Czy boicie sie śmierci,czy o tym myślicie?

[Gość: karol]

Zauważyłem,ze najwiecej wypowiedzi bylo na temet "gdy umiera miłość życia".a
może pomowmy o wlanym umieraniu.To temat zawsze an czasie,zawsze aktualny i
niestety dotyczy każdego z nas. Ja nie boje się smierci lecz samotności
umierania np. na drodze czy w szpitalu.A co Wy o tym sądzicie?

[Gość: inka_s]

Gość portalu: karol napisał(a):

> Zauważyłem,ze najwiecej wypowiedzi bylo na temet "gdy umiera miłość życia".a
> może pomowmy o wlanym umieraniu.To temat zawsze an czasie,zawsze aktualny i
> niestety dotyczy każdego z nas. Ja nie boje się smierci lecz samotności
> umierania np. na drodze czy w szpitalu.A co Wy o tym sądzicie?

Większość z nas raczej nie mysli o śmierci - to cos tak odległego i dotyczącego
innych... Są chyba trzy sytuacje kiedy zaczynamy myśleć o niej poważniej: gdy
umiera nam ktoś bliski, gdy mamy dość zycia (i zastanawiamy się nad samobójstwem)
no i gdy choroba lub podeszły wiek powodują zwolnienie tempa życia.
Chyba nikt zdrowy i szczęśliwy nie mysli poważnie co będzie dalej "po życiu".
Odsuwamy od siebie myśl o własnej śmiertelności, łatwiej skupić sie na zyciu tu i
teraz. Przecież nasze plany dotycza życia w tej rzeczywistości- jedynej jaką
znamy. Nie planujemy "a jak juz umrę to pogadam z dziadkiem, skocze zobaczyc co
słychać u starego przyjaciela i odszukam dawno zaginioną kuzynkę...". Śmierć i to
co później to wielka niewiadoma. Boimy się na ogół nieznanego - ale i fascynuje
nas. W dzisiejszych czasach, przy coraz większym nastawieniu na to co tu możemy
osiągnać wygodniej nie mysleć o śmierci. No bo po co nam te wszystkie materialne
rzeczy które tu zgromadzimy skoro i tak nie zabieramy ich ze soba na tamta
strone? Nagle mozna stracić sens życia - jeśli jest ono nastawione na gromadzenie
dóbr, na szukanie tylko własnej przyjemności. Choc z tą przyjemnościa - hmmm....
wspomnienia są częścią nas więc to co przezyjemy, przyjemności również, właściwie
zabierzemy ze soba. Pytanie czy to wystarczy.
Ja teraz myslę o smierci nieustannie i nie boję sie jej (choć bólu sie boję)- bo
dotkneła mnie bardzo blisko. Cały czas mam świadomość że gdyby mnie spotkała -
byłoby to dla mnie teraz wybawieniem od strasznej tęsknoty. Ale to oznaczałoby
jeszcze gorszy ból dla mojej rodziny.
Pragnienie śmierci, gotowość na jej przyjęcie - mam wrażenie że kiedyś ludzie
bardziej brali pod uwage swoją śmiertelność, śmierć była bardziej oswojona. Czy
ludzie bardziej zdawali sobie sprawę z tego że to nie jest kres wszystkiego?...
Zastanawiam sie czy współczesnie śmierć - ale tylko w kręgu zachodniej kultury-
nie stała sie straszniejsza przez jej ukrywanie za szpitalnymi parawanami lub
przez jej nagłe przychodzenie w wypadkach i katastrofach. Przeciez nie wszędzie
na świecie smierć jest tak samo przyjmowana , prawda?

[Gość: Mart@]

Gość portalu: inka_s napisał(a):

> Boimy się na ogół nieznanego - ale i fascynuje
> nas. W dzisiejszych czasach, przy coraz większym nastawieniu na to co tu możemy
> osiągnać wygodniej nie mysleć o śmierci. No bo po co nam te wszystkie
> materialne
> rzeczy które tu zgromadzimy skoro i tak nie zabieramy ich ze soba na tamta
> strone? Nagle mozna stracić sens życia - jeśli jest ono nastawione na gromadzen
> ie
> dóbr, na szukanie tylko własnej przyjemności. Choc z tą przyjemnościa - hmmm...
> .
> wspomnienia są częścią nas więc to co przezyjemy, przyjemności również, właściw
> ie
> zabierzemy ze soba. Pytanie czy to wystarczy.

Bardzo dobre pytanie, Inko.
Wycofuję się częściowo z mojego sarkazmu. (Forma samoobrony, niestety).
Ale nie z poszukiwań.
Dobre teksty czytałam kiedyś u Taillarda de Chardin, napisał świetną książkę o
śmierci. Intelektualną i trafiającą do każdego, nawet do niewierzących. To bardzo
cenna umiejętność.
Jasne, że albo się boimy, albo pragniemy śmierci (rzadziej, rzadziej...)
I nie lubimy o tym mówić, mysleć i mieć poglądu. Nasza cywilizacja do tego nie
skłania.
Zresztą - ja zawsze się dziwiłam jak to jest, że każdy umie umrzeć?

Marta

memento mori?

[Gość: inka_s]

Ze nie lubimy o tym myśleć to widac nawet po tym wątku. Tak mało osób na forum -
czy taki temat ?
Zobaczymy wieczorem.

[Gość: karol]

Wybacz,że zadam pytanie prywatne: o jakiej ksiązce Thielarda deChardin
mowisz,jaki tytuł.chyba nie znam a chętnie przeczytam.

[Gość: Mart@]

Gość portalu: karol napisał(a):

> Wybacz,że zadam pytanie prywatne: o jakiej ksiązce Thielarda deChardin
> mowisz,jaki tytuł.chyba nie znam a chętnie przeczytam.
Oczywiście jak zwykle nieco przekręciłam imię tego filozofa, geologa i
paleontologa ;-). Powinno być: Teilhard de Chardin.
Miałam na mysli "Fenomen człowieka" (mam wydanie Paxowskie z 1993r.).

Ale teraz mi sie przypomniało coś dużo bardziej ludzkiego, przemawiajacego i
pocieszającego: Christian Chabanis "Śmierć, kres czy początek?", Pax 1987. Jest
tam szereg rozmów i esejów na temat śmierci z bardzo różnymi ludźmi i z różnych
punktów widzenia.
Wydał to Pax, więc oczywiście niczego obrazoburczego nie znajdziemy, ale nawet
całkiem chrześcijańsko-prawomyślne myśli warto poznać, jeśli przemawiają.
Pewien trening w myśleniu i zachętę można tu wypatrzyć.
Tytuły rozdziałów:
Rozmowa z czytelnikiem - Historia a śmierć - Śmierć na codzień - Zgroza śmierci -
Odpowiedzi człowieka na smierć - Rozmowa z moja śmiercią.

Szczerze polecam.

Marta

[Gość: Mart@]

Gość portalu: karol napisał(a):

> Ja nie boje się smierci lecz samotności
> umierania np. na drodze czy w szpitalu.A co Wy o tym sądzicie?

Czy naprawdę oczekujesz głębokich, świeżych, osobistych, niezwykłych,
otwierajacych nowe horyzonty przemyśleń?
Czy ciekawi cię jak znajome nicki odnoszą się do sprawy? Jeśli to drugie, to
wyznam, że ja niechętnie...

Na ten temat znane jest już wszystko, poczytaj literaturę piękną i filozofię,
albo zrób to co ja planuję:
www.google.com/search?q=%22motyw+%B6mierci%22&ie=ISO-8859-2&oe=ISO-8859-
e.com/search?q=%22motyw+%B6mierci%22&ie=ISO-8859-2&oe=ISO-8859-
2&hl=pl&btnG=Szukaj+z+Google&lr=lang_fr%7Clang_pl
[jeśli się nie otwiera to wyjaśniam: jest to w google'u wpisane "motyw śmierci" -
bardzo obiecujące adresy się pootwierały].
Powodzenia
Marta

[Gość: inka_s]

Tu nie chodzi o literature piękną i filozofie - ale o zwykłych ludzi i ich
stosunek do śmierci- albo jego brak... A poczytac można, czemu nie?

[Gość: Mart@]

Gość portalu: inka_s napisał(a):

> Tu nie chodzi o literature piękną i filozofie - ale o zwykłych ludzi i ich
> stosunek do śmierci- albo jego brak... A poczytac można, czemu nie?

Nie mogę się powstrzymać od drobnej uwagi, że literatura i filozofia powstały i
trwają jako wyraz poszukiwań odpowiedzi na najważniejsze pytania i rozterki
każdego człowieka.
Marta

Nie boje sie i czesto o niej mysle..

[janusz_b]

Taki trudny i osobisty temat..
tak mi sie zlozylo w zyciu, ze wiele razy bylem juz swiadkiem smierci, zarowno
osob mi bliskich jak i zupelnie obcych, w moich podrozach w Azji i Afryce
mialem okazje przezywac smierc jako ostani akt zycia zwierzecego (inaczej nie
potrafie okreslic tych ludzi nie majacych nikogo na swiecie i nie interesujacych
nikogo, gdzie inni czekali aby im zabrac ostatnia koszule) to zostawia slady
i daje do myslenia..
Osobiscie smierci sie nie boje, wiem ze wszystko co sie narodzilo musi umrzec
Nie chcialbym umierac jako klebek bolu ze zwierzecym rykiem na ustach nie
panujacym nam wlasnym cialem i wlasnymi miesniami, nie kontrolujacym wlasnych
odchodow..
Jezeli zachowam reszte swiadomosci i stwierdze ze nadszedl moj czas to sam
odejde i pozostaje mi tylko nadzieja ze bede mial jeszcze fizyczne mozliwosci
aby to zrobic..
Kiedys w Brazylii bylem swiadkiem jak po wypadku zapalil sie samochod z
kierowca. Drzwi baly zakleszczone, ten czlowiek plonal zywcem, nie mozna bylo
sie zblizyc na 2 metry do tego wraka.. Z tlumu "widzow" pewien mezczyzna wrocil
do swojego samochodu, wyjal z bagaznika karabin mysliwski i zastrzelil tego
plonacego. Wszyscy bylismy skamienieli z rozpaczy i bezsilnosci (ponad 30 osob)
ale jak sadze wszyscy byli zgodni z takim rozwojem sytuacji..
Nie chcialbym splonac zywcem..
Czesto zegluje sam po morzu i szczegolnie w nocnych rejsach pod rozgwiezdzonym
niebem mysle sobie, ze to byloby wlascie miejsce aby sie pozegnac.
Mam nadzieje ze bede mial dosc sily aby po raz ostatni postawic zagle..
pozdrawiam serdecznie

nie

[czarodziejka]

smierci jako takiej nie, byle byla szybka
boje sie powolnego umierania

Nie wiem...

[monstera]

czarodziejka napisał(a):

> smierci jako takiej nie, byle byla szybka
> boje sie powolnego umierania


A ja sie chyba boje. Boje sie nawet tej "szybkiej smierci". Kiedys przezylam cos,
co trwalo w sumie z 5 minut - a mnie sie wydawalo kilka godzin.
Taka "szybka smierc" - to lepiej dla rodziny, dla tych co zostaja, "lepiej" w tym
zwyczajnym, ludzkim pojeciu.

I z tego powodu nie chcialabym dlugo chorowac, byc zdana na laske innych, widziec
ich udreczenie i zajmowanie sie mna "z obowiazku".

Ale - kazdemu to, co mu pisane.

pozdrowienia M.

[Gość: GL]

Czy boimy się śmierci , czy o tym myslimy?
Hmmm.... tak, osobiście bardzo boję sie smierci ale niewiem czego bardziej
wlasnej czy swoich bliskich. Napewno boje sie wlasnej smierci chociaz moze nie
samego faktu jako faktu ktory musi kiedys nastapic ale bolu fizycznego, bolu
moich bliskich i tego, ze jezeli znajde sie tam po drugiej stronie to bede
widziec bol moich bliskich, mojej coreczki, meza i moze jeszcze innych bliskich
mi osob a bede bezradna nie bede mogla dla nich nic zrobic.
Wierze ze jest ta druga strona zycia, wirze ze jest tam dobrze ale czasami boje
sie ze jezeli tam nie ma nic ....a ja tu mysle ze jezeli przyjdzie mi odejsc to
chociaz bede mogla na moich kochanych patrzec.. atu nic, nie można bo nas nie
ma .
Zgadzam się z mądrymi jak zawsze wypowiedziami Inki,ze wiekszość z nas o tym
nie myśli ale sa chwile kiedy przemyka nam po glowie taka mysl.Ja wielokrotnie
otarlam sie o smierc blizszych czy dalszych osob i wtedy zawsze naschodzily
mnie rozne mysli i refleksje ale masz racje Ineczko ze sa trzy momenty w zyciu
kiedy o tym myslimy chyba bardziej intensywnie i myslimy o tym nie zależnie od
swojego wieku. Ja kiedy bylam w Twoim wieku myślalam o tym w obliczu wlasnej
choroby. Patrzylam na swoja mala coreczke i ukochanego i balam sie wlasnej
smierci, ze oni tu zostana w bolu. Swiadomosc o ich ewentualnym bolu i ich
bezradnosci i to ze moja coreczke moze dosiegnoc jakas krzywda byla tak
wielka ze zabijala mnie. A teraz mysle czesto o tym w obliczu kiedy obseruje
zpowolnienie tempa zycia moich rodzicow ich choroby, kiedy bardzo uwaznie
czytam watki Inki i podziwiam ja za taka wielka sile i boje sie ze gdybym byla
na jej miejcu mimo iz jestem od niej starsza nie umialabym byc tak silna.( Wiem
ze to smieszne bo wiek nie swiadczy o sile ale chyba tak nam sie wydaje ze tak
powinno byc im starszy tym silniejszy)

[Gość: karol]

Marto! dziekuje za tytuły,błąd imienia to pośpiech przy pisaniu.Dzieki!!

[Gość: karol]

Wszyscy jak czytam podeszli do wątku powaznie bo taki jest. A czy nie działa NA
wAS KOJACO myśl,że wszyscy przez to przejdziemy i może dlatego ma to sens.Czy
naprawdę chcielibyście podziwiać wciaz te same kwiaty w wazonie? Boimy się bo
nie wiemy gdzie idziemy.A moze zapytajmy gdzie byliśmy gdy nas tu nie było? ale
to pytanie na inny wątek.Dzieki za rozwijanie dyskusji, te przemyślenia nam
wszystkim się przydadzą. Wkotce największe katolickie święto,które jednak
obiecuje ZMARTWYCHWSTANIE!!!

[Gość: Mart@]

Gość portalu: karol napisał(a):

> Wszyscy jak czytam podeszli do wątku powaznie bo taki jest. A czy nie działa NA
>
> wAS KOJACO myśl,że wszyscy przez to przejdziemy i może dlatego ma to sens.Czy
> naprawdę chcielibyście podziwiać wciaz te same kwiaty w wazonie?

Wybacz, ale dziwna to logika: w tym życiu byłoby nie do zniesienia podziwiać
stale jedną rzecz. A w życiu wiecznym? Czy kwiaty będą więdły?

> Wkotce największe katolickie święto,które jednak
> obiecuje ZMARTWYCHWSTANIE!!!

I nawet nadziei na smierć-wybawicielkę już nie będzie ;-)

Marta

Marta

[monstera]

Gość portalu: Mart@ napisał(a):

> I nawet nadziei na smierć-wybawicielkę już nie będzie ;-)

Obietnica zmartwychwstania do wiecznego zycia dotyczy tylko
tych, ktorzy tego pragna. Kazdy moze sam zdecydowac, czy chce zyc wiecznie z
Bogiem, czy tez nie. Wedlug Biblii - Bog szanuje wybor kazdego czlowieka.

:-)
pozdrowienia M.

[Gość: Mart@]

monstera napisał(a):

> Gość portalu: Mart@ napisał(a):
>
> > I nawet nadziei na smierć-wybawicielkę już nie będzie ;-)
>
> Obietnica zmartwychwstania do wiecznego zycia dotyczy tylko
> tych, ktorzy tego pragna.

Czy Twoim zdaniem można się wycofać z wiecznego zycia jak się już je prowadzi?

Marta

[monstera]

Gość portalu: Mart@ napisał(a):

> Czy Twoim zdaniem można się wycofać z wiecznego zycia jak się już je prowadzi?

Prawde mowiac - nad tym sie nie zastanawialam ;-)
A Ty chcialabys sie wycofac, jak tam juz bedziesz? Moze trzeba by
zapytac "upadlych aniolow"? ;-)

(Ja wierze w zycie wieczne i w to, ze tam "dobrze jest byc". Obawiam sie tylko,
ze moge sie tam nie dostac.)

:-)
pozdrowienia M.

[Gość: Mart@]

monstera napisał(a):
>
> (Ja wierze w zycie wieczne i w to, ze tam "dobrze jest byc". Obawiam sie tylko,
> ze moge sie tam nie dostac.)

Jakto? Ty? Piszesz przecież: "Kazdy moze sam zdecydowac, czy chce zyc wiecznie z
Bogiem, czy tez nie. Wedlug Biblii - Bog szanuje wybor kazdego czlowieka."
No to jak masz się nie dostać, skoro to wybierasz i wiesz co Bóg szanuje... ;-)

Serdeczności
Marta

PS. Nie lubię upadłych aniołów... Czy taki może jeszcze się podnieść?

[monstera]

Gość portalu: Mart@ napisał(a):

> Jakto? Ty? Piszesz przecież: "Kazdy moze sam zdecydowac, czy chce zyc wiecznie
> z
> Bogiem, czy tez nie. Wedlug Biblii - Bog szanuje wybor kazdego czlowieka."
> No to jak masz się nie dostać, skoro to wybierasz i wiesz co Bóg szanuje... ;-)

No wiesz - jeszcze zyje na tym swiecie.;-)
A ja wiem, czy nie zrobie czegos, co przekresli wszystko?

> PS. Nie lubię upadłych aniołów... Czy taki może jeszcze się podnieść?

Raczej nie... (Ale upadle anioly przyszly mi do glowy, bo pisalas o checi
wyofania sie z zycia wiecznego ;-)

:-)
pozdrowienia M.

PS A Ty wierzysz w Boga?

Jeszcze dopisek - do Marty

[monstera]

Tak mi jeszcze przyszlo do glowy: Jak ktos wybierze studia medyczne - to jeszcze
nie oznacza, ze na pewno zostanie lekarzem. Ale wybierajac filologie - lekarzem
nie zostanie na pewno. (pomijam mozliwosc wybrania drugich studiow)

Podobnie wybierajac zycie wieczne jako cel naszego ziemskiego zycia -
niekoniecznie (chyba) musimy tam sie znalezc, ale wydaje sie prawie pewne, ze
odrzucajac ten cel - raczej tam nie dotrzemy.

:-)
pozdrowienia M.

[dalla]

Teraz staram sie o tym nie myslec, ale rok temu zaczela mi sie depresja i
jednym z jej objawowo byl paniczny strach przed smiercia i starzeniem sie.

Nie boje sie samej smierci, ale tego "nieistnienia". Nie wiem, moze cos jest po
drugiej stronie, ale nie wierze...

Najwieksze marzenie: nie miec swiadomosci smierci. Tak, jak zwierzeta. I czasem
zaluje, ze sie w ogole urodzilam.

[Gość: barabasz]

przepraszam, ze sie powtorze:

smierc jest tylko zakonczeniem (samo)identyfikacji z pewna projekcja, ni mniej
ni wiecej...

b.

[Gość: oak]

... wszyscy się jej boimy, nawet Ci co napisali że nie. Nikt jej nie zna, nikt
nie wie co przynosi, nikt nie wie co jest dalej. Religia pomaga dławić ten
strach, ale mimo tego, gdy zbliża się ta godzina boi się każdy, bo "a nuż ta
wiara może jest złudna". Boimy się więc dla dodania sobie odwagi rodzą się
teksty próbujące zbanalizować śmierć, że to tylko przejście, źe to to..., ze to
jeszcze co innego. A jednak coś jest w tym napisie z jakiegoś muru, który brzmi:
"czyż to nie dziwne, że wszyscy chcą iść do nieba, a nikt nie chce umierać"
A czy hasło: "kocham śmierć , bo tylko ona jedna zawsze cierpliwie będzie na
mnie czekać", to nie jakaś forma obrony przed tym strachem.
Gdy tak naprawdę stwierdzisz że nie boisz się śmierci, to znak że już nie
żyjesz, taki jest mo punkt widzenia.

Oak,

[Gość: ???]

dlaczego uwazasz, ze ja nie wiem ?
bo Ty nie wiesz ?

pozdrawiam Cie

b.

Oak

[janusz_b]

no prosze, znowu sie czegos na tym forum o sobie nowego dowiedzialem...
Zawsze jestes taki pewny w Twoich opiniach dotyczacych nieznanych Ci ludzi?
pozdrawiam i zycze Ci dalej tak dobrego samopoczucia i przekonania o wlasnej
nieomylnosci i TWOJEJ JEDYNEJ PRAWDZIE ZYCIOWEJ
janusz

O umieraniu i o smierci

[malek1]

Mysle, ze boimy sie raczej umierania anizeli smierci.
Starozytni Greccy mawiali: smierc nie jest straszna. Gdy my jestesmy- nie mam
jej. Gdy ona jest - nie ma nas.
Ale ta madrosciowa zasada ma sie nijak do zycia.
Pamietam jak w dziecinstwie mama, jako mloda kobieta, napomykala czasem o
smierci w swoim kontekscie. Teraz, kiedy jest stara kobieta (starszy to
stopien wyzszy od stary, nie?) nic juz o smierci nie mowi. Bo smierc przybliza
sie....
Nie mam tu zdania: mysle, ze o smierci nie mozna napisac nic madrego,
trafnego, poruszajacego: bo w cieniu smierci wszystkie te madrosci bledna.
Bochenski (OP) pisal, ze czlowiek zdycha jak krowa...
Rahner mowie za Heidegerrem, ze w smierci dokonuje sie doniosly akt czlowieka:
spotkanie z prawda, Bogiem itp.
Platon, ze filozofia to przygotowanie na smierc.
A ja nie wiem, nie wiem....

projekcje kochane

[Gość: barabasz]

przyzwyczailiscie (lyscie) sie tak bardzo do siebie, do Waszych imion, nickow,
koloru wlosow, piegow, znakow pieknosci, zebow i protez, ksztaltu piersi,
odciskow na malych palcach lewej nogi, ze naprawde nie jestescie juz w stanie
wyjsc poza "siebie" (tak powiedzielibyscie ?) lub poza projekcje (tak mowie ja)
i "zobaczyc" (ogarnac) wiecej, niz te trzy male wymiary + tzw. "czas"...
"jutro" byc moze - wiecej...
b.

drogi barabaszu..

[janusz_b]

Gość portalu: barabasz napisał(a):

> przyzwyczailiscie (lyscie) sie tak bardzo do siebie, do Waszych imion, nickow,
> koloru wlosow, piegow, znakow pieknosci, zebow i protez, ksztaltu piersi,
> odciskow na malych palcach lewej nogi, ze naprawde nie jestescie juz w stanie
> wyjsc poza "siebie" (tak powiedzielibyscie ?) lub poza projekcje (tak mowie ja)
>
> i "zobaczyc" (ogarnac) wiecej, niz te trzy male wymiary + tzw. "czas"...
> "jutro" byc moze - wiecej...
> b.
****************************************************
jako ze jestes dosc namolny to mam pytanie: zdradzisz mi Twoja slodka tajemnice
jak moge "wyjsc poza siebie" bo nie bardzo to umiem.
Co prawda czasami zdarza mi sie "wyjsc z siebie" zwlaszcza jak musze uzerac
sie z debilami ale jestem czlowiekiem otwartym na wszelkie nowinki intelektualne..
Czekam na Twoja pomoc...

janusz

[Gość: oak]

... może głupie jest to że ja twierdzę że wiem że Wy się noicie... niech Wam
będzie
... a jakie w takim razie Wasze przekonanie że wy wiecie jak smakuje śmierć ...
... tylko nie wyjeżdzajcie mi z załamaniami i sprawami które, w slangu "są
gorsze niż śmierć"... bo może nawet są, tylko jakoś trudno porównać
ukłony do ziemi ))) adwersarzom co śmierć za nic mają
pełen podziwu
oak

nie podniecaj sie tak oak..

[janusz_b]

Gość portalu: oak napisał(a):

> ... może głupie jest to że ja twierdzę że wiem że Wy się noicie... niech Wam
> będzie
*********************************************
gdzie napisalem ze Twoje twierdzenia sa glupie ?
*********************************************
> ... a jakie w takim razie Wasze przekonanie że wy wiecie jak smakuje śmierć ...
*****************************************************
gdzie napisalem, ze wiem "jak smakuje smierc" cokolwiek by to mialo znaczyc?
********************************************************************

> ... tylko nie wyjeżdzajcie mi z załamaniami i sprawami które, w slangu "są
> gorsze niż śmierć"... bo może nawet są, tylko jakoś trudno porównać
> ukłony do ziemi ))) adwersarzom co śmierć za nic mają
> pełen podziwu
> oak
******************************************
gdzie napisalem, ze "mam smierc za nic" ?
Moj drogi Oak, nie wiem ile masz lat, ale zakladajac ze to co piszesz nie jest
proba obrazania nieznanych Ci ludzi, ktorzy chcieli po prostu wziac udzial w
dyskusji (dla wszystkich) to jest co najmniej nie na miejscu....
bez pozdrawian
janusz

[Gość: oak]

... ja mam 12, wystarczy ???, a ile masz Ty mało mnie wzrusza

chłopie co żeś taki czuły, z tej strony Cię boli, z tamtej też nie podchodź...
ciągle coś nie tak, to zbyt pewnie, to zbyt agresywnie... człowieku gdzie ty
podniecenie widzisz, czepiasz się wszystkich ( po innych wątkach też ) wieszasz
się na słówkach... i zarzuczasz innym to co robisz TY.
/ a pierwszy mój tekst w sprawie smierci konczy się sentencją "taki jest mój
punkt widzenia", bo mam do niego prawo ... czyzbyś nie wiedział że każdy ma ???/
Dlaczego wieć czepiasz się mych poglądów. Możesz mieć diametralnie przeciwne.
Ja nikogo z nic'ka nie wskazywałem, Ty tak

[janusz_b]

Gość portalu: oak napisał(a):

> ... ja mam 12, wystarczy ???, a ile masz Ty mało mnie wzrusza
>
> chłopie co żeś taki czuły, z tej strony Cię boli, z tamtej też nie podchodź...
> ciągle coś nie tak, to zbyt pewnie, to zbyt agresywnie... człowieku gdzie ty
> podniecenie widzisz, czepiasz się wszystkich ( po innych wątkach też ) wieszasz
>
> się na słówkach... i zarzuczasz innym to co robisz TY.
> / a pierwszy mój tekst w sprawie smierci konczy się sentencją "taki jest mój
> punkt widzenia", bo mam do niego prawo ... czyzbyś nie wiedział że każdy ma ???
> /
> Dlaczego wieć czepiasz się mych poglądów. Możesz mieć diametralnie przeciwne.
> Ja nikogo z nic'ka nie wskazywałem, Ty tak

*******************************************
ze masz 12 to ci nawet wierze, tak tez brzmisz...
napisales w tytule Twojego postu "pytajnikom i januszowi" wiec Ci odpisalem..
To zdaje sie nazywa sie "analfabetyzm wtorny" bo niby czytac i pisac umie ale
jakby nie bardzo...
nadal bez pozdrowien
PS. nie przejmuj sie , ja lubie dzieci....
janusz

[Gość: oak]

tak w kwestii formalnej to ja Szanownemu Panu opisałem, jeśli trzymać się
chronologii oczywiście. I z powodu mego analfabetyzmu odniosłem się do
osobistych uwag Jaśnie Oświeconego Pana do mej nikczemnej osóbki, nie zaś do
pańskich opowieści z mchu, paproci i kordylierów, dotyczących wielkich
doświadczeń w bliskich spotkaniach n-tego stopnia Szanownego Macho ze śmiercią.
Przepraszam że uznałem je za nieistotne, wina moja jest wielka i pozostaje mi
tylko złożyć ofiarę ze złotego cielca gdzieś u stóp kilimandźaro.
Przepraszam raz jeszcze za wiek nikczemny, wtórny analfabetyzm i tym podobne
mogące niepokoić szanownego Pana zjawiska.
Pozostając nadal pod wrażeniem Panskiej tolerancyjności i wiary w wolność
wypowiedzi ))))
oakie

[janusz_b]

Gość portalu: oak napisał(a):

> tak w kwestii formalnej to ja Szanownemu Panu opisałem, jeśli trzymać się
> chronologii oczywiście. I z powodu mego analfabetyzmu odniosłem się do
> osobistych uwag Jaśnie Oświeconego Pana do mej nikczemnej osóbki, nie zaś do
> pańskich opowieści z mchu, paproci i kordylierów, dotyczących wielkich
> doświadczeń w bliskich spotkaniach n-tego stopnia Szanownego Macho ze śmiercią.
> Przepraszam że uznałem je za nieistotne, wina moja jest wielka i pozostaje mi
> tylko złożyć ofiarę ze złotego cielca gdzieś u stóp kilimandźaro.
> Przepraszam raz jeszcze za wiek nikczemny, wtórny analfabetyzm i tym podobne
> mogące niepokoić szanownego Pana zjawiska.
> Pozostając nadal pod wrażeniem Panskiej tolerancyjności i wiary w wolność
> wypowiedzi ))))
> oakie

*********************************************
powoli zaczynam sie obawiac ze cos Ci naprawde zaszkodzilo dziecinko, masz
moze wzdecia, moze po prostu cos niedozwolonego zjadles ?
NIC NIE ZROZUMIALEM ...
janusz

[Gość: karol]

Oak i Januszb.Och kochani ale sie ubawiłem Waszą slowna szermierka,co
zaszczęscie,ze ekran Was dzieli. Człowiek zakłada watek ale nie zakłada,że
sieludzie będą tak na siebei zlóścić.I po co? I tak pomrzemy wszyscy...

[janusz_b]

Gość portalu: karol napisał(a):

> Oak i Januszb.Och kochani ale sie ubawiłem Waszą slowna szermierka,co
> zaszczęscie,ze ekran Was dzieli. Człowiek zakłada watek ale nie zakłada,że
> sieludzie będą tak na siebei zlóścić.I po co? I tak pomrzemy wszyscy...

********************************************
Drogi Karolu,
zapewniam Cie ze ja sie bawie znakomicie, szczerze mowiac to czasami bardzo
lubie "wpieniac" ludzi, taki juz jestem perwesyjny....
Szkoda tylko, ze musze isc spac, bo niestety musze wstac o 4.00 aby jechac na
budowe 300 km
pozdrawiam
janusz

[Gość: Andrzej]

Not to co ? Juz sie wszyscy przestali bac smierci, czy teraz dopiero sie zaczna
bac ? A moze my zyjemy w tzw. KULTURZE SMIERCI, ktora sami sobie wybudowalismy,
i dzisiaj niewielu juz tylko w zakamarkach swiadomosci wynajduje pomysly na zycie
wieczne, ale nie TAM, po drugiej stronie, tylko TU, w tym wymiarze.
Ciekawi mnie dlaczego nikt juz nie stara sie mowic o tym, jak by tu nie dac sie
smierci. I nie chodzi mi o szczeniackie przechwalanki typu "a takiego, ja nie dam
sie i nie umre", ale o jak najglebsza refleksje nad tematem tzw. niezbywalnosci
smierci. Czy MY MUSIMY umierac ? Czy to ze wszyscy na okolo umieraja jest
wystarczajacym dowodem na to, ze MUSIMY umierac ? Moze kiedys nie musielismy ?
We wszystkich madrych ksiegach swiata mowi sie o raju, krainie gdzie nie bylo
smierci, chorob itp. Czy jest to tylko mrzonka naszych umyslow, czy moze tak
kiedys bylo ? A jesli bylo, co stalo sie z naszymi mozliwosciami utrzymania sie
przy zyciu bez konca ? Czy NATURA lub BOG w swych potegach stworzylby cos, co
skazane jest na smierc ? Jaki cel tego bylby ? Czy nie przychodzimy na ten swiat,
by w koncu zapanowac nad smiercia ? Jaki cel ma zycie, jesli musimy umierac ?
Czy swego zycia nie widzimy w falszywym swietle ? Dlaczego nikt juz nie zadaje
tych pytan, tylko mosci swe przyszle miejsca spoczynku ? Dlaczego ogromna
wiekszosc chce umierac nagle, pozbawiajac sie szansy walki o zycie ? Skad taka
przerazajaca niemoc i tak... brak milosci do ZYCIA ?
Z tymi pytaniami zostawiam Was. Dodam tylko, ze przyszlismy na ten swiat, by ZYC
a nie umierac. Interpretujcie sobie to jak chcecie.
Pozdr, Andrzej.

O zyciu i smierci

[malek1]

Forumowicze to ludzie mlodzi mysle sobie (ja tez kulezanki i kuledzy!). I
dlatego myslimy o smierci jako o czyms nienaturalnym. Kiedys zapytano Williama
Jamesa czy wierzy w zycie wieczne. Odpowiedzial: nie. Pytanie: dlaczego. BO
jestem zdrowy i mlody.
Pamietam do dzis moja kuzynke cierpiaca potwornie na raka, ktora powiedziala
kiedys z pragnieniem na twarzy: "Chcialabym juz umrzec". Przypomina mi sie tez
slynny obraz Malczewskiego "Smierc" - ta wyteskniona smierci twarz...
Jest takie piekne powiedzenie niemieckie "Tod gehört zum Leben" - Smierc
przynalezy do zycia. Chyba tak trzeba to potraktowac.
Wierze w zycie po tamtej stronie. Chocby tylko dlatego, ze przezylem wiele
przepieknych chwil. I to piekno nie moze tak po prostu przepasc. Czeka na mnie
po tamtej stronie. Daj BOze....

Sorki, ale troche mnie temat zlapal... Pa.

[bird_man]

dlatego zalozylem wlasnie dwa nowe "weselsze" watki...
pozdrawiam cie malek :-)))

[Gość: Pastwa]

Andrzej napisał:
Czy MY MUSIMY umierac ? Czy to ze wszyscy na okolo umieraja jest
wystarczajacym dowodem na to, ze MUSIMY umierac ? Moze kiedys nie musielismy ?
We wszystkich madrych ksiegach swiata mowi sie o raju, krainie gdzie nie bylo
smierci, chorob itp. Czy jest to tylko mrzonka naszych umyslow, czy moze tak
kiedys bylo ? A jesli bylo, co stalo sie z naszymi mozliwosciami utrzymania sie
przy zyciu bez konca ? Czy NATURA lub BOG w swych potegach stworzylby cos, co
skazane jest na smierc ? Jaki cel tego bylby ? Czy nie przychodzimy na ten
swiat,by w koncu zapanowac nad smiercia ?



Nawet, jeśli kiedyś istnieli ludzie, co „nie musieli” umierać to, dlaczego ich
obecnie nie ma czyżby w końcu zachciało im się umrzeć?
Jeśli bóg nie stworzyłby czegoś, co umiera to może wniosek z tego taki, że nie
bóg nas stworzył. Swoją drogą biorąc pod uwagę cechy psychologiczne człowieka
oraz warunki, w jakich żyjemy( i długo pewnie będziemy)śmierć ostatecznie nie
jest wcale czymś złym dla nas, bo któż by chciał żyć wiecznie ( nawet radości
się kiedyś nużą i nadchodzi zmęczenie życiem)?
Naturalnie, należy myśleć o życiu a nie tylko o tym, co się z nami po śmierci
stanie.

Do Pastwy

[Gość: Andrzej]

Pastwa napisal(a):
> Nawet, jeśli kiedyś istnieli ludzie, co „nie musieli” umierać to, d
> laczego ich
> obecnie nie ma czyżby w końcu zachciało im się umrzeć?
> Jeśli bóg nie stworzyłby czegoś, co umiera to może wniosek z tego taki, że nie
> bóg nas stworzył. Swoją drogą biorąc pod uwagę cechy psychologiczne człowieka
> oraz warunki, w jakich żyjemy( i długo pewnie będziemy)śmierć ostatecznie nie
> jest wcale czymś złym dla nas, bo któż by chciał żyć wiecznie ( nawet radości
> się kiedyś nużą i nadchodzi zmęczenie życiem)?
> Naturalnie, należy myśleć o życiu a nie tylko o tym, co się z nami po śmierci
> stanie.


Wszystko to, o czym piszesz brzmi poprawnie, ale nie do konca. To ze ICH, tych
zyjacych wiecznie nie ma, swiadczy tylko o tym, ze cos sie wydarzylo, cos co
uniemozliwia dzisiaj zycie wieczne. Biblia nazywa ten akt zjedzeniem zakazanego
owocu. Czym jest ten zakazany owoc ? Czy znajac go, moglibysmy odwrocic swoj los ?
Sa tacy, ktorzy uwazaja, ze przybylismy z innego zakatka wszeshswiata jako istoty
zyjace wiecznie i dopiero poprzez manipulacje genetyczne zatracilismy mozliwosc
utrzymania sie przy zyciu. Owa powszechna zgoda na umieranie jest juz tak gleboko
zakorzeniona, ze wydaje sie czyms absoulutnym i niepodwazalnym. Uwazam, ze jest
inaczej, ze naszym prawdziwym przeznaczeniem jest zycie wieczne, i to w tym
wymiarze. Pytasz , ktoz chcialby zyc wiecznie. JA chcialbym i kazdy z nas, tam
gdzies gleboko, kazdy z NAS chcialby zyc wiecznie. Czy naprawde uwazasz, ze
przychodzi cos takiego jak zmeczenie ZYCIEM ? Uwazam odwrotnie.
Pozdr, Andrzej.

[Gość: Pastwa]

Trudno nam mówić o prawdziwym zmęczeniu życiem, kiedy żaden człowiek nie
przekroczył w swym istnieniu nawet 150 lat, a co będziemy czuli po 10 tysiącach
lat lub po następnym milionie? Przecież wszystko będzie się w nas kumulowało i
obciążało naszą psychikę,( no chyba, że nasza pamięć pozwoli nam nie pamiętać
wszystkiego tak jak czyni to teraz, co ratuje nas często od choroby
psychicznej).Nie wierzę bowiem w eliminację cierpienia u ludzi.
Tyle tylko, że przy takim podejściu zapomnimy w którymś momencie te
nasze "początki" i staniemy się jakby "nową starą" osobą.
"Byliśmy" tyle czasu w niebycie, że te kilkadziesiąt lat świadomego istnienia
jest przy tym czasowo niczym. Osoba obdarzona „świadomością” nie potrafi się
pogodzić z innym stanem istnienia pozbawionym „jej”. Wierzcie lub nie, ale nie
istniejący człowiek nic absolutnie nie czuje a zatem nie ma mowy, aby cierpiał,
więc nie ma się, co przejmować tym, co będzie po śmierci. Jak jeszcze się komuś
trafi jakiś "raj" no to już rewelacja :-).

Pozdr. Pastwa

[Gość: Andrzej]

Gość portalu: Pastwa napisał(a):

> Trudno nam mówić o prawdziwym zmęczeniu życiem, kiedy żaden człowiek nie
> przekroczył w swym istnieniu nawet 150 lat, a co będziemy czuli po 10 tysiącach
>
> lat lub po następnym milionie? Przecież wszystko będzie się w nas kumulowało i
> obciążało naszą psychikę,( no chyba, że nasza pamięć pozwoli nam nie pamiętać
> wszystkiego tak jak czyni to teraz, co ratuje nas często od choroby
> psychicznej).Nie wierzę bowiem w eliminację cierpienia u ludzi.
> Tyle tylko, że przy takim podejściu zapomnimy w którymś momencie te
> nasze "początki" i staniemy się jakby "nową starą" osobą.
> "Byliśmy" tyle czasu w niebycie, że te kilkadziesiąt lat świadomego istnienia
> jest przy tym czasowo niczym. Osoba obdarzona „świadomością” nie po
> trafi się
> pogodzić z innym stanem istnienia pozbawionym „jej”. Wierzcie lub n
> ie, ale nie
> istniejący człowiek nic absolutnie nie czuje a zatem nie ma mowy, aby cierpiał,
>
> więc nie ma się, co przejmować tym, co będzie po śmierci. Jak jeszcze się komuś
>
> trafi jakiś "raj" no to już rewelacja :-).
>
> Pozdr. Pastwa

Czy wedlug Ciebie owa swiadomosc ginie gdzies wraz z cialem czy trwa juz bez
garnituru ciala ?
Andrzej.

[Gość: Pastwa]

Tu już zaczyna się zgadywanie. Osobiście uważam, iż każda z pozostałych opcji
nie jest zła, jeśli jeszcze później coś po nas pozostaje, cóż, nie wiem jak
wówczas wyglądać będzie mechanizm odczuwania u tego naszego "czegoś" a tu moim
zdaniem będzie pies pogrzebany.
Co do przypadku drugiego.
W wyniku tego, iż nie pamiętam nic z czasu z przed mojego (ziemskiego)istnienia
wychodzi mi na to, iż owa świadomość (vi de "dusza") powstała z naszej
fizyczności( jako coś wtórnego,)zatem najprawdopodobniej zniknie w chwili
śmierci naszego fizycznego ciała.
W tej sytuacji, tzn. takiej, w której ginie wszystko, co nas jakoś określało
zapanuje naprawdę całkowity brak jakichkolwiek odczuć z naszej strony, zatem
nie jest to stan powodujący cierpienie(to już bardzo pozytywna jego cecha).

z milosci do zycia

[trzcina]

...wlasnie, o smierci dobrze pomyslec i porozmawiac, nie sadzisz, Andrzeju?
Pewnie oswoic sie jej nie da, ale zycie inaczej smakuje i inaczej je meblujemy.
Jest taka parabola narodzin, nie wiem skad wzieta...
Wyobrazcie sobie, ze ktos zwraca sie do plodu i mowi mu, ze wkrotce opusci to
miejsce, gdzie cieplo, przytulny mrok, jedzonko na czas, bo wyjsc musi, gdzie
swiatlo, ludzi wielka rozmaitosc, swiat caly, zycie. Co plod na to? Sama tez
bym podziekowala...Isc na niepewne? Jak tu mi dobrze? Przyzwyczailam sie,
nowego nieciekawam. I ten szok na starcie, brrr... A jednak nas wypchnelo,
wszystkich, jak tu rozmawiamy. I z zycia tez nas wypchnie.

Pozdrawiam wszystkich serdecznie

[trzcina]

oddzielnie, bo mi bez:-))) wyslalo

no właśnie

[Gość: inka_s]

A może to nasze życie to znowu jakis rodzaj "życia płodowego" z którego
przyjdzie nam sie "narodzić" przez śmierć do tego właściwego, juz wiecznego?
Ponieważ ja ze względu na okoliczności mam lekkie skrzywienie w strone rozważań
o śmierci i o tym co póżniej - szukam lektur które dadzą mi troche spokoju.
Kilka mnie zdołowało, kilka nie trafiło zupełnie do przekonania, aż wreszcie
znalazłam coś co pomogło mi złapać równowagę - ciekawe na jak długo?
A swoja drogą - choć jestem katoliczką nigdy nie przeczytałam całej Biblii.
Ewangelie - tak. Al ecałości Biblii , tak po kolei - nie. Chyba nadrobie te
zaległość. Mam wrazenie że Biblia jest bardziej zgłębiana przez niewierzących
niż wierzących, ciekawe czemu...

[Gość: Pastwa]

Co by tu nie wymyślać to chcemy tego czy nie, ale te atomy, z których składa
się obecnie nasze ciało będą istniały już zawsze w takiej czy innej kombinacji
tak, więc całkiem nigdy nie odejdziemy z tego świata(wszechświata).
Fajnie jest tez myśleć, że skoro istnieje już to "wszystko" i pojawił się sie
człowiek to wynikło to z praw rządzących w tym wszechświecie. Można sobie
myśleć dalej, iż istnieją takie prawa w innym wszechświecie, które pozwalają
nam w nim istnieć nawet w formie niematerialnej(a przynajmniej odmiennej niz.
obecna) przy zachowaniu pełnej świadomości, że "JA" to "JA" a my tak sobie
zwyczajnie przemieszczamy sie z jednego świata do drugiego i z powrotem
(narodziny -śmierć -narodziny-.....)

Na dobranoc pisał Pastwa

[Gość: karol]

Trzcina ,świetnie to ujełaś!!!