Agresywny mąż, czy już rozwód????

[Gość: żona 32]

Cześć, po raz pierwszy na forum.Mój mąz miewa napady furii, agresywnego
zachowania. Raz kiedyś wybił facetowi szybę w drzwiach auta, gdyż pan
kierowca zajechał mu drogę , i niemiło odpowiedzieł na trąbnięcie. W domu też
zdarzają sie podobne sytuacje, mój facet tłumaczy takie zachowanie; ..."bo,
już żadne argumenty do mnie nie trafiają!!!" wtedy trafia w moją stronę "
jakieś szturchnięcie, bądź kopniak w tyłke". Wcale może to nie jest"klasyczne
bicie żony", jak w filmach, chociaż cóż mmożna nazwać jako "klasyczne" z
takich brutalnych zachowań. Mamy 3letnią córeczkę, która kocha nas oboje, ja
nie mogę zdecydować się na ostateczny krok,. boję się nowej, odmiennej
sytuacji, przeprowadzki do innego miasta, gdzie mieszka moja rodzina, i całej
technicznej strony odejścia.

[Gość: zona 32]

To dalej ja. Chcę dodać, iż pomimo wyższego wykształcenia, psychologicznych
zainteresowań sama nie potrafię "poradzić tematu'. Wiem , że problemy
wychowawcze z naszym dzieckiem również mają związek z głośnym zachowaniem
rodziców, kłótniami, słyszanymi jeszcze w łonie matki.
Jestem wściekła , że dalej brnę w taką sytuację. Jasne, że są lepsze dni, ale
tak naprawdę mojego męża bardzo łatwo wyprowadza z równowagi" moja gatka", on
mówi: "że już tak na mnie reaguje, że ja go nauczyłam takiego odwetowego
zachowania, "ze wie, że jest żle , ale nas kocha".

[Gość: mi]

postaw sprawę jasno , albo praca że będzie lepiej albo rozwód, nie ma na co
czekać

[hajola]

rozumiem cię dostkonale bo ja brnę w to samo. już raz udeżył mnie w twarz. a
teraz jak się kłócimy to wygląda jak jakiś furiat. boje sie go i tez nie umien
się z tego wyplątać mimo że wiem iż powinnam.

[Gość: zona 32]

A macie dzieci? Mi wydaje się, albo raczej jestem pewna, że w sytuacji, gdyby
nie było jeszcze córeczki - odeszłabym natychmiast!!!! Ale jak sięgnę pamięcią,
to w tamtej sytuacji, powstrzymywała mnie także przysięga małżeńsdka. itd Im
bardzie się cofam tym znajduję inną argumentację, bo przed ślubem
powstrzymywała mnie jeszcze miłość>>..... Już wtedy wybuchał agresją, nawet
naśrodku szosy, zawrócił z drogi gwałtonie hamując, zmieniając kierunek jazdy,
twierdząc w trakcie awantury w samochodzie , że wraca do tego cholernego
kościła "odkręcąć cały ślub"..

[joanna_1]

Ale chyba nie zawsze taki był? Cos wygenerowało aż taką agresję, spróbuj może
dociec. Ty tez bądż bardziej stanowcza w uspakajaniu jego, rozmawiajcie o
przyczynach, źródłach takiego zachowania.

[Gość: zona 32]

Co wygenerowało takie zachowania? Jasne, że analizowałam, tysiące razy,
zatanawiałam się od kiedy się zaczęło, jesteśmy ze sobą 7 lat, 5 lat
małżeństwa.Jasne, że w stosunku do mnie był na początku OK. Ale w wywiadzie
rodzinnym dowiedziałam się, że tak bardzo gwałtowne, wrzaskliwe reakcje miały
miejsce w jego rodzinie np. z Bratem( który ma taką samą datę urodzenia, co
ja), podobno tak samo go wkurzał, odpierając wszelką męża argumentację, zawsze
stawiając na swoim.Ok Pewnie ja jestem- powodem- ale nie będę się tak baredzo
obwiniać, można przecież inaczej rozmawiać.

[joanna_1]

Wychodzi na to, że obrał sobie takie wzorce, siłowe. Potrzebny jest silny
autorytet i ktoś kto umie do niego dotrzeć.

[alfika]

ktoś wpada w szał, choć nie musi, ktoś prowokuje - czasem to ta sama osoba, a
czasem partnerka
sama pomyśl, jak jest u was
ale tak dla siebie, na spokojnie
potem będziesz decydowała,
bo moze sama coś w sobie będziesz mogła zmienić

[Gość: zona 32]

Tak, wiem że dla niego jestem "płachtą na byka" . Staram się zchodzić z tematów
drażniacych, unikać , reagować humorem, stosuję różne techniki psychologiczne,
technika lustrzanego odbicia się nie sprawdza, bo wpada w szał...
Reakcja humorek tydzień temu zakończyła się " Kopnięciem mnie w tyłek, i
walnięciem w ramię"... bo zatańczyłam sobie ( dosłownie, w rytm krakowiaka, w
jego komórce, która nieustannie dzwoniła". Chciałam rozładować humorem, naszą
rozmowę, gdyż zadałam wcześniej o jedno pytanie za dużo, a on wściekł się ,bo
miał natłok spraw zawodowych.

[alfika]

tu nie musisz niczego udowadniać, na szczęście :)
grunt zebyś naprawdę czuła się ok ze swoimi decyzjami, krakowiakiem czy
czymkolwiek

pozdr

[daga_ka]

Gość portalu: zona 32 napisał(a):

> Tak, wiem że dla niego jestem "płachtą na byka" . Staram się zchodzić z tematów
>
> drażniacych, unikać , reagować humorem, stosuję różne techniki psychologiczne,
> technika lustrzanego odbicia się nie sprawdza, bo wpada w szał...
> Reakcja humorek tydzień temu zakończyła się " Kopnięciem mnie w tyłek, i
> walnięciem w ramię"... bo zatańczyłam sobie ( dosłownie, w rytm krakowiaka, w
> jego komórce, która nieustannie dzwoniła". Chciałam rozładować humorem, naszą
> rozmowę, gdyż zadałam wcześniej o jedno pytanie za dużo, a on wściekł się ,bo
> miał natłok spraw zawodowych.

I co uważasz, ze miał rację? Bo jak tak to jesteś jeszcze bardziej chora niż on.
Zniszczy Cię kiedyś i na dodatek będzie wszystkim wmawiał, ze to Twoja wina a Ty
zostaniesz taka zahukana, bez własnego zdania, bo się w końcu oduczysz je mieć,
żeby nie wszczynać awantur. Tego właśnie chcesz? Racja jest po Twojej stronie,
jak myslisz co będzie dalej, co jeszcze może się stać?

[alfika]

Daga, tu chyba nie chodzi o rację, tylko o dwoje ludzi, z których jednonie
panuje nad emocjami - i ma możliwość pracy nad tym, zawsze,
a drugie - może sobie przemyśleć, czy nie bierze w tym udziału
i tyle

to nie wojna, to życie, które jeszcze będzie trwało, niezaleznie od rozwodu
albo pozostania

[daga_ka]

Odniosłam po prostu wrażenie,że ona nie wie jaką decyzję podjąć i chyba jej się
wydaje, że może da się faceta ugłaskać jak będzie z nim odpowiednio postępować,
czyli np nie poruszać pewnych tematów. Strasznie długo sie waha z tym odejściem,
przecież już wiele razy podejmowała próby rozmów z mężem i wiadomo jak się
kończyły. Nie można takiemu facetowi pozwolić tak traktować innych, bo w tej
jego głowie wydaje mu się, że z nim wszystko ok tylko inni jacyś dziwni i tylko
go prowokują.

[daga_ka]

Nic, ale to nic nie usprawiedliwia tego typu zachowań. Co to za tłumaczenie, że
go denerwujesz Ty? To jakaś bzdura, facet sobie sam z sobą nie może poradzić, to
jest przypadek do leczenia u lekarza, jesli mąż będzie chciał oczywiście. Jeśli
nie nie ma się co tłumaczyć, że się boisz czy inne bzdury. Gdybyś była sama to
możesz sobie pozwolić na traktowanie w ten sposób, ale rodząc dziecko wzięłaś
odpowiedzialność za jego życie i to jak je teraz ukształtujesz zaważy na całym
jego życiu. Sama zresztą zauważyłaś, że już teraz masz problemy wychowawcze,
dalej będzie gorzej aż doprowadzisz do sytuacji, że dziecko nauczone widokiem
taty samo zacznie sie tak zachowywać a to chyba ostatnia rzecz jakiej byś
chciała. Ciesz się, ze masz gdzie się wyprowadzić, wiele kobiet jest w gorszej
sytuacji od Ciebie i są zdane wyłącznie na siebie. Czas się przestać łudzić i
zacząć działać. Może to da mężowi do myślenia, bo na razie z jego punktu
widzenia wygląda to pewnie tak, że wszystko jest w porządku skoro jesteś z nim
nadal. Mam nadzieję, że nie wydaje Ci się, że mu to kiedyś minie bez fachowej
pomocy?

[glassempire]

Mysle ze Twoj maz kwalifikuje sie na terapie gdyz nie potrafi i nie chce
zapanowac nad destruktywnymi agresywnymi zachowaniami ktore nie sa uzasadnione.
To samo mozna wyrazic spokojnie i efekt bedzie lepszy. Trzeba zeby to zrozumial
Twierdzenie typu: ja juz taki jestem, zawsze taki bylem, nie zmienie sie, nie
potrafie - sa dziecinnym, niedojrzalym tlumaczeniem ze mu sie nie chce nad soba
pracowac. Podobnie jak obwinianie innych ze "go prowokuja".
To on jest odpowiedzialny za swoje zachowanie i jego konsekwencje - vide
przypadek z wybita szyba wspoluzytkownika jezdni.

[Gość: zona 32]

Bardzo wielkie dzieki!!!!!Mówiecie to samo, co już wiem i mam ułożone w głowie,
ale boję sie wykonać...Moje rozmowy i opowieści mężowi o problemach z córeczką
i jej agresjami ( niestety tak!!!!)także ostatnio stały się powodem do
agresywnych odburkiwań, że "ile można o tym słuchać, kiedy on wraca po kilku
dniach do domu, a ja mu w łóżku zamiast być kochającą żoną i kochanką to
opowiadam, jak córka tarza mi się na chodniku, wrzeszczy i kopie, bo lizak po
obdarciu z papierka, okazał się nie w tym kolorze....".

[habitus]

Napisz do mnie na priv. Chyba mogę pomóc.

[Gość: zona 32]

Nie wiem jak przejść do ciebie z Forum na priv... Proszę o instrukcje..AUTORKA

[ta]

Przeczytaj sobie jeszcze raz odpowiedź seksuologa.
Opisał działanie jedynie i zdumiewająco skuteczne w Twojej sytuacji.
Tacy panowie żerują na "wstydzie" kobiet w ujawnianiu ich patologicznych
zachowań.

Jeśli agresja bedzie trwała nadal rozwiąż małżeństwo.
Ta_

[Gość: pomocna dłoń]

priv: napisz na adres: [e-mail]

[j_ar]

dla dziecka to nie jest wcale takie mile, kiedy kochajacy tatus bije rownie
kochajaca mamusie, tak wiec dobro dziecka nie powoinno ciebie trzymac przy
mezu, co najwyzej wlasny lek, ze szkodą dla dziecka... facet musi sie leczyc,
inaczej nie ma o czym mowic

Upubliczniac

[seksuolog]

Gość portalu: żona 32 napisał(a):

> Cześć, po raz pierwszy na forum.Mój mąz miewa napady furii, agresywnego
> zachowania. Raz kiedyś wybił facetowi szybę w drzwiach auta, gdyż pan
> kierowca zajechał mu drogę , i niemiło odpowiedzieł na trąbnięcie. W domu też
> zdarzają sie podobne sytuacje, mój facet tłumaczy takie zachowanie; ..."bo,
> już żadne argumenty do mnie nie trafiają!!!" wtedy trafia w moją stronę "
> jakieś szturchnięcie, bądź kopniak w tyłke". Wcale może to nie jest"klasyczne
> bicie żony", jak w filmach, chociaż cóż mmożna nazwać jako "klasyczne" z

Pytanie jak w ogole oceniasz zachowanie meza? Czy napady sa rzadkie czy czeste?

Zanim zdecydujesz sie na rozwod dobrze jest wykonac kilka krokow ktore moga
wplynac na meza:

- upublicznic jego zachowanie, rodzina i srodowisko, nawet miejsce pracy
powinny byc dokladnie informowane co sie dzieje. Jest szansa ze meza to
powstrzyma

- jezeli maz uzyje przemocy informowac go o szukaniu pomocy na zewnatrz, np.
psycholog, osrodek pomocy. Zagrozic zgloszeniem na policje jesli bedzie
probowal nasilac przemoc.

Dopiero gdyby nie bylo skutku mozna pomyslec od dalszych krokach. Ale czesto
upublicznienie leczy furiatow w niezbyt ciezkim stanie bo boja sie utraty
swojej pozycji.

[Gość: zona 32]

To autorka listu. Chciałabym uściślić, iż do tzw. rękoczynów dochodzi ok. raz
na 6 miesięcy. Pozostały czas wypełniony jest zachowaniem tj. odburkiwanie,
nagłe wybuchy krzyku, kąśliwe żarty, odwoływanie się do zbyt małej ilości
seksu "wylewnego" i "namiętnego" jak kiedyś na początku. Uwagi o tym , że ma
potrzeby 2 razy dziennie. Rozmowy zpełzają na niczym,

[glassempire]

Tak. Swiete slowa. Mowic o tym. MOWIC! Do znajomych, sasiadow, niby napomknac
przypadkiem... Ale mowic!
To moze byc czesciowa pomoca.
On Cie zahukal - sorry - Ty dalas sie zahukac! Jak to mozliwe zebys we wlasnym
domu musiala uwazac na slowa zeby pana i wladcy qrwa nie urazic bo on jest
zmeczony, po pracy itp, zebys nie mogla czuc sie swobodnie - gorzej niz za
komuny w lagrze! To jest zycie?
Wiesz co? A postrasz Ty go rozwodem z orzekaniem o winie. Za znecanie sie
psychiczne i przemoc. Zobaczysz jak mu szczeka opadnie. Bo to juz nie sa zarty i
jak jest choc odrobine obyty i inteligentny to wie co to znaczy a Ty masz ku
temu podstawy (przemoc psychiczna).
Napisz do mnie na maila ([e-mail])

[seksuolog]

Gość portalu: zona 32 napisał(a):

> To autorka listu. Chciałabym uściślić, iż do tzw. rękoczynów dochodzi ok. raz
> na 6 miesięcy. Pozostały czas wypełniony jest zachowaniem tj. odburkiwanie,
> nagłe wybuchy krzyku, kąśliwe żarty, odwoływanie się do zbyt małej ilości
> seksu "wylewnego" i "namiętnego" jak kiedyś na początku. Uwagi o tym , że ma
> potrzeby 2 razy dziennie. Rozmowy zpełzają na niczym,

A czy otoczenie wie o jego zachowaniu czy tez panuja zmowa milczenia w ktorej
bierzesz udzial?

[sorocco]

To w takim razie musisz zaakceptować agresję męża, zostać z chamem i pogodzić
się z losem.I niech twoja mała córeczka uczy się w jaki sposób można traktować
brutalnie kobiety, bo tego nauczy się od ciebie.Głupotą jest nadmierna
tolerancja i strach przed rozwodem,wiele kobiet uciekło by od takiego ośiłka
tam gdzie pieprz rośnie.

[Gość: beta]

Sama tkwiłam w takim związku i po moich groźbach rozwodem było lepiej
Aż do następnej awantury i tak w kółko. Później doszedł jeszcze alkohol.
Jestem sama z dwojgiem dzieci już siedem lat i wiem, że rozwód był najlepszym
rozwiązaniem. Dzieci nie uczestniczą w kłótniach lepiej się uczą i przestałam
Chodzić z synem do psychologów. Ja męczyłam się 10 lat nie czekaj tak długo
Może twoja córeczka nie będzie pamiętać kłótni ponoć dzieci zapamiętują ważne
zdarzenia dopiero w wieku 4 lat wcześniejsze, jeśli nie są zbyt okropne gdzieś
ulatują. powodzenia.

[Gość: anna]

Ja tez po raz pierwszy na forum. Chcialabym odpowiedziec autorce listu, ktora
zaczela ten watek. Przeczytalam kilka opinii, nie wszystkie i chcialabym cos
napisac od siebie. Mam podobne doswiadczenia. Dlugo trwalo zanim zrozumialam,
ze na to nie ma "domowych sposobow". Duzo moznaby opowiadac, wiem jedno:
najlepsze co mozna zrobic, to NIE CZEKAC, odwazyc sie szukac pomocy,
przekraczac jak tylko sie da lek przed nieznanym i po pierwsze: przerwac
izolacje i powiedziec o tym komus zaufanemu, po drugie zglosic sie do
psychologa, niebieskiej linii, poradni nt. wspoluzaleznien (tkwienie w zwiazku
przemocowym ma ten sam mechanizm co wspoluzaleznienie!), po trzecie czytac
ksiazki, ktore mowia dokladnie o tym problemie (np. "Zanim bedzie za pozno",
ksiazka Gdanskiego Wydawnictwa Psychologicznego, takze: "Kobiety, ktore kochaja
za bardzo" autorki Susan Norwood, wyd. Rebis), innymi slowy zrobic COKOLWIEK,
aby sobie pomoc, bo kazda z nas, ktore przezywamy taki problem, bardzo tej
pomocy potrzebuje, tylko nie zawsze ma odwage po nia sie zwrocic, albo jest tak
zamotana, ze nie wie co myslec i przeciez kocha swojego partnera itp. Wiem to z
wlasnego doswiadczenia i jesli moge dodac odwagi autorce listu i innym
kobietom, ktore maja ten problem, chce to zrobic - uwierz, moze byc lepiej!
Kazda, nawet b.dluga podroz zaczyna sie od pierwszego kroku - zrob pierwszy
krok - zglos sie po pomoc. Niech to bedzie telefon do poradni lub telefonu
zaufania, niebieskiej linii itp, lub wypozyczenie ksiazki o problemie przemocy,
COKOLWIEK. To, czy wyjsciem jest rozwod, separacja, czy tez moze uleczenie
zwiazku przy wspolpracy partnera, lub to wszystko razem, okaze sie pozniej
SAMO, teraz tego nie wiemy, ale trzeba sprobowac, z zaufaniem, ze choc bedzie
trudno - jest to podroz w dobra strone! Przerwac przemoc trzeba koniecznie,
takze ze wzgledu na dzieci, ale tez na siebie, bo im dluzej jestesmy w takim
zwiazku, tym jest gorzej. W czlowieku dzieja sie wtedy rozne rzeczy i w tym,
ktory jest agresorem i w tym, ktory jest ofiara. Czas to zawsze pogarsza.
Jestem calym sercem z Toba. Mi sie (jak sadze) udalo -przerwalam przemoc,
buduje swoje zycie na nowo, to wszystko trwa i rozwija sie, nie wiem co bedzie
dalej, ale mam wiele nadzieji na dobre zycie, w ktorym przemoc juz nie wroci.
Moj maz niedawno podjal tez terapie, co na poczatku wydawalo sie 100%
niemozliwe. Ja tez chodze od prawie roku do pani psycholog, bylam w grupie
wsparcia nt. przemocy i w poradni uzaleznien, wiele zawdzieczam tez osobom z
otoczenia, ktorym odwazylam sie - pokonujac wiele oporow - opowiedziec o swoim
problemie. Wiele dobrego dzieje sie w moim zyciu i jest ono dla mnie teraz jak
ksiazka - czytam ja i jestem ciekawa co bedzie dalej. Pozdrawiam serdecznie i
trzymam kciuki!

[habitus]

Gość portalu: anna napisał(a):

> Ja tez po raz pierwszy na forum. Chcialabym odpowiedziec autorce listu, ktora
> zaczela ten watek. Przeczytalam kilka opinii, nie wszystkie i chcialabym cos
> napisac od siebie. Mam podobne doswiadczenia. Dlugo trwalo zanim zrozumialam,
> ze na to nie ma "domowych sposobow". Duzo moznaby opowiadac, wiem jedno:
> najlepsze co mozna zrobic, to NIE CZEKAC, odwazyc sie szukac pomocy,
> przekraczac jak tylko sie da lek przed nieznanym i po pierwsze: przerwac
> izolacje i powiedziec o tym komus zaufanemu, po drugie zglosic sie do
> psychologa, niebieskiej linii, poradni nt. wspoluzaleznien (tkwienie w zwiazku
> przemocowym ma ten sam mechanizm co wspoluzaleznienie!), po trzecie czytac
> ksiazki, ktore mowia dokladnie o tym problemie (np. "Zanim bedzie za pozno",
> ksiazka Gdanskiego Wydawnictwa Psychologicznego, takze: "Kobiety, ktore kochaja
>
> za bardzo" autorki Susan Norwood, wyd. Rebis), innymi slowy zrobic COKOLWIEK,
> aby sobie pomoc, bo kazda z nas, ktore przezywamy taki problem, bardzo tej
> pomocy potrzebuje, tylko nie zawsze ma odwage po nia sie zwrocic, albo jest tak
>
> zamotana, ze nie wie co myslec i przeciez kocha swojego partnera itp. Wiem to z
>
> wlasnego doswiadczenia i jesli moge dodac odwagi autorce listu i innym
> kobietom, ktore maja ten problem, chce to zrobic - uwierz, moze byc lepiej!
> Kazda, nawet b.dluga podroz zaczyna sie od pierwszego kroku - zrob pierwszy
> krok - zglos sie po pomoc. Niech to bedzie telefon do poradni lub telefonu
> zaufania, niebieskiej linii itp, lub wypozyczenie ksiazki o problemie przemocy,
>
> COKOLWIEK. To, czy wyjsciem jest rozwod, separacja, czy tez moze uleczenie
> zwiazku przy wspolpracy partnera, lub to wszystko razem, okaze sie pozniej
> SAMO, teraz tego nie wiemy, ale trzeba sprobowac, z zaufaniem, ze choc bedzie
> trudno - jest to podroz w dobra strone! Przerwac przemoc trzeba koniecznie,
> takze ze wzgledu na dzieci, ale tez na siebie, bo im dluzej jestesmy w takim
> zwiazku, tym jest gorzej. W czlowieku dzieja sie wtedy rozne rzeczy i w tym,
> ktory jest agresorem i w tym, ktory jest ofiara. Czas to zawsze pogarsza.
> Jestem calym sercem z Toba. Mi sie (jak sadze) udalo -przerwalam przemoc,
> buduje swoje zycie na nowo, to wszystko trwa i rozwija sie, nie wiem co bedzie
> dalej, ale mam wiele nadzieji na dobre zycie, w ktorym przemoc juz nie wroci.
> Moj maz niedawno podjal tez terapie, co na poczatku wydawalo sie 100%
> niemozliwe. Ja tez chodze od prawie roku do pani psycholog, bylam w grupie
> wsparcia nt. przemocy i w poradni uzaleznien, wiele zawdzieczam tez osobom z
> otoczenia, ktorym odwazylam sie - pokonujac wiele oporow - opowiedziec o swoim
> problemie. Wiele dobrego dzieje sie w moim zyciu i jest ono dla mnie teraz jak
> ksiazka - czytam ja i jestem ciekawa co bedzie dalej. Pozdrawiam serdecznie i
> trzymam kciuki!

Lepszej odpowiedzi niż powyższa po prostu nie ma. To jest dokładnie to czego
potrzebujesz, żeby pomóc sobie i mężowi (nie sądzę, żeby lubił być potworem dla
ciebie i dziecka). Pozdrawiam.

zwariowalas?

[Gość: anek]

facet sie nadaje do leczenia i to szybko behawioralnie!! czekasz az Cie pobije
porzadnie? albo coreczke?!!! kobieto!!!