanmy przy lojalnosci - czy jesli przyjaciel zazada od Ciebie w imie
lojalnosci wspoludzialu np. w morderstwie, albo oklamaniu kogos, to czy ma
prawo tego wymagac? Czy w imie przyjazni powinnas taka prosbe spelnic bez
gadania?
Czy taka prosba jest w ogole fair z jego strony?

[Gość: Kameleon]

Jasne ze nie... lojalnosc tak ale - jak we wszystkim - tylko dopoki nie
naruszam praw i wartosci swoich i drugiej osoby...
Jeden z dwoch moich przyjaciol o ktorych tu mowa mieszka teraz zagranica. Wiefc
ze zrozumialych wzgledow kontakt jest ograniczony. Ale dla niego to wlasnie tak
jest jak piszesz: jego wolnosc to wlasnie odezwe sie jak mi sie bedzie chcialo.
I ze kontakt "z doskoku" jest najlepszy bo oparty na wolnosci...

Przyjazn na zasadzie musze / chce?jesli nic nie musze to nie jest przyjazn
tylko samowolka. Chce troche sie naklada na musze ... tzn chce byc Twoim
przyjacielem wiec musze( ale to jest pozytywne musze a nie jakis obowiazek czy
ciezar!) o Ciebie sie troszczyc. To musze wychodzi jednak ze mnie a nie z tego
ze druga strona tego wymaga czy wrecz sie domaga

[ziemiomorze]

Gość portalu: Kameleon napisał(a):

> Jasne ze nie... lojalnosc tak ale - jak we wszystkim - tylko dopoki nie
> naruszam praw i wartosci swoich i drugiej osoby...

Jest takie kryterium podzialu (i oczywiscie to nie sa dwie kategorie, tylko
dwie skrajnosci i wszystkie odcienie, ktore sa miedzy nimi): tacy, ktorzy lubia
miec duzo kontaktow (z racji ilosci bliskich cierpi jakosc bliskosci) i tacy,
ktorzy skupiaja sie raczej na tej jakosci (i tu zmniejsza sie ilosc bliskich).
Jesli spotkaja sie osoby z dwoch krancow tego podzialu, to nic dziwnego, ze
maja problem ze zrozumieniem tego samego slowa. Przyjazn bedzie dla nich
znaczyc cos zupelnie innego.

> Przyjazn na zasadzie musze / chce?jesli nic nie musze to nie jest przyjazn
> tylko samowolka. Chce troche sie naklada na musze ... tzn chce byc Twoim
> przyjacielem wiec musze( ale to jest pozytywne musze a nie jakis obowiazek
czy
> ciezar!) o Ciebie sie troszczyc. To musze wychodzi jednak ze mnie a nie z
tego
> ze druga strona tego wymaga czy wrecz sie domaga

Rozumiem, ze niepokoi Cie, ze chcesz widywac sie ze swoim przyjacielem duzo
czesciej, niz on?
Ja jestem w takiej samej sytuacji, tylko, ze to ja jestem tym 'migaczem', ktory
umawia sie na 'za miesiac' a nie na jutro, bo albo nie mam czasu, albo ochoty.
I juz, nic tego nie zmieni, nie mam zamiaru sie zmuszac. Zmieniam zdanie, kiedy
wyczuwam, ze z druga strona 'jest cos nie tak' i zwyczajnie potrzebuje pomocy.

I mysle, ze to jest ok - szanuje i siebie i te druga osobe.
zet

[Gość: Kameleon]

pewnie ze chcialabym sie z nim czesciej widywac - no ale ze zrozumialych
wzgledow jest to niemozliwe bo on przyjezdza do Polski co 3 miesiace na 2
tygodnie... na razie. Wkrotce podejmie stala prace zagranica i wtedy to juz
tylko raz do roku bedzie szansa na spotkanie. Z kolei mam tez przyjaciolke
ktora na 3 lata wyjechala rowniez zagranice i kiedys bylysmy bardzo sobie
bliskie - tzn. moglysmy rozmawiac o wszystkim, polegac na sobie itd. Bylysmy
przyjaciolkami od serca a teraz praktycznie tylko ja podtrzymuje kontakt piszac
co u mnie juz w zasadzie nie wiem od niej nic praktycznie nie mam z nia
kontaktu ... bo telefon drogi... a siedzenie przed kompem szkodzi na wzrok...
Wiec chcialabym raczej zeby przyjaciele nie robili naglych zwrotow w kontaktach-
typu najpierw dzwoni co pare dni, przysyla po kilka smsow dziennie, wyciaga na
pogaduchy w gg przez pol nocy - (i to jest super )
a potem NAGLE nie odzywa sie przez tydzien ani slowem, nie daje znaku zycia a
co wiecej nie odpowiada nawet wtedy gdy ja pytam czy nic sie nie stalo bo
najzwyczajniej w swiecie sie martwie ze moze cos sie stalo ze nie moze
odpisac. Wiem ze nie powino sie ulegac czarnym scenariuszom ale gdy sie jest
daleko to zaraz najgorsze sytuacje przychodza na mysl.
rozumiem ze ktos nie zawsze ma czas na tel, gg itp ale nie podoba mi sie
niestety taka sytuacja jak opisalam. Uwazam ze to jest nie fair.
Krotko zawsze mozna odpisac... jesli sie chce. A skoro nic sie nie wydarzylo
miedzy nami nie poklocilismy sie itp to dlaczego nagle nie chce? I tu sie
zaczyna rozmyslanie " o co w tym wszystkim chodzi??"

[Gość: jam]

Kameleon ja mam praktycznie identyczny problem...wlasnie sie smuce z tego
powodu:(

[Gość: Kameleon]

to juz jest nas dwie/dwoje :) razem razniej! Poooozdrawiam!

[kwieto]

> Jasne ze nie... lojalnosc tak ale - jak we wszystkim - tylko dopoki nie
> naruszam praw i wartosci swoich i drugiej osoby...

Widzisz... Granice roznych sfer u roznych osob sa umieszczone w roznych
punktach.
Mozesz je albo niszczyc albo uszanowac.

> Jeden z dwoch moich przyjaciol o ktorych tu mowa mieszka teraz zagranica.
Wiefc
> ze zrozumialych wzgledow kontakt jest ograniczony. Ale dla niego to wlasnie
tak
> jest jak piszesz: jego wolnosc to wlasnie odezwe sie jak mi sie bedzie
chcialo.
> I ze kontakt "z doskoku" jest najlepszy bo oparty na wolnosci...

Wiesz, mam wielu znajomych, z ktorymi spotykam sie bardzo roznie. Najczesciej
jest to spontana, tzn. akurat o kims sobie przypominam, trafiam na niego, albo
on trafia na mnie. To o czym Ty mowisz, to troche tak, jakbysmy ustalili
odgornie: "minimum 3 SMSy dziennie, rozmowa telefoniczna raz na dwa dni,
spotkanie 3 razy w miesiacu". I sa ludzie ktorym taki uklad pasuje, ale tez
tacy ktorzy tego nie trawia.
Bo i ja niekoniecznie mam czas/ochote/powod/sily (niepotrzebne skreslic) by
widziec sie z przyjaciolmi, i oni pewnie tez. Zdarza sie, ze z kims nie widze
sie przez pare miesiecy czy nawet lat. A potem jeden telefon i przegadane do
poznej nocy spotkanie.



> Przyjazn na zasadzie musze / chce?jesli nic nie musze to nie jest przyjazn
> tylko samowolka. Chce troche sie naklada na musze ... tzn chce byc Twoim
> przyjacielem wiec musze( ale to jest pozytywne musze a nie jakis obowiazek
czy
> ciezar!) o Ciebie sie troszczyc. To musze wychodzi jednak ze mnie a nie z
tego
> ze druga strona tego wymaga czy wrecz sie domaga

Innymi slowy "3 SMSy dziennie, rozmowa telefoniczna raz na dwa dni..."
Myslisz ze da sie kogos zmusic do przyjazni?
Wiesz, dla swoich przyjaciol jestem gotow zrobic bardzo wiele. Ale niech tylko
poczuje sie do czegos przymuszany - nie zrobie nic.
Byc moze to chcial powiedziec Ci Twoj przyjaciel? Ze "musze" jest dla niego
sztuczne, naklada gorset ktory bardziej zabija niz pielegnuje?

A zastanawialiście się kiedyś nad

[charmaine]

zazdrością w przyjaźni?
I to dopiero jest problem:)
Polubisz kogoś, przyjaźnicie się, macie swoje sprawy, tematy, nawet najbardziej
intymne - aż tu nagle w wasz zwiazek wchodzi ktoś z zewnątrz.
Miałam kiedyś taka historię, że mając dwie przyjaciółki (jedną z wieloletnim
stażem) poznałam je ze sobą. Na początku się boczyły, zaś potem bardzo się
zaprzyjaźniły. Mają swoje prywatne sprawy, bo np jeżdżą wspólnie, potem zaś to
wszystko obgadują między sobą, czasami również ze mną. A ja nie mam pretensji,
bo obie je lubię i cenię. Potrafią mi powiedzieć i miłe i przykre rzeczy.
Wyznam, że te przykre tylko od nich przyjmuję do wiadomości:))Baardzo lubię
moje "swołocze" i chociaż z powodu zmiany miejsca zamieszkania widujemy się
rzadko, to uwielbiam z nimi być. Z każdą z osobna i razem w trójkę.
Ktoś kiedyś skomentował, że nasze relacje są chore, że jak mogłam dopuścić do
tego, że one się przyjaźnią również jak gdyby oddzielnie, poza mną. A ja jestem
z tego powodu szczęśliwa i cieszę się ich radością.
Jejku, chaotycznie napisałam toto powyższe, ale mam nadzieję, że rozumiecie, o
co mi chodzi.
Kocham te dziewczyny, obie, za wszystko. Za kopniaki, za głaskanie, za śmiech,
za wspólny płacz i za to, że nic nie wychodzi spoza naszego grona.
Sic!

[ziemiomorze]

charmaine napisała:

> zazdrością w przyjaźni?
> I to dopiero jest problem:)

Mi sie wydaje, ze wtedy to zaczyna byc choroba.
z.

[izzabell]

ziemiomorze napisała:

> Mi sie wydaje, ze wtedy to zaczyna byc choroba.

a no wlasnie, ale z czego ona sie bierze?
z jakichs niezaspokojonych potrzeb wczesniejszych,
czy jakiejs obawy?

i jak to sie leczy? :)

[ziemiomorze]

izzabell napisała:

> ziemiomorze napisała:
>
> > Mi sie wydaje, ze wtedy to zaczyna byc choroba.
>
> a no wlasnie, ale z czego ona sie bierze?
> z jakichs niezaspokojonych potrzeb wczesniejszych,
> czy jakiejs obawy?
>
> i jak to sie leczy? :)

Tak calkiem roboczo to mi sie wydaje, ze z braku granic.
Np psychoanalitycznie: nadopiekuncza matka, ktora dziecku nie dala sie
wyodrebnic ze zwiazku matka-dziecko i teraz kazda bliska relacja musi byc
ultrabliska i z wylacznoscia, 'posiadaniem' tego drugiego, jak
dziecko 'posiada' matke.

Glowa mnie boli,
zet.

[izzabell]

ziemiomorze napisała:

>
> Tak calkiem roboczo to mi sie wydaje, ze z braku granic.
> Np psychoanalitycznie: nadopiekuncza matka, ktora dziecku nie dala sie
> wyodrebnic ze zwiazku matka-dziecko i teraz kazda bliska relacja musi byc
> ultrabliska i z wylacznoscia, 'posiadaniem' tego drugiego, jak
> dziecko 'posiada' matke.

wiesz co, rzeczywiscie to by sie zgadzalo,
bo ja nieraz mam jakies takie przejawy tego ze denerwuje mnie
jak ktos znajomy, spotyka sie nie ze mna tylko z kim innym i wlasnie
chcialabym miec takie osoby "na wylacznosc".
z nadopiekuncza matka tez pasuje, nie mam jakichs swoich granic itd.
powinnam o tym z teraputka pogadac, ale jakos wstydze sie takiego
zachowania :/ ale pewnie niedlugo przyjdzie na to czas :)

w kazdym razie dzieki za rozjasnienie troche sprawy!
pozdrawiam,

[ziemiomorze]

izzabell napisała:

> wiesz co, rzeczywiscie to by sie zgadzalo,
> bo ja nieraz mam jakies takie przejawy tego ze denerwuje mnie
> jak ktos znajomy, spotyka sie nie ze mna tylko z kim innym i wlasnie
> chcialabym miec takie osoby "na wylacznosc".
> z nadopiekuncza matka tez pasuje, nie mam jakichs swoich granic itd.
> powinnam o tym z teraputka pogadac, ale jakos wstydze sie takiego
> zachowania :/ ale pewnie niedlugo przyjdzie na to czas :)

Zachecam do pogadania z terapeutka - tylko zeby byla jakas fajna! (Trudno o
dobrego fachowca). Jesli sie wstydzisz, to zamknij oczy i dopiero wtedy
powiedz :-)

pozdr,
szmo

> w kazdym razie dzieki za rozjasnienie troche sprawy!
> pozdrawiam,

[Gość: Kameleon]

a ja tam wole pogadac z Wami niz z terapeutka! :)

[ziemiomorze]

Gość portalu: Kameleon napisał(a):

> a ja tam wole pogadac z Wami niz z terapeutka! :)


Pewnie, bo to latwiejsze :-)
Tyle, ze - wlasnie dlatego akurat w tym przypadku - mniej efektywne.

Takie pogadanie z terapeutka moze byc czyms w rodzaju przygody,
zet.

[Gość: Kameleon]

terapeutka - nawet tylko (az) psycho kojarzy sie z leczeniem a poza tym tutaj
moge poznac opinie wielu osob, poznac ich punkt widzenia i spojrzenie na dany
problem. I to jest good. Ale rzeczywiscie takie spotkanie mogloby byc ciekawe!

[ziemiomorze]

Gość portalu: Kameleon napisał(a):

> terapeutka - nawet tylko (az) psycho kojarzy sie z leczeniem a poza tym tutaj
> moge poznac opinie wielu osob, poznac ich punkt widzenia i spojrzenie na dany
> problem. I to jest good. Ale rzeczywiscie takie spotkanie mogloby byc ciekawe!

A co Ci sie wydaje nie ok z sytuacja leczenia?
Rozumiem (bo wiele osob ma opory podobne do Twoich), ze to nie jest to samo, co
zlamanie nogi, tylko jak sie chodzi na terapie, znaczy ma sie glowe chora...
To niezupelnie tak. Ja bym raczej myslala o chorej duszy. I to nie chorej -
chorej, ale chorej, bo skrzywdzonej. Taka zlamana dusza, ktora sie zle zrosla :-
)

Mi sie terapia kojarzy z przygoda wlasnie - emocjonalna, duchowa i
intelektualna. Mialam szczescie, bo trafilam na wyjatkowego specjaliste (czego
i Tobie zycze). Tak czy siak, jesli chesz poznac opinie wielu osob, to polecam
terapie grupowa (ktora takze przygoda moze byc, i to hoho jaka).

Jesli sie umowisz na pierwsza wizyte, to nie znaczy, ze terapia na niej sie
zacznie. Najpierw z grubsza diagnozuje sie, nad czym zechcesz pracowac, a potem
wspolnie ze specjalista zastanowicie sie na tym, jaka terapia najbardziej by Ci
pasowala (jeden-na-jeden, grupowa, dlugo- lub krotkoterminowa, terapia
wyjazdowa, czestotliwosc itd).

Oczywiscie - zrobisz co zechcesz. Jakbys miala jakies bardzo intymne pytania
lub watpliwosci, wal na priwa.
zet.

[Gość: Kameleon]

Brzmi zachecajaco!
rzeczywiscie stereotyp jest raczej na nie bo sie kojarzy z chora glowa. Ale
rzecz jasna tym sie nie kieruje!
Chociaz terapia grupowa nieodwolalnie kojarzy mi sie z AA :)
Tak na powaznie to mysle ze to dobra rzecz i wielu osobom pomaga sie uwolnic
zwlaszcza od poczucia zranienia itp.
dzieki za twoje przemyslenia, pozdrawiam!

[kolendra6]

Znam osobe od dziesieciu lat i uwazam ja za przyjaciolke. To nie jest taka
przyjazn, ktora polega na bezustannym ble ble ble.Spotykamy sie raz w miesiacu,
dzwonimy do siebie raczej rzadko, przewaznie umawijac sie na spotkanie, ale
kiedy zadzwonie i nawet tylko zazartuje, ze jest mi zle to przyjedzie,zeby
spotkac sie ze mna. Mozemy gadac godzinami o sprawach powaznych, glupotkach -
(mamy podobne poczucie humoru), albo po prostu posiedziec razem w milczeniu i
pogapic sie na ludzi w knajpkach. Wiemy o sobie bardzo duzo, potrafimy byc dla
siebie złosliwe, urocze i chyba najwazniejsze moim zdaniem staramy sie byc
wobec siebie tolerancyjne. Mamy swoje zycie, swoich znajomych, czasami wspolnie
ich obgadujemy (chociaz wiekszosci nie , ale nie probujemy całkowicie pochlonac
drugiej osoby. Nie wymagam, zeby byla tylko dla mnie. Ona ma swoja szkolna
przyjaciolke, z ktora spedza sporo czasu, od kilku juz lat ma swojego
mezczyzne , ktorego poznałam osobiscie kilka dni temy i to przypadkiem. Tak
samo jest w druga strone. Jest mi z tym dobrze.
Nie badzcie zaborczy, a przyjazn bedzie piekna

przyjaźń nie jest typem relacji

[Gość: Oleńka]

tylko stanem ducha

Twojego, kameleon

:)

nienienie

[jmx]

> przyjaźń nie jest typem relacji
> tylko stanem ducha

Życzliwośc jest stanem ducha. Przyjaźń to jak najbardziej relacja. Związek.
"Jednej duszy w dwóch ciałach".

[Gość: krateczka]

Bardzo podobaja mi sie wasze rozwazania o przyjazni. Przyjazn to chyba moje
jedyne niezaspokojone pragnienie. Tak wiele na ten temat myslalm, ze doszlam do
wniosku , ze ja chyba niepotrafie sie przyjaznic mimo ogromnych checi. Po
pierwsze dlatego, ze za bardzo przywiazuje sie do osoby przyjaciela, jestem
chyba zaborcza troche i chyba bardzo wymagajaca i wrazliwa na rozne takie
niuanse , ktore moga byc bzdura ale w moich oczach czestru urastaja do
problemu. No i przede wszystkim ja nie ufam juz ludziom , poza najblizsza
rodzina , to wynika z faktu ze zbyt wiele razy sie w zyciu zawiodlam tak
powaznie i to w nie blachych sprawach. I tu mam pytanie czy jesli ktos nie ufa
ludziom a jedoczesnie pragie przyjazni takiej , kiedy mozna zaufac to czy to
sie wogole da polaczyc kiedys w jakis szczesliwy uklad? jak myslicie? Tylko nie
piszcie ze musze od nowa zaczac ufac , bo tego nie chce , tyle razy juz
probowlam i zawsze sie zawiodlam , juz wiecej nei sprobuje zeby wiecej sie nie
zawiesc . A co dziwne te problemy np braku zaufania wogole nie wystepuja jesli
chodzi o moja relacje z plcia przeciwna , mam obok siebie wspanialego mezczyzne
i szczesliwa rodzine. Moze to dziwne ale moj mezczyzna nie wiezy w przyjazn
moze dlatego sie tak dobralismy ?

[Gość: Kameleon]

No wlasnie chyba mam to samo...
tyle ze ja nadal ufam...
ufam przyjaciolom... czasami sie sparze na tym ale mimo wszystko nadal ufam...
juz taka jestem :)
i chociaz nie oczekuje jakiegos rewanzu z ich strony to jednak byloby milo
gdyby oni tez tak postepowali
Napisze Wam jak sie tocza losy tej przyjazni z facetem z zagranicy: nie dawal
znaku zycia mimo ze go poprosilam zeby tylko dal mi znac czy wszystko w
porzadku bo jego nagle zamilkniecie mnie zaniepokoilo...
postanowil mnie "wychowac" ze nie musi mi sie meldowac... hm. No wiec efekt
jest taki ze ja przestalam mu okazywac ze sie o niego troszcze (ma troche
trudnosci z zaaklimatyzowaniem sie zagranica, czuje sie osamotniony, no i boi
sie pojscia do roboty i pracy w obcym jezyku). I zamiast szczerosci mamy gre i
udawanie - ja udaje zeby sie nie zloscil ze ograniczam jego wolnosc przez to ze
sie do niego odzywam. Troche chore, nie? trzebaby to jakos rozplatac.
On lubi mi ( ale nie tylko mi) pokazywac ze ma tez innych bliskich i w ogole
jak przyjedzie do Polski to jest towarzysko rozchwytywany wiec pewnie nie
bedzie mial czasu itp.
On wie ze ja traktuje go wyjatkowo - (ale tylko i wylacznie jako wyjatkowego
przyjaciela) i ze jakos rzeczywiscie jest mi bliski. A on stara mi sie bardzo
okazac ze nie bedzie sie angazowal w zadne przyjaznie z kobietami bo wszystkie
sa takie same. Poradzi sobie bez uczuc... bo "trzeba miec twardy tylek". Hm.
Sama juz nie wiem co myslec o jego podejsciu...

[ziemiomorze]

Gość portalu: krateczka napisał(a):
No i przede wszystkim ja nie ufam juz ludziom , poza najblizsza
> rodzina , to wynika z faktu ze zbyt wiele razy sie w zyciu zawiodlam tak
> powaznie i to w nie blachych sprawach. I tu mam pytanie czy jesli ktos nie
ufa
> ludziom a jedoczesnie pragie przyjazni takiej , kiedy mozna zaufac to czy to
> sie wogole da polaczyc kiedys w jakis szczesliwy uklad? jak myslicie?

No pain, no game.
Albo ryzykujesz po raz kolejny, albo zagrzebujesz sie w cieplym i bezpiecznym
kokonie braku przyjaciolki. To brutalne, ale o swojej samotnosci decydujesz Ty
sama.

> Tylko nie
> piszcie ze musze od nowa zaczac ufac , bo tego nie chce , tyle razy juz
> probowlam i zawsze sie zawiodlam , juz wiecej nei sprobuje zeby wiecej sie
nie
> zawiesc .

Obawiam sie, ze nie ma ludzi idealnych, ktorzy nie zawioda (i co rozumiesz
przez 'zawiedzenie'?) nigdy i w zadnych okolicznosciach.
Pytanie, czy mozna (umie sie, czyli chce) wybaczyc i co i kiedy.
Moi przyjaciele zawodzili pare razy; ja ich tez. Nadal jestesmy blisko.

I - jesli podchodzisz do ew. kandydatki na przyjaciolke, weszac 'zaufac-nie
zaufac' to ona raczej zwieje, gdzie pieprz rosnie.

Jesli moge dac Ci irytujaca rade, to moze postaraj sie, aby zaufanie bylo dla
Ciebie informacja rownie 'przezroczysta', co kolor jej oczu. Jesli nie bedziesz
oczekiwac, to sie nie zawiedziesz. Jesli wasza relacja sie umocni i stanie sie
bliska, zaufanie bedzie czyms oczywistym.

zet

[cossa]

Olenka napisala w dwoch slowach
co ja chcialam w dziesieciu :)

dodac jednak chcialam,
troche inaczej, ale to samo:

nie mowi sie o przyjazni
przyjazn sie czuje

pozdr.cossa