Mała elegia dla Marusi Ogoniok

[iwan_w]

Pamiętam i o Tobie, Maruś. Bo ja kocham się w Tobie, skrycie, naturalnie.

I, antycypując Twoje odejście, wiersz napisałem, elegię, drobiażdżek mały,
takie bijou, wyklute w owalnym cieniu naszego krewniaka...

Oto ona:

Zasnęła Marusia Ogoniok, posnęły wszystkie sprzęty,

śpi komputer, monitor, klawiatura, mysz i przewody.

Posnęło wszystko. Śpią dyskietka, płyta, długopis,

papier, książka, lampa. Otworzyła się krawędź nocy nad

garderobą Marusi, zamknął oczy biustonosz, gorset,

zasnęły majtki, pończochy, podwiązki, spódnice,

sukienki, kostiumy, białe buciki w szpic śpią.

Tampony przestały spływać krwią. Wszystko śpi.

Przestał oddychać świat Marusi, umilkły wszystkie

fallusy i waginy, prześcieradło na łóżku nie oddycha.

Wiatr nie drapie w szyby, nie zgrzyta w łazience deska,

klawiatura na biurku, zęby, dysk twardy, wiatrak, nic

nie zgrzyta. Zasnęła Marusia i wraz wysechł głęboki

ocean jej wiedzy. Jest cicho. Cisza ściera światło z ulic,

placów, rzek, mostów, podłóg, wylewa się z korzeni

nocy jak krew. Tonie w ciszy wielka przenikliwość

Marusi, spokój zalewa twarde ścięgna jej logiki, zasypiają

oszronione palce, płowieje dziewczęcy śmiech, ciemność wpływa

w żyły miast, krąży tętnicami, topi serce. Wszystko śpi.

I stwórca też, sypiąc z góry białym ziarnem. Twardnieje

skóra śniegu, rosną zaspy na progach, bieleją ogrody,

parki i jeziora, śpią w ciszy ptaki, zwierzęta, ryby, ludzie.

Zasnęli Kwieto, Ivek, Jar, Fnoll, Krish, Luty, Az, Ryb,

Imagine, Vlad, Adam Michnik też, wszyscy śpią. To jest

mała elegia na odejście Mariusza Ogonioka.


:D:D:D


Muszę już iść, ale napisz, czy Ci się podoba

hihi

cenzura

[duendo]

A to jest dobre :)

Nawet taki szczegół, jak podwójna interlinia. Dobrze się czyta.
No przecie, że to pan.

mikro elegia dla Marusi Ogoniok

[fnoll]

uparcie przyciska pod szkłem punkcik jaśniejszy

zaschnięty bryzg pasty do zębów

nie

lustro nie da się wyłączyć