może ktoś też je w nocy

[jaga311]

Chciałbym z kimś wymienić poglądy na temat nocnego jedzenia. Ja nie mogę już
z tym wytrzymać a nikt nie chce mi pomóc. Lekarze mają to w nosie. A ja już
tak dłużej nie moge

[horlaa]

hej jaga

mnie akurat nie dotyczy nocne jedzenie. późno wieczorne owszem :)
wiesz, czy nocne, czy dzienne napady - powody są na ogół podobne, różnie się to tylko objawia. dlatego warto poczytać różne wątki z forum, poza tym może odezwą się niektóre dziewczyny w odpowiedzi na twój post?
trzymaj się, powodzenia

życzę dużo odwagi.
jesteś gotowa żeby z tym obżeraniem skończyć? ale tak naprawdę gotowa.

ps. lekarzami się nie przejmuj.

[jaga311]

To żeby z tym skończyć to moje największe marzenie tylko żebym potrafiła.
Niestety różme formy walki nie daja rezultatu dziś w nocy znowu wstałam i
jadłam a samą siebie bym za to trzepnęła. Srodki nassenne, kolacja, ciepła
herbatka, jak była pusta lodówka to zjadłam sychy chleb(Boże nikt o tym nie
wie).Nietsety mieszkam z mężem i synem i jedzenie musi być w domu.

[horlaa]

jaga311 napisała:

> To żeby z tym skończyć to moje największe marzenie tylko żebym potrafiła.
> Niestety różme formy walki nie daja rezultatu dziś w nocy znowu wstałam i
> jadłam a samą siebie bym za to trzepnęła.

No wlasnie, moze nie jest kwestia w "walce" - bo widzisz, ze rozne środki nie skutkują - jesz mimo to. Zakladanie sobie ograniczen niewiele zda, jesli nie bedziesz wiedziala DLACZEGO jesz. czy cos w Twoim zyciu, zachowaniu, relacjach z ludzmi cię gryzie. Czy cos sie martwi, cos sie dzieje nie tak, a ty nie wiesz co zrobic? W ten sposob najlepiej dojdzie sie do sedna sprawy - bo raczej przyczyna jedzenia nie tkwi w apetycie, to znaczy ten apetyt tez ma przyczyne: w tobie. Dlatego zwalczenie zewnętrznych okolicznosci jest ok, ale nie wystarczy: musisz zauwazyc cos w Tobie, co każe Ci jesc - i popracować nad tym.
Buziaki

trzymaj sie

[jaga311]

Nawet nie wiesz co bym dała za to aby się dowiedzieć! Niby jestem całkiem
normalna i wszystko jest ok a jednak nie do końca. Jutro ide do psychiatry ale
nie wiem co z tego będzie. Żebym wiedziała co ja mam jej powiedzieć żeby mi
pomogła. Dzięki, że mogę choć z tobą powymieniać poglądy.
Pozdrawiam serdecznie

[horlaa]

z wlasnych doswiadczen gorąco polecam psychologa, psychoterapeutę - bardziej niż psychiatrę. oby nie, ale może ci podać po prostu leki - i załatwione... oczywiscie pozornie.
z psychologiem można pogadać - a to najważniejsze.

co można powiedzieć lekarzowi?
o sobie. swoim życiu, jak się czujesz tu i teraz, itp.
to duża przyjemność z siebie wyrzucić pewne rzeczy :)
nabiera wszystko innego sensu.

powodzenia,
daj znac jak poszło
trzymam kciuki

[jaga311]

miło wiedzieć, że ktoś trzyma za mnie kciuki. Zwłaszcza, że nikt nie wie o
mojej jutrzejszej wizycie.

[trycka]

Jaga,ja rowniez trzymam za Ciebie kciuki.Pamietaj!!!!:)
U mnie jest dosc podobnie,maz dwojka dzieci.Przez lata sie najadalam,wydawało
mi sie to całkiem normalne...Teraz juz wiem,ze nie jest i zaczełam chodzic do
psychologa.
Jaga ,mam nadzieje,ze psychiatra nie da Ci prochow,bo one moga tylko Cie
chwilowo "znieczulic".Potrzebny jest psycholog-terapeuta.
Ja znalazłam fajna kobitke-psycholozke:).Poztanowiła zorganizowac grupe
wsparcia.Pierwsze spotkanie 25 wrzesnia w Warszawie.Zapraszam.
Dziewczyny,glowki do gory.Pozdrawiam.Agnieszka

[jaga311]

Szkoda,że jestem z dolnegośląska. Dziewczyny dzięki za wsparcie!!!!!!!!!!!!
Jutro dam znać co było na spotkaniu

[kasiolda]

hej jaga! tez jestem z dolnego slaska.az jakiego konkretnie miasta?juz jestes
po spotkaniu?jak bylo?3maj sie cieplo!!!

[jaga311]

Byłam u lekarza i dostałam leki na depresje, ale umówiła mnie na wizyte u
psycholaga. Kasiolda napisz skąd jesteś a ja ci napiszę czy mamy do siebie
blisko.Sory, ale chyba się boje dekonspiracji

[kasiolda]

rozumiem cie.tez sie balam.dletgo zapytalam ciebie z jakiego miasta jestes
pierwsza a sama nie napisalam skad jestem.ale dobra.niech sie dzieje co chce.i
tak niedlugo zamierzam sie przeprowadzic.jestem z polkowic.wiesz gdzie to?? jak
bylo u lekarza,o co cie pytal,co mu powiedzialas?jesli moge wiedziec
oczywiscie.i jeszcze jedno ten psycholog to specjalsta od zaburzen odzywiania
czy taki normalny?pozdrawiam.

[jaga311]

ja jestem całkiem blisko a byłam u psychiatryka, to ona mi kazała mówić jak
chcesz to dokładniej możemy sobie pisać na [e-mail]

[kasiolda]

chcialabym.napisalam juz do ciebie ale majl do mnie wrocil.nie wiem co sie
dzieje.nie moge wysylac majli nikomu kto ma konto z gazety.moze masz konto na
onecie wp albo interii wtedy nie powinno byc problemu.z checia z kims
popisze.to mi pomaga

[jaga311]

Inne skrzynki mam zbyt jawne. A jaki ty masz problem może spróbujemy tutaj

[kasiolda]

mozemy tutaj.jestem ciekawa jak sie czujesz po wizycie u psychiatry?czy
zmotywowalo cie to do niejedzenia czy dalej jesz?ile to juz trwa i jak sie
zaczelo?
jezeli chodzi o mnie to nie pamietam dokladnie.w osmej klasie jadlam duzo i
wydaje mi sie ze mialam poczatki kompulsow.zdazalo mi sie isc do kuchni i
wyjadac co popadnie z lodowki ale sporadycznie poza tym odchudzalam sie
namietnie wiec myslalam ze to dlatego ze mniej jem,organizm sie buntuje i ze to
normalne.pozniej zdazalo sie to coarz czesciej.poczatek ogolniaka,duzo nowych
ludzi,nowi nauczyciele,czulam sie zagubiona,nie mialam przyjaciol i napady
mialam coraz czesciej,raz na tydzien przynajmniej ale dalej sie odchudzalam
wiec nie wygladalam zle.nikomu nie mowilam o tym szczerze to w tym okresie
wogole malo mowilam i zachowywalam sie dziwnie.nie bylam swiadoma tego co czuje
i mysle,wegetowalam.pozniej bylo lepiej jakos zaadoptowalam sie w
klasie,nawiazalam przyjaznie.stawalam sie pewniejsza siebie.w trzeciej klasie
znowu sie podlamalam wlasciwie to juz pod konic drugiej.pogrzeb babci i pare
niemilych slow ze strony ciotki,cos w stylu ze przytylam zaokraglilam sie.i
wtedy zaczela sie anoreksja,obsesyjne liczenie kalorii,odmawianie sobie
wszytskiego,strach przed zjedzeniem czegokolwiek zeby tylko nie
przytyc,nieustanne cwiczenie i poczucie zadowolenia,kontroli,w koncu mialam
plaski brzuch o ktorym zawsze marzylam i maly biust.nie przeszkadzalo mi to ze
slabo mi,w glowie mi sie kreci nie mam na nic sily,duzo spie.cieszylo mnie gdy
ktos mowil ze jestem chuda cieszylo mnie przerazenie rodzicow i znajomych
mowiacych ze za duzo schudlam spodnie mi z dupy spadaja i tym podobne.smialam
sie gdy to slyszalam.i pewnie zaglodzilabym sie na smierc gdyby nie kumpela,a
moze sama mialam juz dosyc niejedzenia,moze zrozumialam ze juz nikt nie zwraca
na mnie uwagi,wszyscy przyzwyczaili sie do moejgo niejedzenia?po mniej wiecej
pol roku zaczelam normalnie jesc wlasciwie zrec.w ciagu 3 miesiecy przybylo mi
10 kilo ale wtedy nie byl to powod do zmartwien.chcialam przytyc.z czasem
wrocilam do dawnej wagi ale dalej jadlam i jadlam.zaczelam sie ograniczac ale
nie wytrzymywalam dluzej niz 2-3 tygodnie.pozniej mialam napady ale nie trwaly
1-2 jak dotychczas ale czasem nawet tydzien.coraz ciezej mi walczyc z tym.dosyc
niedawno trafilam na bloga horlii i zrozumialam z jestem chora i ze dotyczy to
nie tylko mnie.na forum przekonalam sie ze dotyczy to wielu dziewczyn,ktore sa
brdzo podobne do mnie.juz kiedys spotkalam sie z okresleniem jedzenie
kompulsywne ale z czasem zapomnialam ze takie cos istnieje.dzieki temu ze wiem
ze to choroba i jak to wszystko wyglada,inaczej patrze na to co bylo
wczesniej,wiem ze to normalne,ze nie bylam jedyna nienormalna osoba,ze
wszystkie przez to przeszlysmy i teraz wydaje mi sie jestem dla siebie
wyrozumialsza.a dzieki temu zyskalam wiecej wiary w siebie,wiem ze sa osoby
ktore mnie rozumieja czuja tak jak ja.

mam nadzieje ze kiedys z tego wyjde.na razie jest roznie ale robie
postepy.zmienilam sie na pewno.caly czas sie zmieniam.mowie to co msle i
czuje,nie zachowuje czegos co mnie boli,sprawia smutek tylko dla siebie,jezeli
cos wiem mowie,jezeli czegos nie wiem pytam.moze dla niektorych nie ma w tym
nic nadzwyczajnego ale mnie to cieszy ogromnie.ale z drugiej strony bardziej
niz wczesniej bola mnie porazki.mam wiekszy apetyt,niestety gdy juz wydaje mi
sie ze wszystko ejst ok,zyje normalnie,jestem soba,przychodzi moment ze cos sie
pieprzy,ktos mnie rai,mowi cos nie milego,zawodzi mnie,czuje sie nie
akceptowana.odzywaja sie we mnie leki,czarne mysli,znow uciekam i jem.

dzisiaj znowu sie objadlam,tak jak wczoraj,a juz bylo dobrze.moze jutro sie uda?
pisanie o problemie bardzo mi pomaga,oczyszcza,pozwala dotrzec do wlasnych
mysli.tobie tez?kiedy wybierasz sie do psychologa?boisz sie?jestes calkiem
blisko to znaczy skad?wroclaw?legnica?

[jaga311]

nawet bliżej Lubin
U psychiatryka dowiedziałam sie że czeka mnie bardzo dużo pracy nad sobą to ja
dziś mówiłam a ona słuchała do psychologa ide w poniedziałek na jakies testy,
żeby wyszło szydło z worka. Dostałam jakieś leki na depresje które mają mi
pomóc ale boje się. Ja potrafie przez cały dzień nie jeść a później w nocy sama
nie wiem jak jestem przy lodówce. Ja teraz nie mam chyba żadnych problemów ale
jak byłam piekn imłoda to przeszłam nie mało ten test ma odkryc zakryte karty.
A ty wybierasz sie do lekarza????
może ty daj mi adres swojej skrzynki to może się uda