Moja Matka mnie niszczy

[julianna2]

Przez całe życie wszystko, co zrobiłam było źle - za krzywo chodzisz, włosy
ci nie błyszczą, nauczycielka się skarżyła - twoja wina. Mój mąż za mało jej
nadskakuje i ma do niego złość, moje dzieci są pyskate, mój płaszcz jest za
krótki, po co wam 80-cio metrowe mieszkanie itp. Już nie mogę za co ona się
tak mści? Za to że musiała wyjść za mojego ojca bo byłam "w drodze"?
Najgorsze że nie umiem uwolnić się spod jej wpływu. Przykład? Dowiaduję się
że będę miała drugie dziecko - boże co matka powie. Kupuję zasłony - czy jej
się spodobają? Całe moje życie to walka o to by zaakceptowała mnie i wszystko
co MOJE. Ranię moich bliskich, męża i dzieci - jedyne istoty które naprawde
mnie kochają, bo robię wszystko by się jej przypodobać. Jestem nieszczęśliwa
od tygodnia, bo ona się na mnie obraziła za to,że ośmieliłam się skrytykować
jej ciuch. Dziś idiotka zadzwoniłam, ona nie chce rozmawiać - ja mam dół i
wrzeszczę na dzieciaki. Jestem chora? Stara głupia baba, kompletne zero po
trzydziestce. Wrak.
Moja siostra umiała się wyzwolić, ale ona zawsze była pupilką rodziców i nie
musiała walczyć o ich miłość i miała wszystko. Zazdrocha mnie zżera,
przyznaję bez bicia.
Napiszcie coś miłego i pomocnego...

[Gość: etta]

spróbuj odciąć pępowinę
pozdrawiam

[Gość: Renia]

Myślę, że problem jest poważny i wcale nieodosobniony, a przyczyna tkwi w
schematach jakimi się nas wszystkich odwiecznie karmi, że matka to świętość,
że "jedynie serce matki miłością zawsze tchnie"(z piosenki Fogga, do znudzenia
kultywowanej w radiowych koncertach życzeń), że matki na starość spotykają się
z niewdzięcznością córek (oczywiście nie synów a tylko córek!)i nie ma kto
biednym podać szklanki herbaty a one biedne, schorowane na próżno wypatrują
przez okno kochanego dziecka;że tak się poświęcają całe życie a spotykają się z
niewdzięcznością, że starym matkom trzeba pomagać i opiekować się nimi czule,
nie zważając na ich kaprysy, dąsy, humory (na które mogą sobie pozwolić, bo
właśnie tak nasza kultura tu kształtuje), że gdy rodzi się córka to składa się
życzenia a jak syn to gratulacje, że syn nie jest zobowiązany do żadnej pomocy
matce (np przynieść węgiel z piwnicy, bo by się zmęczył) itd. Tylko jak się ma
do mitu o najlepszym sercu matki rzeczywistość z tysiącami dzieci oddawanych do
domu dziecka z przyczyn niewłaściwej opieki nad dzieckiem. A maltretowanie. Ale
nie sięgając do marginesu, nagłaśniejmy problem i walczmy ze schematami. Niech
matki nie czują się tak swobodne w dokuczniu swoim córkom, co uważają za
spełnianie obowiązku ich wychowywania, choć te córy bywają dawno dorosłe. A
jeśli ktoś mówi, że należy rozmawiać i tak rozwiązywać problem, to widać nigdy
nie widział zacietrzewionej damy, która zaczyna się drzeć w niebogłosy ledwo
jej "nieposłuszna" córa zdąży otworzyć usta. Zanim cokolwiek, jak najostrożniej
wyszepcze. No i co zostawić starą matkę na pastwę losu, bez opieki? I tu tkwi
konflikt pomiędzy pragnieniem bycia dobrą dla tej, którą się przecież mimo
wszystko kocha, ( a także lęk przed zasłużeniem na epitet:"wyrodna córa") a
wymogami psychoterapii, by dorosnąć, odciąć pępowinę, stanąć na równej z matką
płaszczyźnie dorosłości...itd... Bo mama zostawiona przez córkę staje się zaraz
chora, biedna, stara, nieszczęśliwa - prawdziwa bohaterka licznych ckliwych,
moralizatorskich, opowiadań. Wszyscy jej współczują a wyrzekają na niewdzięczną
latorośl. Leczenie u psychologa tu nic nie pomoże. Tylko powszechna zmiana
stereotypów.

[habitus]

Terapia jest jedynym sposobem na wyjście z takiej zależności. potrzebne jest
spojrzenie spoza układu matka-córka. Psycholog nie knuje z córką przeciwko
matce. Obie cierpią i chcą ładu w swoim życiu. Walka ze stereotypami? Ile to
czasu zajmie??? Starczy życia matkom i córkom, żeby doczekać zmian? Tę walkę
trzeba zacząć od rozwiązania pojedyńczych przypadków. Wielu osobom już się
udało. Juliannie i innym ubezwłasnowolnionym psychicznie kobietom TEŻ SIĘ UDA.

[Gość: UZALEZNIENIE--]

Mam podobny problem, nie jest tak łatwo nauczyć się nowych zachowań w życiu,
nowego reagowania na pewne kwestie- gdy ja jestem zdecydowana się zmienić...i
rozlużnić więzy
- to wtedy okazuje się że moja mama jest słodka jak anioł, wtedy nic nie
krytykuje, wszystko toleruje, wszystko rozumie, przez dluższy czas aż zaczynam
zapominać że potrafi być też inna w stosunku do mnie - bardzo ordynarna,
przykra, krytykująca,jak jest taka słodka puszczają w końcu tamy, a niestety
jest tak że jest osobą życiowo o wiele bardziej zaradną, wiele osob ją poprostu
ceni za życiowe doświadczenie i z niego korzysta , z jej rad , ale mnie to
doprowadziło jako córke do zgóby - zaczynam ufać i znowu puszczają tamy....znów
popadam
w schemat
uzależnienia od matki - gdzie moge się zgłosić , kto mi pomóc to przełamać..
mama mnie obrzuca klątwami, obelgami - gdy jest jej w życiu żle, starasznie mi
z tym.

do julianny2 i uzaleznienia

[Gość: beans]

Swietnie ujete i dokladnie oddaje pewien typ zachowania matek. Mialam tak przez
cale zycie i jako dziecko kompletnie nie zdawalam sobie z tego sprawy a
tymbardziej dlugie lata nie umialam sie przed tym bronic. Uwielbialam moja
matke wiec naprawde bolesnie przezylam uswiadomienie sobie, ze ta osoba mnie
rani. Przyplacilam to kilkoma decyzjami, ktore zostaly podjete przezemnie pod
presja (nawet za bardzo sobie wtedy tego nie uswiadamialam) i ciezka depresja z
ktorej sie lecze teraz. Powiem ci wiec z doswiadczenia, ze JEDYNA DROGA to to
ZATRZYMAC!!! Nic innego tu nie pomoze i bedzie przykre, przyznaje. Musisz byc
konsekwentna i nauczyc sie odpowiadac na kazde toksyczne zdanie konkretnie,
prosto ale dobitnie i za kazdym razem, tak zeby osiagnac to co ty chcesz we
wlasnym zyciu - jestes dorosla i naprawde nie musisz sie tlumaczyc ze swoich
decyzji, nie potrzebujesz tez aprobaty twojej mamy jezeli ci jej nie chce dac.
Trzeba to sobie uswiadomic samemu przed soba. To naprawde wazne i dziala -
sprubuj tez wziasc, jesli mozesz, jakas terapie, porozmawiac z psychologiem,
poczytac cos na ten temat jak sie bronic i ratowac przed czyms takim bardziej
konkretnie, bo inaczej jest to okropnie destrukcyjne. Przenosi sie pozniej na
cala rodzine i czesto w przypadkach jakis nieszczesc rodzinnych przybiera
tragiczne wymiary. U mnie tak bylo wlasnie. Mama po ciezkim wypadku ojca,
stosowala naprawde wszelkiego rodzaju sposoby, nie przebierajac w tym co mowi,
zeby osiagnac pewne cele. Z wlasnego doswiadczenia - zatrzymaj to im szybciej
tym lepiej!!! Zacznij od tego, ze przestan sie przejmowac humorami mamy, jest
obrazona to jest obrazona, nie podoba jej sie co robisz nie ona bedzie tego
ponosila konsekwencje, zacznie narzekac, ze zle skonczysz - jej przy tym i tak
nie bedzie... itd, itd wiem bolesne ale warto, na dluzsza mete przyniesie ci
ulge. powodzenia xxxxx

[Gość: UZALEŻNIONA]

oj...dodam że wiele mnie nauczyła w życiu też, nie jest potworem tylko, tylko
jest jakiś zgrzyt w tej relacji, i z mojej strony bo jako dorosła nie umiem się
wyzwolić, i z mamy bo jakoś nauczyła mnie tego braku zaufania do siebie samej,
podkreślając że decyzje które ja podejme zawsze będą dla mnie nie dobre...teraz
stara się to zmienić i ja się staram
....mam uczucia dla rodzica, oczywiście że mam, i ona nie jest potworem, nigdy
tak nie myślałam...
poprostu nie umiemy się porozumieć, najlepiej ...przeciąć pępowine

[Gość: marzenka]

Absulotnie zgadzam się z Tobą. JA jestem taką wyrodną córką - na dodatek z
kompleksem najstarszej siostry. Moja matka także próbowała (i próbuje)
zniszczyć mi życie pod przykrywką "Ja chcę dla Ciebie dobrze, dziecko".
Wprawdzie jestem na etapie intelektualnego wyzwolenia, to moją pychę w tej
kwestii niweluje istniejąca zależność psychologiczna. Moje obecne stosunki z
matką mogę okrślić jako "stan wojny otwartej". Jej prowadzenie jest
wyczerpujące także dla tego, że nie mam równego sobie przeciwnika - dzieli nas
zbyt olbrzymia różnica intelektualna, w każdym tego zwrotu zanczeniu.

Wypowiedziałam powyższą wojnę gdzieś około 13-ego roku życia. I wcale nie dla
tego, że kazano mi wracać wcześniej do domu albo inne takie dyrdymały.
Moi rodzice są pierwszym pokoleniem, które opuściło wieś dla miasta. Podobno
pobrali się z miłości. Mój ojciec był półsierotą. Myślicie, że chcieli stworzyć
kochający się dom? Mylicie się - zawsze żyli a propos innych, a w szczególności
a propos swoich rodzin. Mogli wykorzystać ułatiwnie od losu - ich rodziny były
wielodzietne (4-5 dzieci w każdej gałęzi) - i niezbyt zamożne. Mogli zerwać z
kultem podziału majątku, dowartościować się - pomimo braku "ojcowizny" etc. Ale
nie zrobili nic.

Całe dzieciństwo spędziłam w oparach alkocholizmu ojca i w kręgu dojmującej
bezradności matki. Bezradności bardzo wygodnej i zaborczej. Ta "biedna" kobieta
nie broniła się, gdy mąż ją katował, odstawiała co wieczór takie same scenki
prowadzące do takich samych rękoczynów, wciągała we wszysto bez skrupułow nas -
dzieci. W zasadzie domagała się z naszej strony interwencji w każdej sprawie.
Była przecież taka ofiarna - że niby dla nas dach nad głową i miskę zupy. Tkwił
za tym czysty egoizm - ten dach i zupa były dla niej - nam tak nie zależało.
Bez skrupułów odebrała mi dzieciństwo - to ja musiałam odciągać katującego ją
ojca, odwracać uwagę, zaczepiać - przekierowywać agresję na nas. To ja
dzwoniłam na policję. To ja wyciągałam ten domowy teatr na dwór - aby zmusić
obłudnych sąsiadów do udziału w nim. To ja musiałam pokazać siłę - oddawać
ciosy, wypychać razem z szybą przez drzwi etc. To ja słyszałam całymi latami,
że w tym domu nie ma dla mnie miejsca.

Nie była mi za to wdzięczna. Broniła sytuacji, broniła ojca, broniła status quo.

Ja tymczasem byłam ładną dziewczynką. Wyrosłam na intelektualistkę. W szkole -
poza okresami depresji - zawsze miałam dobre oceny. Ale nigdy nie byłam
wystarczająco bodra - zawsze ktoś w klasie miał wyższą średnią, chodził
częściej do kościoła, był milszy dla znajomych. Wyobrażacie sobie?! Ta kobieta
miała czelność ciągle mi coś zarzucać. Np. że leżę w łóżku i czytam - a nie
szukam sobie chłopaka. Albo, że czytam książki, które nie są lekturą. Mówiła w
chilach uniesień - jesteś taka zdolna, tylko powinnaś się przyłożyć...
Przyłożyć??? Do czego???? Do czego może przyłożyć się psychiczny wrak??? To
była moja ostatnia deska ratunku - zamiast wódy i narkotyków (nigdy nie były
moim problemem) - sen. Potrafiłam przesypiać całe tygodnie, gdy wewnętrzne
napięcia były zbyt duże. Przyłożyć się... Dzisiaj, z perspektywy trzydziestego
siódmego roku życia nie umiem ocenić, czy miałam dużo szczęścia, czy byłam taka
silna.

Ta "biedna" kobieta ma za to wiele do powiedzenia w każdej sprawie. Jest
mistrzynią w wywyływaniu lęków. Każda sytuacja, każde wydarzenie niesie ze sobą
zagrożenie. Nie sypia po nocach, bo:
- wybrałam kafelki w zbyt ciemnym niebieskim kolorze,
- mieszkanie, które kupiłam jest ruiną,
- mieszkanie, które kupiłam, jest warte fortunę i mnie zrujnuje,
- facet, którego kocham nie chce się ze mną ożenić,
- mogłabym schudnąć - kobiecie tak nie wypada (rozumiecie - zawsze miała
dwudziestokilogramową nadwagę),
- moje rodzeństwo albo zarabia zbyt mało, albo jest bez pracy (ona chce, żebym
się zajęła ich utrzymywaniem),
- ona ch..e na róże tajemnicze schorzenia - śmiertalnie (badania nigdy nie
wykazjuą niczego konkretnego),
- jak nie wyrobię sobie nowego prawa jazdy to umrę,
- ona nie mogła spać - nie powinnam jechać do Barcelony - to nie ładnie,
- powinnam bardziej usługiwać facetowi, jak chcę go doprowadzić przed ołtarz...
Brzmi to nawet zabawnie, gdy nie dostaje się gęsiej skórki od nieprzekładalnego
mixu strachu, histerii, emocjii (tylko negatywnych).

Odebrała i (wraz z ojcem) - ufność wobec ludzi - nie umiem się otwierać,
nabawiła mnie skłonności do depresjii doprawionej wybuchową mieszanką agresjii
i lęków, wyposażyła mnie w niskie poczucie własnej wartości - ale to podobno
można wyleczyć.

Wiecie czego jednak nidy jej nie wybaczę?

Odebrała mi przyszłość. (Nie umiem żyć dla przyszłości. Plany są dla mnie
abstrakcją.)

Odebrała mi wiarę.

Marzenka

[Gość: xxxxxx]

ale wiesz marzena, jak rozmawiasz z mamą na fali tych emocji - to podejżewam
też że nigdy się nie dogadacie ....bo z rodzicami tak jest - że mają swoje
racje , a my swoje , i trzeba jakoś mniej wczówać się w ich potrzeby, to
wystarczy i nie oczekiwać od rodziców że się zmienią, bo niestety nie zmienią
się.
Z drugiej strony rozumiem twój gniew i żal, matka chroniła ojca może robiła to
z miłości, ale dlaczego nie pomyślała że dziecko na tym ucierpi, nie wiem,
przykro mi - postaraj się jednak zapomnieć o przeszłości, i nie mieć już wobec
swojej matki zbyt wiele oczekiwań - ja staram się tak właśnie robić i to
pomaga.

[Gość: Wyrodnacorka]

Ja w domu mam ten sam problem, i to nawet w poniedziałek po tym jak doszło do
naszej mamy ze chcemy sie z siostra wyprowadzic z domy zrobiła najpierw jej
taka awanture a ja niestety razem z nia to przezywałam, a potem mnie sie pyta
dla czego ja jej tak nie nawidze i unikam. Ze wogole to powinnysmy jej glowe
uciąc bo chyba nam przeszkadza. Rozumiecie taki tekst ni z tego ni z owego.
Mimo ze ciągle staramy nie wchodzic jej w droge kontrolowac to co mowimy zeby
nie wywolac kolejnej awantury. Ale to na nic bo wystarczy ze chce jej w czyms
pomoc to konczy sie to wszystko wielkim placzem i wyzywaniem mnie czy siostry
od nierobow leni czy nieudacznikow. Poprostu same pochwały.

A potem ide do pracy czy spotykam sie ze znajomymi i nie mam ochoty sie odezwac
bo mi to wszystko sie przypomina i tylko potrafie byc agresywna i nie przyjemna.

[Gość: grażka]

Wiesz ja byłam jedynaczką(o zgrozo) więc wszystko było na mnie. Chora miłość
mojej Matki lub Jej egoizm sprawił, że ciągle mam jakieś wyrzuty sumienia.Matka
chora- moja wina bo musiała ciężko pracować (wychowywała mnie sama - kilka lat
(4) miałam ojczyma,alkoholika, który się powiesił), matka samotna - moja wina
powinna mieszkać ze mną i moją rodziną.Mieszkam z mężem i córką 200 km od Niej.
Przyjeżdż do Nas dosyć często, wtedy przez pierwszy tydzień jest OK! a póżniej
już nie.Wszyscy wszystko robią lepiej ode mnie, wszystkie dzieci dbają o swoich
starych schorowanych rodziców tylkoja nie, wszystkim się w miarę dobrze żyje,
ale mi to pewnie nie,( skończyłam studia, prowazimy z mężem mały zakład
budowlano-remontowy,córka po skończeniu świetnego gimnazjium ze średnią 5,86
chodzi do b.dobrego liceum) Jedyne pytanie jakie mi zadaje przed przyjazdem,to
czy ma przyjechać mi pomóc -jak mówię nie,ale może przyjechać w gościnę, to
stwierdza b.zła ,że jak sobie radzimy to Ona nie ma po co przyjeżdżać.
Następnie przyjeżdża nie uprzedzając nas często o swojej wizyćie (prosiłam Ją
kiedyś,żeby zadzwoniła przed wyjazdem)stwierdziła ,że jak można się nie cieszyć
z wizyty Matki, a mi chodziło oto, że mógł ktos do nas przyjechać i nie byłoby
gdzie spać(mieszkam nad morzem).Do tej pory nie zrobiłm prawa jazdy , ponieważ
jak powiedziałam mamie(dawno temu), że pójdę to moja Mama powiedział, że Ona
nigdy nie wsiadłaby ze mną do samochodu i że cyganka Jej wywróżyła, że zginę
śmiercią tragiczną w młodym wieku i chciała mnie ostrzec. Piszę chaotycznie,
ale pisze o tym pierwszy raz w życiu i strasznie sie denerwuję (mam 46
lat).Męża i córkę mam super, ale moja matka i brak doświadczenia w tym jak żyją
ludzie w radosnych i normalnych DOMACH (moja mama się nie uśmiecha)utrudnia mi
stworzenie takiego domu.Staram się , ale moja mama jak przyjeżdża stara się to
rozwalić - nie wiem czy specjalnie ,mam nadzieję, że nieświadomie.Jeden z
pomysłów mojej mamy - zabiorę wnuczke do mnie niech tam chodzi do szkoły bo ty
możesz sobie nie poradzć , a poza tym sobie odpoczniesz (wtedy jeszcze nie
pracowałam)!Wysyłam to nie czytając bo zaraz bym to skasowała, ale chcę
powiedzieć, że jeżeli ktoś czegoś takiego nie przeżył to w ogóle nie będzie
wiedział o co mi chodzi. Acha moja Mama od kilku lat słucha radia maryja i jest
jeszcze gorsza.Poza tym wszyscy mi mówią, że taka matka to skarb. We wszystkim
pomoże dobrze mnie wychowała i zawsze mnie chwali do ludzi- mnie nigdy nie
pochwaliła. Poza tym najważniejsze jest to co ludzie powiedzą reszta się nie
liczy. Pozdrawiam

To jest przemoc!Grażko!

[habitus]

Marzenko, i Ty też podlegasz przemocy:

www.niebieskalinia.pl/mainframe.html

[habitus]

PRZEMOC W RODZINIE CHARAKTERYZUJE SIĘ TYM, ŻE:

1. JEST INTENCJONALNA
Przemoc jest zamierzonym działaniem człowieka i ma na celu kontrolowanie i
podporządkowanie ofiary.
2. SIŁY SĄ NIERÓWNOMIERNE
W relacji jedna ze stron ma przewagę nad drugą. Ofiara jest słabsza a
sprawca silniejszy.
3. NARUSZA PRAWA I DOBRA OSOBISTE
Sprawca wykorzystuje przewagę siły narusza podstawowe prawa ofiary (np.
prawo do nietykalności fizycznej, godności, szacunku itd.).
4. POWODUJE CIERPIENIE I BÓL
Sprawca naraża zdrowie i życie ofiary na poważne szkody. Doświadczanie
bólu i cierpienia sprawia, że ofiara ma mniejszą zdolność do samoobrony.

[habitus]

Mity o przemocy






Nie ujawnia się tajemnic rodzinnych
Prawda czy nieprawda?

NIEPRAWDA

Przemoc nie skończy się sama.
Pierwszym krokiem do jej przerwania
jest przełamanie izolacji i milczenia


Nikt nie powinien wtrącać się
w prywatne sprawy rodziny.
Prawda czy nieprawda?

NIEPRAWDA

Przemoc w rodzinie jest przestępstwem.
Każdy ma prawo zapobiec przestępstwu.


Jeśli kobieta jest bita, to znaczy, że na to zasługuje.
Prawda czy nieprawda?

NIEPRAWDA

Nikt nie ma prawa bić i poniżać kogokolwiek
bez względu na to co zrobił

[habitus]

Przemoc jest wtedy
gdy są widoczne ślady pobicia.
Prawda czy nieprawda?

NIEPRAWDA

Nie trzeba mieć siniaków i złamanych kości,
aby być ofiarą przemocy domowej.
Poniżanie i obelgi bolą tak samo jak bicie.

[Gość: a]

dokladnie...

[habitus]

Czy doznajesz przemocy w rodzinie?

CZY ZDARZA SIĘ, ŻE KTOŚ BLISKI:

* traktuje Cię w sposób, który Cię rani ?
* obrzuca Cię obelgami, wyzwiskami ?
* zmusza Cię do robienia rzeczy, które Cię poniżają ?
* popycha Cię, policzkuje, uderza, szarpie ?
* nie pozwala Ci widywać się z przyjaciółmi i rodziną ?
* grozi, że Cię zabije lub zrani ?
* niszczy Twoją własność ?
* mówi ci, że wie, co jest słuszne dla ciebie?
* ośmiesza lub obraża ludzi, których lubisz i cenisz?
* stale krytykuje Twoją osobę (poglądy, uczucia, pochodzenie, wykształcenie)?
* mówi ci, że jesteś głupia, że do niczego się nie nadajesz?
* nie pozwala ci widywać się i rozmawiać z przyjaciółmi, rodziną?
* dusił, kopał, obezwładniał, wykręcał ręce?
xxxxxxxxxxxx
* groził ci, że cię zabije lub dotkliwie zrani?
* obwinia cię za swoje agresywne zachowanie, mówi ci, że wszystkiemu ty
jesteś winna?
xxxxxxxxxxxx
* straszył cię, że pobije twoich przyjaciół, jeśli będą próbowali ci pomóc?
* zabiera ci pieniądze, każe o nie prosić lub po prostu nie chce ich dawać?
* zachowuje się wobec dzieci w sposób budzący Twój sprzeciw?
* grozi, że zabierze ci wszystko (dzieci, pieniądze, dom), jeśli nie
będziesz mu posłuszna?
* przeprasza cię, rozpieszcza prezentami po tym, jak cię pobił?
* Czy czujesz się nieswojo, gdy dochodzi do spotkania z twoimi przyjaciółmi
w obecności tej osoby?
xxxxxxxxxxxxxxxx

Jeśli choć na jedno pytanie odpowiedziałaś twierdząco, istnieje duże
prawdopodobieństwo, że doznajesz przemocy w rodzinie. Zastanów się, czy czujesz
się bezpieczna w swoim domu. Spróbuj porozmawiać z kimś zaufanym, o tym co się
dzieje w Twoim związku.


Wykasowałam zachowania agresywne związane z biciem. Ale i tak w spisie są
wszystkie opisywane przez Was okoliczności. To przemoc!

[Gość: iksinska]

Oj Grażko jak ja cię rozumię,niestety .Pozdrawiam!Nie daj się!

[rumiankowa]

> zawsze mnie chwali do ludzi

Wiesz, ona pewnie nie tyle "cię chwali", co SIE CHWALI jak to dobrze corke
wychowala.. przkyre to wiem.
Przydalyby Wam sie jakies jasne zasady kontaktowania, np trzeba bronic prawa do
intymnosci we wlasnym domu i nie pozwalac, by ktokolwiek zwalal sie bez
zapowiedzi - tak sie nie robi (no chyba, ze gospodarze wyraznie zaznaczaja, ze
to jest w porzadku). Nie daj sie zjesc.

[Gość: greta]

za swiadoma jesteś aby odpuścić przyszłość, moja też nie spała z powodu
ciemnych kafelk , dosłownie. Ale teraz jej mówie że jak zaraz nie
przestanie......... to sobie wyjde, odłoże słuchawke... ,i robie to .Teraz już
coraz żadziej , bo to jednak podziałalo. I naprawdę uwierz nic się nie stanie ,
komletnie nic złego ...a Twoja przyszłośc to przecież cała skala nowych
przeżyć w której nie ma teojej szamoczącej się mamusi

[Gość: pysienka]

moja babcia jest taka sama. nie mam z nia kontaktu a ona nawet nie wie czemu.
zawsze mialam za grube lydki, zbyt bylam podobna do rodziny mamy, za duzo
jadlam, za duzo mialam kolezanek, za krotkie wlosy...

[scylla]

dlaczego z nią nie porozmawiasz?
dlaczego pozwalasz się jej wtrącać w Twoje życie?
po co walczysz o jej akceptacje?
skoro wiesz że Cie niszczy, dlaczego na to pozwalasz?

Ty wybierasz, więc skoro Cię niszczy, to Ty tego chcesz, więc
powinnaś być szcześliwa:)

[Gość: Anna]

Fajnie że o tym piszesz.Fakt że to rozumiesz to bardzo,bardzo wiele...NIe
pożucaj jej,obie będziecie nieszczęśliwe!ale jak najszybciej ustal granice!!to
nie łatwe!!ale musi się udać!!Popracuj nad niezależnością.Musi Ci się udać!!
inaczej będzie tylko gorzej.Pozdrawiam.

[Gość: Darkuss]

O to właśnie chodzi, że z tą kobięta nie da sie porozmawiać !!! Osoba, która
musi mieć zawsze swoje na wierzchu nie przyjmuje słów krytyki. Jeśli by
porozmawiała ze swoją matką na ww temat, to matka znów by się obraziła i
wyzwała od "wyrodnych cór" !!! Widzę, że nie bardzo rozumiesz istoty rzeczy.
Pozdrawiam i proponuje się cieszyć z tego, że nie rozumiesz tej tragedii.

to nie matka Cie niszczy

[Gość: gf]

tylko Ty sama. Co Ci tak na niej zalezy? Nie mowie, ze kontakty nalezy zrywac,
ale po diabla informowac o ciazy? Bedzie widoczna, to sie podzielisz. Teraz to
jest tylko Wasza sprawa - Twoja, meza, dziecka. Jesli naprawde nie chcesz
niechetnej reakcji, to nie dziel sie calym zyciem z nia. Nie zmienisz jej, to
pewne. Wiec jesli Ci przeszkadza zyc, to sie nieco odsun - nie staniesz sie od
tego wyrodna corka, zapewniam. Zwolnij moze troche miejsca dla innych ludzi -
nie tylko dla meza i dzieciaka. Potrafisz w ogole nawiazywac bliskie relacje z
ludzmi, ktorzy nie sa Twoja rodzina?

Moze ja tez raz i drugi skrytykuj...napewno i wlosy i zaslony ma do kitu ;)

[Gość: parabola]

weź to tego dystans...wytłumacz sobie że taka jest i już i to ciebie nie
dotyczy!Olewaj krytykę, nie bierz jej do serca.

Albo jej wywal prosto w twarz żeby się zmienił jej stosunek do Ciebie bo masz
zdość jej ciągłego krytycyzmu względem ciebie!

[paco_lopez]

W stosunku do ludzi, którzy zachowuja sie jak postaci serialowe stosuje jedna
zasadę:

Przyglądam im się, czasem nawet ide dalej i robie to, co wiem ze wzbudzi ich
krytykę, właśnie po to by jeszcze lepiej im sie poprzyglądać.

Tobie radze też, zebyś z zainteresowaniem poprzygladała sie swojej mamie.

[Gość: tumoi]

Od kiedy przestałam myśleć "co powie mama?" jestem wolnym człowiekiem.
Zrozumiałam, że dorosły człowiek może żyć bez pełnej akceptacji własnych
rodziców i teraz mi "lotto" co matka myśli. I co dziwniejsze od kiedy
przestałam się przejmować jej zdaniem i humorami ona zrobiła się znacznie
znośniejsza.

[julianna2]

jak tego dokonałaś i jak długo to trwało czy ktos ci pomógł

A masz odwage?

[Gość: ryb]

Nie pokazuj ze ci zalezy. A zreszta, rzuc jej taki tekst: wiesz kochana mamusiu,
martwie sie o ciebie. odkad pamietam, zawsze masz cos do mnie. Myslalam ze to po
prostu matczyna milosc ale teraz jak sama jestem matka, doszlam do wniosku ze
potrzebujesz pomocy psychologa. Chcesz, moge z toba pojsc. O, tu jest adres,
zaplace...
Wscieknie sie rowno, nie bedzie z Toba dluuugo rozmawiala, wszystkim nagada
dookola ze wariatke z niej robisz (kto wie, moze ktos sie z Toba zgodzi?), ale
pomysli...i w przyszlosci moze zacznie traktowac Cie inaczej. Postaw sie.

[Gość: una]

Też zawsze byłam ta gorsza, brzydsza, mniej kochana. Dręczyło mnie to przez
długi czs, ale nigdy nie walczyłam o miłość i akceptację. To mnie chyba
uratowało. Jetem wolna. A moja matka... cóz jest moją koleżanką, nawet dobrą
ale bez specjalnych więzi emocjonalnych z obu stron. I chyba nam obu z tym
dobrze.

[...]

[komandos-57]

Wiadomość została usunięta ze względu na złamanie prawa lub regulaminu.

[zalozylam_nowe]

jak sie czlowiek bierze za pastisz, to byloby fajnie, gdyby sie najpierw
zastanowil, czy podola :)

[...]

[komandos-57]

Wiadomość została usunięta ze względu na złamanie prawa lub regulaminu.

Twoja matka cię kocha

[xv123]

Twoja matka nie ma nikogo oprócz ciebie i boi się że ciebie utraci bo wyczuwa
że masz do niej pretensje ale ona nie wie jakie bo człowiek jest ślepy na
własne wady. Dlatego stale musisz jej mówić co cię rani w jej sposobie
odnoszenia do ciebie, z czasem nauczy się odnosić się do ciebie łagodniej a
nie oczekuj natychmiastowej poprawy bo trudno jej się będzie zmienić bo nasze
wady i słabości wloką się za nami latami, coś w sobie poprawimy ale nie
wszystko. Spróbuj ją dobrze zrozumieć, jednego bądź pewna obie jesteście ze
sobą silnie związane emocjonalnie i jest to miłość. Ale czasem kogoś naprawdę
kochamy ale jesteśmy dokuczliwi całkiem nieświadomie i niechcący.

[Gość: witch-witch]

Z burzliwych relacji jest trudno sie uwolnic, ale z tego co opisujesz to twoja
matka jest jak takie male dziecko, a ty jestes osoba dorosla, choc pozornie
wszystko wyglada na odwrot. Zadna normalna dojrzala kobieta i matka nie miesza
sie w zycie swoich doroslych dzieci.Musisz sama zdecydowac na ile osoba twojej
matki jest w twoim zyciu wazna. Sa osoby i ludzie, ktorzy wysylaja kartke z
zyczeniam raz na 10 lat do matki i tez sa ludzmi szczesliwymi.Uwazam ze
powinnas kontakty z nia dokladnie zaplanowac. Poza tym trzeba miec w sobie duzo
charakteru aby umiec stawiac sprawe na swoim. Jestes dorosla osoba i ty
stawiasz granice twojej matce a nie ona tobie.Z tego co piszesz to twoja matka
jest bardzo niepowazna i wrecz glupia. Zastanow sie czy warto o niej myslec,
jezeli cos nie funkcjonuje miedzy ludzmi to zawsze to oznacza, ze to nie sa
ludzie dla nas i nie wazne jest pokrewienstwo.

[jukona]

nie ma tego czegos miedzy wami,nie ma relacjii matka i corka,nigdy chyba raczej
nie bedzie,nie warto sie przejmowac,raczej trzeba popatrzec w kierunku meza
dzieci,bardziej z mama na dystans,sama wiem po sobie,im bardziej jestem daleko
tym lepiej,czasem lepiej sie przysunac do ludzi ktorzy sa dla nas zyczliwi niz
do wlasnej matki;)) to takie moje krotkie zdanie na ten temat

to jest problem który można leczyć!

[tamara_t]

Obawiam się, że - na moje oko- trochę już po ptakach. Takie matki to wbrew
pozorom nie jest rzadkość. Ja kończąc średnią szkołę, wyjeżdżając na studia
postanowiłam ODCIĄĆ się od matki. Poszłam do pracy, przestałam dzwonić.
Przestałam pytać co sądzi o tym czy tamtym, przestałam dbać o to żeby chwaliła.
W nosie to miałam. Od tamtej pory nie mam problemów tego typu. Kidy mieszkałam z
kimś a mama przyjeżdżała na obiad, lub na dłużej i próbowała coś komentować,
zmieniać po swojemu - wystarczyło że rzuciłam odpowiednie spojrzenie (za
pierwszym razem zwerbalizowane - "Mamo, ja wiem, że wiele rzeczy robię inaczej
niż ty, ale jestem dorosła, samodzielna i nie możesz już o mnie decydować. Jeśli
nie podoba ci się tutaj, albo ooś ci przeszkadza - nie musisz tu być.". To była
brutalna lekcja, ale teraz nie mam ani sondujących telefonów, ani kontrolnych
wizyt, żadnego komentowania, zrzędzenia i krytykowania.

Może nie jest za póxno na taki krok - bo jak znam życie - porozmawiać z mamą na
ten temat raczej nie dasz rady- podejrzewam że skończyłoby się to dziką awanturą
i cichymi dniami? Ale może na terapię wstrząsową nie jest jeszcze za późno.
Jeśli jest - są w szpitalach psychiatrycznych specjalne (dla pracujących i z
rodzinami) wieczorowe i kilkudniowe dzienne (jeśli chciałabyś się zupełnie
odseparować) spotkania, sesje, terapie - nie wiem jak nazwać - dla osób
wychowanych przez dominujące matki. To nie jest problem odosobniony i są ludzie
którzy potrafią pomóc. I nie ma się czego wstydzić - to nie Ty tu popełniłaś błąd.
Pamiętaj że jesteś jeszcze młoda i możesz skazać swoje dzieci na ten sam los.
Zastanów się nad TYM poważnie - jakie chcesz mieć w przyszłości relacje ze
swoimi dziećmi. Może te przemyslenia pomogą Ci podjąć decyzję..

[agmfan]

w tym tygodniu zaczelam psychoterapie.i chociaz caly czas sie jeszcze przed nia
bronie, jestem szczesliwa,ze znalazlam pomoc i zrozumienie.a jeden z mioich
problemow to matka ,ktora zawsze mnie krytykuje i czuje sie przez nia
niekochana.mogla bys sprobowac.to naprawde ci pomoze.sproboj ze wzgledu na
dzieci ,ktorychkrzywdzisz.

[oldbay]

agmfan napisz prosze (maila jak możesz) czy ta psychoterapia coś daje.. Ja mam
podobny problem. Jestem na skraju kompletnego załamania, już sobie z tym nie
radzę i nie wiem, co dalej robić, jak z tym żyć... Zastanawiam się nad pójściem
do psychologa czy psychiatry, nie wiem... Trochę się wstydzę bo od zawsze
wpajano mi, że pójście do obcego człowieka i opowiadanie mu o rodzinnych
sprawach to kalanie własnego gniazda. Ale ja już nie mam sił... Myślę o takich
rzeczach, że sama się siebie zaczynam bać!
-
oldbay

do OLDBAY

[Gość: kiks]

z tym kalaniem gniazda to troche nietak, tzn. nie maja racji osoby ktore
krytykuja opowiadanie psychologom o problemach domowych. Opowiadanie o tego
rodzaju sprawach PRZYPADKOWYM obcym (np. sasiadom) byloby rzeczywiscie podle,
bo one przeciez znaja osoby zainteresowane (albo moga je poznac). Natomiast
psycholog zawodowo jest uprawniony jakby do wysluchiwania cudzych brudow, to
jego praca. I dlatego jest zasada, ze terapeuta nie powinien miec kontaktu poza
terapia z pacjentem i jego otoczeniem. Przeciez fakt, ze np. ja opowiadam
jakiemus terapeucie "jaka to ta moja mama jest straszna", zupelnie tej mamie
nie szkodzi, ona tego terapeuty nigdy nie zobaczy ani on jej. Troche to tak jak
ksiedzu na spowiedzi, jesli ta mama jest wierzaca, to ja to porownanie powinno
uspokoic. A jesli nadal ktos ma wyrzuty sumienia, ze kala gniazdo itp., to
niech pomysli, ze to, co sie mowi u psychologa czy psychiatry, to tak naprawde
wsztsko sie mowi o sobie. Nawetr jesli uzywa sie sformulowan "a moja mama
to..." to i tak jest to mowa o swoich wlasnych problemach, swojej wizji sprawy
itp. Przeciez psycholog jako zawodowiec wie, ze to co slyszy jest skrajnie
subiektywne

Pzdr

To Twoje życie.

[kamfora]

Myślę, że za bardzo się starasz udowodnić mamie/sobie/światu,
że potrafisz być perfekcyjna. No a czy Ty naprawdę musisz być perfekcyjna?
Czy musisz sobie/komukolwiek udowadniać, że to nie Twoja wina, gdy
cokolwiek nie podoba się otoczeniu? Każdy ma prawo popełniać błędy, Ty również.
Zacznij Ty się wreszcie do siebie uśmiechać :-))))

[mskaiq]

Mysle ze Twoja Matka ma wiele problemow ze Soba. Ona Cie kocha tyle ze nie
rozumie ze w ten sposob dziala przeciwko Tobie, Ona uwaza ze to jedyna droga.
Ty wiesz ze to co robi jest zle, mozesz pomoc Jej to zrozumiec.
Te wartosci ktore Ona uwaza za sluszne najprawdopodobniej zostaly Jej
przekazane, byc moze przez Jej Matke.
Dotad dopoki nie zrozumie ze jej podejscie jest zle bardzo malo mozna zrobic.
Ty mozesz to zmienic, wymaga to duzej cierpliwosci i tlumaczenia. Musisz
rowniez byc przygotowana na to ze w czasie takich rozmow bedzie bardzo zla i
jeszcze trudniejsza niz jest obecnie.
Jesli zdecydujesz sie i wytrwasz bedziesz miala Matke o ktorej zawsze marzylas.

Niszczysz siebie sama

[psychoguru]

julianna2 napisała:

> Dziś idiotka zadzwoniłam, ona nie chce rozmawiać - ja mam dół i
> wrzeszczę na dzieciaki. Jestem chora? Stara głupia baba, kompletne zero po
> trzydziestce. Wrak.
> Napiszcie coś miłego i pomocnego...

Niestety nie da sie napisac nic miłego. Jest bardzo prawdopodobne ze to matka
jest zrodlem twoich problemow ale TERAZ wina jest po twojej stronie. Dlatego ze
powinnas juz byc w pelni dojrzala i zdolna do wyzwolenia z trujacej zaleznosci
w ktorej to TY niszczysz SIEBIE.

Jak to zrobic? Punkt pierwszy to ograniczyc kontakt z matka. Po co dzwonisz
do matki? To jest dowod jak bardzo jestes uwiklana w ta zaleznosc.

Czyli w twoim przypadku terapia polega na tym zeby wyzwolic sie z checi
kontaktowania z matka JAKO PIERWSZA. To moze byc bardzo trudne i moze w tobie
wyzwalac ogromne poczucie winy ale wlasnie na tym polega twoj chorobliwy
problem. Trzeba przerwac ten odruch.

Oczywiscie jesli matka bedzie sie kontaktowala z toba jako pierwsza to bedziesz
traktowala ja normalnie ALE musisz sie starac by kontakty te byly stopniowo
coraz rzadsze i krotsze (jestes zajeta, nie masz czasu itp.). To bedzie
wyzwalalo w tobie jeszcze silniejsze poczucie winy, szczegolnie jesli matka
bedzie narzekala. Ale po pewnym czasie ograniczenie kontaktow do np. kilku razy
w miesiacu powinno dac dobre efekty.

[ettrich]

sadzę,że problem nie polega na częstotliwości kontaktów
tylko na tym, iż julianna nie czuję się istotą niezależną,
autonomiczną.

[mr_lucky]

psychoguru napisała:

>ale TERAZ wina jest po twojej stronie. Dlatego ze powinnas juz byc w pelni
>dojrzala i zdolna do wyzwolenia z trujacej zaleznosci w ktorej to TY niszczysz
>SIEBIE.

Tych spraw nie powinno się rozpatrywać w kategoriach winy. Obciążanie autorki
postu kolejną winą jest błędem. Należy się właśnie wyzwalać z poczucia winy, bo
jest go tutaj za wiele, z tego powodu cierpi Julianna, być może poczucie winy
ma również jej matka. Jej zachowanie może z tego wynikać.

Nie jest dobrym pomysłem stopniowe zrywanie kontaktu, które proponujesz. To
będzie wpędzać Juliannę w poczucie winy, że porzuca na starość swoich rodziców.
Należy raczej nauczyć się inaczej rozmawiać z matką, nie składać jej raportów
ze swojego życia, nie dzielić się każdą myślą, mieć bogate życie poza rodziną,
duży krąg znajomych i przyjaciół, skupić się na dzieciach i mężu. To co robi w
życiu jest dobre i nie musi się matce z tego tłumaczyć.:)

[procesor]

mr_lucky napisał:
> Należy raczej nauczyć się inaczej rozmawiać z matką, nie składać jej raportów
> ze swojego życia, nie dzielić się każdą myślą, mieć bogate życie poza
> rodziną, duży krąg znajomych i przyjaciół, skupić się na dzieciach i mężu. To
> co robi w życiu jest dobre i nie musi się matce z tego tłumaczyć.:)

Zeby mogła do tego dojrzeć i tego sie nauczyć - musi na jakiś czas sie
odseparowac od matki. Wiesz wypompowywanie wody z zalanego mieszkania należy
zacząć od zakrecenia kranu z którego woda zalała to mieszkanie..

Julianna musi sobie uświadomić że ma poczucie winy, dlaczego ma poczucie winy -
i dlaczego NIE POWINNA go mieć. Przyda sie jej pomoc, ktoś kto będzie ją
umacniała w poczuciu że jest dorosła i mądra i nie musi sie bać - tak! bać!
matki. MOże być to mąż lub przyjaciółka.

[mr_lucky]

Piękna metafora. Masz rację, kran trzeba na jakiś czas zakręcić i mieszkanie
osuszyć. Ten wątek interesuje mnie, bo jestem mężem żony, który ma podobny
problem. Czasem przysłuchuję się jej rozmowom telefonicznym, jak się pięknie
podkłada matce. Nie wyrwę jej jednak słuchawki, rozmawiamy o tym potem. Moje
stosunki z teściową są lepsze niż żony z własną matka, mam po prostu do niej
większy dystans i spokój. Starsze osoby są niestety mało reformowalne, nie
zmienią nagle tego co robiły przez całe długie życie. Dobre jest obracanie
pewnych sytuacji w żart, nie branie wszystkiego ze śmiertelną powagą,
stwarzanie miłego klimatu, nie grzebanie się w przeszłości. Ciekawy jestem
jakie są stosunki Julianny z ojcem? Pozdrawiam serdecznie:)

[Gość: gocha]

a gdybys tak mame do siebie zaprosila pod nieobecnosc domownikow i zostawila ja
sama wlasnie z tym watkiem? .... ty poczekaj na nia w drugim pokoju ...

Uch, wy nędzne farfoły...

[owsiwujek]

Gość portalu: gocha napisał(a):

> a gdybys tak mame do siebie zaprosila pod nieobecnosc domownikow i zostawila
ja sama wlasnie z tym watkiem? .... ty poczekaj na nia w drugim pokoju ...

...wówczas by matka napisała, że ma wyrodną córkę, a wy byście się na ten
czarci pomiot rzuciły, z tą waszą pępowiną.... i izolacją.
Nic, nie pomoże już... na wasz gnój....., a wszystko to..., przez puste
cipy....., tratatata..ratatata... bum

[Gość: kasso]

Wiecie co
to wspaniale ze trafilam na to forum. To co tu opisaliscie to pryszcz w
porownaniu do tego co ja przezywalam z moja matka. Absolutny brak akceptacji i
zainteresowania od 5 roku zycia wiedzialam ze tylko przeze mnie nie zrobila
doktoratu i meczy sie z moim ojciem. Wiedzialam o jej skrobankach i nienawisci
do meza i o tym jak bardzo jest nieszczesliwa i poswiecajaca sie dla nas.
Wiecznie chora - rak macicy ktory wracal co chwila przez 15 lat, ale jakos
zawsze jak szla juz do szpitala to znikal. Bylam kolo 30 jak wreszcie trafilam
do psychologa. Wczesniej nie chodzilam, bo mama zawsze mowila ze moze to
bardziej zaszkodzic niz pomoc. Teraz juz wiem dlaczego tak mowila. Juz na
pierwszym spotkaniu cos we mnie peklo, zaczelam opowiadac jak mnie bila razem z
ojcem, a potem mowila ze to lepiej jak ona bije bo ojciec jest silniejszy i
mnie zabije. Jak nigdy nie obronila mnie przed jego atakami furii, jak plakalam
jako 7 letnie dziecko skopana przez ojca wpychala mnie do pokoju i zamykala
drzwi i zawsze miala do mnie pretensje ze krzycze i placze jak mnie bija.
Mowila zamknij ryj. Jak doroslam kupowalam jej cuchy, zaslony do domu malowalam
sciany, zabieralam do restauracji bo nigdy nic nie miala i taka biedna. Po
wizycie u psychologa poszlam do matki i mowie musisz sie leczyc jestes DDA
bylo tak i tak - powiedzialam jej o biciu itp. Wtedy dopiero sie zaczelo naszla
moja psycholog chciala ja bic (nie zartuje) zaczela nachodzic mnie wolac ze ja
juz sie nie licze teraz ona jest wazna i jak smiem sie nia nie zajmowac.
Za punkt honoru postawila udowodnienie calemu swiatu ze jestem shizofreniczka
bo przeciez nikt mnie nigdy nie bil. Wydzwaniala do mojego meza pytajac sie o
symptomy mojej choroby, wydzwaniala do moich znajomych przekonujac ich ze
zwariowalam albo naleze do sekty. Moja pani psycholog tez zostala oskarzona o
sekciarstwo, a to starsza osoba i bylo mi glupio. Do mnie pisala listy ze moj
maz jest zlodziejem i nastawia mnie przeciwko rodzinie. Juz nie rozpisujac sie
skonczylo sie to tak, ze wyprowadzilismy sie z mieszkania tracac 30 tys. ktore
tam wpakowalismy w jego urzadzenie. Bo rodzice obiecali nam go przepisac a
potem zmienili zdanie i wywalili nas w 3 dni. Ojciec zadzwonil do mojego meza i
kazal mu wypie..c cytuje. Teraz moi rodzice nie znaja mojego miejsca
zamieszkania ani tel. od 2 lat ich nie widzialam. Jestem w 8 miesiacu ciazy. W
zeszlym tygodniu zadzwonilam zobaczyc czy cos sie zmienilo czy jakos chca
popracowac nad stosunkami i zobaczyc wnuka
co uslyszalam. Uslyszlam ze jestem zlodziejem i swinia ze nie pamietalam o
urodzinach mamusi, nikt nie zapytal mnie sie o samopoczucie ani o dziecko.
Powiem wam tylko badzcie lepszymi matkami niz nasze matki i jak sie da nie
zwlekajcie z wizyta u psychologa, to naprawde pomaga. Mam szczesliwy dom,
kochanego meza, zyjemy sobie spokojnie a to ze wlasna matka zachowuje sie tak
coz jaj wybor. Pozdrawiam

[oldbay]

Jak dobrze wiedzieć że ktoś miał podobny problem i że mu się udało :)
Jak dobrze, że ten problem w ogóle został poruszony.

Nie mogę się przełamać i iść do psychologa. Matka mówiła mi całe życie to samo
co tobie. Że to nie pomoże, że narobię wstydu jej i całej rodzinie.

-
oldbay

[habitus]

oldbay napisała:

> Nie mogę się przełamać i iść do psychologa. Matka mówiła mi całe życie to samo
> co tobie. Że to nie pomoże, że narobię wstydu jej i całej rodzinie.
Jakiego wstydu? Czy rodzina z matką na czele będzie cię odprowadzała na terapię?
Matka podświadomie się obawia, że opowieści o Twoim dzieciństwie osobie
bezstronnej bardzo jej (matce) zaszkodzą. Mogłabyś przejrzeć na oczy i pomyśleć,
że jest ona zwykłą stosującą przemoc psychiczną psychopatką, a nie (jak woli
sama o sobie myśleć) osobą, która wprawdzie surowo ale sprawiedliwie wychowuje
swoje dziecko (że dorosłe - po prostu nie zauważyła). Koniecznie idź do
psychologa. Najlepiej do kogoś, kto zajmuje się ofiarami przemocy domowej.
Przemoc psychiczna nie różni się od fizycznej. Nie ma wprawdzie siniaków, ale
jest syndrom wyuczonej bezradności, jest zdalne sterowanie poczuciem winy, jest
obarczanie Ciebie winą za to, że ona lubi się znęcać. Nie lubi siebie i chce,
żebyś ty nie miała lepiej od niej. I udało się jej - ty też siebie nie lubisz. W
dodatku jest po babsku zazdrosna. Przestań, są specjaliści, wszyscy odetchną
nawet matka. Jesteście obie w takich koleinach że tylko terapia coś pomóc może.
Teraz wygląda na to, że nawet śmierć matki niewiele by zmieniła. Zwróć się o
pomoc i nie powtarzaj bzdur asekuranckich swojej matki. Pozdrawiam.

[oldbay]

Dzięki.
Psychoterapia to chyba rzeczywiście jedyna deska ratunku jaka mi pozostała.
-
oldbay

[Gość: podobna]

nie zwlekaj z wizytą u psychologa. nie ma sięczego wstydzić, znajdziesz pomoc i
życzliwą uwagę. i wyplączesz się. tak jak ja się wyplątałam. powodzenia.

[Gość: czarnaOwca]

Mialam podobna batalie z mama. Bylam starsza corka , podobna do ojca. Rodzice
sie rozwiedli. To moje podobienstwo stalo sie dla mnie przeklenstwem. Mama
ciagle mi dokuczala tekastami w stylu , ze jestem coreczka tatusia, ze jak mi
zle to mam sie wynosic do niego i jego drugiej zony ("drugiej mamusi"), zamiast
mego wlasnego imienia zwracala sie do mnie imieniem mego ojca, robila mi
przykrosci przy rodzinie, nasmiewala sie ze mnie. I tak nie dosc ,ze ojca nie
mialam, to matka tez mi jakos nie pomagala. Od 7 roku zycia wiedzialam ,ze
musze sie uczyc i dostac na studia, bo jest to jedyna forma ucieczki i od niej
i tej chorej sytuacji. Wielokrotnie wyciagala do mnie i mojej siostry rece.
Robila to do czasu , gdy jej wykrzyczalam ,ze jak mnie jeszcze raz dotknie, to
pojde z tym do prokuratora.... Wkurzylo ja to, ale juz mnie nie tykala,
natomiast uzywala soebie na mojej siostrze. Przed rodzina zawsze to my bylysmy
zle, a ona ta pokrzywdzona. Rozumialam ,ze nie mam tak naprawde nikogo i moge
polegac tylko na sobie. W klasie maturalnej mialam juz takie kryzyzsy ,ze
myslalam ,ze albo jej cos zrobie , albo sobie. Straszne!! Odpoczelam na
studiach i sie dowartosciowalam, dopiero wowczas -po wyjezdzie- tak naprawde
poznalam siebie.
Ale mimo odleglosci dalej sie klocilysmy. Doszlo do tego , ze po studiach
musialam wrocic do rodzinnego domu i znow zaczela mnie z nigo wyrzucac. No i
pewnego razu wyszlam jak stalam i juz nie wrocilam.Wynajelam mieszkanie. Nie
rozmawialam z nia ponad 2 lata.
I gdyby nie przypadkowe spotkanie na ulicy dalej by tak bylo. Teraz niby jest
ok, bo jest na dystans. Jestem niezalezna i musiala to zrozumiec. A jesli nie
rozumie nawet to ja sie tym nie przejmuja , wszak mam swoje zycie.
Trzeba byc silnym i egoista, myslec by Tobie bylo dobrze, bo jak tobie bedzie
to i twojej rodzinie tez.

do oldbay

[agra1]

oldbay napisała:
Nie mogę się przełamać i iść do psychologa. Matka mówiła mi całe życie to samo
> co tobie. Że to nie pomoże, że narobię wstydu jej i całej rodzinie.

Nieprawda. Pomoże, już sam fakt, że przestajesz kisic w sobie to, co cie
gryzie, pomaga. Poza tym, w wypowiedzi mamy widać, że bardziej interesuje ją
kwestia narobienia wstydu... Psycholog nie jest naczelną miejską pleciugą,
obowiązuje go tajemnica zawodowa, nie będzie stykał się z Twoją mamą, i przede
wszystkim, nie słucha ciebie z niezdrowej ciekawości, tylko po to, zeby Ci
pomóc. Może pomóc Ci zobaczyć pewne mechanizmy w waszych wzajemnych relaCJAch,
które powodują, że ranicie się coraz bardziej. Może pokazać Ci, jak się z tego
wyplątać.
Wiem co mówię, sama jestem psychologiem, przeszłam terapię a teraz leczę
depresję i wiem, że mi to pomogło. Nie od razu, bo to nie działa natychmiast,
ale nauczyłam się kilku bardzo ważnych dla mnie i mojego związku rzeczy.
Naprawdę warto - i nie daj się powstrzymać, to żaden wstyd, tak jak pójście do
lekarza z zapaleniem płuc. O zdrowie należy dbać, więc czemu zaniedbywać swój
stan psychiczny? Nawet jeśli psycholog powie, ze masz depresję i warto by
wybrać się do psychiatry, który może przepisać leczenie farmakologiczne, nie
jest to żadna ujma na honorze.

Wierzę, że znajdziesz w sobie dość determinacji, żeby nie dać się stłamsić i
skontaktujesz się z psychologiem. Dla dobra twojego, twojej rodziny, dzieci...
Trzymam kciuki
agra

[kardiolog]

agra1,
wiele slow otuchy dla julianny2. Ciesza takie listy jak Twoj oraz innych
uczestnikow.

Pozwol jednak na drobna uwage. Byc moze tam, gdzie Ty pracujesz obowiazuja inne
zasady wspolpracy lekarzy. Mnie znany jest inny model tj roztoczenie calkowitej
opieki nad pacjentem .Z chwila podjecia sie przez psychologa prowadzenia
terapii staje sie on calkowicie odpowiedzialny za calokszatlt lecznia oraz za
pacjenta. Czescia terapii sa rowniez spotkania z psychiatra, ktory spelnia inna
role. Dodatkowo, psycholog moze skierowac pacjentke na spotkania terapeutyczne
w grupach, ale tylko wtedy, gdy jest juz gotowa i moze pomagac innym. Z chwila,
gdy pacjentka bedzie w stanie wesprzec grupe rozpoczyna sie
okres "rekonwalescencji", ktorego efekt wzmacniany jest na rownoleglej terapii
z psychiatra i z psychologiem.
Byc moze te informacje przydadza sie rowniez juliannie2.

Wiem dobrze jak wygladaja takie spotkania, choc nigdy nie bylem pacjentem.

kardiolog

[rumiankowa]

> Nie mogę się przełamać i iść do psychologa. Matka mówiła mi całe życie to
samo
> co tobie. Że to nie pomoże, że narobię wstydu jej i całej rodzinie.
>

Wiesz to brzmi mniej wiecej tak: jestem chorobilwie uzalezniona od matki i
powinnam porozmawiac z psychologiem, ale tego nie zrobie, bo.. co mamusia na to
powie..?

[Gość: Kasso]

Nie wierz w to. Psycholog ci pomoze. Pomozesz sobie nie ma co zwlekac.
toksyczne rodzinty charakteryzuja sie tym ze wszyscy z zewnatrz to zagrozenie.
Boja sie zeby ich plugastwa nie wyszly na swiatlo dzienne

[Gość: smutas]

te rady są bardzo cenne,
także dla innych osób........ja też się mamy boje, tego jak bardzo jestem
przywiązana gdy jest taka poczciwa i dobra i anioł
i jej drugiej twarzy.....
ale wiem że żeby sobie pomóc - musze się od niej odseparować na jakiś czas, a
potem przestać jej mówić , raportować swoje życie- to najlepszy sposób.
Na jej naciski reagować niedefensywnie, chociaż to bardzo
trudne,,,,,najczęściej naprostszą reakcją na atak , najnaturalniejszą jest
złość - która również jest kontratakiem , i jest to złe reagowanie.

[Gość: X11]

jesteś samodzielna - po co się z nią spotykasz. tylko nie daj się nabrać na matczyną miłość, jeśli podejmiesz zdecydowane kroki. ja miałem to samo i odizolowałem się od rodziców - dopuszczm ich na tyle na ile to dla mnie bezpieczne. pozdrawiam!

[malena-bb]

Tak się jakoś utarło w naszej świadomości, że rodzice nie rozumieja dzieci są
toksyczni,nadopiekunczy itp. Nie rozumiem dlaczego nie mialoby byc
odwrotnie ,żeby dzieci te uwazajace sie juz za dorosłe, staraly sie choc troche
zrozumiec rodziców, oni równiez maja do tego prawo.Trudno jest byc rodzicem w
naszych obłudnych,zdemoralizowanych czasach. Obliczono ze rodzice maja jedynie
wpływ na wychowanie swojego dziecka w 20%,zwłaszcza teraz gdzie
uczciwośc,dobroć,szacunek dla pewnych wartosci graniczy z głupota.Zrozumieć
drugiego człowieka,swoja własna matkę mozna tylko sercem.

[rrhadane]

Co za pomysł? Jeśli matka traktowała dziecko z szacunkiem i zrozumieniem, moze
tego od niego oczekiwać. Inaczej - skad by miało to umieć? U nas NORMĄ jest
traktowanie dzieci bez szacunku, wydawanie poleceń i oczekiwanie
podporządkowania sie - a nie próba zrozumienia. potem sie dziwimy, ze jak
dorastają, nie chcą z nami gadać. Dzieci sie straszy, dzieci się upokarza,
dzieci się karze, w najlepszym razie - kontroluje. A ja zamiast kontrolowania
proponowałabym autentyczne zainteresowanie, troskę, zyczliwość i szacunek. I
tyle.

[Gość: UZALEŻNIONA]

Marlenka bb, skąd ten pomysł że rodziców się nie docenia, chodzi o to że ich
się docenia, i liczy się z nimi
- ale uzależnienie to jest odrębna sprawa i podobno działa destrukcyjnie w dwie
strony.
Marlenka bb, ja bym na swoją mame złego słowa nie dała powiedzieć,,,,jednak ta
sytuacja mnie męczy, czy gdybym nie kochała i ufała tak mocno, płakałabym
przez nią - gdy mówi mi przykre rzeczy.
Chodzi i o szacunke i umiejętność zdrowych relacji, nie obwinianie
kogokolwiek, przecież nauczono mnie wiele dobrych rzeczy, i to głowie matka
- bo dla ojców to szkoda słów....oni to w większości sami wymagają opieki i to
jest znakiem naszych dzisiejszych czasów....spychanie większości obowiązków na
kobiety, wcale nie jest dziewne że potem kobiecie jest ciężko, i stara się
przeżucić ten ciężar .......chyba nieświadomie na swoje własne dziecko - smutne
to ale tak jest.
Bardzo idealizujemy naszych mężczyzn, a krzywdzimy nasze dzieci .

[Gość: Kasso]

oczywiscie. Rozumiem swoja matke, nawet jej wybaczam, ale nie chce zeby wiecej
przychodzila pod moje dzwi w nocy i sie dobijala, wpadala niezapowiedziana do
mieszkania i przy mojej rodzinie wrzeszczala na mnie ze jestem zla i mam
schizofrenie tylko dlatego ze sie nia nie zajmuje. Nie chce by dzwonila do
mojego meza i pytala sie jak on ze mna wytrzymuje i czy sie przypadkiem nie
moga spotkac za moimi plecami i pogadac o mnie itd. masz racje ze rodzice malo
wplwaja na wychowanie dzieci, bo jakby mieli wiekszy wplyw to bylabym niezla
psychopatka.

[Gość: to trudne]

to nie takie proste, zrobić to co co radzą :porozmawiac z matką, albo sie
odciąc. Wszystko tutaj zalezy od ciebie. Prawdopodobnie twoja matka sie nie
zmieni, bo sama musiałaby tego chciec. Ale zmienić możesz sie ty, ostrzegam
jednak, to nie jest łatwe. dlaczego warto sie zmienić? dlatego, ze
prawdopodobnie niestety powielasz zachowania matki wobec swoich dzieci i męza.
Robisz im dokładnie to samo co twoja matka tobie, tylko tego nie widzisz (może
robisz to na mniejszą skale, ale jednak)- dzieci nie tylko słuchaja tego co
mówisz ale także obserwuja co robisz i niestety nasladują. to nie ich wina, tak
jak nie jest twoja winą ze im to fundujesz - to sie robi podswiadomie. wiem o
czym mówie, przeszłam to i czasem jeszcze to mi sie zdarza, ale coraz, coraz
rzadziej. To jest moje wielkie zwycięstwie nad moją matką, ona niestety dalej
sie męczy, ale nie mogę jej pomóc , bo ona sama tego niechce. Bardzo duzo czasu
zajęło mi zrozumienie i pogodzenie sie z tym, ze nie mogę jej "naprawić".
Wybacz, ale jeśli zdasz sobie z sprawę z tego, ze to fundujesz swoim
bliskim,to co fundowała i funduje ci twoja matka, zrobisz pierwszy krok do
wyzwolenia.Przyjżyj sie swoim zachowaniom, na pewno zauważysz podobieństwa.
Wybacz, ale to sie na prawde robi podswiadomie. A potem praca nad opanowaniem
swoich zachowań, czasem łzy bezsilności, czasem uśmiech zwycięstwa. Nagrodą
jest spokój, twój wewnetrzny spokój(czasem zaburzany, ale spokój)i całkiem inne
zachowania i samopoczucie bliskich. Prawdopodobnie twoja matka, będzie
próbowała wzbudzić w tobie poczucie winy, że ją odsunełaś, bo jeśli wejdziesz
na "ścieżkę wyzwolenia" to nieuchronnie nastąpi. Będziesz czuła smutek, masz do
tego prawo. To jest krótki przepis na to co mozesz zrobić, ostrzegam to boli.
Jesli nie będziesz mogła sobie poradzić, poszukaj dobrego terapeuty (czasem sie
przydaje, sprawdziłam to). Chciałaś słow otuchy, dostałaś ostrzezenie, że to co
proponuję boli. Przykro mi. Jesli chcesz przerwać ten krąg, choćby dla swoich
dzieci, nie ma innej drogi. Zyczę ci powodzenia, zapewniam cie, życie jest
potem spokojniejsze i pełniejsze, co nie znaczy, ze łatwiutkie.Agnieszka

[oldbay]

Piszesz o powielaniu takich zachowań i przenoszeniu ich na swoją rodzinę,
dzieci, męża... Właśnie tego się boję. Nie mam chłopaka, jestem jeszcze na
studiach. Nie potrafię zaangazować się w związek, zawsze uciekam. Boję się, że
zniszczę komuś życie, że będę taka sama. Boję się, że to dziedziczne.

Jestem na studiach, nie mam własnych dochodów. W następnym roku je skończę, mam
dobrą średnią. Mam nadzieję, że znajdę pracę i będę mogła się jakoś
usamodzielnić mo mieszkanie z matką pod jednym dachem niszczy mnie...

Nie wiem dlaczego ona tak mnie nienawidzi. Mówi mi to prosto w twarz, używa
takich słów, że po ich usłyszeniu płaczę tygodniami. Każe mi się wynosić i drwi
z tego, że nie mam dokąd pójść. Nie raz "uciekałam" z domu, na kilka dni do
znajomych albo popilnować komuś mieszkania podczas nieobecności. Staram się
wracać późno do domu, najpóźniej jak się da.
Moje zycie przypomina koszmar.
Najgorsze jest to, że nie mam odwagi żeby z kimś o tym porozmawiać. Od zawsze
mi powtarzano i uczono mnie żeby nie rozmawiać z nikim o rodzinnych sprawach.
Żeby prać brudy we własnym domu. Tyle, że w domu nie ma nikogo kto by mnie
wysłuchał. Mam blokadę, nie potrafię iść do psychologa. Myślę, że psychoterapia
mogłaby mi pomóc ale boję się zrobić coś w tym kierunku. Nie wiem czy
psychoterapia jest droga? Nie wiem czy byłoby mnie na nią stać. Boję się, że
matka się dowie. Stwierdziłaby, że robię jej wstyd. Czasem myślę, że ja jestem
jej wstydem. Ciężko z tym żyć.

Kiedyś zaproponowałam jej żebyśmy razem poszły do lekarza. Stwierdziła, że
jestem chora psychicznie i z nią wszystko w porządku a mnie umieści w szpitalu
psychiatrycznym.

Nie mam już siły znosić obelg, nieodzywania się, ignorowania mnie, traktowania
albo jak powietrze albo ja kompletne zero, gnojenia mnie na każdym kroku,
kłamania i obgadywnia mnie przed ojcem, przed resztą rodziny. Czuję sie jak
kozioł ofiarny. Każdy weekend, każde święta do dla mnie pełen łez koszmar. Nie
mam siły tak dłużej żyć. Zastanawiam się jak to skończyć, co zrobić dalej ze
swoim życiem. Czy coś mnie jeszcze w życiu czeka, jakaś odmiana, jakaś
normalność? Czy znajdę spokojne miejsce, które nazwę domem, do którego nie będę
bała się wracać...
Przestaje wierzyć, tracę nadzieję... Boję się żyć, boję się tego, że zaczynam
nienawidzieć własną matkę...

-
oldbay

[agra1]

to co robi twoja matka to jest przemoc. Nie wiem, z jakiego jesteś miasta, ale
wejdź na www.niebieskalinia.pl/mainframe-porozumienie.html - tam są
adresy ośrodków pomocowych w całej Polsce. Walcz z tym, będzie Ci łatwiej.

[Gość: chałwa]

Oho, dobrze to znam. I myślę, że sposób jest tylko jeden: wyprowadź się byle
dalej. Ja zaraz po maturze wyjechałam na studia na drugi koniec Polski. Matka
była tak wściekła, że kiedy wróciłam z egzaminów wstępnych i oświadczyłam, że
zdałam (chyba się z tym nie liczyła, bo kierunek był oblegany), zrobiła mi
szewską awanturę i zwyzywała od ostatnich za to, że... za pieniądze
przeznaczone na jedzenie przez tych kilka dni egzaminów kupiłam dwie kasety
magnetofonowe. Potem stopniowo coraz rzadziej przyjeżdżałam do domu na
weekendy, w końcu po dwu latach matka przestała mi dawać jakiekolwiek pieniądze
na studia, odmówiła nawet przyniesienia z pracy zaświadczenia o zarobkach,
żebym czasem nie dostała stypendium i żebym jednak musiała ją prosić. Ale
znalazłam dorywcze roboty, zasuwałam po nocach i tak juz zostało. Terez (minęło
kilkanaście lat) widuję się z nią 2-3 razy do roku, w święta, i za każdym razem
perspektywa spotkania przyprawia mnie o dreszcze. Oczywiście za każdym razem
obowiązkowa awantura na dowolny temat (kurtka powieszona nie na tym wieszaku co
trzeba - "bo ty się ze mną nie liczysz, chcesz mnie wykończyć, zawsze
chciałaś!"), histeryczne łkania, szantażowanie babcią (matka opowiada babci
niestworzone historie na mój temat, kompletny upadek moralny i tak dalej, a
babcia częściowo wierzy i potem faktycznie się martwi, a lat ma duuużo. Zdaniem
matki odpowiadam w ten sposób za rozmaite choroby babci). Ale wiesz co, jedną
rzecz pamiętam z tego pierwszego roku na studiach: jak codziennie rano budziłam
się, patrzyłam na pokój w akademiku i napawałam najprawdziwszym szczęściem - że
jestem wolna, matka nie wpadnie za chwilę i nie zacznie na mnie wrzeszczeć,
nakazywać i krytykować, mogę wstać, mogę leżeć, mogę robić, co chcę. W różnych
miejscach i warunkach potem mieszkałam, bo nie jest tak łatwo zarobić na siebie
studiując, ale naprawde warto, wolałabym chyba mieszkać pod mostem, byle w
spokoju i z daleka od tego nieustannego jazgotu, zaciśniętych nienawistnie ust
i cedzenia odrażających obelg. Jak się człowiek raz wyrwie z takiego piekła,
później ma naprawdę silną motywację do utrzymania się na powierzchni, no i w
najgorszej nawet sytuacji jasny punkt: poczucie wolności, np. własnie tego
porannego spokoju. Uciekaj jak najszybciej i za wszelką cenę, szkoda życia!!!!

NAGRAJ SMIEJ SIE NIE MOW DUZO - OLEJ

[Gość: TESERA]

wejdz wyszukiwarka google, wklej ten adres
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=15&w=15911107&a=16596945
tam znajdziesz moj post ZA POZNO i odpowiedzi na niego
do filmu PREGI

dlatego ciebie rozumiem
ale nie sluchaj wypowiedzi innych, nie sa warte twojego czasu i uwagi
szkoda ciebie na to

Masz jedno zycie ok 60, no 70 letnie
polowe masz juz sa soba, wiecej ??
nie zmienisz innych, olej ich, to rada moich dzieci
DOBRA RADA

tylko jedna rada dla ciebie byla dobra
POSZUKAJ JESZCZE INNYCH LUDZI DLA SIEBIE OPROCZ MEZA I DZIECKA
naucz sie smiac
naucz sie z przyjemnoscia poswiecic 15 minut tylko na wypicie w samotnosci
starannie przygotowanej np herbaty

A NA MAME POPATRZ Z HUMANITARNA OBOJETNOSCIA I LITOSCIA
JEST NAJWAZNIEJSZA JEDYNA MATKA
NIE KRZYWDZ JEJ
ALE DAJ JEJ MOWIC PRZEZ POL GODZINY DO CIEBIE Z ZOLCIA ZE ZLEGO JEJ ZYCIA
I NAGRAJ TO !!!!
PRZESLUCHAJ SAMA, MOZE NAGRAJ JESZCZE RAZ I POLACZ

I DAJ JEJ POSLUCHAC KTOREGOS DNIA
JEDNOCZESNIE CZESTUJAC CZEKOLADKA I CALY CZAS USMIECZAJAC
TY MILCZ
SZKODA CIEBIE NA TWOJE SLOWA DO NIEJ
OSZCZEDZAJ SIEBIE
TWOJE ZYCIE JEST PIEKNE ALE JUZ KROTKIE
ROZMAWIAJ Z INNYMI NIZ MATKA
DO MATKI USMIECHAJ SIE, BO MATKA
I MILCZ, BEDZIESZ DLUZEJ ZDROWO ZYC
WARTO

JA SIE TEGO UCZE BARDZO POWOLI
FILM PREGI JEST JEDNA Z LEKCJI

SUMA
DO MATKI Z USMIECHEM MILCZ I PIEKNIE SOBIE MYSL O CZYMS INNYM
ZEBY ZAKRYC PRZEPASC MIEDZY WAMI DAJ JEJ NP CZEKAOLADKE, MILCZACA TROSKE
I WLACZAJ JEJ CZASEM ODPOWIEDNIEGO ROZMOWCE, CZYLI NIECH CO JAKIS CZAS POSLUCHA
SIEBIE, SWOJA ZOLC, ONA TEGO NIE WIE !!!
Z DOBRYM USMIECHEM, Z CZEKOLADKA
NIE STRAC JEDYNEJ MATKI

JA MAM STRACONYCH RODZICOW
ZYCIE BEZ SLOW LUB ZE ZLYMI, BEZ USMIECHU, CZEKOLADKI
OJCIEC KARTKI DLA AUDYTORIUM, JA NIC
MATKA NIC JA NIC

DLA NAS JEST ZA POZNO
MOZE TWOJA MATKE WYLECZYSZ

DASZ RADE

[agaton30]

Wiem o czym mówisz..... WITAJ W KLUBIE KOCHANYCH MAŁPIĄ MIŁOŚCIĄ PRZEZ RODZICÓW.
też jestem tuż po 30, też żyję i patrzę oczami matki na życie... nie potrafię
ułożyć sobie życia bo mamusia uważa ze mój facet to Doktor Samo Zło!!! :) a tak
nie jest! powinnam schudnąć to będzie ok!! nie farbować włosów! będzie ok!
słucchać jej we wszystkim będzie ok!!! i głupoty gadacie mówiąc powinnaś się
oddciąc powinnaś decydować sama itp .... nigdy nie będziecie wiedzieć o czym
piszemy jeśli nigdy nie byliście pod wpływem własnej matki... z jednej strony
to wróg nr1 - destrukcja naszego życia a z drugiej kobieta która dała wam życie
kocha was na swój pokrętny sposób to piekło w którym tak naprawdę byłoby
najlepiej się rozdwoić i być sobą i ukochaną małą dziewczynką mamusi....
JULIANNA2 jeśli chcesz sie naprawdę dowiedzieć jak ja sobie z tym radzę to
odezwij się na mój adres [e-mail]
Agnieszka
CZEKAM NA TWÓJ LIST!!!
BĘDZIE OK!!

[Gość: nisia]

z moja jest podobnie, tyle ze ona mnie gnebi tylko wtedy, gdy jestem w czyms od
niej lepsza... nie pasi jej, ze ladnie spiewam (wedlug niej wyje), nie moze
dojsc do siebie i przyznac, ze coc w jednym jestem dobra, nawet gdy wygrywam
olimpiady i konkursy!!

[oldbay]

Skąd ja to znam...
Moja się wścieka gdy ładnie wyglądam. Już jak miałam 13 lat powtarzała mi, że
krótkie spodenki się nosi jak się jest młodym i szczupłym. To zdanie dźwięczy
mi w uszach za każdym razem jak mam ochotę założyć coś krótszego, bardziej
obcisłego. Ważę 48 kg, mam anemię. Nie akceptuję swojego wyglądu. Matka zawsze
ubierała mnie w długie, o kilka rozmiarów za duże ubrania. Teraz trudno mi
zaakceptować siebie i zrozumieć, że nie jestem stara i gruba.
Kiedyś mi powiedziała, że jej nienawidzę, bo chciałabym jej odebrać ojca tzn.
zostać jego żoną a ją wypędzić z domu. Tak powiedziała do mnie moja rodzona
matka.
Całkowicie ignoruje moje sukcesy albo im "umniejsza", mówi, że to nic takiego,
że KAŻDEMUI się to udaje. Gdy zdałam na prawko za pierwszym razem udawała, że
się cieszy a potem cały czas uniemozliwiała mi prowadzenie samochodu. Nie
dawała mi dotknąć kierownicy bo "byłam poczatkującym kierowcą a tacy
najczęściej powodują wypadki". Ojciec z nią rozmawiał, jej własna matka a moja
babcia mówiła, że źle robi, ale nie, ona wiedziała lepiej do czego zmierza.
Efekt jest taki,że od 2 lat nie dotknęłam kierownicy. Moje umiejętności
rozpłynęły się w satysfakcji mojej matki, która prowadzić nie umie. Po prostu
nie mogła dopuścić do tego, żebym umiała coś więcej niż ona. Żeby ojciec był ze
mnie dumny.
Mogłabym stanąć na głowie i zaklalskać uszami a ona i tak nie przyznałaby że
jestem w czymś dobra.
Dostaję stypendium, mam wysoką średnią, co roku praktyki w jednej z
największych firm w Polsce, studiuję 2 kierunki na raz - ani razu nie
powiedziała, że jest ze mnie dumna, że jestem w czymś dobra.

-
oldbay

[Gość: anka]

Witaj. Jeśli mogę Ci coś doradzić, to koniecznie spróbuj poszukać terapeuty. Ale
trzeba tu pewnego doświadczenia, niektórzy psychologowie potrafią więcej
zaszkodzić, niż pomóc. Przede wszystkim, jeśli terapeuta próbuje w jakikolwiek
sposób obwinić Ciebie za całą sytuację, lub dziwi się, że nie umiesz sobie z
matką poradzić, nie chce wnikać w szczegóły Waszych spraw rodzinnych,
natychmiast zrezygnuj z jego usług. Poza tym doradzałabym Ci, żebyś wpierw
przeczytała książkę Susan Forward "Toksyczni rodzice". Będziesz wtedy wiedziała,
jakiego podejścia oczekiwać od terapeuty. Z tego, co piszesz wnioskuję, że nie
wszystkie rady z tej książki Tobie się przydadzą, ale powinna Ci ona dodać wiary
w siebie i w to, że naprawdę musisz zmierzyć się z problemem Twojej matki, zanim
zdoła Ci ona zrujnować życie.

Mnie utkwiła w pamięci historia pierwszej miłości Jacka Londona. Matka
dziewczyny zażądała, aby po ślubie młodzi zabrali ją do siebie. Była osobą
apodyktyczną, córka w żaden sposób nie umiała jej się sprzeciwić, London zaś
stanowczo nie chciał mieszkać pod jednym dachem z teściową, wiedział bowiem, że
będzie to katastrofa jego małżeństwa. Tak komentuje to John Irving, biograf
Londona, pisząc o Mabel: "I oto krucha istota, tak słaba, że nie potrafiłaby
podnieść głosu przeciw swojej rodzicielce, dała teraz dowód zdumiewającego
hartu, gdy bez słowa pozwoliła, by złamane zostało jej życie, obróciły się
wniwecz marzenia o miłości, mężu i dzieciach".

Serdecznie Cię pozdrawiam i życzę odwagi!

[spragnionanauczycielka]

chyba jakis blad w cytacie,bo zdanie sensu nie ma,to w koncu sprzeciwila sie rodzicielce czy nie?

[Gość: NIT]

Stosunkowo łatwo ocenić wpływ osobowości na zachowanie. Osobowość ludzi,
która w efekcie wpływa na niszczenie ich rodzin, ale też podwładnych.
Dzieci takich osób, bo mogą to być także niszczący rodziny ojcowie, a nie
tylko matki. Dzieci mogą przejąć styl zachowania dominującego rodzica /wg zasady
„poznaj matkę, byś wiedział jaka jest i jaka będzie jej córka”, ale często takie
wykorzystywanie wpływa na ich charakter /dzieci/, powodując u nich sprzeciw w
stosunku do sytuacji istniejącej w rodzinie i powstanie osobowości przeciwnej do
rodzica. Osobowości odpowiedzialnej, pracowitej i życzliwej ludziom. I tu
powstaje inny problem. By przyszły współmałżonek nie był tyranem takim jak
rodzic /ten typ osobowości szuka partnera, który będzie mu uległy i życzliwy/.
Zdając sobie sprawę ze coś jest nie w porządku w rodzinie, w czasie studiów
nauczyłem się określać osobowości ludzi i rozumiem teraz zachowanie matki.
Uwolniłem się od jej wpływu, chociaż mieszkam z nią, a nasze stosunki są złe
/powstają we mnie negatywne emocje, bo nie czuję do niej życzliwości, ale też
nienawiści/paradoks/ a ona chciałaby dowartościować się moim kosztem. A pomimo
inteligencji nie mam odpowiednich dochodów by się naprawdę usamodzielnić i
wyprowadzić. Mam 33 lata i poczucie, iż ostatnie 10 lat zmarnowałem. Osobiście
mam problemy z poszukiwaniem partnerki, obawiając się znalezienia osoby o
cechach matki. Szukam rozsądnej osoby, nie oczekującej wiele, czującej
odpowiedzialność za swoje czyny i dającej uczucie bliskość drugiej osobie. To są
wielkie wymagania.

By ocenić swoją osobowość (czy jest „tego samego” destrukcyjnego typu)
wystarczy sprawdzić czy mamy w sobie wszystkie poniższe cztery cechy i czy
nasilenie ich jest duże. Czy cechuje ciebie:

1) Nakazujący styl bycia – stawianie na swoim zdaniu, narzucanie swoich poglądów
i potrzeb. „Czy zawsze wiesz co i jak powinno być?”. Zadaj sobie pytanie: co
myślisz ogólnie o np. księżach (Czy masz zdanie jednoznaczne, że wszyscy
„księża” to… ,nie zdając sobie sprawy, że ludzie są różni. Czy, gdy ktoś nie
zgadza się z twoim zdaniem na jakiś błahy temat, przekonujesz go usilnie do
swojego zdania.
2) Wyraźne wyrażanie swoich emocji – radości, gniewu, niezadowolenia. Poruszanie
energiczne rękami i ciałem, i mówienie podniesionym głosem podczas rozmów. Nawet
rozmów na banalne tematy.
3) Chaotyczność w kierowaniu swoim życiem: nieobowiązkowość i nie sumienność,
brak poczucia odpowiedzialności, działanie impulsowe, nie przykładanie się do
wykonywanie swojej pracy /nieumiejętność i niechęć zaangażowania siebie i
swojego czasu dla uzyskania jak najlepszego efektu/.
4) Poczucie bezradności, strachu przed przyszłością i odczuwanie ciągłych obaw
(to cecha wspólna dla nas uzależnionych od nierozsądnych /nieracjonalnych/
tyranów /którą mają i oni/, która może zniknąć dopiero po uniezależnieniu się od
niszczącego wpływu bliskiej nam osoby i po zmianie cechy /3/ poprzez kierowanie
swoim życiem).

Jeśli odpowiedzi na wszystkie cztery pytania /udzielone szczerze/ są
zdecydowanie na TAK, to znaczy, że mamy te cechy, i niestety mamy taką
osobowość, ale wystarczy zmienić jedną cechę z powyższych, by przestać być osobą
destrukcyjną dla innych. Ale uwaga, wszystkie te cechy muszą mieć wysokie
nasilenie. Jeśli nasilenie tych cech jest słabe to jest się trochę roztrzepaną
osobą, trochę zgubioną, rozczarowaną i zawiedzioną.
By zmienić swoją osobowość najlepiej zmienić cechę /3/ (nie jest to łatwe)
starać się kierować w życiu rozsądkiem, sumiennie pracować, by realizować
konkretne cele. Kierować się zasadą istnienia przyczyny problemu i być świadomym
skutków naszego działania, lub jego braku. Ta jedna zmieniona cecha spowoduje,
że nadal będzie się narzucać swoją wolę, ale będzie to konstruktywne i kierowane
dobrem dziecka. I będąc świadomym swojego oddziaływania na rodzinę, będzie się
pozwalało im trochę żyć ich własnym życiem. A ta cecha pozwoli zmienić z czasem
cechę /4/ i osłabić /1/ (gdy będzie się zauważać swoje błędy – i to że wszyscy
jesteśmy nie doskonali). Cecha /2/ jest sama w sobie bardzo dobra, bo ułatwia
komunikowanie i wchodzenie w relacje między ludzkie.
Gdybyś miała chęć „pogadać” Oldbay, napisz - mój e-mail [e-mail]
„Łatwo jest komuś radzić, a trudno sobie”. Bo rozwiązania problemów są trudne
/poszukiwanie pracy, samodzielności, satysfakcji z życia.../, ale możliwe.
Pozdrawiam NIT

Rozwiazanie

[Gość: pak]

Witam,

Dowiedz sie o jakims dobrym, doswiadczonym psychologu/psychiatrze. Szczerze
mowiac, lepiej zeby byl skads zza zachodniej granicy, jezeli nie jest to
problem.

To, co cie trapi nie jest ani niezwykle ani rzadkie. Im szybciej zaczniesz
terapie tym lepiej.

Powodzenia

[Gość: Ula]

Zacznij się tak samo zachowywać jak ona. I poczekaj, aby pierwsza kiedyś
wyciągneła ręke do zgody. Jesteś wolną kobietą, ona Cie nie utrzymuj możesz
robić i mówić na co masz ochote, a jeśli ona tego nie akceptuje to trudno. Masz
wspaniałą rodzine i to najważniejsz, dlatego dbaj o nich bo matki moze Ci
kiedyś zabraknąć i nie pozwól aby i rodzina się od Ciebie odwróciła. Trzymam za
Ciebie kciuki i mam nadzieje że Ci sie jakoś uda. Życie jest tylko jedno i nie
zmarnuj go na nadskakiwanie mamusi!!!
trzymaj sie ciepło

[barbaragur]

Ja też ci to mówie- odetnuij pępowinę- twoja matka też na to czeka, a ty jestes
uczepiona jej jak rzep - mimo ze posiadasz swoja rodzinę. Jestem pewnie w wieku
twojej matki i takze mam córkę, która wisi przy mnie i co ciekawe tak samo o
mnie się wyraza do koleżanek jak ty oswjej matce- krytykuje mnie, klóci się ze
mna, odmawia mi prawa do do mojego światopoglądu, ale nic nie robi żeby odsunać
się ode mnie, - skończyła jedne studia, zaczęła drugie, za praca szczególnie
nie goni, podrzuca mi brudy do pralki, krytykuje że zupa niesmaczna- a ja śnie
po nocach żeby żyła na własny rachunek, nie sprowadzała mi kolejnych
narzeczonych, i żebym nie musiała słyszeć kiedy wraca i martwić się czy jadła
dzis obiad/i zrozumiała że anemię w którą wpadła leczy sie też jedzeniem/. Do
licha - zrozumcie że matki tylko czekają żeby móc pożyć sobie własnym życiem- a
dorosle córeczki żeby jej nie zwalały na głowę swoich problemów- a wtedy
relacje sporadyczne będą bardzo czułe i normalne

[oldbay]

Nie będę komentować twojej sytuacji z córką ale wiedz jedno: anemia to choroba.
Nie mów córce, że anemię leczy sie jedzeniem tylko doradź wizytę u lekarza. Ja
tez na to choruję i to wcale nie znaczy, że nic nie jem. Może za duzo mleka w
diecie albo alergia pokarmowa, może obfite miesiączki?
I niech twoja córka to leczy (jakieś preparaty z żelazem, ja biorę Sorbifer
Durules) bo po jakims czasie może być b.tragicznie! Ja wykryłam stosunkowo
późno i mam problemy z przyswajaniem żelaza a na dodatek przyplątał mi się
jakiś reumatyzm czy coś (lekarze nie wiedzą), bóle stawów itp. Anemia to nie
żart.
-
oldbay

[qrnik]

oldbay napisała:

a na dodatek przyplątał mi się
> jakiś reumatyzm czy coś (lekarze nie wiedzą), bóle stawów itp.

To może być (może, nie musi) objaw nerwicy. Często u ludzi, którzy żyją w tak
stresujących warunkach jak Ty emocje "wychodzą" poprzez objawy somatyczne,
takie jak np. rozmaite bóle, suchość w gardle, nadmierne pocenie się,
bezsenność, niewyraźne (okresowo) widzenie, drżenie rąk, kołatanie serca. Ja
tak miałam. Objawy ustąpiły dzięki psychoterapii. Nie musiałam zażywać żadnych
leków.
Piszesz o płaczu. To nic złego. Widać jest w Tobie tyle emocji, które muszą być
wyrzucone. Nikt na Ciebie nie będzie krzyczał, że płaczesz. Płacz oczyszcza. Ja
ryczałam jak bóbr przez całą psychoterapię. Stopniowo było go coraz mniej.

Trzymaj się ciepło i myśl o sobie.

[oldbay]

Z tym reumatyzmem to sama już nie wiem co robić. Miałam robione badania i
właściwie z moimi stawami wszystko OK. Tzn. powinno być ok bo czasem tak mnie
bolą że dosłownie wyję. Jak byłam mała to mi mówili, że to dlatego, bo rosnę.
No ale ja już dawno rosnąć przestałam. I cały czas tak mam tylko ostatnio mi
sie to robi w rękach a to już jest koszmarne! Nie wiem co to takiego..
A emocji to ja rzeczywiście w sobie trochę noszę. Kto wie, może to ma jakiś
związek.

ps. napisałam do ciebie na gg
-
oldbay

[qrnik]

oldbay napisała:

> ps. napisałam do ciebie na gg

nie doszło...

[oldbay]

A teraz doszło? :)
-
oldbay

[wierka9]

Julianno wiele rzeczy zostało już powiedzianych.
Dodam tylko, że jeśli chcesz coś zmienić w Waszych relacjach próbuj pracować
nad sobą nie nad Matką.
Rozmowy z Nią prawopodobnie nic nie wniosą, o ile nie doprowadzą do eskalacji
konfliktu.
Bardzo możliwe, że ona nigdy się nie zmieni, nie zechce zrozumieć, że to Ona
ponosi pełną odpowiedzialność za jakość relacji z Tobą. Ona nie Ty.
Nic z tym nie możesz zrobić.
Możesz próbować ratować siebie - również? przede wszystkim? - dla dzieci.
Proponuję uzbroić się w cierpliwość - czeka Cię długa droga...
Spróbuj znaleźć jakąś akceptującą Cię kobietę(psycholog to dobry pomysł), która
pomoże Ci w tej wędrówce :).
Separowanie się od Matki, może pomóc na początku, ale nie jest, nie powinno być
celem samym w sobie.

Jeśli chcesz pogadać odezwij się na : [e-mail]
Pozdrawiam,
W.

[Gość: Magda]

radzę odciąć się i to jak najszybciej

[atlantis75]

Julianno, rozumiem Cię, bo sama miałam podobną sytuację...
Podobną, bo mnie niszczyła nadopiekuńcza miłość mojej mamy z powodu której
dusiłam się. Wyrosłam w przekonaniu, że w pewnien sposób jestem jej własnością
i dlatego tłumaczyłam się jej ze wszystkiego, robiłam wbrew sobie to czego ona
oczekiwała i zawsze czułam się winna: za to że nie jestem dość dobra, że ją
zawodzę itd. Byłam emocjonalnie uzalezniona od jej opinii i akceptacji.
To doprowadziło do katastrofy w momencie, gdy mama poprosiła mnie o cos, a ja
pierwszy raz w życiu (wiele mnie to kosztowało, ale podjęłam wysiłek)
odmówiłam. Działo się to rok temu, kilka miesięcy po moim slubie. Byłam
zszokowana jej reakcją na moją odmowę. Usłyszałam, że będzie się mnie wstydzić,
że ona mi całe życie pomagała, a ja..., że jestem niewdzięczna, podła itd.
Potem symulowała chorobę, by doprowadzić do zmiany mojego postanowienia.
Wiele wysiłku kosztowało mnie UWOLNIENIE SIĘ, PRZERWANIE PĘPOWINY i
zrozumienie, ze to moje życie i chcę je przeżyć po SWOJEMU.

Ty masz do tego takie same prawo! Przede wszystkim powinnaś zdać sobie sprawę,
że zachowanie Matki nie powinno mieć nad Tobą władzy. To, że jej zdaniem nie
przystajesz do jej wzoru, nie znaczy że jesteś bezwartościowa i gorsza. I żeby
pozbyć się tych przekonań musisz POKOCHAĆ SIEBIE taką jaką jesteś - z zaletami
i wadami. Taką jaką kochają Cię Twoje dzieci i mąż. Ciągła krytyka matki,
raniące Cię słowa spowodowały, że juz w dzieciństwie czułaś się pomijana i
porzucona (patrz: siostra pupilka, czyli porównywanie się do kogoś na swoja
niekorzyść). I postanowiłaś "zapracować" na miłość swojej matki - dlatego
starasz się jej przypodobac za wszelką cenę i walczysz o akceptację. Dlatego
tak cierpisz, gdy słyszysz z jej ust krytykę. Przyjmujesz ją zbyt dosłownie do
siebie. A tak naprawdę słowa Twojej matki nie mają ŻADNEGO ZNACZENIA, bo to są
jej indywidualne spostrzeżenia, bo to JEJ zdaniem Twój płaszcz jest za krótki.
Ty i wiele innych osób możecie mieć zupełnie odmienne zdanie na ten temat.
Powinnaś odciąć pępowinę, uwolnic sie spod jej wpływu. Przestać postrzegac
siebie jej oczami. Zaakceptować siebie.
Nie czuj się winna, że nie potrafisz sprostać jej wymaganiom. Bo to nieprawda!
To ona nie potrafi dostosować swoich wymagań do Ciebie.
Nie wnikam w to, dlaczego Twoja matka tak postępuje - być może sama przeżyła
coś podobnego - ale pamiętaj: nie ma dostatecznego usprawiedliwienia tego, że
krzywdzi się innych. Co nie znaczy, że nie powinno sie takiej osobie wybaczyć.
Ludzie, którzy potrafią kochac samych siebie, nie czynią sobie i innym niczego
złego...
Przede wszystkim powinnaś zdać sobie sprawę, że jesteś inna. Tak różna od niej.
Masz inny pogląd na życie, inny gust. To jest Twój płaszcz, Twoje zasłony, Twoj
mąz i Twoje życie! Nie wstydż się, nie bój się mówić o tym głośno: "nie zgadzam
się z Twoja opinią na ten temat", "mnie się podoba". Nie walcz o to, zeby ona
zaakceptowała Twoje zycie, bo to prawdopodobnie nigdy sie nie stanie. Ty
będziesz się miotała i nigdy nie będziesz szczęśliwa. Powalcz o to, abyś TY
zaakceptowała, że nie musisz się nikomu podobać na siłę.

Nie jestes zerem! Każdy na Twoim miejscu czułby sie podobnie. To normalne, że
jest Ci żle, że czujesz sie bezwartościowa, w jakiś sposób przegrana, bo
uzalezniona emocjonalnie od matki. To, że napisałaś tego posta, to Twój wielki
sukces - bo zdajesz sobie sprawę, że żle się dzieje, że to chore. To krok ku
temu, by odłączyć się emocjonalnie od wymagań matki. Może to zbyt patetycznie
zabrzmi, ale to krok ku temu bys stała się WOLNYM człowiekiem :)

Matka obraziła się na Ciebie? Znajdż w sobie siłę, by nie dzwonić od razu. Nie
dołuj się jej stanem, bo to wyłącznie JEJ zasługa - jej odbiór sytuacji.
Przeciez bardzo dobrze mogłaby powiedzieć Ci: mój ciuch bardzo mi się podoba i
dlatego ja w nim chodze a nie ty (itd). Nie daj się szantażowac emocjonalnie i
wpajać sobie poczucie winy. Masz prawo nie być jej odbiciem w lustrze.

Postaraj się nie zazdrościć siostrze, bo tak naprawdę to nie wiesz co ona
wyniosła z tego domu. Nie myśl, że osoba "która miała wszystko" jest od Ciebie
szczęśliwsza i lepsza. Staraj się nie porównywac do niej, bo w swoich oczach
zawsze będziesz na straconej pozycji - jako ta druga, gorsza córka, która z
jakiegoś tam powodu nie zasłużyła na miłość i akceptacje rodziców. Pamietaj: w
swoich oczach.

Julianno, jesteś wartościową osobą bez względu na opinie Twojej matki. Możesz
się od nich uwolnić, nabrać dystansu. Pokazać, że jestes osobą niezależną i
nieuzależnioną. Matka to aż matka i... TYLKO matka. Człowiek bładzący, a nie
matryca, w którą powinniśmy się za wszelka cene dopasować...

Życzę Ci powodzenia :) Jestes silna!
Pozdrawiam Cię serdecznie...
Atlantis