Witam.

[mostena]

Zagladam tu od jakiegos czasu, nie przeczytalam jeszcze wszystkich postow,
ale nadrobie to. Przeczytalam za to blog Horli, obiecalam tam, ze sie odezwe -
zatem odzywam.
Coz, chyba wiecie, z jakiego powodu tu jestem. Pewnie opisze dokladnie 'swoja
historie', ale moze jeszcze nie dzis;)
Odchudzam sie. Wiekszosc z was chyba tego nie robi. Ja musze - tak, musze.
Nic na to nie poradze, to nie jest kwestia 'nastawienia psychicznego' itp, po
prostu chce wykonywac konkretny zawod i w zwiazku z tym musze jakos wygladac.
Wazylam normalnie ok.60 kg przy wzroscie 162cm. Wygladalam dosc zgrabnie -
mam duzy biust, ciezkie kosci, wydaje sie, ze waze ok. 5 kg mniej niz
naprawde. Zaczelam sie odchudzac, przytylam. Najwyzsza waga? 74 kg. Moze 72.
Wyobrazacie sobie? I myslenie 'gdybym nie zaczela'... Jednak niedawno zdalam
sobie sprawe z tego, ze... to chyba dobrze. Mimo, ze zmarnowalam kilka lat,
tych, ktore mogly byc najfajniejsze - koniec liceum, poczatek studiow, zdalam
sobie sprawe z tego, ze MAM PROBLEM Z JEDZENIEM. Bo mialam go od zawsze!
Mimo, ze nie bylam gruba. Znacie to, prawda?;)
Jestem teraz (aaa, boje sie 'rozpracowania'... no ale trudno, napisze) za
granica, jako au-pair. Nie place za jedzenie, moge wybierac co chce, wiec
wybieram - surowki, jogurty i inne takie. Przyjechalam tu z waga 72 kg,
teraz waze 63-64. Odchudzam sie od poczatku, czyli od dwoch miesiecy. Idzie
mi wyjatkowo dobrze. Tylko dwa razy, kiedy mialam cisnienie na natychmiastwo
schudniecie 'juz teraz', mialam - paradoksalnie - napad! Mimo, ze sama mam
tylko zdrowe, chude jedzonko, moi hosci, czyli rodzina z ktora mieszkam, maja
pelna kuchnie slodyczy, przeroznych. kiedy zostaje wieczorem sama z dziecmi
sytuacja jest wymarzona - dlugi, spokojny wieczor, komputer, dvd albo
ksiazka, pusta kuchnia - i ja. Ale daje rade, sama sie dziwie. Jem wrecz
idealnie! Boje sie tylko, co bedzie pozniej... Zawsze sa przeciez jakies
okazje... przerwie sie lancuch ladnych dni i ...

Moze tyle na razie;) Pozdrawiam was wszystkie!!! Wierze w was i mam nadzieje,
ze wy we mnie tez;)

[mostena]

Hm, moze jeszcze cos: odkrylam, ze u mnie napady wiaza sie z uzaleznieniem od
weglowodanow. Mama darla sie na mnie 'teraz nic nie jesz, a pozniej bedziesz
wpierdalac! jec normalnie!' i nie mogla zrozumiec, ze NIE MOGE. Ze kanapka
rano, to tragedia. Ze obiad z ziemniakami to wycie po tym obiedzie. To spacer
do sklepu, bezszelestne otwieranie opakowan w pokoju... Jak nie ma pieniedzy,
to ich wyludzanie, jak sie nie da, to wedrowka do jednej babci, do drugiej...
myslalam, ze chodzi o to, ze nie mam napadow jak jem b.malo i wciaz jestem
glodna, bo wtedy 'czuje, ze chudne'. Ale to nie tak. To poziom cukru we krwi, i
insulina. Znacie ten mechanizm, prawda? W sumie kiedy zdalam sobie sprawe z
tego, co to, wiem juz jak do tego nie dopuszczac, jak unikac napadow.
Ale... to nie wszystko. Ja przeciez wciaz kocham jesc! Teraz i tak mysle o
jedzeniu, o obiedzie, o moich 'zdrowych' przekaskach. A poza tym uwielbiam
czekolade, kruche ciastka z czekolada, rogaliki z maslem i miodem, chipsy,
wszystko... ;( Ech... Boje sie, tego co bedzie.

[mostena]

'jec normalnie' ;)) mialo byc 'jedz' normalnie, oczywiscie;))

[kasiolda]

czesc mostena!!fajnie ze do nas dolaczylas!!tez jestem tu nowa i tez najpierw
przeczytalam bloga horlii dwa razy zanim trafilam na forum.przeczytanie
wszystkich postow zajelo mi dwa dni.wstyd sie przyznac ale plakalam
czytajac,wiedzialam ze to tez dotyczy mni ze robie tak samo.

myslisz sie myslac ze sie nie odchudzamy.w przerwach miedzy jednym a drugim
napadaem narzucamy sobie diete odmawiamy sobie wszystkiego co dobre i czasami
zalu ze juz nigdy nie zjemy tego czy tamtego czasem z powodu przykrej
sytuacji,krytyki ze strony innych objadamy sie.madrzejsze o wczesniejsze
doswiadczenia nie odmawiamy sobie niczego.jemy normalnie to jak na razie jedyny
sposob na unikanie napadow.jesli masz ochote zjedz ciastko.nie bedzie cie kusic
zeby rzucic sie pozniej na cala paczke,oczywiscie pozniej nie konczy sie na
tym.i cale odchudzanie idzie na marne.jestes na siebie wsciekla i jesz.to nie
ma sensu naprawde.
jedz normalnie,nie mysl zeby schudnac jak najszybciej lepiej
powoli,niechcacy,nieswiadomie.zaangazowac sie w cos,ruszac sie,przestaniesz
myslec o jedzeniu i odmawianiu sobie i nawet sie nie obejrzysz a schudniesz
pozwalajac sobie czasem na wafelka czy ciastko.

czekaja mnie teraz egzaminy na studia.jesli sie niedostane chcialabym wyjechac
do anglii jako aupair.dlatego ciekawa jestem jak sobie radzisz jako aupair.w
jakim kraju dokladnie jestes jesli moge wiedziec?jak rodzina?jak z jezykiem?
ciezko sie dogadac?pozdrawiam i wierze w ciebie!!!przemysl to co napisalam.

[mostena]

Hej.
Alez ja sie odchudzam bardzo powolutku;) Jem niesamowicie zdrowo - nigdy w
zyciu tak zdrowo nie jadlam. Weglowodany rano, wieczorem bialko, mnostwo
warzyw, blonnika itp itd. Kiedys wlasnie odchudzalam sie po wariacku, efektem
tego jojo...
Wiec odchudzacie sie. Hm, wydawalo mi sie, ze jest inaczej zwlaszcza po blogu
Horli, ale to nie ma znaczenia tak naprawde. Ja sama mialam rewelacyjna
przemiane materii, jedzac min 3000 kcal dzienie, a bardzo czesto i 5000 wrecz
szczuplalam, dorastajac! Naprawde, z roku na rok bylam smuklejsza, zgrabniejsze
nadgatstki, kostki u nog, wiekszy biust... I pewnie gdybym nie wpadla w ciag
tak drastycznych diet (zaczynalam zreszta od iczenia kcal, pozniej bardzo
przykre zdarzenie spowodowalo, ze skoncentrowalam sie na nim i przestalam
niemal jesc) nadal tak naprawde nie potrzebowalabym sie odchudzac!
Patrze teraz na siebie, jestem doslownie z 3kg grubsza niz bylam wtedy. Mam
tluszczyk na brzuchu, za grube uda, ramiona - trzeba sie tego pozbyc, zeby moc
kupowac ubrania ladne, a nie wyszczuplajace, zeby moc nosic topy itp, ale
ogolnie wygladam naprawde dobrze, zwlaszcza, ze umiem sie ubrac. Nie
potrzebowalam wiec diety, a wiecej ruchu i... no wlasnie;-/ Nie zdawalam sobie
sprawy z tego, ze jestem chora.

Co do bycia operka - jest super, naprawde, dogaduje sie bez problemu, a
rodzinke mam rewelacyjna. Napisz na maila, jesli masz jakies pytania, z checia
odpowiem, jestem wlasnie w Anglii;)

[kasiolda]

U mnie bylo tak samo,najpierw mialam anoreksje,pozniej zaczelam jesc i wpadlam
w kompulsy.czasami jestem na siebie wsciekla ze to zrobilam (zaczelam jesc) ale
wiem ze gdyby nie to moglabym sie zaglodzic na smierc,mogloby mnie tu nie
byc...chcialabym moc cofnac czasu..nie weszlabym drugi raz do tej samej rzeki..
niestety nie mam tak rewelacyjnej przemiany materii jak ty,waze o wiele wiecej
niz gdy mialam anoreksje,ale nie mam zastrzezen do siebie..oprocz jednego
szczegolu..biust tez mam duzy i wcale a wcale mi sie to nie podoba.najgorsze
jest to ze gdy jem on dalej rosnie..gdyby nie on byloby calkiem
niezle..nienawidze isc ulica wiem ze wszyscy sie na niego gapia..zwlaszcza
starzy faceci..czasami cos powiedza..masz czyms oddychac albo cos w tym
stylu...oblesne..
nie podalas swojego majla.najlepiej gdybys miala konto nie z gazety,bo mam
problem z wysylaniem majli do osob ktore maja tu konto..wracaja do mnie..
3maj sie i nie przesadzaj z dieta!!!ja jutro tez biore sie za siebie!!!

[mostena]

Taa... znam to z tym biustem. Stanik 34/36 E (swoja droga kupcie taki! nawet
jesli cudem bedzie dobry, to musze przeszywac ramiaczka, bo za dlugie). Przy
wzroscie srednio wykarmionego krasnoludka.... Starsi faceci sa rzeczywiscie
okropni, poza tym musze nosci obcisle bluzki, bo luzne na biuscie 'wisza' przez
co wydaje sie o wiele grubsza i nieproporcjonalna - mam dosc szerokie ramiona,
wiec wyglada to beznadziejnie. Wielka gora i chude nozki. No, moze nie takie
chude;)) A nosic obcisle bluzki, majac 'brzuszek'... No wlasnie. A poza tym nie
lubie go, przeszkadza mi w sporcie, zamierzam (powaznie) zrobic sobie operacje,
jesli tylko uda mi sie zgromadzic fundusze. Nikt mnie nawet nie krytykuje, o
dziwo. Nawet dosc surowa babcia. No, ale to trzeba widziec moj biust, zeby
zrozumiec;)

[kasiolda]

moj biust jest troche mniejszy..75 D ale jak tak dalej pojdzie bede musiala
kupowac wieksze staniki...chude nozki,duzy biust i brzuszek?to ja.tez zamierzam
zrobic sobie operacje.ale na razie zamiast oszczeczac wszystkie pieniadze
wydaje na zarcie.gdybym nie kupowala tyle jedzenia..kto wie ile bym miala juz
pieniedzy..moze nawet polowe z tego co potrzebne jest na operacje?

wracajac do historii twojej choroby..to kurcze uswiadomilam sobie wlasnie
dzieki niej ze ze mna bylo podobnie..do tej pory nie wiedzialam jak to sie
zaczelo...teraz wiem..kiedys spedzilam wakacje u babci..tylko ona i ja.moa
babcia podobna jest do twojej..tez starej daty uwazajaca ze gruby znaczy
zdrowy..wpychala we mnie jedzenie..najpierw troche sie buntowalam..ale z czasem
zaczelo mi sie to podobac..miod,kluski ociekajace w tluszczu,bulki slodkie
paczki ciasta ciasteczka,sporo przytylam bylo mi zle z tym i zaczelam sie
odchudzac..pozniej dopadla mnie anoreksja..a pozniej zaczely sie napady..tez
jestem na siebie wsciekla ze zaczelam sie odchudzac..moze inaczej to by sie
skonczylo..
tez czasami zdarza mi sie zjesc cos czego bym nigdy nie zjadla..gdy mam napad
jestem zdesperowana jem wszystko co mi sie pod reke nawinie,chleb z maslem albo
nawet bez,potrafie zjesc tak nawet pol chleba.ostatnio zjadlam cala
konserwe,chociaz wczesniej przeczytalam z czego to sie robi i powiedzialam
sobie ze juz nigdy tego nie zjem

dzisiaj znowu sie zdenerwowalam i zajadlam to.mama przyszla rano do mnie do
pokoju i obudzila zobaczyla ze nie spie i byla zdziwiona,a gdy powiedzialam ze
to ona mnie obudzila,stwierdzila ze to moja wina,bo zapomnialam grzebienia
zaniesc do lazienki i ona go szukala.tylko czy musiala tak halasowac???
nie moge juz jej zniesc...na szczescie wyjezdzam na tydzien..odpoczne
sobie..szkoda tylko ze nie bede miec dostepu do internetu...nie bede miec komu
sie wyzalic..pewnie przytyje znowu bo jade do babci i znowu bedziemy same..

[mostena]

No wlasnie, dlatego mysle, ze warto tyle pisac - ja sama czytam wszystkie,
nawet najdluzsze posty z wypiekami na twarzy. Nawet jesli nie wszystko sie
zgadza to cos zawsze! Zawsze jakas rzecz sprawi, ze pomysle 'wiec to tak
wygladalo! u mnie tez! juz wiem!'
Ale u mnie np nie bylo takich sytuacji, ze ktos mnie zdenerwowal, a ja to
zajadalam. Ba, jak mnie wkurzyla przyjaciolka, to trzymalam diete,
zeby 'wygrac' ;) Byc szczuplejsza od niej i tak sie odegrac.

W sumie moje nogi nie sa takie szczuple, jestem mocnej budowy, wiec i nogi mam
mocne. Ale jak zaloze czarne dzwony, takie troszke za dlugie + obcasy, a do
tego dluzszy sweterek wlasnie tak to wyglada, na pewno tez troche przez
kontrast -> wielka gora i chudziutki, krociutki (hihi;)) dol.

W tym momencie to przeszlosc - na wadze wciaz 63, ale ostatnio troche cwicze i
zjadam duzo bialka, wiec to nie waga jest wyznacznikiem. Wygladam szczuplej i
bardzo sie ciesze. I wlasnie jem sniadanie. Duze;) Ale pozniej sie nie objem,
slowo.

[kasiolda]

a ja nie wiem..kusi mnie zeby jesc..ale nie moge sie juz na siebie
patrzec,jestem gruuuba,nigdy taka nie bylam,zle mi z tym ale nie potrafie sobie
powiedziec stop..wszystko sie sprzysiega przeciwko mnie a moze to tylko
wymowki..planuje juz co kupie sobie i zjem w trakcie podrozy...kiedy nie bedzie
rodzicow i brata i nikogo znajomego przy mnie..chcialam tez kupic pare rzeczy
na zapas ktore schowalabym do plecaka zeby pozniej podjadac ukradkiem.takie
jedzenie sprawia mi wieksza przyjemnosc,jedzenie w towarzystwie ludzi wiaze sie
u mnie z ogromnym poczuciem winy,ze nie zasluzylam,nie powinnam jesc i tak
jestem gruba wiec jak moge tyle jesc..nie wiem co mam robic..chcialabym z tym
skonczyc ale jesli nie bedzie jedzenia jak odreaguje stres zwiazany z
egzaminami,porazki ktore mnie spotkaja,kolejne nieudane proby nawiazania
kontkatu z ludzmi??

[mostena]

Tez nie lubie jesc w towarzystwie. Teraz nie musze, jem wszystkie posilki sama.
Moze to mi pomaga? 5 posilkow dziennie, kazdy jem dosc dlugo, kazdy smaczny, z
moich ulubionych produktow... Gdybym jadla to 'przy ludziach' nie traktowalabym
tego jako JEDZENIA, tej mojej ukochanej czynnosci... Moze to na tym polega?
Nie wiem, nic nie wiem;-/ Za to zauwazylam wlasnie, ze obcielo mi ten ostatni
post, i to niezle. A juz nie mam pojecia co tam napisalam.

Postanowilam przez ten tydzien (tj. od dzis do niedzieli) jesc 1200 kcal, bo
cos mam zastoj w chudnieciu, juz z trzy tygodnie albo lepiej waga ani drgnie -
a jem ladnie, duzo warzyw, bialka, ok. 1000 kcal, bez podzerania, bez jedzenia
wieczorem itp. Czasem cwicze, czesto wieczorem tancze sobie funky... Przemiana
materii pewnie mi jeszcze 'zjechala' a mialam ja przeciez poprawic!

Zjadlam w zwiazku z tym na sniadanie... stop! czy ja tu moge opisywac, co
zjadlam? Nie bedzie wam to przeszkadzac? Mnie bedzie latwiej sie kontrolowac
pewnie...

[kasiolda]

gratuluje wytrwalosci!!!moja przemiana materii tez kuleje..kiedys wystarczyly
dwa-trzy dni i bylo widac po mnie ze schudlam,latwo pozbywalam sie brzuch,a
teraz kiepsko..efekt widac po tygodniu,bardzo czesto jednak nie dotrzymuje do
tego tygodnia,latwo sie zniechecam,dzien dwa i na tym koniec mojej silnej
woli.nie wiem co bedzie pozniej,boje sie ze juz nigdy nie zdobede sie na ten
krok,zeby podjac walke z jedzeniem kompulsywnym,nie chce byc gruuba,chce
wygladac jak kiedys...ale moja glowa mowi nie,to nie ma sensu,smutno mi zjedz
cos...a gdy juz psotanowie koniec zawsze zdarza sie cos co mnie wyprowadza z
rownowagi dobija i juz jestem w kuchni..

pisz smialo co zjadlas,moze skorzystam z twoich pomyslow...3maj sie

[mostena]

Hm, mysle, ze zaloze na to nowy watek;) Moja przemiana materii tez byla kiedys
swietna...

[mostena]

Mam ochote sie rozpisac, a ze na temat forum i w moim watku - zrobie to;)

Zatem... od czego sie zaczelo? Zawsze jadlam duzo. Rodzina twierdzi, ze nie
mozna mnie bylo zmusic do jedzenia obiadkow, mam nawet kasete wideo z jakiegos
wyjazdu - naburmuszona pieciolatka nad talerzem z mielonym, ziemniakami,
brukselka, tytul 'Mostena je obiad', hihi;) Ale slodycze lubilam bardzo. Jedna
z moich babc, od zawsze samotna, kochala mnie (i kocha) najbardziej w swiecie.
Bardzo czesto u niej bywalam, czesto spalam u niej w weekendy, bo uwielbialam
to - moglam czytac do bardzo pozna, czytac i jesc. Babcia jest bardzo stara,
pozno urodzila mojego tate, jest 'starej daty'. Lubi okraglych ludzi, dla niej
to oznaka zdrowia, kocha mnie karmic, patrzec jak rosne. Karmila mnie wiec,
pamietam wielkie talerze kisielu, ktory posypoywalam potworna iloscia cukru...
Pamietam jak jadlam sam cukier z gorzka herbata, gdy nie bylo juz nic innego,
co mozna bylo okreslic mianem slodyczy (babcia byla biedna). Ziemniaki smazone,
kanapki z potworna iloscia masla... Mnostwo, mnostwo jedzenia.
Cale kieszonkowe przeznaczalam na slodycze. Uwielbialam to. Zaczelam podkradac
pieniadze. Bylam za mala, by rozumiec ze tak wielkie sumy musza zostac
zauwazone. Rodzice oskarzali sie wzajemnie (to akurat nie ma znaczenia; i tak
sie pozniej rozwiedli, i Bogu dzieki), w koncu sie wydalo. Przejelam sie, bo
skad teraz bede brac pieniadze. Kradlam przynajmniej po 10-20 zl dziennie! Moje
kieszonkowe wtedy wynosilo 5 zl... Kupowalam oczywiscie slodycze. (Jesli moja
mama trafi na ten watek i to przeczyta, bedzie wiedziala, ze to ja. Ha,
trudno.) Bylam na tyle duza, aby wybronic sie madrymi teoriami - kupowalam
smakolyki, by czestowac znajomych, kolezanki, zeby mnie lubili. Obrocilo sie to
potem przeciwko mnie, bylo argumentem mojego ojca na 'nikt cie nie lubi'. Ale
to nie byla prawda. Kupowalam to jedzenie DLA SIEBIE. Mnostwo czytalam, nie
potrzebowalam znajomych. Mialam jedna przyjaciolke i to mi wystarczalo,
mieszkalam na obrzezach miasta, nie wracalam wiec z nikim po szkole; nie
lubilam bawic sie z dziecmi; Po prostu siedzialam w domu i czytalam. (Nie tylko
czytalam zreszta, mialam inne pasje, kolko plastyczne, konie, duzo jezdzilam
sama na rowerze, rolkach, ruszalam sie. Zima obozy narciarskie... Lubilam tez
plywac). I jadlam. To byl mechanizm dwustronny - nowa, ciekawa ksiazka - szybko
szukam jedzenia. Jedzenie? Ksiazka. Gazeta. Cokolwiek. Sniadania jedlismy rano
wspolnie, nienawidzilam tego, nie chcialam patrzec sie na mojego ojca, zujacego
kanapki, mlaskajacego itp, czytanie zostalo mi zabronione - czytalam wiec
naklejki na ketchupie, majonezie...
Ojciec otworzyl firme, jezdzil do Makro na zakupy. Palety jogurtow - te
zjadalam na koncu. Najpierw zajmowalam sie grzeskami, batonikami, co tam akurat
bylo, znacie chyba te przemyslowe pudla po ilestam sztuk... siedzialam w duzej
kuchni - moim ulubionym pomieszczeniu, ksiazka, szafki, lodowka... Gorzka
herbata, i ja... Gdy konczyly sie slodycze, wydlubywalam kawalki owocow i
orzechy z muesli...
Nigdy nie lubilam dzielic sie slodyczami. Wydawalam na nie kazde pieniadze.
Najpierw nie wstydzlam sie tego. Kiedys zostawilam papierki w jednym miejscu,
mama na mnie nawrzeszczala, pytala skad mialam pieniadze (akurat wtedy z
kieszonkowego; to bylo duzo pozniej; bylam starsza, madrzejsza i nie kradlam
juz) i dlaczego nawet nikogo nie poczestowalam. Zaczelam wiec kryc sie z
jedzeniem.
Jadlam duzo, wieczorami, rankami, zawsze. Cierpialam gdy nie mialam jedzenia. W
domu zawsze moglam sobie zrobic kanapki, zwlaszcza gdy jeszcze mieszkalismy z
ojcem - zawsze bylo cos dobrego. Pozniej, gdy mieszkalam z mama, jadlam chleb z
majonezem, z margaryna i sola, vegeta, czymkolwiek. Robilam nalesniki na wodzie
z jednego jajka... Koszmar;-/ Milion razy mowilam sobie - dobrze, jedz, na
zdrowie, ale chociaz rzeczy, ktore lubisz! Czekolade, chipsy, batoniki! Ale nie
te ohydztwa, na ktore normalnie bys nie spojrzala! Aha, jasne... jadlam i tak.
Pozniej zaczely sie akcje z odchudzaniem - przyjaciolka, ktora byla chyba
bardziej popularna niz ja - a moze to moje kompleksy? w sumie bylam jedna z
najbardziej rozpoznawalnych osob w szkole - zaczela sie odchudzac. Chodzila z
notesikiem, ksiazeczka z kaloriami, wzbudzala tym zainteresowanie dziewczyn.
Pamietam dyskusje w przebieralni od wuefu... Ja zapragnelam tego samego. Brzmi
to glupio, ale wiecie o co chodzi, prawda? Mialam taka sama ksiazeczke w domu,
mama kiedys kupila... Zaczelam liczyc kcal. Na poczatku to byla naprawde
zabawa - 1200, 1400 kcal, przez dwa - trzy dni, pozniej normalne jedzenie itd.
Nawet nie mialam wagi w domu! Ale powolutku, powolutku zaczynalo sie to
przeradzac w rywalizacje. Obie, i ja i przyjaciolka, bylysmy dosc zgrabne,
kazda 'swoim stylem', ale kazdej naprawde przydaloby sie cos zrzucic, kilka
kilo - zeby nie musiec ukrywac brzuszka, nosic rozszerzanych spodni, zeby
kupowac ciuchy ladne, a nie ladne i wyszczuplajace. Ja chcialam chodzic w
spodniczkach, pokazywac lydki, ona lydki miala ok, ale ta pupa... Moglysmy to
osiagnac cwiczeniami, odstawieniem slodyczy... Probowalysmy, ale wlasnie
rywalizujac, ktora wczoraj mniej zjadla, ktora wiecej cwiczyla itp., a pozniej
wspolna wyzerka;)
Az wreszcie - ten moment.
Chlopak, ktorego kochalam zaczal chodzic z inna. Glupia historia, coz zrobic;-/
Z mojej strony to bylo strasznie silne, bylam w kiepskim stanie, no i wreszcie
mialam powod aby nie jesc. Schudlam blyskawicznie, potem pocieszanie przez
przyjaciolki, jedzenie, znow dol, pozniej juz nie myslalam o chlopaku, tylko o
tym, ze jestem ciut grubsza, dlaczego?? Znow nie jadlam... Typowa hustawka.
Potem 13stka... Potem osiemnastka przyjaciolki. Przez tydzien jadlysmy po 300-
400 kcal, cwiczylysmy biorac ECA, i kompletowalysmy slodycze na wyzerke po
imprezie. Z 65 kg (tak, z 60 zrobilo sie juz tyle) schudlam do 63, pamietam. Po
imprezie zasnelam ze sloiczkiem kremu Snickers w objeciach... Tydzien pozniej
wazylam juz 67...
Od tamtej pory tylko tylam, chudlam troche i tylam wiecej. Teraz waze najmniej.
A to juz dwa lata.
Przez caly ten czas obwinialam sie za to wyglupienie sie z dietami. Mowilam
sobie 'idiotko, debilko, sama zobacz - zle ci bylo wtedy?!! Ile bys teraz dala,
zeby wazyc 60kg zamiast 74!!! I moglabys jesc, jesc, jesc wszystko, ciastka,
czekolade, lody, pizze, przeciez nie tylas od tego!'. Po czym zaczelam sie
zastanawiac...
Czy naprawde bylo mi tak dobrze?
Przypominalam sobie sytuacje - wszystkie sprzed jakiegokolwiek odchudzania.
Gdy bylam mala... ciastka staly na stole, zjadlam kilka, wiedzialam, ze nie
dostane wiecej - myslalam tylko o tych ciastkach.
Gdy zjadalam te wszystkie tuczace, a naprawde czesto srednio smaczne rzeczy u
babci - kluski, takie maczne, z cukrem i smietana na przyklad.
Gdy - mialam wtedy z pietnascie lat - zjadlam chyba z pol bochenka chleba
krojonego (nie znosze!), bez masla (nie bylo - pewnie zjadlam wczesniej), z
dzemem babcinym, takim najgorszym... alez mi to nie smakowalo... Takich
sytuacji bylo mnostwo...
Gdy na obozach fizycznie cierpialam, moglam koncentrowac sie tylko na tym, zeby
od kogos dostac kawalek czkolady, landrynka, cokolwiek - pieniadze konczyly mi
sie blyskawicznie.
Wreszcie taka sytuacja - absurdalna wrecz. Na jednym z obozow jadlam...
aspiryne musujaca, taka bezsmakowa. Mama dala mi na wszelki wypadek, chyba nie
sadzila, ze 'wszelki wypadek' w moim wykonaniu moze wygladac wlasnie tak...
Przeciez taka aspiryna jest obrzydliwa, ja nawet jej nie wypije, musze dolozyc
jakis plussz, czy cos. Ale jadlam, skubalam po kawaleczku, czytalam cos tam i
jadlam, bo nie moglam wytrzymac!!!
Potworne.
Wiec gdybym nie przytyla, nie szukalabym informacji w necie, nie wiedzialabym o
Was, dziewczyny.
Nadal wydawalabym wszystko na zarcie.
Ech...

Co zauwazylam:
Ja sie bardzo rzad