jawusiaaa
18.03.21, 10:56
Witam, w dzieciństwie bardzo chciałam być sławna, ale pomimo upływu czasu nigdy mi to pragnienie nie przeszło. Jakoś nie umiałam i wciąż nie umiem pogodzić się ze zwykłą przeciętnością, chciałabym być postrzegana jako ktoś wyjątkowy. Jednak sądzę, że istnieje mała szansa bym się miała stać sławna, a dążyć do tego nie zamierzam bo to próżność. Jak więc pogodzić się z tym, że po mojej śmierci prawdopodobnie pamięć po mnie zaginie? A chciałabym być zapamiętana przez wieki.
Zastanawiałam się skąd mi się wzięło to pragnienie bycia zapamiętaną po śmierci. Może chciałabym by moje życie dzięki temu nabrało znaczenia? Jednak zdaje sobie sprawę, że nie sława czyni nasze życie wartościowe, a jednak to pragnienie sławy mi nie przechodzi.
Poza tym pomyślałam sobie, że może to dobrze, że po mojej śmierci pamięć po mnie zaginie, bo nie wszystko w moim życiu ułożyło mi się tak jak chciałam, więc nie będą o mnie myśleć tego co chce, a jednak łapię się na tym, że z przyjemnością rozmyślałam jak za sto lat powstają artykuły o moim życiu.
Poradźcie co mam robić by zabić to pragnienie sławy i pogodzić się z byciem złym, szary człowiekiem, bo zdaję sobie sprawę, że takie pragnienia to zwykła próżność, poza tym minimalna jest szansa na to, że się spełnią.
