Samotnie do "trzydziechy" - początek końca?

[Gość: tomdove]

Od dłuższego czasu zastanawiam się: na czym to wszystko polega? Czy
przekraczając pewną granicę wieku należy wyzbyć się wszystkiego, co do tej pory
określało moją tożsamość? Czy, aby dotrzymać kroku moim rówieśnikom, znajomym,
przyjaciołom, mam przyjąć ich filozofię życia? A może nie chodzi tu wcale
o "dotrzymywanie kroku" - w końcu każdy ma własny pomysł na życie - tylko o
zwyczajne, proste BYCIE razem?! Jeśli natomiast pozostanę na mojej ścieżce, czy
jestem skazany na samotność? Mam 26 lat i nie umiem odnaleźć się wśród swoich
równolatków. Pytanie brzmi - gdzie oni są? Czy naprawdę już wszyscy w tym wieku
albo pozakładali rodziny i bawią dzieci, albo poszli w biznesy i świata poza
tym nie widzą, albo snują się bez celu po ulicach, a w nocy urządzają libacje
pod moimi oknami? W porządku, ich wybór, ale JA tak nie chcę! Dlatego muszę
chyba zmienić pytanie na: gdzie są tacy jak ja? Na pewnym etapie wszystko jest
dla mnie jasne: wykształcić się - jak najbardziej, pójść do pracy - kolej
rzeczy, zainteresowania - jasne, ale co poza tym? Mój przykład: ostatnie 4 lata
przepracowałem w dużej firmie jako przedstawiciel handlowy. Nie zawiązałem tam
żadnych przyjaźni - koledzy/żanki z pracy reprezentowali grupę
trzydziestoparolatków zajętych własnymi sprawami rodzinno-zawodowymi. Nie
mieliśmy wspólnych tematów do rozmów. Na imprezach pili wódkę we własnym gronie
i gadali o pierdołach. W tym czasie zaliczyłem kilka ślubów moich znajomych,
inni ulotnili się za granicę, pozostali zaczęli "nadawać na innych falach".
Pomyślałem, że jak zwiążę sie z kimś na poważnie, to może i ja poczuję ten
klimat. Ale ja nadal chciałem żyć po staremu - poznawać ludzi, miejsca, bywać
tu i tam. Związek mnie krępował. Brakowało mi tego luzu i spontaniczności,
które były moim powietrzem. Wytrzymałem rok. Zacząłem żyć po staremu -
odwiedzałem nowe kluby, lokale, chodziłem na imprezy, koncerty, do kochanego
kina, jeździłem w góry. Zawsze starałem się zabierać kogoś ze znajomych. Znowu
minął rok i robię to, co robię, tyle że SAM. Znajome małżeństwa chętnie wybiorą
się ze mną na imprezkę, tylko...zabierz kogoś ze sobą, co? Kumple chętnie
umówią się na "wódeczkę", tylko...cholera, stary jakoś tak czasu brak! Ostatnia
deska ratunku nie pójdzie ze mną "na dziewczynki", bo...jest gejem i sam ma
kryzys egzystencjalny! Kiedy jednak w akcie rozpaczy ląduję SAM na imprezie, w
knajpie, na koncercie i patrzę na otaczające mnie twarze 17, 18-latków,
zastanawiam się - gdzie mój rocznik?! Ja też balowałem 6, 8 lat temu, czy nie
mogę tego robić i teraz? Tylko z kim, gdzie, a może nawet JAK? Nic nie stoi na
przeszkodzie, abym dzielił ten czas z drugą, podobną mi, osobą, tylko gdzie JĄ
znajdę, skoro nie wiem gdzie szukać WAS - rocznik '75 - '80?
To zaledwie wstępniak do tego, co leży mi na sercu w temacie "ᡒ". Chętnie
pomailuję.
[e-mail]

[kwieto]

Ale w czym wlasciwie jest problem? W tym, ze jestes sam?
Ale z drugiej strony piszesz, ze to wlasnie lubisz. To po co sie wlasciwie masz
zmieniac, zeby "ladnie wygladalo"? Warto?

A pytanie "gdzie sa tacy jak ja" jest troszke... hmmm... Jesli odpowiednio
gleboko poszukasz, to znajdziesz znajomych, z ktorymi sie bedziesz czul dobrze.
Ale jesli szukasz kogos kto bedzie "lustrzanym odbiciem" taka "jedyna bratnia
dusza" - to takiego kogos raczej nigdy nie znajdziesz

[Gość: wredna2]

Dlaczego uwazasz, ze tylko Twoi rowiesnicy moga zaspokoic Twoje potrzeby
emocjonalne!?

Ludzie w kazdym wieku moga wniesc w Twoje zycie cos interesujacego, cos
waznego ....

Moze wiec nie zawezaj sobie granic, wogole odrzuc wszelkie granice...otworz sie
po prostu na ludzi...

wtedy sam zobaczysz jakie nieszablonowe , wiec ciekawe moze stac sie Twoje
zycie.

Ale nie rezygnuj tez z siebie... badz soba dla samego siebie , nie zmieniaj sie
dla innych bo nie warto...nie wszyscy to zrozumieja, nie docenia Twojego
wysilku , a Tobie bedzie jeszcze trudniej sie znalezc, wszak bedzie Was juz
dwoch...

pozdrawiam

wyjatkowo..

nie-wrednie

[Gość: Grazka]

Przesadzasz z tym samotny. Oczekujesz ze w wieku okolo 30 lat spotkasz ludzi
ktorzy majac 30 lat zachowuja sie jak 17 latkowie. A kto ma sie bawic w
dyskotekach.Kogo chcesz tam spotkac. Mam w pracy takich samych jak Ty, oczekuja
ze w pracy bedzie tak jak w szkole, czy na studaich imprezy, kolejne
znajomosci. Pora albo ustatkowac sie, albo jesli ci to nie pasuje zyc po
swojemu, ale bez biadolenia ze inni zalozyli rodziny, albo biznes
grazka

[Gość: KAS]

do tomdove
nie wiem czy dobrze Cię zrozumiałam ale chodzi o to ze dobrze ci jest samemu
ale z drugiej strony chciałbyś być z kims związany, gdzieś z tą osobą wyjechać
czy chociażby pogadać? bez żadnych zobowiązań?
jeśli tak jestem w podobnej sytuacji, studiuję i pracuję, wielu znajomych
założyło rodziny i żyją sobie we własnym świecie a innym zwyczajnie nie chce
się wyjść z domu; na koncertach i w pubach górna granica wieku 18 lat (nie ma
nawet z nimi o czym porozmawiać);podobno podchodzę do życia zbyt poważnie jak
na swoje 25 lat ale nie rozumiem ludzi z którymi przebywam
pozdrawiam

[Gość: Otryt]

A z Katowic do Sosnowca jest jak na rzut beretem...

Pozdrawiam
:-)

[kwieto]

Hmmm... spotykanie sie z kims tylko na weekend, bez zobowiazan, nazywasz "zbyt
powaznym podchodzeniem do zycia"? Ciekawe...

[Gość: bogna]

Ja też mam 26 lat i jestem mężatką, mój mąż niestety jest w weekendy zajęty,
ale mam kupe znajomych w moim wieku i część z nich też jest już w związkach
małżęńskich, ale często sie spotykamy, imprezujemy, jak jest hasło imprezy lub
jakiś wyjazd to zawsze wszyscy są chętni

[dalla]

Niedlugo skoncze 26 lat i nie narzekam na moich znajomych: zawsze znajdzie
ktos, z kim mozna wyjsc, pobawic sie itp. Nawet ci "sparzeni":)))

Studiuje w Niemczech i tutaj to tragedia. Wszyscy pracujemy i uczymy sie i
wieczorami nic sie nikomu nie chce robic. Przyznaje sie, ze mi tez nie, ale od
czasu do czasu jednak chetnie wyszlabym z akademika. Niestety - najwieksza
rozrywka jest wieczorny jogging, albo basen w weekend. I jeszcze wyjazdy do
Francji i Szwajcarii (bo b.blisko)...

Tak sobie narzekam, bo te moje obecne studia, to "przedluzenie mlodosci", wiec
jestem nastawiona na jakas zabawe - to chyba taki ostatni rok w miare
beztroskiego zycia.

A czy Ty tak zamierzasz zawsze? Czy wyznaczyles sobie granice: do 30 zabawa,
potem sie ustatkuje jak inni? :)) Wyjedz za granice, tam wiekszosc ludzi przed
30 nawet nie mysli o malzenstwie, dzieciach itp.:))

[Gość: x.]

łatwo i prosto mówi się wam:wyjdź na zewnątrz... mam 27 lat i większość moich
znajomych pozakładała już rodziny. żyją między pieluchami a rodzinnymi
obiadkami u teściów. i nie jest tak, że ja mam coś przeciw. gdyby znalazł się
do tej pory ktoś "dla mnie" pewnie robiłabym to samo. w tym wieku trudno jest
znaleźć nowych znajomych. jezeli chcesz pogadac:[e-mail]
pozdrowienia

[Gość: królik]

tak kiedyś niemiec polskiego pochodzenia (wyjechał w wieku 12 lat) był
zszokowany, że jego towarzysze zabaw w wieku 25- 28 lat mają rodziny,
faktycznie w Polsce szybciutko ludzie dorastają:)

[Gość: Gerda]

e tam początek końca....
początek końca to będzie w okolicach czterdziestki, wtedy bilans samotnego
zycia może być bolesny
masz jeszcze przynajmniej 10 lat na poszukiwania

[pixis]

jestem sobie wlasnie rocznik 75 i dla mnie jest to najlepszy czas w zyciu. juz
PO studiach, jeszcze BEZ rodziny, przyjemna samodzielnosc. Ale wlasciwie mi sie
zawsze wydawalo, nie wazne ile mialam lat, ze to jest TEN CZAS.
nie przesadzaj, ze nie ma takich ludzi, moje 'towarzystwo wzajemnej adoracji',
to kilkanascie osob zupelnie 'nieustatkowanych',z normalna praca, ale takze
wieczni studenci, polamane serca itp. wiec sa tacy ludzie.
poza tym wredna ci ladnie napisala, ze nie szukaj tylko rowiesnikow, bo to bez
sensu, 40latek z dziecmi tez moze bardzo ubogacic twoje zycie.
mam takie przekonanie, ze pewnym kluczem do sukcesu [jesli chodzi o relacje]
jest akceptacja i milosc. ja mam zlota zasade z przyjaciolmi, wymagamy od
siebie [i mowimy to sobie], ze chcemy sie dzielic zyciem, jest ci zle to mi
powiedz, nie czekaj az sie domysle, bo bedziesz zraniony, ze sie nie
domyslilam.
moze szukasz jakis super ludzi, a tymczasem tacy 'zwyczajni' sa najwiekszym
skarbem.
moze stare i niemodne, ale: rozejrzyj sie [tada!]
pozdrawiam, pixis

[kwieto]

A ja jestem rocznik 76. I choc ostatnio jestem zabiegany, nie mam problemu z
towarzystwem. Fakt faktem, moje towarzystwo bawi sie nieco inaczej niz siedzac
w pubie i saczac piwo, ale mam wrazenie, ze takich Pub'owych znajdziesz akurat
wiecej. A wszystko tak na prawde zalezy od Twojego podejscia. Czy stac Cie np
na to, by spakowac rzeczy i pojechac byle gdzie? czy stac Cie na to, by
sprobowac dyskoteki Techno (jesli nigdy nie probowales)? Czy jestes na
tyle "aktywny" by chociaz przejsc sie na spacer, zamiast siedziec i narzekac?

A moze po prostu czekasz, ze znajomi zalatwia za Ciebie reszte, a Ty sie tylko
zgodzisz na przyjscie na impreze? Zrobiles kiedys impreze u siebie? I nie
wierze, ze nie udaje sie z NIKIM umowic na jakis termin...

[Gość: fnoll]

cos mi sie wydaje, ze brak towarzystwa "podobnych tobie" nie jest bynajmniej
jedynym powodem twojego niezadowolenia i moze nawet nie najwazniejszym

mysle, ze podobni tobie czuja sie podobnie jak ty i nie stanowilibyscie zbyt
radosnej brygady

poczuj sie dobrze sam ze soba - w tym rzecz! a co ci w tym przeszkadza - to
juz ty sam najlepiej wiesz

powodzenia

fnoll'77

[neutralny_nick]

wydaje mi sie że problem nie jest taki prosty. Tzn. nie jest tak że po prostu
ludzie z rodzinami i bez to dwa różne światy. Wszystko zależy od człowiek, jaki
jest i jakie ma potrzeby.
Ja osobiście jestem z tych ktorzy uwielbiaja sie zabawic, iśc do kina, do
knajpki , na koncert. Mam rodzine i jakos nie zabiło to we mnie tej potrzeby :-)
Problem nie w tym, że z ramolami z rodziną nie ma jak się zabawić ale czesto
tez w tym, że nawet sie nie bierze takiego czlowieka pod uwage.
Drugi klimacik to taki kiedy dziewczyna 25-letnia juz nie spotka sie z
kolezankami bez meza bo ona juz nie czuje takiej potrzeby, uwazam ze to jest
smieszne(przynajmniej dla mnie).
Ja niby mam męża ale co z tego jak on jest z tych szybko zramolałych?
Trudno, do kina chodze sama, do knajpki na obiadek czasami sobie zajdę.
Oczywiscie w moim srodowisku tez jest klopot zeby z kims wyjsc na piwko tak
sobie bez zobowiazan, no i jeszcze mezatka? chyba jakoas nienormalna no i
oczywiscie wyrodna matka.
Od czasu do czasu jade na drugo koniec kraju do mojej kochanej kolezanki i
spedzam z nia beztroski weekend. Szlajamy sie ile wlezie, ale powiem ci ze
jestem pewna tego iz jak ona zalozy rodzine to juz nie znajdzie czasu dla mnie
i na takie rzeczy.
Moje wypady traktowane sa np. przez rodzinke albo znajmoych w pracy jak jakies
chore fanaberje. Po prostu ja mam juz obowiązek byc koszmarnym smutasem i
zapomniec co to zycie i jego przyjemnosci.
Naprawde nie wiem czemu tak szybko sie starzejemy i zamiast jeszcze poszalec to
szukamy bokow jako odskoczni i urozmaicenia to przeciez bez sensu.
Jesli masz ochote to napisz do mnie :-)
[e-mail]

[Gość: fnoll]

ty neutralny nick masz racje, ze ja jak zrobie z kumplami jabola pod krzakiem
jak w liceum bywalo (srednia sie mialo), to sie czuje ten luz, to co ten kurwa
swiat chce od nas!? przeciez chodzi o to by miec fun

amused to death. i nawet dalej

[Gość: Pastwa]

fnoll napisał:


> amused to death. i nawet dalej

Roger Waters, już po "trzydziestce" fnollu

[neutralny_nick]

nie pijałam nigdy jaboli, ani tez innych trunków pod krzaczkiem.
Nie wiem czy zauważyłeś ale dla mnie rozrywka to wyjście do kina czy do
knajpki na piwo albo na koncert, rzaczej normalne, prawda?
W Amsterdamie dajmy na to bawią sie ludzie w pełnym przekroju, nie ma tego ze w
knajpie to tylko do 25 roku a potem siedz w domu

[Gość: fnoll]

coz, amsterdam nie jest najszczesliwszym miastem na swiecie... tam to dopiero
ludzie maja klopoty z nawiazywanie stalych, bliskich relacji, a do tego ta
bezradnosc wobec emigrantow... ta, tu nam niebagatelny problem spoleczny
rosnie pod nosem, a my sobie party, jak milo

historia z jabolem jak w liceum, to taka metafora, wiesz, ma bardziej ogolne
znaczenie

pzdr

fnoll

[neutralny_nick]

wiesz, nie wiem czy chodzi ci po prostu o to żeby sobie ponarzekać czy uważasz
ze rozrywanie sie osób pod 30 to zbrodnia?

[Gość: fnoll]

rozrywanie osob po 30 to zdecydowanie zbrodnia!

czyzbys pisala z bylej jugoslawii?

[neutralny_nick]

fnoll rozumiem że ty się rozrywasz na necie a twoja żona w tym czasie koło ciebie sprząta, wieczorem
czytasz gazetę a ona ceruje skarpety?
Podobają ci sie te niezależne ale nie w twojej żonie z którą się chcesz rozwieść?

[Gość: fnoll]

neutralny_nick napisał(a):

> fnoll rozumiem że ty się rozrywasz na necie a twoja żona w tym czasie koło
> ciebie sprząta, wieczorem czytasz gazetę a ona ceruje skarpety?
> Podobają ci sie te niezależne ale nie w twojej żonie z którą się chcesz rozwieś
> ć?

ciekawe, skad w twojej glowie takie obrazy... coz, nie bede zgadywal

chce ci tylko przypomniec, ze autor tego watku bynajmniej nie jest zonaty i, z
tego co pisze, nie zamierza w najblizszej przyszlosci zmieniac swego stanu, i
jest mu tylko smutno z powodow, jak twierdzi, takich, ze jego rowiesnicy nie
chca sie juz z nim bawic po staremu

takze moze przestan pisac o sobie i podziel sie swa refleksja na ten
interesujacy rodzaj "zabawowej" czy tez "zabawnej" samotnosci

to taka propozycja :)

pzdr

fnoll

[neutralny_nick]

próbuje coś wyjaśnic na swoim przykładzie bo tak w końcu mi najłatwiej,
nie będę też czlowiekowi wmawiać że ma problem ze sobą tylko dlatego że
przeżywa coś normalnego-kryzys
niech żyje tak jak jest mu najlepiej, nic na siłe
poza tym usiłowałam wyjaśnić że ludzie po założeniu rodziny też moga być ok i
można z nimi spedzic czas, moze po prostu powinien zmiec troche otoczenie
w tym wieku nic sie nie kończy , może przeciez sie tez cos zaczynać, po prostu
troche inaczej nie znaczy ze lepiej nie znaczy gorzej

[Gość: mariposa]

hej!
a ja wlasnie sobie postanowilam, ze do trzydziestki nie wyjde za maz! po co
targac za soba balast po swiecie? nie twierdze, ze bede sobie czegos odmawiala
(w koncu nic tak dobrze nie dziala na cere jak niewinny flirt ;-) ).

a rzeczywistosc sami sobie kreujecie takim mysleniem. a jak ktos mnie pyta, czy
nie zamierzam wkrotce wyjsc za maz, odpowiadam, ze na razie nie stac mnie na
rozwod, wiec oszczedzam na pierwszym malzenstwie ;-)

tak sie zastanawiam, czy autor pierwszego postu probowal zanalizowac pewne
zjawisko socjologiczne, wyzalic sie czy moze bylo to zawoalowane ogloszenie z
rubryki "towarzyskie". ;-)

wiecznie mloda mariposa

[zlakobieta]

Jako osoba hmmm... po trzydziestce chcialam powiedziec, ze dopokad nie
przekroczylam tej magicznej bariery (sredniego hy hy hy... wieku), bylam
potwornie stara.
W roku mojej trzydziestki, a wiec magicznym roku zakonczenia wieku nagle
poczulam mlodosc, energie i chec do zycia. Nagle na dyskotece, przy muzyce
techno i wsrod mlodziezy licealnej ;) przestalam sie czuc jak ciocia-babcia,
matka, zona itp... (prawdziwie traumatyczne przezycie he he he...).
Moj slubny orzekl, ze na stare lata palma mi odbila, ale co tam. Nigdy
wczesniej tego nie robilam tzn. nie szalalam w klubie, nie rozumialam muzyki
transowej, nie wyobrazalam sobie, ze to moze byc przyjemne i pozwoli mi sie
odstresowac, a teraz prosze...
Ma to swoje dobre strony - moj syn, ktory jak mniemam za ok +/- 3 lata zacznie
uczeszczac do takich przybytkow i niestety nie bedzie mogl czuc
sie "bezpieczny", bo rodzicielka w kazdej chwili moze wylonic sie w okolicach
baru ;)